Na het overlijden van mijn moeder zit mijn vader in een soort van “Het moet maar... overlevingsmodus”. Want natuurlijk gaat het allemaal niet echt lekker. Ook al zijn we in dit leven maar van twee dingen zeker: de dood en de fiscus. Het is niet niks, om je partner en daarmee tevens je allerbeste maatje te verliezen, na er bijna een mensen leven mee samen geweest te zijn. Het is niet niks om afscheid te nemen van een stuk van je oude leven en zo in een nieuwe situatie over te stappen. Ook al bestaat het leven uit doodgaan en geboren worden, en is de kunst van het rouwen “gewoon” loslaten en “gewoon” je neus verder achterna lopen... Het is niet niks als de toekomst als een lege eenzame donkere ruimte voor je lijkt te liggen en je iedere zin van het leven lijkt te zijn ontnomen. We bekijken samen de foto's van vroeger en af en toe lachen we ons tranen in de ogen bij het ophalen van herinneringen. Ik mis het commentaar uit de lege stoel van mijn moeder.

Ondertussen weet hij hoe de wasmachine werkt en is goed op weg om een keukenprins te worden. Hij maakt plannen voor de auto keuring en wil zelf weer naar de supermarkt i.p.v. naar de Toko uit de buurt. Bovendien zijn ze bij "Appie" weer begonnen met de voetbalplaatjes, die hij elk jaar nog steeds spaart voor zijn kleinzoon..... En dan is het: “Je moet maar zien, wat je doet met haar spullen”. Mijn moeder hield van mooie dingen en van mooie kleren en had een heuse dressing. Bij het “tigste” paar schoenen ben ik opgehouden met tellen en heb ik vertwijfeld de deur dicht gedaan....

"Geen terrasjes weer" las ik in mijn gastenboekje. En dat is nu juist, wat ik de afgelopen week in Amsterdam wel heb gedaan. Daarbij de Molen, aan de Zeeburgerdijk. In het zonnetje, in de sneeuw, genietend van een heel warm drankje, met een klein beetje leedvermaak gekeken naar langskomende mensen die moeite hadden zich staande te houden, vanwege de glibberige gladheid. (of was het nu gladde glibberigheid?) Af en toe kreeg ik zowaar inspiratie en kwamen er prachtige zinnen en gedachten in mij op. Had ik maar een soort van recordertje in mijn hoofd. Zodat ik ze, eenmaal thuis, door even aan mijn oorlelletje te trekken heel gewoon kon downloaden...

Af en toe heb ik er last van. Dan word ik even overstelpt met een heleboel zelfmedelijden en andere zieligdoenerij en word ik gedurende een tijdje heel erg depri van mijzelf. En dan weet ik niets beters dan mijn frustraties weg te vreten. Afgelopen weekend begon het weer. Met een doos pralines. Hoewel de gulle gever erbij had gezegd, dat ze zo goed waren, vond ik dat eigenlijk niet. Het waren pralines met een fruitsmaakje van binnen, omhult met een chocoladelaagje dat naar mijn smaak toch wel heel erg dun was. Toch heb ik de hele doos leeggegeten, 1 kilo! eentje per keer, (alleen om te proeven..... want ik sta nu eenmaal open voor de mening van anderen)  En wat was ik blij toen ze eindelijk op waren.
Maandag ben ik dan gaan sporten en best flink wat calorieën verbrand maar op de terug weg naar huis, heb ik weer een misdaad begaan! Samen met mijn sportvriendin stonden wij ineens, zomaar, (goh hoe zouden we hier zo gekomen zijn?) voor een frituur waar het buiten zo heerlijk rook. En vandaag heb ik besloten! -En dan heb ik toch nog een voornemen voor dit nieuwe jaar.- Want vanavond ga ik weer sporten! En op het hoofd, van dit blog. Ik doe vanaf vandaag echt alles weer heel serieus.........! Als ik sport dan sport ik en als ik dan toch weer zo nodig aan de pralines moet, dan alleen nog maar hele goeie!

