Het moest een keer gebeuren. Ik woon inmiddels  13 jaar in dit huis, en al 13 jaar is het:  “zet maar op de zolder”!  Al die jaren verdwenen die overbodige spullen dus naar de zolder. Want wie weet konden we die spullen nog wel eens gebruiken!  Natuurlijk gebeurd dit nooit, maar je weet maar nooit.  En bovendien ik ben Nederlandse dus : “ik bin zuunig”

En zo had ik de zolder al mooi vol staan met allerlei overbodige dingen. Ik heb weer vele zaken terug gevonden waarvan ik dacht dat ik ze kwijt was of waarvan ik niet eens meer  wist dat ik ze ooit had gehad. Dozen met in krantenpapier verpakte glazen en serviesgoed nog uit een vorig leven.

Eerst die dozen en zakken maar mee naar beneden genomen en alles uitgezocht. Dat resulteerde in een grote doos met barbiespullen, poppenspullen en complete en  incomplete spellen en  puzzels, Dozen vol met speelgoed, Lego, Playmobiel. Dinkey Toys, Match boxes, leuk  trouwens om in een vitrine te zetten in de kamer van mijn zoon. Evenals het elektrische treintje dat nog van mijn broer geweest was.   

Een doos met video's. audiocassettes, Cd's die ze niet meer willen. cd roms van een verjaard besturingsysteem die je niet meer op XP kan instaleren. Computerboekjes,  een oude cursus van DOS die ik nog ooit gevolgd hebt. Grammofoonplaten.

Spullen waarvan ik  niet eens meer wist  dat ik  ze ooit gehad heb.

Een zak met lakens en handdoeken die daar is gedumpt toen wij in dit huis zijn komen wonen.  Een paar zakken met kleren die niet meer passen.

Allemaal naar de kledingcontainer.

Boeken, héél  veel boeken.

Archiefdozen met het school werk van de dochters, bewaard  voor een eventuele controle i.v.m. de erkenning van hun diploma. De inkt is zelfs al aan het vervagen.

Twee vuilniszakken en twee dozen met knuffelbeesten van de kinderen. echt, nog mooie dure knuffels. De komende tijd krijgt iedereen bij wie ik op kraamvisite ga, een knuffel voor zijn baby! Het zijn moeilijke tijden nietwaar en “ik bin zuunig”!

Een zak met  luchtmatrassen en slaapzakken. Die kunnen nog van pas komen. Mocht er nog eens iemand gaan kamperen!

Foto’s veel foto’s ! Die ben ik nu aan het uitzoeken en aan het ordenen. Ik heb me een paar fotoalbums aangeschaft.

Mijn trouwjurk, mijn bruidsboeket.   Herinneringen.

De hele zolder stond vol emoties.

Inspiratie, soms heb je het, soms heb je het niet. Op sommige dagen heb je het ene idee na het andere, Soms komen de ideeën zo maar ineens op, bij het afwassen, of in de rij bij de kassa van de supermarkt. Het is meestal op dat soort saaie momenten dat ik vaak begin te fantaseren  over van alles en nog wat. Bij een saai  programma op de televisie, kunnen mijn gedachten ook nog al eens afdwalen. Ook het reizen met de trein werkt inspirerend. Maar er zijn zo van die dagen dan komt er gewoon helemaal niets. Rien de rien. Sommige mensen gaan bij gebrek aan inspiratie over tot sterk spul zoals drank of narcotica. Hun fantasie gaat dan zo met ze op de loop dat ze zelfs met dieren kunnen spreken. Ik hou het gewoon bij een blog pauze of misschien wel een blog stop. Ik ga me in de volgende dagen eens serieus bezig houden met een aantal  huishoudelijke taken die al weken, zo niet maanden op mijn “to do list” staan en waar ik gewoon niet toe kwam wegens geen tijd, (ook weer zoiets, want tijd maak je gewoon!) het was eerder; gewoon geen zin! Lekker opruimen. In de trend van Feng Shui En wie weet vind ik nog wat inspiratie, hier en daar verstopt achter een stofnest.

De blijde boodschap (Gerard Reve)

Ik zat met kloppend hart voor de kleurentelevisie,
en dacht: ‘Zijne Heiligheid zal toch wel gewag maken
van het toenemend verval der zeden?’
En ja hoor, nauwelijks was hij begonnen, of ik hoorde al:
decadentia, immorale, multi phyl ti corti rocci;
influenza filmi i cinema bestiale
contra sacrissima matrimoniacale
criminale atheistarum rerum novarum,
(et cum spiritu tuo), cortomo:
nix aan de handa.
Het was jammer, dat het zo kort duurde.
Maar toen het uit was, was er fijne muziek van het leger.
Ik vind dit leven al geweldig. En straks nog
het eeuwige leven in de Hemel. Je vraagt je weleens af:
‘Waar hebben wij het aan verdiend?’

