Toen ik naar huis keerde had ik een gevoel van twijfelende zekerheid.
De zekerheid was ons bestaan.
Niet ons als wij, maar ook de vogels in de lucht, konijnen en kraaien in het veld,
bomen en gras...dat wij vernietigend doorkruisen als apparte overheersers in eenzaamheid.
Zie dat gedierte in het gebladerte in vier seizoenen overleven. Ze hebben schrik van ons.
De twijfel komt vanuit een droom van vorige nacht.
Ik zweefde in een bol door het heelal. Heerlijk was dat. Het was doofstil en buiten was het pikkedonker
tussen de sterren. Ik zweefde door de hemel waar ik als kind altijd naar zat te kijken.
Er was iemand bij mij waarvan ik zijn gestalte niet meer kan herinneren.
De onzichtbare gestalte wees naar een blauwe schijn in de ruimte en  zei:  kijk, dat  is de  aarde.
Volgens de oude geschriften zou daar leven geweest zijn.
Dan gingen we in een blauw verlichte ruimte volgestapeld met bokalen gevuld met gesteriliseerde mensenhersenen.
Dat is wat er gelukkig nog van overblijft. Zo kunnen we de geschiedenis ontrafelen. 

niets is ooit een laatste keer
ze pitste een duivelshaartje weg
terwijl ze met haar ogen vertelde over onzekerheden
ik kon ook de waarheid niet weten
en vertelde iets over ouderdom
we gingen in een vervallen kerk
waar iemand zich nog de communiebank herinnerde, geknield
naast drie verbruinde bloedvlekken op het arduinen plaveisel
als een niet loslatende droom
voor de eerste keer zag ze het interieur van een klokkentoren
we liepen over de gewelven
en op de wenteltrap vroeg ik om de spinnenwebben te laten
en niets aan te raken in deze verlaten kerk

 

Als katten de nacht inzwerven. Het is koud en de mist blijft hangen. Volle maan en zo stil dat je het lawaai alleen nog in je binnenste kan horen. De wereld staat nu verder van de zon dan in de zomer. We stuiven terug in de herfst. Ik zit me uit te puren met koptelefoon in popmuziek en drink een meergranenbier. Dansend gezeten op mijn stoel schrijvend en hoor een prachtig lied nachtkatten....

onbelangrijk
wat belangrijk was
ben binnenshuis
alleen
toch blijft rivier afwaarts vloeien
zwerven katers langs de kant
geruisloos potelen
onzichtbaar in nacht
mens riekt aan duim
en denkt: het is nog geen tien uur
neus tussen duim en wijsvinger
riekt naar voorbije dag
het leven heeft een geur
zou willen zwerven in new jork
kan niet
alhoewel
met geld koop je mogelijkheid
een propere onderbroek, vlieger, new jork
hier sta ik in new jork
zonder onderbroek maar dat zien ze niet eens
oh, wat is dit multicultureel
net zoals brussel vergroot
ik heb mijn lief vergeten en geen onderbroek aangedaan
nu sta ik hier in new jork
hulpeloos zonder lief en half naakt
keer terug naar schrijverstafel
hier ben ik weer
was maar wat fantasie
ja, was, gelukkig maar

                              

                                                    

                                                      schaduw

donderdag 24 mei 2007

Het was heet vandaag. Er vielen zweetdruppels van mijn kop op dit blad papier. Ik hoop dat ze me overleven, uitgedroogd tussen deze woorden.
Mijn collega had een bloesje met korte mouwen aan. Ze had haar haar met een elastiek in een vijf centimeter lang staartje ingebonden. Zo fris had ik haar eerder niet gezien.
Zomerweer onthult, ontluikt, maakt mensen mooi en blij.
Ook buiten zijn ze licht gekleed. Als een voyeur-mobile rijd ik voorbij.
Nu zit ik buiten geblust maar wat te stamelen in bloot lijf met pyjamabroek aan. De hond ligt erbij. Zij is binnen. We hebben lang genoeg aan tafel gezeten. Hij is weg. Hij blijft bij zijn broer slapen.
Ik ben moe en heb geen zin om te slapen. De wereld kijkt scheef.

