Archief

Ze is vanmorgen op een half uur tijd van gedachten veranderd. Eerst wou ze gaan fietsen, toen ze naar de grijze lucht keek weer niet en dan wel.
Ik ben wakker nu, laten we toch gaan fietsen, zei ze terwijl ze van de trap liep.
Ik had ondertussen mijn werkmanskleren al aan en wou de gewelven in de kelder verder afkappen; nu wou ze toch gaan fietsen.
Vanbinnen ergerde ik me de overrijpe appels uit de boom maar ik bleef uitermate kalm want ik had een week baldadigheid goed te maken.
We praatten een ogenblik over onze bijna weldra fin-de-carrière.
    Jij verdient niet meer dan ik, zei ze.
Voor geen geld zou ik jouw beroep willen doen, antwoordde ik.
    Als kind heb ik altijd graag met een poppenhuis gespeeld. Daardoor doe ik dit beroep graag.
Ik knutselde graag in mijn vaders atelier. Ik probeerde met benzine en karton raketten te maken die naar de maan konden vliegen. Heb jij toenertijd de maanlanding gezien, vroeg ik.
    Neen.
We fietsten tenslotte naar Leuven langs het veld. Een voorbeeldige zondagmorgen in de herfst. Zij met de oude fiets, ik met de nieuwe. Een weg elke werkdag heen en weer, twee keer zeventig minuten elke dag. Telkens passeer ik vier volhouders die eveneens door de winter rijden.
Deze zondag heeft het land bezaaid met wandelaars op bedevaart langs landelijke wegen. Ze vreten in het najaar de boomgaarden leeg.
Die vurige solidaire wandelaarsblik doet me halskokken.
Wij reden verder. Het toegeeflijke kon niet meer breken nu ze naast mij reed, stampend op de pedalen de markt tegemoet.
Deze veldtocht maakt veel goed. Brunchen met geroosterd brood gesmeerd met pesta en gedroogde tomaten.
Dat is een krimp van liefde.
Dan keren we terug met tegenwind in regen.
Oh, wat zijn we blij
een zondagsmarkt in de herfst
wat voelen we ons vrij
als vogels die niet produceren
wat is het heerlijk om zo blij te zijn
als vogels zo vrij te zijn
alleen het lot kan ons stoppen
en verdwijnen we in het begin
we komen en gaan
en zijn zo blij

Ik heb rauwe look gegeten. Mijn adem stinkt.
    Woorden kunnen niet stinken.
Jawel. Snuit uw neus en snuffel maar.
In deze vooruirgang zie ik vrouwen in mijn dorp hengsten berijden, zitten luxieuse vissers boven het wateroppervlak de tijd te verdoen. Niet alleen in de week ambeteert het mij. Sluipend langs modderwegen probeer ik mij van hun aanwezigheid te ontdoen. Vanavond komen goede vrienden eten. Zij en hij bij ik bij haar. Ik heb aubergines en zalm gekocht.
    Dag Warket. We hebben wat overschot van vorige nacht mee gebracht.
Hoe dikwijls heb ik haar kaken al niet gekust in dit leven. Mijn lippen zijn nog niet versleten. Het was lang geleden om nog een nacht met vieren door te scheuren.
    Ik zie u graag, zegt mister Daniels.
Ik knijp in de schouder van zij bij mij en haal wat herinneringen op.
    Dupont, weet ge nog van toen?
Ja en zwijg. We zijn aan het spelen. Zeveren doe je achteraf.
Ze heeft rimpels in haar gelaat gekregen en ook een loshangend buikje vanwege de ouderdom. Midden in een pokerspel zegt ze: warket, begin nu niet te janken.
    Ik jank toch niet? Kijk, mijn tranen blijven droog.
Jawel, en let op uw kaarten.
Mister Daniel, Michiels, Dupont en Warket pokeren een gat in de vroegte. Ondertussen ligt de kardinaal in de zetel te snurken. De zoon zat er gedeeltelijk bij.

warket

Net niet tot op het vriespunt. Halverwege komt ze tevoorschijn als ik laat vertrek. Dat gaat niet blijven duren. De winter komt eraan. Voorlopig spaar ik nog mijn winterhandschoenen tegen de sleet. Toch zal ik binnenkort opnieuw een lange onderbroek aantrekken, mijn gelaat omwikkelen tegen de kou, zelfs mijn neus; zal het landschap onderweg bevriezen en krassen de kraaien door koud geschemerte. De winter komt er aan.
Sneeuw zal opnieuw het verstand bevriezen in een eindeloos wit tapijt. Prachtig zal dat zijn om weeral de grond te voelen kraken onder onzekere voetstappen vol ongeduld naar de lente. Een festijn.

