De telefoon ging, het was  een verstopt  nummer, en dan begin ik me eigenlijk  al een beetje op  te ergeren. Meestal gaat het dan om zo’n irritant callcenter dat probeert je iets  aan te smeren. Gewoon zeggen dat je niet geïnteresseerd bent schijnt men niet te begrijpen, want ze bellen een uur er na rustig  weer terug. De laatste tijd probeer ik om net zo irritant te zijn als zij, en naar ik hoop nog erger.  Door zelf irritante vragen te gaan stellen. Niet aardig? Misschien zielig voor de medewerkers van zo’n callcenter? Ze doen immers  ook maar hun werk. Maar het helpt wel . Bovendien moeten ze mij niet bellen, als ik iets nodig heb bel ik zelf wel.

Maar dit belletje was dus geen callcenter, maar een kennis van vroeger en tevens de schoonmoeder van een van mijn dochters. Ik heb haar al jaren niet meer gezien of gehoord. En het liefst zou ik dat zo willen houden. De dame in kwestie zit namelijk met grote regelmaat  aan de fles. Met alle gevolgen van dien.  Het ene moment een best aardig  mens en het volgende moment een bijzonder leugenachtig en kwetsend persoon. Ik heb mijn lesje inmiddels geleerd.  Met de loop der jaren en door nare ervaringen met verslaafden wijzer geworden  loop ik dit soort mensen tegenwoordig  met een grote bocht voorbij. Het “Moeder Theresa gehalte” staat bij mij al een tijdje op een zeer laag pitje. En dat wens ik zo te houden.

Maar natuurlijk voelde ik me wel  een beetje  overvallen. Op zulke momenten vergeet ik  alles wat ik geleerd heb uit assertiviteit en communicatie cursussen .  We hebben wat beleefdheden uitgewisseld, zij al lallend, en ik me afvragend , wat is hier de bedoeling van?  Wat moet ze van me? Binnenkort is het kerstmis. Ze zit alleen. Haar eigen kinderen nodigen haar niet meer uit. Eigen schuld, dikke bult . Ze vroeg om mijn juiste adres om mij een kaartje te kunnen sturen….

Af en toe zit er storing op. Dan heb ik beeld, maar geen geluid. Ik heb bij mijn exemplaar natuurlijk geen gebruiksaanwijzing gekregen.  In het begin als er eens storing was, probeerde ik hem wel eens met veel kunst en vliegwerk weer aan de praat te krijgen. Maar helaas, zonder resultaat. Als hij niet wil dan wil hij niet.  Op zulke momenten wens ik mijn exemplaar met "ses cliques et ses claques” naar de Mokerheide. Dat hij daar maar gaat zitten neuten, maar niet hier bij mij. Ooit heb ik gelezen waarom  een man wanneer hij gestrest  is dichtklapt en stopt met praten.  Het schijnt dat hij zijn rechterhersenhelft gebruikt om zijn problemen op te lossen, daarbij stopt hij met het gebruiken van zijn linkerhersenhelft waarmee hij luistert en spreekt.  Zijn hersenen kunnen maar één ding tegelijk.  Hiervoor zou het beroemde beeld “De Denker” van Rodin symboliek staan. Alleen op een rots, nadenkend over oplossingen en niemand mag hem daarbij helpen. Als vrouw mag je hem dan af en toe eens een kopje thee of koffie  en een koekje aanreiken. Tot het moment dat hij weer van zijn rotsje wenst neer te dalen. Nu zit hij dus op de Mokerheide op een héle hoge rots! En dat kopje thee? Dat komt hij zelf maar halen..........

Het moest een keer gebeuren. Ik woon inmiddels  13 jaar in dit huis, en al 13 jaar is het:  “zet maar op de zolder”!  Al die jaren verdwenen die overbodige spullen dus naar de zolder. Want wie weet konden we die spullen nog wel eens gebruiken!  Natuurlijk gebeurd dit nooit, maar je weet maar nooit.  En bovendien ik ben Nederlandse dus : “ik bin zuunig”

En zo had ik de zolder al mooi vol staan met allerlei overbodige dingen. Ik heb weer vele zaken terug gevonden waarvan ik dacht dat ik ze kwijt was of waarvan ik niet eens meer  wist dat ik ze ooit had gehad. Dozen met in krantenpapier verpakte glazen en serviesgoed nog uit een vorig leven.