vrijdag 25 mei 2007

Nu is het dertien uur op vrijdag 25 mei en zit ik op een bank aan een veldweg dit te schrijven. De zon prikt aan m'en vel en in mijn ogen. Ik heb een zonnebril aan.
Vooraleer te soezen in deze gebeurtenis braak ik nog wat woorden uit onverstand
...niks is...
...alles erweer...
...erweer niks...
Daarna, ja, dan zien we wel. Het is nog niet te laat voor deze wereld.

Moet zeker terugkomen om een en ander uit te klaren.
    Wat bedoel je daarmee?

Vooraleer naar huis te gaan ga ik nog iets drinken aan de teut. Eentje maar. Neergevleid kijken naar voorbijgangers, naar zwijgzame koppels hand in hand, kwetterende jongelingen of hier en daar een enkeling. Ziedaar valt mijn blik niet ver vandaan op iets opmerkelijks.
Ze is groter dan hij. Dat zie je zo hoe ze daar tegenover mekaar zitten op een terras aan de oude markt. Haar schouders zijn ook breder dan die van hem. Zij zit met een rechte rug. Hij zit voorovergebogen. Misschien lijkt het wel zo dat ze groter is dan hij. Hij luistert terwijl ze spreekt, of kijkt hij maar naar haar? Hij lijkt jonger dan zij net volwassen te zijn. Ze geniet ervan.
Ze heeft een sigaret aangestoken. Ze inhaleert niet eens. Ik vraag me af of hij dat merkt. Niet dat dat belangrijk is in een kijkend gesprek.
Ze zit daar a-la Catherine Deneuve tegen  een zwijgzame gebogen rug te keuvelen. Misschien is het wel oprecht.
Nu keutert hij langdurig met zijn pink in zijn oor. Aai, doe dat niet in deze tête à tête met een beeldschone vrouw op een zomerterras!
Toch blijft haar aandacht bij deze ongemanierdheid onverschrokken. Waarschijnlijk zijn ze broer en zus.

Nu schreeuw ik iets nieuws tegen een kennis in een ver buitenland:
Hier wat nieuws uit het buitenland.
Na de aanhoudende droogte en recordtemperaturen van voordien heeft het deze maand geregend. De temperatuur is zacht. Ik fiets al drie dagen in mijn hemd met opgestroopte mouwen naar het stadhuis.
Vanmorgen hing er mist in het veld maar die was rond negen uur al verdwenen.
Rond een uur of vier zei Julien dat er regen vanuit de walen op komst is. Ge kunt beter op tijd vertrekken zei hij bezorgd.
    Neen jong, het is windstil. Die regen komt hier pas toe in een laatavonduur.
Nu is het kwart voor elf en buiten is het nog altijd windstil zonder regen.
In de tuin groeien druiven aan de druivelaar. Het graan zit in het veld te wassen en de vroege patatten zijn bijna rijp. De maaiïs staat al tien centimeter hoog en in de holten van veldwegen staan plassen van eerdere regen. Aan de campus leren eenden hun jongen overleven en de Dijle stroomt. De groendienst zit in de stad te verplanten en aan elk stoplicht zie je een camionet van de technische dienst. De stadswachters staan 's morgens aan crusiale plaatsen het schoolverkeer voorrang te geven.
Jozef heeft zijn functie opgegeven van de ene dag op de andere zonder boe of ba. Genoeg krediet voor onopgebruikt ziekteverlof na al die jaren. Vakantie tot aan het pensioen.
Ik ben met haar aan iets bezig. De samenwerking loopt goed. Ze heeft iets van u. Dat zit in de genen.
Nu ben ik moe. Binnen een kwartier is het middernacht.