Langs de veldweg staan oude eiken en knotwilgen. Ze hebben veel seizoenen doorstaan; zelfs een wereldoorlog.
De wind waait de opklaringen weg.
De kachel brand al de ganse dag. Sommige houtblokken knetteren in het vuur. Het huis blijft warm. Buiten waait koude natte wind. De hond zucht en snurkt verder. Alle lichten branden binnenshuis.
Soms loop ik in het huis nadenkend heen en weer over de stenen vloer met voetstappen over onpare tegels. Met tussenpozen ga ik buiten in de regen staan.
Rust uit. Het vuur knettert weer. Dop de inkt van de pen en klap deze bladzijde dicht.
Nog even een klein moment.
Wat dan?
Iets onbeschrijfelijks beschrijven. Geef me nog wat tijd. Dan stop ik er mee.
Dwaas. Je ogen staren in tijdsverlies.
Verlies bestaat niet, mijn liefste. We kunnen dit heden alleen maar verbruiken. Ooit kopen we een comfortabel bed waarin we als foetussen in elkaar gestrengeld kunnen slapen. Weet je, ik hou van jou.
Ik ook van jou. Toch zijt ge een dwaas.
Dan is dat zo. Ik kan het me niet laten.
Ik schrijf gezeten op een muur. Een vrouw met grijs haar vraagt: hebt ge het niet koud?
Neen, ik heb een degelijke jas aan.
Daarna fietst ze verder en blijf ik alleen achtergezeten op deze plaats. Heerlijk is dat om in koude wind onder een hemel met opklaringen te verblijven. Nu ga ik voort.

Met kerstmis eenenveertig kaarsjes uitblazen. Waar is de tijd.
Schenk dat meiske een pint bier. Ik trakteer.
    En?
Ja, en met U?
    Ja, ook goed.
Welke geurige naajaarswind brengt jou hierheen?
    Het regent buiten. Ik kom hier elke week. Meende je dat nu echt?
Wat meende ik?
    Dat van dat meiske.
Neen, dat was maar om te zeveren. Bij jou merk ik dat leeftijdsverschil niet eens. Er hangt een herfstblad in je haar. Mag ik een beetje tabak van je lenen?
Het blijft regenen met koude wind in het donker. Meer dan de helft van de wereldbevolking moet dit ontberen. Laten we kontent zijn.
    Zullen we wat roddelen over collega's?
Oh ja, fijn. Wie begint?
    Jij. Zeg iets over Theofiel.
Theofiel is een dommerik. Arthur is goedaardig en Gustaaf is best aardig. Nu is het jouw beurt.
    Ik ben dezelfde mening toegedaan.
Is dat alles?
    Neen, Jacquelinne vind ik een trezebees.
Vanwege de muziek leg ik mijn rechteroor rakelings aan haar mond te luisteren. Ik voel de wind van haar spraak terwijl mijn neus in haar haren verstrengeld geraakt. Het is een noodzaak om elkander te verstaan.
    Eet jij graag kip?
Ja, op voorwaarde dat het een Mechelse koekkoek is.
    Waarom een Mechelse koekoek?
Omdat die minstens een uitloop van negentig dagen heeft voor ze hem slachten op een kipvriendelijke manier. De verpakking zou ook milieuvriendelijk zijn.
    Weet je wat ik mis in deze stad?
Neen.
    Een minaret met een zanger erbij. Ik ben dat klokkengelui beu.

En waarom, vraagt iemand zich dat af?
Ik zou het niet eens weten, alhoewel; het heeft misschien iets met perceptie te maken in dit aardbewonersbestaan.
Warket gaat iets beschrijven...in het straatbeeld hoor ik muziek; zigeurermuziek. Mijn voorbijgangers kijken niet eens naar die accordionist die een muziekstuk speelt.
Zigeunermuziek.
Kinderen, dronkhaards en clochards gooien iets in zijn kartonnen bakje. Muzikant op straat.
Dan zie ik iemand op hoge hakken vooraan. Op de kasseiweg heeft ze het moeilijk. Haar benen gaan alle richtingen uit. Haar lichaam is gevangen in een soort gelatine-keurslijf. Dat kan toch niet comfortabel zijn.
In de zomer stoken zigeuners vuurtjes waarop ze hun eten klaar maken. De kinderen spelen in open lucht, net zoals ik dat deed. Ze gaan pissen en kakken tussen de struiken. Ze poetsen hun tanden buiten in de dauw met een emmer water, ieder om beurt.
Ik heb het gezien. Ze leven zoals wij, maar dan op een andere manier
In dit straatbeeld zie ik ook een grijsaard met een hond, een halfblinde met een vooruit gestoken witte stok en roekeloze jongelingen. En ik daar tussendoor

Ik heb vannacht van je gedroomd.
We waren op een groot feest. Jij flirte met voorname personen. Ik stond er langszij naar te kijken terwijl een dame de onnoziliteiten uit haar leven tegen me vertelde.
Nadien zijn we weggegaan. Je stuurde roekeloos de wagen naar een ondergrondse parking tot min vier. Op het tiende verdiep was een restaurant. Het duurde lang eer we er geraakten want de lift bengelde voortdurend. Meermaals moesten we uitstappen om onvolkomendheden te verhelpen.
Jij was een gekende klant daarboven. Ik bestelde een meergangenmenu. De hoofdschotel was mossel-friet. We dronken witte wijn. De bediening liet lang op zich wachten.
Je was wispelturig en nonchalant. Is ze weeral niet content, fluisterde de ober onopvallend in mijn linker oor. Ik voelde me een klein beetje ambetant door jouw gedrag en tegelijkertijd genoot ik ervan.
Ik betaalde de rekening en dan gingen we voort. We sliepen in het leegstaand grootmoedershuis helemaal boven.
Toen ik s'nachts beneden ging plassen zat mijn grootmoeder in de keuken en schreeuwde ze bekijvend: "Hoe is dit toch mogelijk. Maak dat je wegkomt!".
Dan liepen we over het trottoir. Er liepen mensen op straat. Je had je lichaam om het mijne geklemd. Ook al was dat een heerlijk gevoel, ik voelde me gegeneerd voor de voorbijgangers op de stoep.