Naar de inhoud

Gedachtespinsels en andere kronkels, waargebeurd en waargebeurd verzonnen van een Neder-Waalse.

akke.beakke.be
Welkom op mijn webblog :-)

Gedachtespinsels en andere kronkels

Koude Koffie




En daar stonden we dan voor een allerlaatste groet, voor we de kist gezamenlijk zouden sluiten en mijn moeder naar haar laatste rustplaats werd gebracht.

Het was haar mooie bloes met de oranje en gele bloemen die ik voor haar had uitgezocht en die haar zo goed stond. We hadden het hier eigenlijk nooit over gehad, wat ze aan zou trekken, die allerlaatste dag. En waar ik....oh hoe belachelijk! Die afgelopen nacht over had liggen piekeren, want het vroor dat het kraakte, verdorie, en het Amsterdamse kerkhof lag onder een dik pak sneeuw. En niemand om het eventjes aan te vragen. Nu echt helemaal nooit meer: “màààààm weet jij...?”

Het waren mijn moeders handen. Het waren haar haren. Maar waar was haar rimpelkoppie gebleven? Zouden al die dure crèmes, die zij haar leven lang gesmeerd had en waarvan ze uiteindelijk tot de conclusie was gekomen, dat ze toch niet hielpen, dan toch hun werk hebben gedaan? Of kwam het dan tòch van die koude koffie , waarvan ze altijd beweerde en zij had die wijsheid dan weer gehoord van haar moeder: “ dat je daar mooi van werd!...Na je dood”.

Geschreven door Loewiesa om 00:00 Reageer op dit bericht

18 reacties op dit bericht

PATRICK 19 januari 2010 om 20:10

Goeie avond Loes.

Je voelt dat je dit met liefde hebt geschreven. Steeds mooi om op die manier van iemand afscheid te kunnen nemen, want dit is niet steeds evident, ook al betreft het dan een van je ouders.
Liefs,
Patrick .
Chrisje18 januari 2010 om 17:06

Veel sterkte meid !

Een moeder verliezen doet altijd pijn, we hebben op het einde van het jaar ook iemand begraven, die was ook een moeder, grootmoeder en ook overgrootmoeder, van onze kleinzoon.
En telkens is het hard, zeker rond deze feestdagen, je wordt er ieder jaar aan herinnerd maar dat mag wel, je moet aan het moeder denken.  Ze was er immers ook altijd voor jou toen je klein was, later ook, en nog later ook nog steeds.
Een flinke knuffel en tot volgende keer,
Chris.
Petra / Huismusje18 januari 2010 om 16:57

Dag meissie

Alles ok met je? Lieve groetjes van mij.

Welcome
to
Memory-lane
Liefs van,
Petra

sloefke18 januari 2010 om 08:38

Morgendgroetjes uit Zonhoven , een groot verlies !!

sp3220060928160253ey7.jpg
sloefke/
webradio jopie16 januari 2010 om 01:13

sterkte

uit respect vandaag even geen button

mvg

van jos
webradio jopie15 januari 2010 om 10:15

vriendelijke groeten

Image and video hosting by TinyPic
sloefke15 januari 2010 om 09:31

Morgendgroetjes

button11dp6.gif
De mooiste tijd van je leven "is de tijd" Dat je gezond bent,
én vele mensen willen dat "nog "steeds niet begrijpen
Petra14 januari 2010 om 13:17

*

Ach lieve meid toch! Vee woorden hebben hier nu geen zin. Ik sluit me aan bij Natoken. Misschien dat een virtuele dikke knuffel je wat kan troosten? Die krijg je dan ook van mij. Met heel veel liefs erbij van

Welcome
to
Memory-lane
Liefs van,
Petra

Joel14 januari 2010 om 13:01

Hallo

Weet je wat Loewiesa,je bent een toffe dame.
1168697563ndrums1joeltjma1.jpg
alfons14 januari 2010 om 11:48

Louisa

Ik hoop dat je er  snel bovenop komt.