Eerst die dozen en zakken maar mee naar beneden genomen en alles uitgezocht. Dat resulteerde in een grote doos met barbiespullen, poppenspullen en complete en  incomplete spellen en  puzzels, Dozen vol met speelgoed, Lego, Playmobiel. Dinkey Toys, Match boxes, leuk  trouwens om in een vitrine te zetten in de kamer van mijn zoon. Evenals het elektrische treintje dat nog van mijn broer geweest was.   

Een doos met video's. audiocassettes, Cd's die ze niet meer willen. cd roms van een verjaard besturingsysteem die je niet meer op XP kan instaleren. Computerboekjes,  een oude cursus van DOS die ik nog ooit gevolgd hebt. Grammofoonplaten.

Spullen waarvan ik  niet eens meer wist  dat ik  ze ooit gehad heb.

Een zak met lakens en handdoeken die daar is gedumpt toen wij in dit huis zijn komen wonen.  Een paar zakken met kleren die niet meer passen.

Allemaal naar de kledingcontainer.

Boeken, héél  veel boeken.

Archiefdozen met het school werk van de dochters, bewaard  voor een eventuele controle i.v.m. de erkenning van hun diploma. De inkt is zelfs al aan het vervagen.

Twee vuilniszakken en twee dozen met knuffelbeesten van de kinderen. echt, nog mooie dure knuffels. De komende tijd krijgt iedereen bij wie ik op kraamvisite ga, een knuffel voor zijn baby! Het zijn moeilijke tijden nietwaar en “ik bin zuunig”!

Een zak met  luchtmatrassen en slaapzakken. Die kunnen nog van pas komen. Mocht er nog eens iemand gaan kamperen!

Foto’s veel foto’s ! Die ben ik nu aan het uitzoeken en aan het ordenen. Ik heb me een paar fotoalbums aangeschaft.

Mijn trouwjurk, mijn bruidsboeket.   Herinneringen.

De hele zolder stond vol emoties.

Inspiratie, soms heb je het, soms heb je het niet. Op sommige dagen heb je het ene idee na het andere, Soms komen de ideeën zo maar ineens op, bij het afwassen, of in de rij bij de kassa van de supermarkt. Het is meestal op dat soort saaie momenten dat ik vaak begin te fantaseren  over van alles en nog wat. Bij een saai  programma op de televisie, kunnen mijn gedachten ook nog al eens afdwalen. Ook het reizen met de trein werkt inspirerend. Maar er zijn zo van die dagen dan komt er gewoon helemaal niets. Rien de rien. Sommige mensen gaan bij gebrek aan inspiratie over tot sterk spul zoals drank of narcotica. Hun fantasie gaat dan zo met ze op de loop dat ze zelfs met dieren kunnen spreken. Ik hou het gewoon bij een blog pauze of misschien wel een blog stop. Ik ga me in de volgende dagen eens serieus bezig houden met een aantal  huishoudelijke taken die al weken, zo niet maanden op mijn “to do list” staan en waar ik gewoon niet toe kwam wegens geen tijd, (ook weer zoiets, want tijd maak je gewoon!) het was eerder; gewoon geen zin! Lekker opruimen. In de trend van Feng Shui En wie weet vind ik nog wat inspiratie, hier en daar verstopt achter een stofnest.

De blijde boodschap (Gerard Reve)

Ik zat met kloppend hart voor de kleurentelevisie,
en dacht: ‘Zijne Heiligheid zal toch wel gewag maken
van het toenemend verval der zeden?’
En ja hoor, nauwelijks was hij begonnen, of ik hoorde al:
decadentia, immorale, multi phyl ti corti rocci;
influenza filmi i cinema bestiale
contra sacrissima matrimoniacale
criminale atheistarum rerum novarum,
(et cum spiritu tuo), cortomo:
nix aan de handa.
Het was jammer, dat het zo kort duurde.
Maar toen het uit was, was er fijne muziek van het leger.
Ik vind dit leven al geweldig. En straks nog
het eeuwige leven in de Hemel. Je vraagt je weleens af:
‘Waar hebben wij het aan verdiend?’