“En wat nu met opa?” vragen mijn dochters, want opa is zo vreselijk zielig , zo zonder oma. Maar opa wil niets weten van de thuiszorg. “Geen vervelende wijven in mijn huis. Hoewel die ene, die Surinaamse, die je mama soms kwam helpen, wel erg aardig was”. “Misschien, kunnen we vragen of die ene dan hier kan komen” opper ik nog even. “Je moet wel, die alarmknop dragen, en waar ligt die spray, voor het geval je hart weer raar gaat doen?” Hij moet even denken, en de alarmknop die in verbinding staat met de telefoon vind ik terug tussen een stapeltje tijdschriften.

Samen staan we voor mijn moeders linnenkast, mijn vader en ik. Een soort “grot van Ali Baba” waar ik tot nog niet zo heel lang geleden zelfs niet in mocht komen. “Laat mij dat maar doen”. Was het altijd, Bang dat mijn moeder blijkbaar was, dat dat slordige, onhandige wicht dat ik in haar ogen jaren geweest ben haar nette stapeltjes zou doen omvallen. Als kind heb ik me dikwijls afgevraagd, wanneer ze het me nu eindelijk eens zouden vertellen, wie mijn echte ouders eigenlijk waren en hoe ik in hemelsnaam bij hen was terecht gekomen...... Maar ook voor mijn vader blijkt de linnenkast een openbaring te zijn. Meer dan 65 jaar legde mijn moeder iedere dag zijn kleren voor hem klaar. Dat blijkbaar een heel normaal fenomeen was/is voor mensen van die generatie en hoogst waarschijnlijk ligt hier het geheim van een levenslang durende relatie. Blijf meesteres over de linnenkast, verstop het ondergoed en de sokken van je partner en maak hem zo, volkomen afhankelijk van jezelf. Helaas, ik ben een kattenmens...De linnenkast heeft ondertussen geen enkel geheim meer voor mij. “Kijk papa, hier liggen de theedoeken, hier liggen de washandjes, de handdoeken, de tafelkleden”. Helemaal achterin onder een stapel zelf geborduurde tafelkleden van mijn oma, heb ik een pakje met brieven gevonden,  waarschijnlijk uit hun verlovingstijd. Ze zijn samengebonden met een wit lint. Zou ik er mijn vader naar vragen? Misschien -en dat zou eeuwig zonde zijn !!!- Gooit hij ze wel weg, zoals hij na het overlijden van mijn broer, in zijn immens verdriet, een doos met vakantiefoto's van vroeger weg heeft gegooid, zonder er naar te kijken. (Alleen, auw! 1 klein detail,  ik stond ook op die foto's.) Voorlopig heb ik ze weer teruggelegd, daar waar ze lagen.....

En daar stonden we dan voor een allerlaatste groet, voor we de kist gezamenlijk zouden sluiten en mijn moeder naar haar laatste rustplaats werd gebracht.

Het was haar mooie bloes met de oranje en gele bloemen die ik voor haar had uitgezocht en die haar zo goed stond. We hadden het hier eigenlijk nooit over gehad, wat ze aan zou trekken, die allerlaatste dag. En waar ik....oh hoe belachelijk! Die afgelopen nacht over had liggen piekeren, want het vroor dat het kraakte, verdorie, en het Amsterdamse kerkhof lag onder een dik pak sneeuw. En niemand om het eventjes aan te vragen. Nu echt helemaal nooit meer: “màààààm weet jij...?”

Het waren mijn moeders handen. Het waren haar haren. Maar waar was haar rimpelkoppie gebleven? Zouden al die dure crèmes, die zij haar leven lang gesmeerd had en waarvan ze uiteindelijk tot de conclusie was gekomen, dat ze toch niet hielpen, dan toch hun werk hebben gedaan? Of kwam het dan tòch van die koude koffie , waarvan ze altijd beweerde en zij had die wijsheid dan weer gehoord van haar moeder: “ dat je daar mooi van werd!...Na je dood”.

Voor alle bezoekers van mijn blog een hele fijne kerst!