1dinsbbp9.jpg LIeve groetjes

femke14 januari 2010 om 08:05

Lieve Loewiesa

fff, die gedachten komen weer boven de tijd dat mijn papa overleed!! Schrijf het maar van je af lieve vriendin!!Dikke kus hoor

Image and video hosting by TinyPic
patty en freddy14 januari 2010 om 03:00

warme groetjes.

knopbloem.jpg


Wij hebben geen hartje van zilver
of een hartje van goud.
Maar wel een hartje dat van
onze blogvrienden houdt.
Lieve groetjes van Freddy en Patty
en een dikke knuffel van onze drie rakkertjes

marcoen ria13 januari 2010 om 22:10

Veel liefs en groetjes

Prachtig geschreven Loewiesa
fijneavond.jpg
Gé13 januari 2010 om 19:34

Hallo Loewiesa,

 Kom eens even kijken hoe het met jou gaat. 
Vreemd hé, dat getob over kleding en dergelijke dingen; maar waarschijnlijk herkent iedereen dat.
 Natuurlijk krijgt je verdriet op een gegeven moment een plekje,
 maar het gemis blijft.
Mijn moeder is in 1991 overleden en hoewel ik haar dood dus allang verwerkt moet hebben blijft het gemis. Zij ontbrak bij belangrijke gebeurtenissen zoals huwelijksfeesten, het trouwen van onze kinderen en de geboorte van onze kleinkinderen (haar achterkleinkinderen). Maar het vreemde is, er gebeuren ook bijzondere dingen. Zo is één van haar achterkleinkinderen op haar geboortedag geboren en bepaalde liedjes, gedachtes of uitspraken van haar, brengen haar voor even weer terug.
Ik wens je heel veel sterkte! 

Photobucket

roze13 januari 2010 om 19:28

Sterkte met dit verlies lieve Loewiesa

In gedachten was ik terug bij het overlijden van mijn moeder..had dezelfde gedachten.Het is alweer lang geleden maar ik weet nog wat ik voelde.Dat voel jij nu ook lieverd..het klinkt mss vreemd maar de dood strijkt alle rimpels glad. Zolang ze in je hart voortleeft raak je haar nooit kwijt.Ik leef met je mee en wens je heel veel sterkte om het te verwerken.Veel liefs en een dikke steun knuffel van Rozemarijn.Image and video hosting by TinyPic
Natoken13 januari 2010 om 17:49

voor mij is dit niet mooi maar hartverscheurend echt..

Ik voel je pijn, ik hou samen met jou die gerimpelde handjes vast, ik kies met jou dat ene zonnige bloesje en ik staar met jou naar dat rustig vredig gezichtje en ik ween met jou want alles van een anderhalf jaar geleden staat mij ook weer haarscherp voor ogen. Onze oude moedertjes aan het einde van hun rit en dan loslaten... die pijn blijft hangen Loewiesa maar het wordt zachter al blijft het gemis altijd daar. Haal maar je herinneringen boven, schrijf ze van je af en  laat die tranen maar rollen... We staan naast je en houden je hand vast, al is dat virtueel. Heel veel sterkte meid. Een warme knuffel.

vis.gif

Vivi13 januari 2010 om 13:55

Lieve groetjes Loewiesa....mooie tekst.

246vu4m.gif
 Liefs Vivi.:wink:
Brigitta13 januari 2010 om 13:03

Een fijne woensdag,zeer mooi geschreven

Image and video hosting by TinyPic
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

mijn moeder

1920-2009

541689-212256fd1a835bd425fd5dad0abebaf7.jpg
 

Regelmatig maakte ze ons de laatste tijd eens aan het schrikken.* En ook nu hoopten we dat het weer zou meevallen. Want een moeder wil je immers je leven lang houden. Maar deze keer was het menens. Even voor de jaarwisseling, is ze thuis, in haar slaap overleden.




