Archief

Ze hadden gehoopt nog voor het schemer terug te zijn maar zo was het niet. Ze plukte per ongeluk de voorlamp van haar fiets. Daarna dronken ze trappistenbier. De tafel kantelt af en toe door zijn schuld terwijl ze spreken over schoonheid en nog niet gemiste kansen.
’Ik hou van steen en weet niks van metaal. Ik doe niets liever dan steenkappen’  zegt ze.
Ze had net met een bijna vanzelfsprekendheid de elastiek uit haar paardenstaart getrokken en in één beweging haar haren los geschud.
’Het  is fantastisch hier eens samen te zijn, en zie die mensen om ons heen’ antwoordt hij. Niet toevallig zitten ze aan een  ronde tafel in gesprek. Een beetje overspelig in loslippigheid, denkt hij achteraf. Goh, wat maakt het uit? We zijn allemaal aan elkander gelijk.
’Hoor je die muziek?’ vraagt ze.
’Links of rechts?’
’Rechts. Ik vind het een mooi stuk’
Eerst bleven ze zitten tot de lucht rozig werd, daarna tot zonsondergang en uiteindelijk is het donker geworden met een beetje kilte in het straatlicht. De tafel wiebelt en het trappistenbier schuimt opnieuw.
Nu, in het weinig licht, herkent hij haar nauwelijks uit haar dagelijksheid. Haar anders zo typerende zwijgzaamheid wordt overdonderd door een stortvloed van woorden die als bruisende golven tegen kliffen dwepen. Nog enkele maanden en alweer is een zielsgenoot uit zijn leven verdwenen. Mensen komen en gaan, tot we zelf voor altijd gaan. Zelfs de herinnering blijft niet bestaan.
’Schenk dat meisje nog een pint’ roept hij naar de kelner.
En?
   Ja, en met U?
Ja, ook goed.
   Meende je dat nu echt?
Wat meende ik?
    Dat van dat meisje.
Neen, dat was maar om te zeveren. Bij jou merk ik dat leeftijdsverschil niet eens. Er hangt een herfstblad in je haar. Mag ik een beetje tabak van je lenen?
   Zullen we wat roddelen over collega's?
Oh ja, fijn. Wie begint?
    Jij. Zeg iets over Theofiel.
Theofiel is een dommerik. Arthur is goedaardig en Gustaaf is best aardig. Nu is het jouw beurt.
    Ik ben dezelfde mening toegedaan.
Is dat alles?
    Neen, Jacquelinne vind ik een trezebees.
Weet je nog toen we op stap gingen met die pater en die lesbische vrouw? Jij moest hem zonodig vragen of hij in God geloofde.
    Natuurlijk geloofde hij in God.
Vanwege de muziek legt hij zijn rechteroor rakelings aan haar mond te luisteren. Hij voelt de wind van haar spraak terwijl zijn neus in haar haren verstrengeld geraakt. Het is een noodzaak om elkander te verstaan.
    Eet jij graag kip?
Ja, op voorwaarde dat het een Mechelse koekkoek is.
    Waarom een Mechelse koekoek?
Omdat die minstens een uitloop van negentig dagen heeft voor ze hem slachten op een kipvriendelijke manier. De verpakking zou ook milieuvriendelijk zijn.
    Weet je wat ik mis in deze stad?
Neen.
    Een minaret met een zanger erbij. Ik ben dat klokkengelui beu.
Voor ze weg gaan vraagt hij haar beleefd of hij aan haar haren mag ruiken.
’Doe maar’ zegt ze.
Ze geurt anders dan zij bij hem.
Voor het slapen gaan zitten ze nog op een stenen trap aan het gras. Hij op blote voeten. Zijn sokken liggen op het tapijt.
’Mijn broer heeft ooit geprobeerd om zelfmoord te plegen’ zegt ze.
Dat ze dat hem vertelt grijpt hem zodanig aan dat hij in al zijn dwaasheid vraagt: "Uw oudste of uw jongste broer?".
Ze zegt: ’Ik ga mijn tanden poetsen en dan ga ik slapen’.
   En hoe voelt ge u nu?
Zwak en gelukkig. Morgen vertrekken we.
Dan kust ze hem vluchtig op de mond.
Die nacht kon hij de slaap moeilijk vatten. Ze had hem naar de logeerkamer gebracht. Naast het bed stond een groot onafgewerkt schilderij. Toen ze het licht uit deed was het pikkedonker. Thuis was hij gewoon om onder een dakvenster te slapen. Daar zag hij het maanlicht en met wat geluk bij een onbewolkte hemel, keek hij zichzelf tussen de sterren in slaap. Slapen in het hiernamaals noemde hij dat.
In dit donker nu, toveren haar woorden beelden in zijn geest. Fragiele zinnen als een schilderij, die niet schreeuwen maar verlangen, spuwsel van de geest. Gefluister van gevoelens in een werkelijke onwerkelijkheid. Moest het kunnen zou hij nu nachtelijk over de grens van water en land gaan. Nog denkt hij verder in iets dat kerft. Dan gaat hij zijn eigen weg in een uiteindelijke slaap.