Vier uur 's morgens

Waarom is er geen club van slapelozen?
Men is zo eenzaam als men wakker ligt.
Kijk, aan het voeteneind zit mijn neurose
en ziet mij aan met een bedroefd gezicht.

Ik heb 's nachts altijd zoveel te betalen!
Veel meer dan overdag. En ik ben bang
voor oorlog en voor ziekte en voor kwalen;
ik tel de friemeltjes op het behang

en ga vergeefs in mijn bewustzijn dreggen
of ik daar iets plezierigs vinden kan.
Zou 't helpen als ik verzen op ging zeggen?
Van Willem Kloos? Vooruit, daar gaat ie dan:

'Ik ween om bloemen, in de knop gebroken
en vóór den uchtend van haar rom tom tom...
Ik ween om... dingen... die niet zijn ontloken'
en verder? Toe, waar weende Willem om?

Op dit uur kan men zich tot niemand wenden.
De telefoon slaapt, leunend aan de muur,
de boeken slapen, moe van hun ellende
en alle mensen slapen op dit uur

en alle kindertjes in hun pyjama's
en alle vogeltjes in het plantsoen,
de zeehonden in Artis en de lama's,
ze slapen, er is niets met ze te doen.

De uilen slapen niet, heb ik gelezen,
maar hoe krijg ik een uil in dit vertrek?
En ook dan nóg, al zou d'r eentje wezen,
hebben we dan wel stof voor een gesprek?

Wat ben ik wakker, o, wat ben ik wakker!
'En om mijn harte dat niet werd verstaan'...
Hè hè, dat was het! Kloos was ook een stakker.
Is het nou nog geen tijd om op te staan?

Uit “Tot hier toe” Annie M.G.  Schmidt

Sinterklaas staat weer voor de deur. Een leuke traditie. Vroeger thuis in Nederland werd dat uitbundig gevierd. Bij ons thuis kwam Sinterklaas zelfs hoogst persoonlijk  langs op pakjesavond. Hij liep dan wel altijd mijn vader mis, die dan toevallig die avond moest overwerken!!!!!!!!!! Hij was hem dan wel, ook weer héél toevallig onderweg tegen gekomen! Als kind geloofde je alles. Mijn moeder had een tabard en een mijter gemaakt volgens een patroon  uit de Margriet of de Libelle. De Sint droeg een mooie witte baard. En de staf bestond uit een koperen gordijnroede met een uit goudkleurig karton gemaakte krul.  Toen ik mijn twijfels begon te krijgen, begon ik de Sint van alle kanten te bestuderen, zijn vermomming was echter  perfect!  De doos met daarin het Sinterklaas pak staat nu bij mij op zolder. Helaas heb ik nog steeds geen waardige opvolger gevonden...... Sinterklaas in die dagen was  een feest voor jong en oud, er werden gedichten gemaakt waarmee je de anderen een beetje kon plagen, surprises bedacht. De weken voor Sinterklaasavond hing er een spannende sfeer in huis. Iedereen was in de weer met van alles.  Helaas is deze traditie voor mij een beetje op de achtergrond gekomen. Hier in Wallonië wordt er wel iets aan gedaan, maar vooral op scholen, niet zo zeer bij de mensen thuis. Het is hier trouwens de week van de “Saintes” Eloi, Barbe.... (On ne sais plus à quel Saint se vouer) De hele week is er wel een dag dat er wel iets dicht is omdat er iets gevierd moet worden. Ieder zo zijn tradities. Laatst las ik iets over religieuze kenmerken, die verboden zouden worden, en op de mijter van de Sint, staat nu eenmaal zo’n soort kenmerk.

Misschien mogen Sinterklaas en Zwarte Piet over een paar jaar niet eens meer. Sinterklaas  mag dan misschien nog  wel. Piet ook misschien, zolang hij maar niet zwart is. Zwarte Piet is misschien binnenkort in het kader van de emancipatie, de integratie en de wet gelijke behandeling verboden . Een tijdje geleden is het begonnen met de negerzoenen. Je weet wel, die chocolade bollen gevuld met geklopt ei- witschuim. Maar niet alleen het schuim werd opgeklopt, de naam ook!  De “negerzoen” is verdwenen, Of eigenlijk de combinatie van “neger” en “zoen” mag niet meer. En waarom?  Omdat de “slachtoffers van de slavernij in Suriname”  hier moeilijk over deden.