*archief 31/08/2009


Geschreven door Loewiesa om 00:00 23 reacties Reageer op dit bericht

even er tussen uit

Ik ga er een weekje tussen uit, en ik wens al de bezoekers van mijn blog:



Een boeiend enerverend fijn gezellig gezond gelukkig knus mooi liefdevol plezierig geweldig goed uitmuntend leuk spannend smaakvol spetterend blij en  waanzinnig Nieuwjaar!

Geschreven door Loewiesa om 09:44 23 reacties Reageer op dit bericht

Vrede op aarde

“Le Cora" van La Louvière, woensdag 23 december 2009. Om precies 9.00 werd het startschot gegeven en werd de meute los gelaten. Kerst boodschappen. Niets anders dan een noodzakelijk kwaad, waarbij je een eindeloos geduld moet hebben. Wachten soms tot je iets uit de schappen kunt pakken. Verkeerd geparkeerde winkelwagentjes, winkelwagens tegen je hielen. Vriendelijk glimlachen. Heel veel “pardons”. En vooral RUSTIG blijven! Heel even werd ik bevangen met het gevoel van wild om me heen te gaan slaan. Ondertussen klonk “And so this is Christmas. I hope you have fun!!!” uit de luidsprekers. En dan was er nog de rij aan de kassa! Om 11 uur, 11 minuten en 11 seconden precies verlieten wij volgens het kasticket deze super supermarkt. Tijd om een wens te doen.....

 

Voor alle bezoekers van mijn blog een hele fijne kerst!






John Lennon's Happy Xmas (War is Over) onder de foto

Geschreven door Loewiesa om 00:00 12 reacties Reageer op dit bericht

Een boom opzetten

Ik heb weer eens een beetje een blogdip. En op dit moment heb ik nog geen flauw idee waar dit logje uiteindelijk over zal gaan. Ik zou natuurlijk een boom kunnen opzetten over mijn echte kunstboom die sinds een paar dagen in mijn living staat te schitteren, met de bedoeling mij een beetje in Kerststemming te brengen. Dit jaar is alles anders, en eigenlijk zou ik dus blij moeten zijn, Dit jaar zijn er geen spanningen meer tussen mij, mijn lief, die mijn lief niet meer is, en mijn zoon. Niks dat de sfeer zou kunnen bederven. Maar waarom ben ik dan toch niet blij?..... Ik zou ook een boom kunnen opzetten over de sneeuw voor mijn deur, waardoor ik gisteren de keukendeur niet meer open kreeg. Maar er wel van voren nog uit kon, zodat ik geen enkel excuus meer had om de sneeuw voor mijn huis weg te ruimen, alleen maar, om te voorkomen dat die anderhalve man en die paardenkop die soms voorbij mijn huis komen, en daarbij vooral denkend aan juist die ene paardenkop die misschien op de onzalige gedachte zou kunnen komen om juist voor mijn deur een smak te maken en daar bij een arm, een been, zijn heup of zijn nek te breken. Ik zou ook een boom kunnen opzetten over een interessant onderwerp als “Philematologie”. Waar ik laatst iets over gelezen heb toen ik het derde deel van mijn “Brussels avontuurtje” aan het voorbereiden was, maar waar ik na “rijp beraad” met mijzelf, mijzelf en mijzelf toch maar van af heb gezien, vanwege de zelfcensuur die ik mijzelf enige tijd geleden heb opgelegd. Bovendien is de praktijk van dit wetenschappelijk onderwerp vele malen leuker dan de toch ietwat saaie theorie. Daar zou ik allemaal bomen over kunnen opzetten. Dat kan, maar i.p.v. al mijn “geboom” geeft ik je hierbij een tipje (dat ik zelf ook alweer vergeten was) en waar andere pc leken misschien meer aan hebben dan aan mijn geboom over niets:


wist je dat als je op F11 van je toetsenbord drukt, de werkbalken verdwijnen? Bij nog een keer drukken komen ze gewoon weer tevoorschijn. En als je op CTRL drukt en tegelijkertijd op + of - wordt het beeld groter of kleiner.......