Vier uur 's morgens

Waarom is er geen club van slapelozen?
Men is zo eenzaam als men wakker ligt.
Kijk, aan het voeteneind zit mijn neurose
en ziet mij aan met een bedroefd gezicht.

Ik heb 's nachts altijd zoveel te betalen!
Veel meer dan overdag. En ik ben bang
voor oorlog en voor ziekte en voor kwalen;
ik tel de friemeltjes op het behang

en ga vergeefs in mijn bewustzijn dreggen
of ik daar iets plezierigs vinden kan.
Zou 't helpen als ik verzen op ging zeggen?
Van Willem Kloos? Vooruit, daar gaat ie dan:

'Ik ween om bloemen, in de knop gebroken
en vóór den uchtend van haar rom tom tom...
Ik ween om... dingen... die niet zijn ontloken'
en verder? Toe, waar weende Willem om?

Op dit uur kan men zich tot niemand wenden.
De telefoon slaapt, leunend aan de muur,
de boeken slapen, moe van hun ellende
en alle mensen slapen op dit uur

en alle kindertjes in hun pyjama's
en alle vogeltjes in het plantsoen,
de zeehonden in Artis en de lama's,
ze slapen, er is niets met ze te doen.

De uilen slapen niet, heb ik gelezen,
maar hoe krijg ik een uil in dit vertrek?
En ook dan nóg, al zou d'r eentje wezen,
hebben we dan wel stof voor een gesprek?

Wat ben ik wakker, o, wat ben ik wakker!
'En om mijn harte dat niet werd verstaan'...
Hè hè, dat was het! Kloos was ook een stakker.
Is het nou nog geen tijd om op te staan?

Uit “Tot hier toe” Annie M.G.  Schmidt

Sinterklaas staat weer voor de deur. Een leuke traditie. Vroeger thuis in Nederland werd dat uitbundig gevierd. Bij ons thuis kwam Sinterklaas zelfs hoogst persoonlijk  langs op pakjesavond. Hij liep dan wel altijd mijn vader mis, die dan toevallig die avond moest overwerken!!!!!!!!!! Hij was hem dan wel, ook weer héél toevallig onderweg tegen gekomen! Als kind geloofde je alles. Mijn moeder had een tabard en een mijter gemaakt volgens een patroon  uit de Margriet of de Libelle. De Sint droeg een mooie witte baard. En de staf bestond uit een koperen gordijnroede met een uit goudkleurig karton gemaakte krul.  Toen ik mijn twijfels begon te krijgen, begon ik de Sint van alle kanten te bestuderen, zijn vermomming was echter  perfect!  De doos met daarin het Sinterklaas pak staat nu bij mij op zolder. Helaas heb ik nog steeds geen waardige opvolger gevonden...... Sinterklaas in die dagen was  een feest voor jong en oud, er werden gedichten gemaakt waarmee je de anderen een beetje kon plagen, surprises bedacht. De weken voor Sinterklaasavond hing er een spannende sfeer in huis. Iedereen was in de weer met van alles.  Helaas is deze traditie voor mij een beetje op de achtergrond gekomen. Hier in Wallonië wordt er wel iets aan gedaan, maar vooral op scholen, niet zo zeer bij de mensen thuis. Het is hier trouwens de week van de “Saintes” Eloi, Barbe.... (On ne sais plus à quel Saint se vouer) De hele week is er wel een dag dat er wel iets dicht is omdat er iets gevierd moet worden. Ieder zo zijn tradities. Laatst las ik iets over religieuze kenmerken, die verboden zouden worden, en op de mijter van de Sint, staat nu eenmaal zo’n soort kenmerk.

Misschien mogen Sinterklaas en Zwarte Piet over een paar jaar niet eens meer. Sinterklaas  mag dan misschien nog  wel. Piet ook misschien, zolang hij maar niet zwart is. Zwarte Piet is misschien binnenkort in het kader van de emancipatie, de integratie en de wet gelijke behandeling verboden . Een tijdje geleden is het begonnen met de negerzoenen. Je weet wel, die chocolade bollen gevuld met geklopt ei- witschuim. Maar niet alleen het schuim werd opgeklopt, de naam ook!  De “negerzoen” is verdwenen, Of eigenlijk de combinatie van “neger” en “zoen” mag niet meer. En waarom?  Omdat de “slachtoffers van de slavernij in Suriname”  hier moeilijk over deden.

Trouwens altijd gedacht dat Zwarte Piet zwart was van het roet in de schoorsteen!