Op een moment stond er een tractor in de weg. In het donker klim ik over een berm, kruip ik over grond met maïskolven bedekt...en komt een boer vanuit  het duister die vraagt: 'Ca va?'
Natuurlijk gaat het wel maar toch schreeuw ik: 'Ik ben halfdoof'. Wil je wat roepen tegen mij?
'IK STA HIER IN DE WEG' praat hij luider.
   Geeft niet, het veld is breed genoeg. Ik vervolg mijn weg. Goedenavovond mijnheer.
Ook een goedenavond.
Vanavond maak ik een varkenshaasje met paddestoelen in roomsaus klaar. Mijn ogen zijn bedwelmd, zegt ze na de maaltijd. Zever niet vrouw.
Zit ik hier weer met een wazig oog aan mijn wijsvinger te rieken. Als je zo verder gaat heb je nog amper vijf jaar te leven zegt ze tegen mij. Dan is dat zo. Eindig zal dit leven altijd zijn. De tijd speelt geen rol. De nabestaanden zullen het altijd spijtig vinden en daarna hun leven verder beleven.

Ik was te laat. Haar gezicht was al leeg maar ze ademde nog.
Ga toch, verlaat dit leven. Ik spreek dit braaksel als een overlevende.
Ik hou van jou, fluisterde ik niet eens in haar oor.
Ik bedekte haar dood met een wit laken en dronk met zij bij mij een aperitief in vooruitgang.
Er kruipt een vlieg in de winter over dit blad papier. Dit is ergens een derde van december tweeduizend-en-zeven. Binnenkort zal schuimwijn welkom dienen en braadvet het huis bedwelmen.
Kalkoengebraad met gedurfde sauzen. De tafelgenoten worden er loslippig van. En daarna nog een push-café. Ze zouden beter de fietspaden breder maken.
't ja, kerstmis en nieuwjaar. Hoe zal dit heidens feest zijn binnen duizend jaar?

Een frietketel kuis je niet alleen aan de binnenkant af. Ook hij staat daar niet zomaar. Een moment.
Het heeft iets te maken met ingebeelde verbondenheid.
Echt waar schrijft de schrijver, de schrijver zijn verhaal.
Het heeft niet veel tijd nodig om het geschrevene kenbaar te maken.
Heb...ik...een kribbel op een blad papier
Net toen het beeld halverwege verwezenlijkt werd knapte er iets af van de stenen schedel en uiteindelijk werd het weeral ....
Ze had nog geprobeerd om het te verdoezelen maar uiteindelijk bleef het voorval onvergankelijk.

Ik wil niet meer weten
waaruit het zonlicht bestaat
vanwaar onze schaduw komt
en hoe maan, water en vuur bestaan.