Geschreven door Loewiesa om 00:00 10 reacties Reageer op dit bericht

een dagje Brussel

 

“Het Kelderke” op de Grote Markt, staat vooral bekend om vooral “echte stevige gerechten” zoals Stoemp met bloedworst, gestoofd konijn in Geuze of vleesballetjes uit de Marollen. Om dat wij nog een hele middag te gaan hadden, kozen wij voor iets “lichters”, scampi van het huis comme entrée en viswaterzooi als hoofdgerecht, die zeker niet slecht van smaak waren, maar “blame it on sunshine, blame it on moonlight,blame it on good times, blame it on the boogie, blame it on..de Grote Markt, blame it on... Plato, die mijn lepel op de grond liet kletteren en een glas wijn bijna omkeilde, toen onze handen elkaar op de tafel even raakten...
 Exit “Het Kelderke”. Heel even een visioen van een groot pak friet. Omdat het toch in de buurt was, zijn wij nog even bij Manneken Pis in de Stoofstraat langs geweest, en geconstateerd, dat dáár tenminste nog alles in orde was..."Bijna zo groot als de mijne" stoefte mijn maatje. Via de Lombardstraat, en de Zuidstraat liepen wij  langs De Beurs, staken wij de Anspachlaan over en gingen wij verder richting de Kerstmarkt op het St. Katelijneplein.

Kerstmarkten; ze staan vol  artisanale hebbedingetjes, vooral niet hebbedingetjes en andere prutsels, en kraampjes voor goede en minder goede doelen.Het stonk er naar Glühwein (mit umlaut)  en dat lust(t)en we niet, maar er was ook Hasseltse koffie met perenstroop en extra slagroom....  Zoals ieder jaar heeft de Brusselse Kerstmarkt ook een thema. Dit jaar is het aan Mongolië om de karakteristieken van hun land te presenteren en zo bleven wij even stil staan bij één van die kramen om een ietwat onduidelijke “hap” te aanschouwen. Vervolgens zijn wij de Sint-Katelijnekerk, een in zandsteen opgetrokken mengeling van verschillende stijlen bouwsel binnengegaan. Het interieur van deze kerk, maakt vergeleken met de rijkdom van  sommige andere kerken een kale, wat armetierige indruk. Wij konden het niet laten om een heel klein beetje heiligschennis te plegen door de biechtstoel eens uit te proberen.(..........) Na “de biecht” heb ik mij (nog maar eens) laten verleiden door mijn partner in crime. En hebben wij ons. (in het reuzenrad) Tot ongekende hoogten laten voeren....


Geschreven door Loewiesa om 00:00 11 reacties Reageer op dit bericht

De blijde boodschap




Speciaal voor mijn oudste, en pas herrezen blogvriend Walter:








Ik zat met kloppend hart voor de kleurentelevisie,
en dacht: ‘Zijne Heiligheid zal toch wel gewag maken
van het toenemend verval der zeden?’
En ja hoor, nauwelijks was hij begonnen, of ik hoorde al:
decadentia, immorale, multi phyl ti corti rocci;
influenza filmi i cinema bestiale
contra sacrissima matrimoniacale
criminale atheistarum rerum novarum,
(et cum spiritu tuo), cortomo:
nix aan de handa.
Het was jammer, dat het zo kort duurde.
Maar toen het uit was, was er fijne muziek van het leger.
Ik vind dit leven al geweldig. En straks nog
het eeuwige leven in de Hemel. Je vraagt je weleens af:
‘Waar hebben wij het aan verdiend?’


