Vrijdag 2 november 2007

brunch

De inkt is mijn bloed, zei een begeestigd schrijver. Als ik schrijf voel ik mijn hartslag langs mijn vingers op mijn pen overslaan, vervolgde hij. Mijn zinnen zijn mijn hartslag. Ik kan hem begrijpen.
Vanmorgen ben ik om kwart na vijf opgestaan. Ik was vroeg slapen gegaan.
Eerst las ik andermans gedichten waarvan een gedicht me zo bekoorde dat ik meteen begreep dat de dichter met zestien zinnen iets schreef waaraan ik zestien bladzijden schrijfsel zou besteden. Zelfs daarmee zou ik haar uitdrukking niet eens evenaren. Ik zal het gedicht herlezen bij zonsopgang.
Wanneer het klaar wordt is de hemel witdicht.
Mijn pa, ma en de kinderen komen brunchen. Er is nog zoveel te doen.
Ook zij komt vroeg beneden. Eerst rond zeven uur om een plasje te doen. Daarna sluipt ze terug naar boven. Een uur later is ze definitief bij mij. We beginnen eraan. Ik het vuile werk, zij de finesse.
B en E zijn tot mijn verbazing met de fiets gekomen. Als ik E welkom zoen voel ik dat haar rode kaken ijskoud zijn. B zijn fiets rammelt als een tam-tam, te platte banden, heeft nauwelijks nog remvermogen en het achterlicht werkt niet. Hij waait mijn bekijvende vaderlijke bezorgdheid met een ontwapenende blik meteen weg. Ze zijn drie kwartieren te laat. Ik stond net op het punt om niet meer te wachten om de tafel te dienen want onze pa en ma zijn altijd op tijd.
Ommelet met spek, chipoletta met bonen in tomatensaus, souflé, kaas, soep......
Zelf heb ik de meeste tijd in de keuken doorgebracht. Niet alleen om praktische redenen. Lang kan ik sowieso niet op eenzelfde plaats blijven zitten en bovendien versta ik niks van tafelgekwetter. Dat komt door die dovemansoren.
Mijn pa is op korte tijd veranderd. Hij is de passie kwijt geraakt. Zelfs hout interessert hem niet meer. Ik ben er te oud voor geworden, zegt hij.
Er zit een bij op mijn hand. Als ze vliegt voel ik de zucht van haar vleugelslag. Verdwaald uit de zomer rusten we beiden uit. Ik zal deze winter overleven. Zij niet. Ook niet in dit huis. Ze weet het niet eens. Het voorspelbare weten behoort niet tot haar overlevingsdrang. Ze rouwt niet. Ze steekt me niet. Daar is geen reden voor.
Deze dag is goed geweest. Ik kijk naar het houtsvuur, naar de grens van dansend blauwrode vlammen die puntig in het niets verdwijnen.

Geschreven door warket om 00:22 Reageer op dit bericht

3 reacties op dit bericht

kerima ellouise3 november 2007 om 09:15

Beleving

prachtig fragment uit 'een eeuwigheid' van voel en beleving in een eindig leven...zouden we - het voorspelbare weten - willen vasthouden of juist loslaten...De laatste alinea is een prachtig gedicht ...neergezet in prozavorm...oh zo mooi!

Fikske2 november 2007 om 19:10

Heerlijk stukje

Prachtige sfeerschepping. Ik ben een beetje jaloers.

Titipoes2 november 2007 om 00:35

Het zoveelste...

tipje van je levensluier opgelicht, heerlijk om deelgenoot te mogen zijn.

Reageer op dit bericht

Donderdag 1 november 2007

sjoukroet

Waar is die spot naartoe?

Ik heb hem uit het plafond getrokken.

Waarom?

De lamp paste er niet in.

Maar enfin, zie die lamp daar nu bengelen onder dat zwart vies gat.

Ik heb sjoucrout klaar gemaakt. Die spot kan wachten tot morgen of tot het weekend.

Radeloos loopt ze heen en weer, kijkend naar die vieze donkerte boven de bengelende lamp.

Dat komt nooit in orde. Hoe is het mogelijk!

Je moest eens in de Gazastrook wonen. Daar zijn ze al kontent als er electriciteit is.

We leven hier niet in de Gazastrook. Met die redenering heb je altijd gelijk.

Toch is het zo.