Ik wil het leven nog ondergaan in de tijd
en me niks beklagen
vooraleer ik onvermijdelijk afscheid neem
van jouw en mijn leven

Zonen en dochters delen dit lot
waarin alleen schimmen voortbestaan
zolang het licht blijft schijnen

Zelfs de bomen als ware getuigen
komen en gaan
Wie weet zal de mens niet blijven bestaan
terwijl het licht zal blijven schijnen...

en de maan de nacht verlicht al zolang geleden.

Vreemd. Ik keek naar de geografische statistieken van gewaardeerde lezers van mijn beschrevene en wat blijkt? Acht-komma-zeven procent mensen lezen warket's schrijfsels  vanuit de Verenigde Arabische Emiraten. Hoe kan dat nu?
Liegen deze statistieken of zijn er nu echt woestijnvossen die in de hitte mijn schrijfsel zitten te lezen?
Daar ben ik nu echt eens benieuwd voor.

Als ge goesting hebt, ik betaal u een pint. Met een muts aan gaat het wel. Kijk ernaar. Dan zal je wel zien.
In het struikgewas staat een rottende stoel waar haar vader en moeder ingezeten hebben. Een stoel overwoekerd door netels en Spirea. Een stoel die in een verleden gekocht werd en nu in deze tuin verrot tussen zichzelf vernieuwend kruid. Het aura van de gezetenen blijft in mijn verbeelding bestaan. Zie hen daar zitten in deze opkomende winter.
Een halve dag later heeft de wind de tafel gedroogd. Al die tijd heb ik buiten gezeten met gekloven verstand, mijn ziel in plooien gebroken. Roerloos is het gebladerte vandaag. De palm sterft buiten een wispelturige dood.
Mijn pols riekt naar menselijkheid. Wil iemand nog een stuk rabarbertaart en koffie?
Ik hoor de stem van de jongste zoon. Hij spreekt zacht tegen zijn moeder. Straks zitten we verdronken in de avond dierlijk aan tafel in windstilte te eten.
Ik gooide na de maaltijd een afgekookt vleesbeen naar buiten. Natuurlijk was het allang donker. In het straatlicht keek ik ernaar. Ik wou weten hoe ze mijn gift zou verorberen. Ze heeft het bot kaal gevreten en het restant begraven voor minder uitbundige tijden. Daarna voelde ik me honds.

Ze zegt me dat ik nog tien jaar te leven heb. Zij kan het weten. Ondertussen kap ik de gewelven in de kelder af en leg ik het restant van een witstenen vloer. Ik heb mijn vader beloofd dat we samen een Calvados in die kelder zouden drinken als alles AF is. Ik probeer het AF te maken, voor mezelf en voornamelijk voor hem.
Zo ben ik deze avond voor een ogenblik bezig. Ik heb de radio beneden gezet en mijn hoorapparaten in mijn oren geduwd. Mijn valse tanden staan zelfs in mijn mond.
Weet ik wel dat dit geschrevene onnozel is, maar ik kon het mij niet laten.