Gerard Reve


(archief:december 2008)

Geschreven door Loewiesa om 15:45 9 reacties Reageer op dit bericht

een dagje Brussel

Wij hadden die morgen afgesproken, mijn maatje, Plato en ik in de hal van het Brussels Centraal station om de Kerstmarkt eens te bezoeken. Met z'n drietjes gezellig keuvelend over koetjes, kalfjes en varkentjes sjokten wij via de Koningsgalerij waar wij in een koffiehuis even stopten om onze koude handen op te warmen aan een warme maar zeer sterke en volgens mijn maatje ondrinkbare koffie. Via de Schildknaap straat, of was het nu toch de Wolven gracht -waar Plato mij even deed struikelen over een richel en ik bijna mijn nek brak maar knap opgevangen werd dankzij het supersnelle reactievermogen van mijn altijd alerte maatje-   liepen wij door richting de Nieuwstraat.” Als je zin hebt om te shoppen, aarzel niet!” Klonk het even later. Eventjes hoorde ik het in Keulen donderen, want een man die van shoppen houdt en het niet erg vind om winkel in en uit te gaan, en ook nog eens overal geduldig te moeten wachten? Waar schrijven we dat!?! Na 30 paar schoenen gepast te hebben en evenzoveel “little black dresses” (zonder overigens iets gekocht te hebben) liepen wij via de Inno door naar City 2 en via de Adolphe Maxlaan over het Brouckèreplein, de Kleerkopers en de Boterstraat  richting de Grote Markt waar wij in "Het Kelderke" iets zouden gaan eten. Plato zeulde ondertussen hijgend achter ons aan.......wordt vervolgd
Geschreven door Loewiesa om 00:00 7 reacties Reageer op dit bericht

Dan maar dik

 

514945-9753c8b9cac722ee6a33518cbe46269a.jpg



Ik hou van aardappels en sju met veel gehak.

Ik hou van rolpens en van varkenscoteletten.

Ik hou van koffie met veel suiker en gebak.

Ik hou van pudding en warreme kroketten.

En as ik dik wor. Nou dan moet dat maar gebeure.

Ik zal beslist niet over kallerieën zeure.

En zonder taartjes is het leve veel te grau.

En as je honger heb, dan wor je zo humeurig.

U moet maar denken as u dikker wordt. Mevrouw,

Je kan nog beter lekker mollig zijn dat treurig.

En as ik dik wor, nou dan zal ik dat wel merke.

Ik ga m'n leve niet met rauwe groente werke.

An mijn lijf geen dijeet.

Ik blijf ete wat ik eet.

En ik doe niet aan de lijn.

Al weeg ik tweehonderd pond.

Ik zeg maar, ete is gezond.

Ik lus geen kropsla met azijn.

U moet maar denke, net als ik:

Dan maar dik.

Dan maar dik.

Dan maar dik.

Annie M.G. Schmidt

uit: Lyrisch over eten: de lekkerste gedichten.





 

Geschreven door Loewiesa om 00:00 13 reacties Reageer op dit bericht

Pavlov's dog

Mijn blog zit in de categorie, dagboek /bedenkingen en vandaag heb ik besloten de dagboek toer eens op te gaan. Niet dat ik als werkloze "single mum" zoveel interessante dingen meemaak. Mijn leven kent soms passionele hoogtes maar vaker veel minder passionele dalen En als ik niet bezig ben om op de een of andere manier de eindjes aan elkaar te knopen, is het in mijn leven meestal bijzonder windstil.

Vanochtend om 4 uur opgestaan na al een tijdje wakker gelegen te hebben. De radartjes in mijn hoofd waren alweer volop in beweging. Mijn keuken rook nog naar de kat ...(uh konijn) van de buren, die ik in mijn  keuken betrapt had en die ik de vorige dag had gestoofd in Trappist. Ik besloot de keuken een beurt te geven. Als je niet kunt slapen moet je iets gaan doen heeft iemand mij eens aangeraden. Iets eten om 4.00 's nachts is geen optie. Voor je het weet ben je geconditioneerd. (Heeft iets te maken met bellen en kwijlende honden .....)  En sta je iedere nacht op om de koelkast leeg te eten, met alle gevolgen van dien. Je moet dus iets gaan doen, het liefst iets saais zodat je moe wordt en weer kan slapen. Bij mij werkt dat niet zo, hoe saaier de werkjes hoe meer mijn hersens worden geactiveerd. In ieder geval hebben mijn slapeloze nachten mij al talloze schrijfsels op geleverd.