Stel je voor dat ik met een glas wijn over je fotos zou morsen, wat zou je dan zeggen?

Dan is dat zo.

Bluf.

Neen, ik zal het bewijzen. Beseffend dat ze zoveel zelfverminking niet zal toestaan haal ik mijn beste fotos uit de schuif en maak aanstalten om ze te besmeuren met sjoecrout.

Doe nu niet belachelijk en leg die fotos weg.

Zie je wel dat ik het meende?

Ja, je bent tot alles in staat.

De soep is warm.

Een klein tasje.

En binnen een kwartier de sjoecrout?

Ze luistert niet meer want ze is boven haar pyjama gaan aantrekken.

Geschreven door warket om 07:39 3 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 1 november 2007

schouwburg

Ik riek aan mijn vingers naar de belevenissen van deze dag
lichaamsgeur in handpalm

op het klavier is het vraagteken zoek

ze vragen: gelooft gij in het hiernamaals
en ik zeg: toevallig ben ik een mens

het hiernamaals is anoniem
en koud

de eerste zei: wat doe jij hier zo laat?
ik zei: geef mij mijn boek
ze zei: het is nog te vroeg
de tweede zij: ik ga slapen, vind je het niet erg?
en ik zei: neen, ga slapen, ik rijd door
nu ben ik thuis en schrijf de gedachten uit een gebarsten kop
B belt, vraagt of ik op internet wil kijken wanneer de laatste bus vanuit Brussel-noord vertrekt
bel terug want mijn kaart is bijna op
ik bel terug
B?
paps
vertel me wat ik moet doen
zoek delijn zonder spatie, ga dan naar....enzovoort...enzovoort
het is me gelukt, en ik zei nog: als er nog een probleem is, bel dan maar.
Voor mijn zonen zou ik mijn leven riskeren....geven...pijn weerstaan
ik zie ze nog spartelen en zuigen naar dat leven
ze hebben nu een stoppelbaard
Vandaag was ik in de schouwburg van L. voor een techniciteit
prachtig decor
en die zaal!
Ik vroeg me af hoe het zou zijn om op dat podium te staan

helemaal alleen vertellen met schijnwerpers op mijn grijze kop
de voorlaatste dag voor ik sterf zou ik er de moed voor vinden
en nog eens een zij
stond erbij
als een kind met blijdschap in haar ogen

Op de terugweg wees ze naar een vitrine

naar een foto van haar beste vriendin

Mijn vriendin is eigenwijs, zegt ze

ik zeg: dat komt omdat ze zo mooi is

ze zegt: wordt je mooi uit eigenwijsheid of is het omgekeerd?

ik zeg: het is omgekeerd

ze zegt: ik ben eigenwijs, jouw redenering ontneemt me mijn hoop

en ik denk: een vitrine is jouw schoonheid niet waard

ik zeg het niet

daarvoor ben ik te verlegen

Geschreven door warket om 07:29 2 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 30 oktober 2007

onkruid

Een november. Allerheiligen of een wapenstilstand?
Nog steeds twijfel ik tot mijn verstand op nul gaat, de fanfare aan het dorpsplein staat te spelen alsof het één november is. Ze spelen een dodenlied.
Vandaag is het slenterdag. Kijken naar gebeurtenissen. Er gebeurt niets. Alleen mijn gelaat is besmeurd met zwarte vegen omdat ik met onopgedroogde inktvingers in men ogen gewreven heb. Niemand had iets gezegd.
Dan ga ik naar een begraafplaats. Purper ligt dit jaar in de mode. Nauwelijks wit te zien.
Mensen gaan heen en weer, uiteraard met een purperen ruiker, een emmer en een schop. Ze zijn niet zo goed meer te been. Er scheelt iets aan dit heidens ritueel.
Als met Allerheiligen de zon schijnt ga ik naar haar en neem ik wat bloeiend onkruid mee. Daar hield ze van.
De dag hangt als een bloot bovenlijf te drogen. Als ik mijn fiets in zesde versnelling zet hangen wolken stilstaand te dromen.