Trouwens altijd gedacht dat Zwarte Piet zwart was van het roet in de schoorsteen!

Of weer eens verkeerd gedacht?

De moeder van mijn lief zit in een home. Een paar jaar geleden is ze beginnen te dementeren. Daar zit ze nu, te wachten. Er worden beslissingen voor haar genomen, Ze blijft vriendelijk en onzeker  kijken, wat gaat er in haar om? Een oude vrouw die schijnbaar niks merkt van de dingen die men doet. Die met haar eten knoeit, die naar het toilet moet op bevel…….

Eens was ze een jong meisje, met een vader en een moeder, met broers en zussen die van elkaar hielden.

Op haar twintigste is ze getrouwd.

Samen met haar man bouwde ze gelukkig huis voor haar kinderen die haar nodig hadden. Toen ze veertig was, waren haar kinderen volwassen en zijn ze uitgevlogen.

Op haar vijftigste speelde ze met haar eerste kleinkinderen.

Daarna  kwamen de donkere dagen. Na de dood van haar man, bleef ze alleen achter, bang voor de toekomst en denkende aan de jaren van liefde die ze gekend had.

Af en toe kijk ik eens naar programma’s als Super Nanny of op Frankrijk “le grand frère”.  (Dit gaat meer over problemen met ado’s) Ik kijk er trouwens met mijn puberzoon naar en zelfs hij zegt "mama je moet toch niet klagen; Zooooooooo ERG ben ik ook weer niet!!!!!!" En daar gaat het me ook om. Het is niet zozeer het succes van de hoofdrolspelers.  Het doet goed aan mijn ego! Want het kan natuurlijk allemaal nog veel erger!

Nu zijn er ook zo programma’s  als eerste hulp bij linkerhanden, of mijn man is een klusser. Daar wordt in NO TIME ff een half huis opgeleukt!

Nu heeft mijn lief beslist geen twee linker handen en is zelfs beroeps prutser! Maar de verbouwing van mijn badkamer(tje) duurt in mijn ogen al veel te lang. Wanneer je dat soort klus programma’s bekijkt dan denk je, ik ga er zo ook ff aan beginnen, zo in een vrij weekendje!  Ergens tussen de soep en de patatten.

Het einde is wel al in zicht, dus er is hoop dat we binnenkort weer uitgebreid kunnen badderen.

Op wandeling door blogland kwam ik “les escargots” tegen die op weg waren naar een begrafenis.  Een mooi gedicht van Jacques Prévert.  Prévert predikte vrede en vrijheid en laakte alle vormen van gezag die de creativiteit doden. Hij schreef zoals hij sprak.  Vele van zijn teksten werden op muziek gezet en vertolkt door onder meer Edith Piaf, Juliette Gréco, Serge Gainsbourg en Yves Montand. Iedereen kent wel het chanson “les feuilles mortes”.  Zelf vind ik “déjeuner du matin” erg mooi, “si belle , si vraie, si triste et si simple”.

Déjeuner du matin

Il a mis le café
Dans la tasse
Il a mis le lait
Dans la tasse de café
Il a mis le sucre
Dans le café au lait
Avec la petite cuiller
Il a tourné
Il a bu le café au lait
Et il a reposé la tasse
Sans me parler
Il a allumé
Une cigarette
Il a fait des ronds
Avec la fumée
Il a mis les cendres
Dans le cendrier
Sans me parler
Sans me regarder
Il s'est levé
Il a mis
Son chapeau sur sa tête
Il a mis
Son manteau de pluie
Parce qu'il pleuvait
Et il est parti
Sous la pluie
Sans une parole
Sans me regarder
Et moi j'ai pris
Ma tête dans ma main
Et j'ai pleuré.