Geschreven door Loewiesa om 00:00 14 reacties Reageer op dit bericht

geluk bij een ongeluk

 

Laatst in de wachtkamer bij de dokter: Terwijl ik in een wel heel oud tijdschrift zat te bladeren, vielen mijn ogen op een foto van Britney Spears. Op dat moment dacht ik even aan mijn eigen soms uh... dramatische liefdeleven en bedacht dat ik toch eigenlijk wel van geluk mag spreken dat ik met mijn zangtalent nooit de top heb bereikt. Anders had ik, Drama Queen die ik bij momenten ben. Wie weet, ook regelmatig met een kaalgeschoren hoofd in de boekjes gestaan......... :-?




Categorie:Drama Queen

Geschreven door Loewiesa om 00:00 7 reacties Reageer op dit bericht

soms

 





Ineens zijn ze er. Mensen met wie je aan de praat raakt, en  die iets in je wakker maken. En dan zijn ze ineens weer weg, die mensen. Ze verdwijnen soms zo ook weer uit je leven, zoals ze gekomen waren. Soms sterven ze, Soms gaan ze gewoon weg…….Maar ze laten altijd iets na…..



Archief: maart


Geschreven door Loewiesa om 07:34 17 reacties Reageer op dit bericht

super granny

 

Wat heb ik altijd een hekel gehad aan die rotkinderen (en hun ouders) die in de supermarkt hun zin niet krijgen en dan beginnen te zaniken..... Gisterochtend heeft mijn kleindochter mij het zelfde geflikt. In de supermarkt, bij de kassa, liet zij zich op de grond vallen en begon luidkeels te krijsen omdat ze haar zinnetje niet kreeg. Haar oogjes waren gevallen op een doosje Kinder chocolade reepjes en ik weigerde haar die, op dat moment te geven. Ondertussen ging ik (mijn ergernis verbijtend) door met het op de band leggen van mijn aankopen.  Want “nee” is “nee” en blijft ”nee” in zo'n geval, zelfs bij mij.....Ondertussen bedacht op de een of andere vervelende opmerking. Want er moest bij de rest van het winkelende publiek maar één toeschouwer gezeten hebben met een “arm kind” opmerking en ik geloof dat, dat... de supermarkt te klein zou zijn geweest. Gênant was het wel..... Even heb ik gedacht wat de “Nanny” in dit geval zou doen en ook heel even heb ik nog getwijfeld om zoals die vrouw in de een of andere televisie reclame, die mij nu even ontschiet, zelf op de grond te gaan liggen en nog harder te krijsen.

Mijn kleindochter is uiteindelijk opgestaan en achter mij aangekomen toen ik betaald had en aanstalten maakte om de supermarkt uit te lopen... Toen wilde ze het winkelwagentje duwen.....

Geschreven door Loewiesa om 00:00 12 reacties Reageer op dit bericht

foto's

 

Ik ben teruggekomen van de zolder met een doos vol foto’s van vroeger. Foto's die om de een of andere reden nooit in een album terecht gekomen zijn. Ik heb mij een paar fotoalbums aangeschaft en ben bezig ze in te plakken. Soms ontbreekt er de andere helft… gewoon afgeknipt, in een stomme, boze, verdrietige bui……..

En wat met de duizenden veel recentere foto’s op mijn computer? Foto’s die zoveel herinneringen met zich meebrengen. Gelukkige tijden, soms onherkenbaar, zoals de man waarvan ik ooit heb gehouden onherkenbaar is geworden. Delete ik gewoon alles om weer een stap verder te zetten of moet ik ze koesteren? Nu ik weet, dat er ooit een moment komt waarop ik weer neutraal naar deze foto’s kan kijken. Voorlopig heb ik ze even op dvd gezet…. De digitale vergeetput.