Geschreven door warket om 20:33 3 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 27 oktober 2007

plvc

Ze hebben iets in mijn dagboek geschreven. Ik ben op stap geweest met een pater, een lesbische vrouw en een collega die met een Turk getrouwd is. Geloof jij in God, vroeg ik hem.
Natuurlijk, antwoorde hij.
Nu zit ik met haar overnachts op een stenen trap aan het gras. Ik op blote voeten. Mijn sokken liggen op het tapijt.
Mijn broer heeft ooit geprobeerd om zelfmoord te plegen, zegt ze.
Dat ze dat tegen me vertelt grijpt me zodanig aan dat ik in al mijn dwaasheid vraag: "Uw oudste of uw jongste broer?".
En hoe voelt ge u nu?
Zwak en gelukkig. Morgen vertrekken we. Vergeet uw hoorapparaten niet.
Vandaag zag ik kinderen in een boom klimmen. Mensaapjes in een boom. Mooi om naar te kijken.
Ik klom in een grote oude kerselaar. Elk seizoen droeg hij fruit. Zwarte steenkersen. Ik kende elke tak.
Als er wind was ging ik tot in de kruin en zwalwpten we vastgeklampt aan elkaar heen en weer. Nu kan en durf ik het niet meer. Ik kijk nog als passant naar mensaapjes in een grote boom.
De avondwind heeft alles weggeblazen. Watervogels aan de rivier, vertel mij over nacht en ontwaken.
Gekliefd door te weinig slaap word ik 's morgens wakker.
Om precies te zijn: ze porde me meermaals wakker. Dat deed ze op een zachte manier.
De eerste keer dacht ik dat ik midden in de nacht aan het snurken was. Helaas bleek dat een illusie te zijn toen ik naar de wekker keek. Toch klapten mijn oogleden opnieuw dicht.
Toen ze me de tweede keer aanstootte besefte ik dat het menens was. Nog vijf minuten verder slapen, dacht ik dan. Opnieuw vielen mijn ogen loodzwaar dicht.
De derde keer werd een ultimatum. Ik zou me niet scheren en mijn tanden maar kortstondig poetsen. Zo had ik nog tien minuten respijt.
De vierde keer dwong ik mijn lichaam uit de slaap en zat ik op de zijkant van het ledikant, mijn hoofd steunend tussen nog slappe handen. Zelfs zittend viel ik opnieuw in slaap.
Het noodgedwongen rechtop gaan staan was als een onevenwicht tussen hemel en aarde. Het was alsof ik verstrengeld geraakte in mijn pyjama. Mijn ogen waren nog aan het duister gewend. Ik keek naar haar, hoe ze daar met gekruiste armen onder haar hoofd lag te slapen.
Nu ga ik wankelend langs de wenteltrap beneden, zet ik de more op het vuur, schenk ik mezelf een tas koffie in en rook ik buiten een eerste sigaret.
De vrijdag begint. Morgen slaap ik uit.

De vierde dag op rij zonnig koud.
Halverwege stijgt de zon. Het is gerijmd.
Op het einde van de terugweg gaat ze onder.
Ik weet het, dit geschrevene herhaalt zich elk seizoen.
Maar overdag ga ik over afgewaaide bladeren die bomen kalen.
De speelpleinen zijn verlaten.
Meer en meer vinden de stadsduiven er hun territorium.
Over het park cirkelen meeuwen op zoek naar etensresten.
Elke dag komt een bejaarde hen voederen aan de rivier. Het is een wederkerend winterritueel.
De bejaarde van de rivier is vandaag niet gekomen.
Misschien is hij ziek of is hij in zijn slaap ontleefd.

Nu stop ik het restant van deze avond in een afwasmachien. Ze kwam thuis in een zwarte winterjas. Hij beluisterde muziek. Niet zomaar. Hij zong muziek.
De dampkap in de keuken maakt lawaai; ook het gekletter van taljoren als ze de tafel dekt. Dit is alweer een nieuwe avond.
Het is bijna volle maan. Nog een dag te gaan. Dan ga ik na zonsondergang als een heiden in het bos op een open plek bewaarde spraaksels prevelen.
Het is koud geworden. De herfst wordt met rijm bedekt.

Dag pap.
Dag zoon.
Hij ligt in bad.
Eet je vanavond mee? Ik ben konijn aan het stoven.
Ja.