Men zegt dat dromen bedrog zijn.
Vannacht had ik een vreemde droom. Ik voelde iets in mijn keel maar kon er moeilijk bij. Het voelde aan als een hespenvel. Toen ik er uiteindelijk in slaagde om het uit mijn keel te trekken bleek het een meterslang lint te zijn.
Nadien zag ik een kind dat zo jong was dat het amper kon lopen. Ik stond in een winkel toen het tastend aan de mensen binnen kwam. Iedereen ging afgrijnzend opzij.
Toen het kind me aanraakte boog ik me voorover en nam het in mijn armen. Dan zag ik pas dat het blind was.
Ik probeerde te achterhalen waar het vandaan kwam  maar het brabbelde voortdurend een onverstaanbare taal.
De omstanders hadden ondertussen een agent erbij gehaald. Zodra hij het kind zag liep hij meteen weg.
Tot mijn verbijstering begon het kind een stinkende groene brij  uit te braken. Ik nam mijn fiets en spurtte weg langs smalle straten tot aan een wegversperring vanwaar ik in het donker te voet verder ging.
Zo kwam ik in een kasteel op een groot feest terecht. Aan het plafond hingen enorme koperen luchters met brandende kaarsen. Ik zag een dame die ik van vroeger kende, flirten met voorname personen. Ik stond er dichtbij naar te kijken terwijl iemand de onnoziliteiten uit haar leven tegen me vertelde. Ze herkende mij. We gingen tesamen weg. Ze stuurde roekeloos de wagen naar een ondergrondse parking. Op het tiende verdiep was een restaurant. Het duurde lang eer we er geraakten want de lift bengelde voortdurend. Meermaals moesten we uitstappen om onvolkomendheden te verhelpen.
Zij was een gekende klant daarboven. Ik bestelde een meergangenmenu. We dronken witte wijn. De bediening liet lang op zich wachten. Ze was wispelturig en nonchalant. Is ze weeral niet content, fluisterde de ober onopvallend in mijn linker oor. Ik voelde me onwennig door haar gedrag en tegelijkertijd genoot ik ervan.
Ik betaalde de rekening. We gingen te voet naar het leegstaand huis van mijn grootmoeder. Er liepen mensen op straat. Op het trottoir klemde ze haar lichaam om het mijne. Ook al was dat een heerlijk gevoel, ik voelde me gegeneerd voor de voorbijgangers op de stoep.  
In het huis had ik in het verleden al een invasie van kakkerlakken overleefd. Elke maand probeerden ze massaal binnen te dringen. Je hoorde ze van ver afkomen. Ik had telkens net de tijd om alle kieren en gaten dicht te maken. Mijn grootmoeder hebben ze op een keer opgegeten.
We sliepen helemaal boven. Toen ik ‘s nachts beneden ging plassen zat mijn grootmoeder in de keuken en schreeuwde ze bekijvend: "Hoe is dit toch mogelijk. Maak dat je wegkomt!".
Ik ging dan maar naar een voordracht van een jeugdvriend. Zijn naam is Kamiel.
Toen Kamiel het podium opstapte begon hij tot mijn verbazing te zingen. Zijn lichaam kronkelde en tolde tot hij op zijn rug viel. Eindelijk begon hij dan zijn gedichten voor te dragen. Het was muisstil in de zaal.
Later op de avond is hij schielijk overleden.
Ik had een beeld gemaakt dat ik hem net te laat als symbool voor onze vriendschap kon schenken.
Uiteindelijk hadden ze Kamiel  zijn lichaam gemummificeerd en opgebaard in een witte heldere kamer.
Mijn oudste zoon was bij mij. Deze keer vroeg hij mij geen bladgoud meer te eten te geven, maar troostte hij me in mijn ondraaglijk verdriet.  Kamiel zijn zus zei  dat ik zijn overblijfsel mocht meenemen  als iedereen vertrokken was. Zijn ouders keken me bekijvend aan.
‘s Anderendaags was de witte heldere kamer verlaten. Ik wikkelde hem in een linnen zak en bond hem op mijn fiets.
Ik zeulde hem overal mee en vertelde tegen iedereen die het horen wou: deze mummie was een jeugdvriend en hij noemde Kamiel.
Samen met mijn zoon dwaalde ik door onherbergzame gebieden, sliepen we in spelonken en was mijn verdriet verdwenen. Ik probeerde Kamiel zo goed mogelijk te bewaren. En dan onverwacht in een getijdestorm waarvan ik met mijn zoon aan het genieten was, daagden Kamiel zijn ouders op. Ze vroegen of ze hem nog eens mochten bekijken.  Toen ik de linnenzak open maakte waren er ledematen verdwenen. Ik voelde me diep beschaamd, maar ze vonden het niet erg.