Geschreven door Loewiesa om 00:00 9 reacties Reageer op dit bericht

luchtje

Laatst naar de huisarts geweest, een bezoek dat ik al een paar keer had uitgesteld, vanwege steeds te veel mensen in de wachtkamer. (ik hou niet zo van wachten voor alleen een herhalingsreceptje)  Die keer had ik geluk, er zaten maar zes mensen allemaal strak voor zich uitkijkend. Na 10 minuten wachten en 1 patiënt minder komt er een zwerverstype binnen gelopen, zijn broek stijf van het vuil, zijn stoffige jas leek  in eeuwen niet meer gewassen  en zijn haren stonden  recht overeind van het vet. Tegelijk met hem, komt er een vreselijke adembenemende ranzige lucht binnen  Hij kijkt naar de nog enige  lege stoel naast me…. Nou, en daar zit je dan….. Enigszins opgelaten, in een wachtkamer, waar plotseling iedereen wakker is en het ineens zo stil niet meer is en waar heimelijke blikken van verstandhouding worden uitgewisseld….

Geschreven door Loewiesa om 14:26 14 reacties Reageer op dit bericht

Het is maar een spelletje

Het schijnt dat de Griekse filosoof Plato (429-347 v.Chr.) ooit beweerd heeft dat je na een half uurtje spelletjes spelen al meer te weten kan komen over het karakter van anderen dan na één jaar samen te praten. En met die stelling ben ik het eigenlijk best eens. Het is onvoorstelbaar, hoe aardig lijkende mensen kunnen veranderen in fanatieke niets onziende valsspelers.

En echt….. ik zweer het! :-8)   Op het hoofd van Plato, dat ik echt nooit de vragen en antwoorden van Trivial Pursuit uit mijn hoofd geleerd heb. Ik ben gewoon heel erg slim van mijzelf......:roll:

Geschreven door Loewiesa om 00:00 9 reacties Reageer op dit bericht

zolderschatten

Het moest een keer gebeuren. Ik woon inmiddels bijna 14 jaar in dit huis, en al 14 jaar is het:  “zet maar op de zolder”!  Al die jaren verdwenen  overbodige spullen dus naar boven. Voor het geval we ze nog ooit weer eens konden gebruiken! Dit gebeurd dus nooit. Maar je kàn nooit weten...
 
En zo had ik de zolder al mooi vol staan met allerlei overbodige dingen. Ik heb weer vele zaken terug gevonden waarvan ik dacht dat ik ze kwijt was of waarvan ik niet eens meer  wist dat ik ze ooit had gehad. Dozen met in krantenpapier verpakte glazen en serviesgoed, nog uit een vorig leven.

Een grote doos met Barbie spullen, complete en incomplete spellen en puzzels, Dozen vol met Lego, Playmobiel. Dinkey Toys, Matchboxes. Evenals het elektrische treintje dat ooit nog van mijn broertje is geweest.   

Een doos met video's. audiocassettes, Cd's van een verjaard besturingsysteem. Computerboekjes,  een oude cursus van DOS die ik nog ooit gevolgd heb. Stapels grammofoonplaten. Een oude pickup zonder naald.

Spullen waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze ooit gehad heb.

Een zak met lakens en handdoeken die daar is gedumpt toen wij in dit huis zijn komen wonen. Kleren die niet meer passen.

Allemaal naar de kledingcontainer.

Boeken, héél veel boeken.

Archiefdozen met het school werk van de dochters, bewaard  voor een eventuele controle i.v.m. de erkenning van hun diploma.

Twee vuilniszakken en twee dozen met knuffelbeesten van de kinderen. echt, nog mooie dure knuffels. De komende tijd krijgt iedereen bij wie ik op kraamvisite ga, een knuffel voor zijn baby! Een zak met  luchtmatrassen en slaapzakken.  Die kunnen misschien nog van pas komen. Mocht er nog eens iemand gaan kamperen.