Geschreven door warket om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 19 oktober 2007

koeien

Bewolkt en toch oplichtende hemel. Fris. Bomen verliezen bladeren.
De boer heeft koeien in de wei gezet. Bruinwit gevlekte melkkoeien.
Een van hen bespringt een ander vanachter. Ze wordt meteen afgewezen.
Lesbische melkkoe. Zou haar melk erfelijkheid bezitten?
Ze komen dichterbij en staren me verdwaasd aan. Aan hun oren is een etiket met een nummer vast gepind.
Naamloze grazende, drinkende, schijtende,herkauwende koeien met barstensvolle uiërs.
Zelden zie je ze in de verte kijken. Dat heb ik nu al ook opgemerkt.
En ze schijten graag. Ik zit ernaar te kijken.
Uit hun blote kont met opgeheven staart pletst de vegetarische drek in het gras. De kraaien pikken erin. Deze koeienwei straalt rust uit.

Dag pap.
Dag zoon.
Hij ligt in bad.
Eet je vanavond mee? Ik ben konijn aan het stoven.
Ja.

De afgelopen week is zwaar voor me geweest, en ik zou hier een vriend kunnen gebruiken. Stekelig als een mikado-spel gaan mijn gedachten alle kanten uit, maar zonder iets te raken. Misschien is dat maar best ook. Het louterend effect van een nutteloze vrije dag maakt gelukkig veel goed, en jouw laatste mail heeft deugd gedaan. Wat zeg ik: heeft me bijna tot tranen toe bewogen. De tekst heb ik drie keer gelezen, en de foto's zijn prachtig. Het was vooral het aanblik van de zware kleiige grond die me met weemoed heeft vervuld. Ik herinner me hoe fijn voetballen in zompige leemgrond kon zijn; als verdediger vrolijk beenhouwerend in het veld van lichte, tengere spitsen. In zware klei had een Brabander als ik altijd een streepje voor op die onbeduidende renpaardjes die meestal tegenover me stonden. Het lijkt langer geleden dan het is...

Zie hoe zacht de zon zakt
achter de skeletten van
pasbegonnen torens

hoe het licht hun ribben blootlegt.
En hoe daarachter niets schuilgaat.

Maakbaarheid haar enige doel,
staat deze leegte als een rontgenfoto
gebrand op mijn netvlies

de charme van de zielloze stad,
ze werkt bijna.

En een voor een en zonder mededogen,
ontsnappen me alle gevoelens
als uit een lekkend vat
alvorens ze wegzinken in het hete zand
zonder om te zien.

Geschreven door warket om 22:37 2 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 16 oktober 2007

seizoen

Het alledaagse stille donkervroeg, beweging van het schemer, het pallaveren van de dag, de dagelijkse terugkeer. Alleen dagdromen maken een verschil.
Zie de wind die van richting verandert, het kruid doet buigen, de zon die de aarde verlicht en seizoenen landschappen kleuren.
Binnenkort zien we najaarsstaken dampen in een koude nacht, omhuld met mist onder een koude maan. Wolken schuiven ervoor als teken van leven.
Dan ga ik in de inslapende natuur in de kilte van de winter op de dool tussen zwarte takken op ijskoude krakende grond. Ben ik opnieuw dankbaar voor dit seizoen dat me blijft behagen.

Geschreven door warket om 21:23 Reageer op dit bericht

Maandag 15 oktober 2007

witlicht

zondag 14 oktober 2007

Geen wolk aan de lucht. Uiteraard schijnt dan de zon. Bovendien is het vandaag zondag en zit ik met een blijvende verkoudheid en een stijve schouder aan deze terrastafel in de lommerte te schrijven.
Nog een kwartier en het zonlicht gaat over het schrijfboek glijden.
Dan krijgt mijn pen een schaduw en baadt elk geschreven woord in eindeloos verblindend licht.
In doofheid zit ik er op te wachten. Het licht heeft zich al over de helft van de tafel verspreid.
Af en toe kijk ik naar haar, hoe ze de herfstbladeren samen veegt.
Die witgekalkte muur verblindt mijn ogen. We gaan die herschilderen in herfstrood, zegt ze.
Het is een redelijk verlangen.
Op de rechter bladzijde trekt de schaduw weg. Het gaat van rechts naar links.
Ontspannen kijk ik toe zonder het schrijfboek te verplaatsen.
Zij is er nu ook bij komen zitten met een glas Sauvignon Blanc en een nieuw boek.
Dikzak. Ouwe truut. Het is tegen de hond dat ik nu spreek terwijl ik haar aai.
Nu de penpunt in het witlicht duikt en haar schaduw met letters beweegt, slaan de stoppen van legitieme menselijkheid door. De dromen van de nacht dringen de werkelijkheid binnen.
Opgeslokt door een wit blad papier versta ik de woorden niet meer als ze iets zegt.
Schrijven in bloot lijf met een stijve schouder. Het is hier zo stil dat de bloedsomloop hoorbaar wordt.
Door windstilte is het steenstof van gisteren op de laurier blijven liggen.
Er wordt geen regen voorspeld. Alleen de zonsondergang is vandaag voorspelbaar.