Of weer eens verkeerd gedacht?

De moeder van mijn lief zit in een home. Een paar jaar geleden is ze beginnen te dementeren. Daar zit ze nu, te wachten. Er worden beslissingen voor haar genomen, Ze blijft vriendelijk en onzeker  kijken, wat gaat er in haar om? Een oude vrouw die schijnbaar niks merkt van de dingen die men doet. Die met haar eten knoeit, die naar het toilet moet op bevel…….

Eens was ze een jong meisje, met een vader en een moeder, met broers en zussen die van elkaar hielden.

Op haar twintigste is ze getrouwd.

Samen met haar man bouwde ze gelukkig huis voor haar kinderen die haar nodig hadden. Toen ze veertig was, waren haar kinderen volwassen en zijn ze uitgevlogen.

Op haar vijftigste speelde ze met haar eerste kleinkinderen.

Daarna  kwamen de donkere dagen. Na de dood van haar man, bleef ze alleen achter, bang voor de toekomst en denkende aan de jaren van liefde die ze gekend had.

Af en toe kijk ik eens naar programma’s als Super Nanny of op Frankrijk “le grand frère”.  (Dit gaat meer over problemen met ado’s) Ik kijk er trouwens met mijn puberzoon naar en zelfs hij zegt "mama je moet toch niet klagen; Zooooooooo ERG ben ik ook weer niet!!!!!!" En daar gaat het me ook om. Het is niet zozeer het succes van de hoofdrolspelers.  Het doet goed aan mijn ego! Want het kan natuurlijk allemaal nog veel erger!

Nu zijn er ook zo programma’s  als eerste hulp bij linkerhanden, of mijn man is een klusser. Daar wordt in NO TIME ff een half huis opgeleukt!

Nu heeft mijn lief beslist geen twee linker handen en is zelfs beroeps prutser! Maar de verbouwing van mijn badkamer(tje) duurt in mijn ogen al veel te lang. Wanneer je dat soort klus programma’s bekijkt dan denk je, ik ga er zo ook ff aan beginnen, zo in een vrij weekendje!  Ergens tussen de soep en de patatten.

Het einde is wel al in zicht, dus er is hoop dat we binnenkort weer uitgebreid kunnen badderen.

Op wandeling door blogland kwam ik “les escargots” tegen die op weg waren naar een begrafenis.  Een mooi gedicht van Jacques Prévert.  Prévert predikte vrede en vrijheid en laakte alle vormen van gezag die de creativiteit doden. Hij schreef zoals hij sprak.  Vele van zijn teksten werden op muziek gezet en vertolkt door onder meer Edith Piaf, Juliette Gréco, Serge Gainsbourg en Yves Montand. Iedereen kent wel het chanson “les feuilles mortes”.  Zelf vind ik “déjeuner du matin” erg mooi, “si belle , si vraie, si triste et si simple”.

Déjeuner du matin

Il a mis le café
Dans la tasse
Il a mis le lait
Dans la tasse de café
Il a mis le sucre
Dans le café au lait
Avec la petite cuiller
Il a tourné
Il a bu le café au lait
Et il a reposé la tasse
Sans me parler
Il a allumé
Une cigarette
Il a fait des ronds
Avec la fumée
Il a mis les cendres
Dans le cendrier
Sans me parler
Sans me regarder
Il s'est levé
Il a mis
Son chapeau sur sa tête
Il a mis
Son manteau de pluie
Parce qu'il pleuvait
Et il est parti
Sous la pluie
Sans une parole
Sans me regarder
Et moi j'ai pris
Ma tête dans ma main
Et j'ai pleuré.

Jacques Prévert

Het zat wel niet in de planning, maar we gaan er aan beginnen, de badkamer gaat vernieuwd worden. We zitten ergens met nattigheid in een zijwand. Dus heeft mijn  “handige Harry” besloten om de boel maar ineens helemaal weg te kappen. Nu maak ik me over het resultaat geen zorgen, wel over het einde van de werken, welke maand? Welk jaar? Dat het een project gaat worden van lange adem is al wel zeker. Mijn lief is namelijk loodgieter  van beroep en dat betekent dat de werken thuis vaak op zich laten wachten. Bovendien sukkelt hij met een meer dan  lastige rug. En ook dat zat niet in de planning. Zoals zoveel dingen in het leven die je niet gepland hebt, maar toch gebeuren.  Maar ik voel dat ik alweer zwaar op de hand ga worden, want ik kan nog uren doorzeuren over het acteur zijn in eigen leven, en meer van die shit. En daar heb ik vandaag nu eens geen zin in. Ik mag eens gaan bedenken welke tegeltjes ik zou willen!