Foto’s veel foto’s ! Die ben ik nu aan het uitzoeken en aan het ordenen. Ik heb me een paar fotoalbums aangeschaft.

Mijn trouwjurk, mijn bruidsboeket,  Herinneringen.

De hele zolder stond vol emoties.

 

Categorie: oude koek.
archief: december 2008

Geschreven door Loewiesa om 00:00 11 reacties Reageer op dit bericht

boos

Oud worden dat willen we allemaal. En liefst zo gezond en zo kwiek mogelijk.  Maar ik moet eerlijk gezegd toegeven dat ik de laatste tijd steeds banger word bij het idee om oud te worden. Ik heb tegenwoordig steeds meer medelijden met oude mensen in deze maatschappij. Een wereld die ze nog nauwelijks herkennen en waar techniek en bureaucratie hoogtij vieren. En waar je precies niet meer meetelt als je het allemaal niet meer kunt volgen. Een oudtante van mij zit sinds kort in een verpleegtehuis waar ze in de eerste week al werd bestolen van haar gouden armband, gekregen van haar man toen ze 60 jaar geleden trouwden, en die ze haar hele leven gedragen had. “Zoekgeraakt” zeggen ze dan. “Ja,  me hoela!” Zeg ik dan weer op mijn beurt, iets dat zoek raakt, kom wel weer te voorschijn. Iets wat niet meer te voorschijn komt is gewoon “gejat”  dat is zo klaar als een klontje.  Nu zijn haar kleren, een mooie jurk, een mooi nieuw vestje,  en zelfs haar ondergoed aan de beurt, om te verdwijnen. Hoe ver kan iemand gaan om oude mensen te bestelen. Doe dan eens een goede spectaculaire kraak! Beroof een bank! Of  misschien een casino (het liefst zonder geweld)  als je om cash verlegen zit. Maar blijf in hemelsnaam  van de waardigheid van oude mensen af. Oud worden?.........  Ja, leuk!*   Ik krijg er echt geweldig veel zin in……….!



*tof, plezant

Geschreven door Loewiesa om 00:00 9 reacties Reageer op dit bericht

bookcrossing

Het was één van die grijze, sombere, natte, oersaaie, hopeloze en inspiratieloze dagen. Na zowat de hele dag doelloos in huis te hebben rondgehangen, mij bezig gehouden met een paar inspiratieloze werkjes, en mij ondertussen afvragend over wat ik nu weer eens op mijn blogje kon zetten....... ben ik uiteindelijk onder een plaid op de bank beland met “De Kleine Vriend” van Donna Tarrt, een boek dat al jaren mooi oogt in mijn boekenkast, maar waar ik met de beste wil van de wereld maar niet door heen kom. Ook deze keer lukte het mij niet. Ik heb dan ook besloten korte metten met dit boek te maken en het in het wild los te laten door het gewoon ergens te “verliezen”…… In een station, een ziekenhuis, een café, een kerk, in een park, op straat, in de trein …..En wie weet, wordt er ooit iemand anders heel blij met dit :oops:  boek…….

 

http://www.bookcrossing.com/home

Geschreven door Loewiesa om 00:00 17 reacties Reageer op dit bericht

de koe

Goh, ja koeien…. Ik zou je natuurlijk kunnen vertellen, van die keer, dat ik langs dat weiland liep met maar één koe. En hoe ik maar steeds aan die arme, zielige  eenzame koe moest denken. En hoe ik, terwijl ik toch al een heel stuk verder gelopen was, ben terug gegaan naar dat weiland. En hoe ze naar mij toekwam, die koe, en haar kop over het hek duwde, zodat ik haar aan kon raken en hoe ze met haar intelligente bruine ogen naar mij keek, en hoe goed wij elkaar op dat moment begrepen…….

Geschreven door Loewiesa om 00:00 14 reacties Reageer op dit bericht

Meer van Gedachtespinsels en andere kronkels, waargebeurd en waargebeurd verzonnen van een Neder-Waalse.

↑ Terug naar de berichten