Geschreven door warket om 10:13 3 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 13 oktober 2007

arlette

Een totem, twee planten en een hond. Hier zit ik tegen een boom. Grashalmen met toppen vol zaad, insekten in het ijle en twee planten vier weken oud op deze plaats met een naam, totemplaats.
Ik was gisteren uitgenodigd op een vernissage bij kunstminnende apero-drinkende grijzende dames en wodca-zuipende egotrippers in artiesten-zwart kostuum die een gezellig onderonsje apreciëren totdat je zonder kwaad vertelt hoe dood hedendaagse kunst wel is als een niets zeggend laagje verf uitgestreken over duur linnen, dat kunst teert en smeekt om herkenning.
Geschokt ga ik dan s’anderendaags mijn ongelijk verdrinken bij Arlette, het enige dorpscafé om de hoek waar nog gevloekt en getierd wordt door het ploretariaat. Dan kijk ik naar oude vliegevangers die iets vertellen over voorbije zomers en naar een schoon schilderij dat getuigt hoe dit dorp ooit geweest is.
Geelwarme wolken drijven over dit gehucht. Er kruipt een minuscuul groen insekt over dit papier tot het blijft plakken in een onopgedroogd woord. Mijn handen beginnen stilaan te beven door opkomende kilte.

Geschreven door warket om 23:50 Reageer op dit bericht

Zaterdag 13 oktober 2007

dans

Eigenlijk vind ik je een dwaas maar ik ben blij dat ik je ken. Het is alsof ik je tegenkom op mijn weg en mijn eigen dwaasheid bij jou herken.

Denk er niet teveel over na want dan wordt die dwaasheid opgeslokt door rede.

Dan is dat zo.

Ja, zo is wat is.

Is wat is?

Is wat is?

En wat is niets? Uiteindelijk is niets nog altijd iets omdat we niets willen begrijpen. Niets wordt iets.

Wat zeg je?

Het ging over niets.

Niks?

Inderdaad, het was niks.

Hoor jij die muziek?

Ja, bombastisch en teder.

Ik wil dansen. Mijn lijf snakt naar beweging.
Laat ons dansen op devotische muziek en drinken tot we voor een ogenblik verliefd worden.

Alleen een vreselijke ramp van buitenaf kan ons liefde brengen. Dat is de trieste weerspiegeling van onze wanhoop.

Geschreven door warket om 21:30 3 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 12 oktober 2007

manfles

Geschreven door warket om 15:08 2 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 11 oktober 2007

raven

Er hangt een dichte mist over het land. Een kille doodse stilte alsof de mist alle geluiden dempt.
Ook de abdij is omhuld met een grijswit scharlaken. Dichterbij komt ze als een puzzelstuk tevoorschijn. Eerst de torenspits, dan de kerkhofmuur met zijn lijkengraven, dan de omwallingen rond de binnenplaats. De spinnenwebben in de hagen zijn met mistdauw doordrenkt.
Is het het lot of het toeval dat me naar hier deed komen?
Is de vlucht van de raven die ik in het schemer zag voorbestemd?
Met een dagboek op een breed zadel en een inktpot aan de achterkant, sta ik mij dat af te vragen.
Rechtstaand welliswaar.