Atelier of woonkamer, woonkamer of atelier. Voor haar maakt het niets uit. Ze leeft wellicht in het atelier en werkt in de woonkamer.
Op het schab staan penselen en schrijfpennen bedekt met opgedroogde inkt. Het salon dient de verzameling van bijeengereigde voorwerpen en kunstenaarsschap. Ik kijk naar de instrumenten die ze gebruikt om uiting te geven aan haar gedachten en emoties die me verbazen en verwarren.
Gevangen in zichzelf met het hoofd verheven, ronddwalend op zoek naar open deuren.
    Ik heb twee stenen meegebracht.
Mooi! Waar heb je die gevonden?
Ze legt ze in de keuken te drogen.
    Jaren geleden vanuit Bretagne meegebracht. Ze zijn duizenden jaren geboetseerd door erosie.
Bijna woonde ik recht tegenover jou maar dat kerkhof zonder bomen was er teveel aan met al die geesten.
    Geloof jij dan in geesten?
Ja.
    Ik niet. Ik denk dat het verbeelding is.Ik ga voort.
Wil je iets drinken?
    Een pint aan de teut. Leef jij van de kunst?
Neen, ik doe nog iets anders voor de kost.
Ze vertelt iets over iemand met problemen waar ze elke week drie dagen bij blijft.

Nu, sprankelende ochtend met strijklicht in de tuin in het zuidwesten. Blauwe hemel waarin vliegtuigen condensstrepen maken. De bruine merel is er niet. Daarvoor moet je vroeger opstaan. Die is allang op zoek naar zijn gerief. Merels fluiten bij het krieken van de dag. Het licht glijdt over de tafel. Mijn pen trekt schaduwen over een blad papier.
Ze heeft last van claustrofobie. Ze durft zich haast niet meer te  verplaatsen in huis. Het gaat op en af, de ene dag al wat beter. We gaan wandelen. Meteen wentelt ze zich uitbundig in een plas. Het slijk druipt van haar buik. Dan rolt ze door het gras. De open ruimte doet haar deugd. 
Het zomerweer lokt de mensen buiten. Thuisblijvers, gepensioneerden, half-timers, vrouwen met postnataal verlof.... ze snoeien, keuteren in voor- en achtertuinen en de durvers stoken vuurtjes.
De pen heeft nu een vlijmscherpe schaduw, zo omlijnd dat het schrift er  beter van wordt. Schrijven in laag
zonlicht wordt driedimensioneel met de gedachte in een vierde dimensie.  Het verkleint de woorden.
De eerste bijen brommen rond mijn hoofd. Ik heb ook een vlieg gezien.  Als je aandachtig kijkt zoemt het
leven rond je kop. Blijven stilzitten en kijken in het tegenlicht. Wonderlijk, dat nauwelijks zichtbare geroezemoes. Het is het niets doen  waard.
De zon zakt naar het westen. De schaduw op het blad papier is verschoven naar het noorden. Ik zit op dezelfde plaats als vanmorgen met mijn aangezicht naar het zuidwesten.  Straks ga ik een kip braden om mijn luiheid in deze lentedag goed te maken en daarna, als het bijna donker is, luisteren naar de bruine merel.

Als een dronkaard duik ik duizelig in de dag. In de nachtelijke uren had ik mij lallend ontpopt als een waarachtig filosoof en gevestigde waarden vernederd. Ik wou erkenning. Ik wou laten herkennen wat in mijn diepste wezen aanwezig is. Het allesverslindende beest van de werkelijkheid dat met niemand rekening houd moest eruit.
Nu wil ik weten waar ik aan toe ben. Ik wil weten waarom zoveel concepten hun betekenis verloren hebben. Ik wil de illusie van innerlijke vrijheid opnieuw koesteren in de schemerzone van droom en bestaan, een heroïsche strijd aanbinden voor gratie en gezond verstand in deze samenleving geterroriseerd door efficiëntie.
Ik wou dat wie deze zinnen leest niet alleen de woorden hoort maar ook mijn ziel. Beiden zijn onafscheidelijk als een instrument dat het gevoel tot leven brengt.