Jacques Prévert

Het zat wel niet in de planning, maar we gaan er aan beginnen, de badkamer gaat vernieuwd worden. We zitten ergens met nattigheid in een zijwand. Dus heeft mijn  “handige Harry” besloten om de boel maar ineens helemaal weg te kappen. Nu maak ik me over het resultaat geen zorgen, wel over het einde van de werken, welke maand? Welk jaar? Dat het een project gaat worden van lange adem is al wel zeker. Mijn lief is namelijk loodgieter  van beroep en dat betekent dat de werken thuis vaak op zich laten wachten. Bovendien sukkelt hij met een meer dan  lastige rug. En ook dat zat niet in de planning. Zoals zoveel dingen in het leven die je niet gepland hebt, maar toch gebeuren.  Maar ik voel dat ik alweer zwaar op de hand ga worden, want ik kan nog uren doorzeuren over het acteur zijn in eigen leven, en meer van die shit. En daar heb ik vandaag nu eens geen zin in. Ik mag eens gaan bedenken welke tegeltjes ik zou willen!

Dit recept kreeg ik gisteren om van mijn verkoudheid af te raken. Ik heb het zelf nog niet geprobeerd want het lijkt mij gewoon vies!  Maar misschien zijn er onder  de bloggers die me af en toe eens bezoeken, vrijwilligers die eens willen proberen?

Hier is het recept:

Kook een liter abdijbier met wat kaneel, suiker citroensap en gember. Klop twee eieren en voeg er melk  bij, een beetje bloem en een dl rum. Dit mengsel bij het kokend hete bier gieten en opdrinken!

Santé!

Vanochtend bezoek gehad van een vriendin, gezellig samen koffie gedronken en over van alles en nog wat  zitten kletsen, veel gelachen. Afgesproken om binnenkort samen iets leuks te gaan doen.  Ik ben blij mijn vriendinnen af en toe eens te zien. Samen naar het zwembad, en samen soms de slappe lach hebben, samen soms eens te klagen over onze mannen die ons soms niet lijken te begrijpen. Iedere dag zitten er in mijn mailbox mailtjes van virtuele vrienden, vriendschap powerpointjes , er zijn er hele mooie bij. En ook ik stuur ze door, naar weer andere virtuele vrienden, mensen die ik nog nooit gezien heb. Mensen die mysterieus op de achtergrond blijven. Al dat virtuele gedoe is  voor veel mensen  helaas niet meer dan een tijdverdrijf, een snelle consumptie, zonder echt contact, diepgang of interesse  in de ander. Mensen zijn virtueel makkelijk inruilbaar. Wat ik nu eigenlijk wilde zeggen is dat ik nog altijd de contacten met “echte” mensen verkies en dat ik liever een echte lach zie dan een, wat moet ik me daar bij voorstellen smiley. Ook al blijft het natuurlijk leuk al die powerpointjes in mijn mailbox!

Zonder jou, ben ik een kudde zonder herder.

Zonder jou, kan ik helemaal niet verder.

Zonder jou. Ben ik een roos zonder geur.

Zonder jou, ben ik een regenboog zonder kleur.

Zonder jou? Ben ik een gezicht zonder ogen.

Zei ik dat ik zonder je kan? …… dan heb ik gelogen!

Auteur onbekend

Er is geen groter verdriet dan zich, in dagen van ellende, de tijden te herinneren toen men gelukkig was.