warket

Geschreven door warket om 14:39 3 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 6 oktober 2007

circus

Circus Ronaldo had zijn tenten opgezet.
De inkomhal was gedrapeerd met bordeaurood fluweel.
Er was een kleine bar. Op de toog lag een boek waarvan de inhoud mij zo bekoorde dat ik het meteen wou kopen.
In de tent was een decor opgebouwd. Achteraan stond een orgel.
In het midden hing een enorme luchter met gedoofde kaarsen.
Toen de voorstelling begon ging het licht uit.
Aan een tafel werd een kaars aangestoken en klom een man als een acrobaat in de luchter en stak hij daar ook de kaarsen aan.
Dan begon het spectakel dat in feite een tweemanstoneelstuk was, maar dan ongesproken.
Uit het publiek werden twee figuranten gekozen. Die zaten heel de voorstelling aan een houten tafel. De mimiek van de acteurs was zo goed, dat woorden hun spel zouden breken.
Vanuit het samengeschoolde publiek op de banken klonk vrolijk gelach. Ik besefte plots hoe artistiek die woonwagenbewoners zoveel mensen konden vermaken.
Na de voorstelling keek ik opnieuw in het boek. Toen ik het wilde terug leggen stond ik oog in oog met een beeldschone vrouw. Onze ogen raakten heel even elkaar. Ze wou ook het boek inkijken.
Ik zag hoe zacht ze met haar slanke handen erin bladerde. Met een in zichzelf gekeerde glimlach stond ze stil in de mensenstroom te lezen. Ik had het gevoel dat ik haar eerder al had ontmoet. Ik wou haar alleenzijn niet verstoren en ging verder, door de mist naar twee geliefden.
Hoe mooi zou ze geweest zijn, moest ze in de atmosfeer van die avond, de marmeren trappen van een kasteel afdalen.

Geschreven door warket om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 6 oktober 2007

schrijfster

Hier zit ik nu op een arduinen steen tussen herfstbladeren in een middagzon belevingen van een schrijfster te lezen.
Haar woorden toveren beelden in mijn geest. Fragiele zinnen als een schilderij, die niet schreeuwen maar verlangen om gelezen te worden als een getuigenis.
Haar geschrift is een verbintenis met het gelezene.
Gedachten uitgespuwd, schreeuw van een geest.
Gefluister van gevoelens in een werkelijke onwerkelijkheid.
Moest het kunnen zouden we nachtelijk langs de grens van water en land gaan.
Nog lees ik verder. Daarna ga ik mijn eigen weg. Weeral iets dat kerft.

Geschreven door warket om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 4 oktober 2007

amsterdam

Geven en helpen schenken mij vreugde.

Jij moet zoiets zeggen. In het verkeer zit je te vloeken en te tieren.

Geven en helpen is een eigenschap die ieder mens diep in zijn hart draagt maar waarvan weinigen gebruik maken. Spijtig. Het wereldbeeld zou anders zijn. Er zouden minder conflicten zijn en onze handel zou bloeien.

Dat is onrealistisch. De mens is een dier dat wil overleven en draagt fundamenteel het

kwaad dat hij daarvoor nodig heeft met zich mee.

Als ik om me heen kijk zie ik hoe goed iedereen het doet, bijna volmaakt. Ze vertellen zonder haperen, bijna vlot.

Bij mij is niks bijna. Niks wordt nauwelijks iets en iets is meestal niks.

Neem nu die dame die me gisteren tijdens het middaguur belde. Ik zat buiten en had net een dagschotel besteld. Ze vroeg of ik even tijd had om een paar vragen te beantwoorden.

Natuurlijk had ik even tijd terwijl ik wachtte op een maaltijd.

Waren de mensen vriendelijk en beleefd aan de telefoon, vroeg ze.

Ja, ze waren vriendelijk en beleefd, antwoordde ik.

En de mensen die je ter plaatse ontmoet hebt, ben je daarover tevreden?

Ja, ik ben daarover tevreden.

Na nog vragen die ik deftig beantwoordde, mocht ik als een schoolmeester een beoordeling tussen nul en vier geven.

Drie op vier, zei ik.

Toen de stem me nog een prettige dag toewenste dacht ik: wat een klotejob.

’s Anderendaags had ik enige moeite om in het centrum van de stad te geraken. Het was nog schemervroeg. De mensen van de vuilkar ruimden het afval van de nacht en spoten met water de straten EN mijn fiets schoon.

Terwijl ik erdoor reed dacht ik: deze stad kan nog stilte bewaren.

Dan reed ik langs brede sloten waar woonboten aangemeerd lagen en zag ik een wegwijzer naar het Vondelpark.

Iets minder dan veertig jaar geleden was ik liftend hier naartoe gekomen. Mijn god, wat gaat de tijd toch snel. En ik ga altijd maar trager.