John Lennon's Happy Xmas (War is Over) onder de foto

wist je dat als je op F11 van je toetsenbord drukt, de werkbalken verdwijnen? Bij nog een keer drukken komen ze gewoon weer tevoorschijn. En als je op CTRL drukt en tegelijkertijd op + of - wordt het beeld groter of kleiner.......

“Het Kelderke” op de Grote Markt, staat vooral bekend om vooral “echte stevige gerechten” zoals Stoemp met bloedworst, gestoofd konijn in Geuze of vleesballetjes uit de Marollen. Om dat wij nog een hele middag te gaan hadden, kozen wij voor iets “lichters”, scampi van het huis comme entrée en viswaterzooi als hoofdgerecht, die zeker niet slecht van smaak waren, maar “blame it on sunshine, blame it on moonlight,blame it on good times, blame it on the boogie, blame it on..de Grote Markt, blame it on... Plato, die mijn lepel op de grond liet kletteren en een glas wijn bijna omkeilde, toen onze handen elkaar op de tafel even raakten...
 Exit “Het Kelderke”. Heel even een visioen van een groot pak friet. Omdat het toch in de buurt was, zijn wij nog even bij Manneken Pis in de Stoofstraat langs geweest, en geconstateerd, dat dáár tenminste nog alles in orde was..."Bijna zo groot als de mijne" stoefte mijn maatje. Via de Lombardstraat, en de Zuidstraat liepen wij  langs De Beurs, staken wij de Anspachlaan over en gingen wij verder richting de Kerstmarkt op het St. Katelijneplein.

Kerstmarkten; ze staan vol  artisanale hebbedingetjes, vooral niet hebbedingetjes en andere prutsels, en kraampjes voor goede en minder goede doelen.Het stonk er naar Glühwein (mit umlaut)  en dat lust(t)en we niet, maar er was ook Hasseltse koffie met perenstroop en extra slagroom....  Zoals ieder jaar heeft de Brusselse Kerstmarkt ook een thema. Dit jaar is het aan Mongolië om de karakteristieken van hun land te presenteren en zo bleven wij even stil staan bij één van die kramen om een ietwat onduidelijke “hap” te aanschouwen. Vervolgens zijn wij de Sint-Katelijnekerk, een in zandsteen opgetrokken mengeling van verschillende stijlen bouwsel binnengegaan. Het interieur van deze kerk, maakt vergeleken met de rijkdom van  sommige andere kerken een kale, wat armetierige indruk. Wij konden het niet laten om een heel klein beetje heiligschennis te plegen door de biechtstoel eens uit te proberen.(..........) Na “de biecht” heb ik mij (nog maar eens) laten verleiden door mijn partner in crime. En hebben wij ons. (in het reuzenrad) Tot ongekende hoogten laten voeren....

Speciaal voor mijn oudste, en pas herrezen blogvriend Walter:








Ik zat met kloppend hart voor de kleurentelevisie,
en dacht: ‘Zijne Heiligheid zal toch wel gewag maken
van het toenemend verval der zeden?’
En ja hoor, nauwelijks was hij begonnen, of ik hoorde al:
decadentia, immorale, multi phyl ti corti rocci;
influenza filmi i cinema bestiale
contra sacrissima matrimoniacale
criminale atheistarum rerum novarum,
(et cum spiritu tuo), cortomo:
nix aan de handa.
Het was jammer, dat het zo kort duurde.
Maar toen het uit was, was er fijne muziek van het leger.
Ik vind dit leven al geweldig. En straks nog
het eeuwige leven in de Hemel. Je vraagt je weleens af:
‘Waar hebben wij het aan verdiend?’