Weer terug uit Amsterdam!  Waar ik een paar “Quality time”  dagen met mijn zoon heb doorgebracht. Ik ben niet bestolen, niet aangerand, niets van dat alles. Wel, bijna van mijn voeten gereden door zo’n toerist ! Echt, je moet dat meemaken, mensen die blijkbaar  nog nooit van hun leven op een fiets hebben gezeten, huren er eentje in Amsterdam. Ze versperren de weg,  rijden over de stoep of tegen het verkeer in . Oh ja ik heb me ook nog moeten bukken voor een paar laag overvliegende duiven en op een gegeven moment als we over een markt liepen, heb ik ff bang naar de lucht gekeken en me afgevraagd wat dat koppel overvliegende reigers van plan waren. Dat zie je trouwens alleen in Amsterdam.  Reigers midden in de stad.  Maar verder gewoon een paar gezellige dagen beleefd, en vooral veel lol gehad. Alleen maar leuke mensen ontmoet. Ik  heb weer genoeg energie op gedaan  om de eerst volgende weken  door te komen. Dat dacht ik tenminste op de terug weg naar huis. Thuisgekomen zat onze “rode jeweetwelkater”  al op ons te wachten. Omdat hij al een dagje ouder wordt, hadden we besloten het arme beest in huis te laten, met zijn kattenbak!  Mijn dochter zou dan af en toe eens binnenspringen! Tot zover alles goed geregeld, dachten wij! Niet op het eigenzinnige karakter van onze Simba gerekend. Bij het thuis komen, was hij er direct, een luid protesterend miauw! En ik rook het ook meteen : Stront! Op 3 strategische plaatsen, lekker verstopt achter  de planten. Waar je moeilijk bij kunt. Dus moeders kon meteen aan het werk, want op zulke momenten laat zoonlief het afweten, oh ja hij heeft wel  ff de planten verschoven zodat ik er beter bij kon. De dader hebben we de rest van de avond trouwens niet meer gezien. En nu volgt hij me overal.  Vol verwijten! Dat ik hem alleen gelaten heb. Dus nu volgt er “quality time” enkel en alleen voor die stomme kat. Ik voel het al, binnenkort ben ik weer aan een “quality time” xtra lang weekend toe, helemaal alleen voor mij!

Belachelijk vroeg wakker geworden weer. Het zal wel eventjes duren tot ik mij weer heb aangepast aan de nieuwe wintertijd. Volgens wetenschappers zouden ochtendmensen het gemakkelijker hebben met de overgang naar de zomertijd. En avondmensen  het gemakkelijker met de  overgang naar de wintertijd. Conclusie:  ik ben een ochtendmens.  Feit is dat de omschakelingen telkens en paar dagen sukkelen met zich meebrengen. Slaapgebrek kan leiden tot concentratiestoornissen, en die zouden dan weer kunnen leiden tot een stijging van het aantal ongevallen. Andere studies zouden dan weer hebben aangetoond, dat de uurverandering kan leiden tot een overconsumptie van slaap- en kalmeringsmiddelen. Tot zover allemaal heel logisch!

Ik heb in mijn boekenkast een boek, dat ik af en toe eens lees als ik weer eens in een spirituele bui ben. “De strijders van het licht” geschreven door Paulo Coelho. "Een Strijder van het Licht” is een wezen dat  zich onophoudelijk inzet om  bewustzijn  in alles en iedereen te herkennen, in een levenslange  strijd tegen  schimmen en  alledaagse sleur  zoekt hij naar de magie in elk moment van de dag…………

“Strijders van het licht zorgen ervoor de glans in hun ogen te behouden. Ze staan midden in de wereld en nemen deel aan andermans leven. Ze zijn hun tocht aangevangen zonder rugzak en zonder sandalen. Vaak zijn ze laf, en ze handelen ook niet altijd correct.

Ze lijden onder dingen die dat niet waard zijn, ze zijn kleingeestig en soms denken ze dat ze niet in staat zijn om te groeien. Veelvuldig achten ze zich een zegening of wonder onwaardig. Regelmatig bekruipt hen twijfel over wat ze hier aan het doen zijn. Ze liggen nachten wakker en vinden dat hun leven geen zin heeft.

Daarom zijn het strijders van het licht. Omdat ze dolen. Omdat ze zichzelf vragen stellen. Omdat ze een zin zoeken – die ze ongetwijfeld zullen vinden.

Soms lijkt de Strijder een fout te hebben gemaakt. Maar de Strijder ondervindt geen leed van deze verkeerd gemaakte beweging. Hij neemt zijn leven in de hand zoals het vaak komt. Op bepaalde kruispunten moet je kiezen. Een echte strijder kiest en kijkt vervolgens niet meer achterom. Hij denkt na over de gemaakte keuze, maar beroept zich nooit op de terugtocht. Hij ondergaat zijn lot zoals het komt. Vaak denkt een Strijder ook dat zijn keuze fout is, terwijl geruime periode later en  veel vrezende, koude nachten later blijkt dat deze weg toch de enige juiste weg was. Bij foute wegen gaat de Strijder ook verder, want fouten moet je begaan. Fouten moet je ondergaan. Om vervolgens te leren en weer verder te trekken.”