De hippies van toen lopen nu bejaard met een poedel door het park.

Het beest in mij is nog niet gebroken. Ik kom met de fiets vanuit Tervuren een leeg Amsterdam bekijken.

Nog voor het ochtendgejoel begint, fiets ik verder naar Rotterdam. Ik wil er nog voor zonsondergang aankomen.

Dat is me gelukt toen ik langs een enorme brug over een haveninham reed.

Het was een mooi zicht, die spiegelende splinternieuwe torens waarvan ik vermoed dat het kantoorgebouwen waren.

Ik heb ze niet van dichtbij gezien want veel tijd had ik daarvoor niet. Ik moest nog door die wanhopige ontroerende schoonheid van stadslandschappen voor het helemaal donker werd..

Geschreven door warket om 19:28 1 reactie Reageer op dit bericht

Dinsdag 2 oktober 2007

geneveld

Vanmorgen was het geneveld.
De raven vlogen er spookachtig door,
terwijl snot en slijm uit mijn neus en keel dropen,
zag ik hun vliegende gedaante
vanuit mijn eigen beweging in de nevel.

Geschreven door warket om 23:35 1 reactie Reageer op dit bericht

Dinsdag 2 oktober 2007

foert!

Het was super!
zelf gemaakt uit de pan

ge hebt al zeker al iets gecomsumeerd?
een beetje maar

Ze had een mooi kledingstuk aan. Het staat haar goed bij dat kort geknipt haar.
En ik zat daar als een wilde passant zelfingenomen haar schoonheid te negeren.
Deze woorden zijn achteraf uit een inktpot geschreven....

Foert!

Geschreven door warket om 23:25 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 29 september 2007

nachtvuur

Schrijven met lege gedachten,
misschien gebeurt er iets nu meteen,
valt iemand uit het onbekende naar beneden,
zomaar onverwacht.

Een droommens die uitrust in mijn hand.
Dan ga ik het belang van onbelang proberen te begrijpen.
Zwijg!, schalmt een stem luidkeels in mijn oren.
Het is een vrouwelijk geluid dat door alles klieft.

Nog een paar tijdsuren en de dag gaat schemeren.
Zullen we dan nog zijn wie we dachten te zijn?
Een nachtvuur zal me verblijden,
ons verenigen.

Geschreven door warket om 02:33 3 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 27 september 2007

Soms gebeuren dingen zomaar.
Ergens in de toekomst staan we op de drempel van het onbekende.
Elk moment nu is verbruikte toekomst.
Iemand vertelde over vastberaden geloof dat onze menselijkheid in een wereld bestaat bij gratie van zichzelf, dat er maar één realiteit is, de realiteit, zichzelf verklarend, het alles verslindend beest dat met niemand rekening houd.
Ik geloof er niks van. Ik neem de wereld niet waar zoals hij is. De wereld is zoals ik hem waarneem. Ik neem de waarheid niet waar zoals zij is maar houd ze zoals ik ze waarneem voor waar.
Toch is er een grensoverschrijdend verschil tussen droom en werkelijkheid waarin ik als toeschouwer mezelf en anderen leer begrijpen.
Leven dat voortdurend reïncarneert in ruimte en tijd, met de kracht om naar de zon te reiken.
Onherstelbare wanorde in ons bestaan.
Op dertig april tweeduizend-en- zes keek ik naar de uitbundigheid van mijn hond, zag ik hoe ze zich wentelde in de aarde.
Vanonder mijn paraplu schreef ik wat ik zag in gedachten. Daarna schreef ik het op een blad papier, de regendruppels ontwijkend.
Als zilveren parels lagen ze verspreid op het blad waar de inkt verwaterde als mijn pen hen aanraakte.

Geschreven door warket om 22:17 2 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 23 september 2007

kakka

In een neus tussen duim en ringvinger geklemd
ruikt het stof van de dag
het ongeluid van pis en kak
polsruikend in gecontroleerde dwaasheid
laat ik aan de overkant in de struiken een oorverdovende scheet
die het bewustzijn van aanwezigen verdooft
en lach niet nu
lach pas als ge deze onzin begrepen hebt.

Geschreven door warket om 00:31 1 reactie Reageer op dit bericht

3 reacties op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van verbruikte toekomst