Gerard Reve


(archief:december 2008)

Vanochtend om 4 uur opgestaan na al een tijdje wakker gelegen te hebben. De radartjes in mijn hoofd waren alweer volop in beweging. Mijn keuken rook nog naar de kat ...(uh konijn) van de buren, die ik in mijn  keuken betrapt had en die ik de vorige dag had gestoofd in Trappist. Ik besloot de keuken een beurt te geven. Als je niet kunt slapen moet je iets gaan doen heeft iemand mij eens aangeraden. Iets eten om 4.00 's nachts is geen optie. Voor je het weet ben je geconditioneerd. (Heeft iets te maken met bellen en kwijlende honden .....)  En sta je iedere nacht op om de koelkast leeg te eten, met alle gevolgen van dien. Je moet dus iets gaan doen, het liefst iets saais zodat je moe wordt en weer kan slapen. Bij mij werkt dat niet zo, hoe saaier de werkjes hoe meer mijn hersens worden geactiveerd. In ieder geval hebben mijn slapeloze nachten mij al talloze schrijfsels op geleverd.

Laatst in de wachtkamer bij de dokter: Terwijl ik in een wel heel oud tijdschrift zat te bladeren, vielen mijn ogen op een foto van Britney Spears. Op dat moment dacht ik even aan mijn eigen soms uh... dramatische liefdeleven en bedacht dat ik toch eigenlijk wel van geluk mag spreken dat ik met mijn zangtalent nooit de top heb bereikt. Anders had ik, Drama Queen die ik bij momenten ben. Wie weet, ook regelmatig met een kaalgeschoren hoofd in de boekjes gestaan.........

Categorie:Drama Queen

Ineens zijn ze er. Mensen met wie je aan de praat raakt, en  die iets in je wakker maken. En dan zijn ze ineens weer weg, die mensen. Ze verdwijnen soms zo ook weer uit je leven, zoals ze gekomen waren. Soms sterven ze, Soms gaan ze gewoon weg…….Maar ze laten altijd iets na…..

Archief: maart

Wat heb ik altijd een hekel gehad aan die rotkinderen (en hun ouders) die in de supermarkt hun zin niet krijgen en dan beginnen te zaniken..... Gisterochtend heeft mijn kleindochter mij het zelfde geflikt. In de supermarkt, bij de kassa, liet zij zich op de grond vallen en begon luidkeels te krijsen omdat ze haar zinnetje niet kreeg. Haar oogjes waren gevallen op een doosje Kinder chocolade reepjes en ik weigerde haar die, op dat moment te geven. Ondertussen ging ik (mijn ergernis verbijtend) door met het op de band leggen van mijn aankopen.  Want “nee” is “nee” en blijft ”nee” in zo'n geval, zelfs bij mij.....Ondertussen bedacht op de een of andere vervelende opmerking. Want er moest bij de rest van het winkelende publiek maar één toeschouwer gezeten hebben met een “arm kind” opmerking en ik geloof dat, dat... de supermarkt te klein zou zijn geweest. Gênant was het wel..... Even heb ik gedacht wat de “Nanny” in dit geval zou doen en ook heel even heb ik nog getwijfeld om zoals die vrouw in de een of andere televisie reclame, die mij nu even ontschiet, zelf op de grond te gaan liggen en nog harder te krijsen.

Mijn kleindochter is uiteindelijk opgestaan en achter mij aangekomen toen ik betaald had en aanstalten maakte om de supermarkt uit te lopen... Toen wilde ze het winkelwagentje duwen.....

Ik ben teruggekomen van de zolder met een doos vol foto’s van vroeger. Foto's die om de een of andere reden nooit in een album terecht gekomen zijn. Ik heb mij een paar fotoalbums aangeschaft en ben bezig ze in te plakken. Soms ontbreekt er de andere helft… gewoon afgeknipt, in een stomme, boze, verdrietige bui……..

En wat met de duizenden veel recentere foto’s op mijn computer? Foto’s die zoveel herinneringen met zich meebrengen. Gelukkige tijden, soms onherkenbaar, zoals de man waarvan ik ooit heb gehouden onherkenbaar is geworden. Delete ik gewoon alles om weer een stap verder te zetten of moet ik ze koesteren? Nu ik weet, dat er ooit een moment komt waarop ik weer neutraal naar deze foto’s kan kijken. Voorlopig heb ik ze even op dvd gezet…. De digitale vergeetput.