|
Er is de afgelopen weken de nodige consternatie geweest over het mogelijk neerstorten van een UFO in de Canadese provincie Manitoba. Echt bewijs en betrouwbare getuigen van dit meeste recente voorval zijn er nog niet, maar dat het Canadese leger vreemd reageerde is een feit en dat er talloze mensen zijn geweest die lichten hebben gezien in zowel Amerikaanse als Canadese staten is ook een feit. Misschien duikt het Canadese leger niet zonder reden bovenop deze zaak want het was in ditzelfde gebied dat de meest geruchtmakende Canadese UFO melding ooit werd gedaan in 1967. We hebben dus te maken met een gebied met een UFO historie. Het voorval speelde zich af op 20 mei 1967. Die dag was rond de middag amateur geoloog Stephen Michalak bezig met het verzamelen van rotsmonsters bij Falcon Lake, toen hij ineens rode sigaarvormige UFO’s richting aarde zag afdalen. Naarmate ze dichterbij de aarde kwamen werd de vorm meer ovaal en leek meer op de klassieke retro schotel zoals wij die kennen. Eén van de twee bleef even boven de grond hangen en schoot vervolgens met grote snelheid omhoog en verdween in de wolken. De andere landde daadwerkelijk op de grond. Volgens Michalak hoorde hij een geluid als van een motor. Naarmate deze “motor” langzaam stopte veranderde de UFO van kleur, van rood naar goudkleurig. Michalak probeerde snel een soort tekening te maken van waar hij naar keek en hij schatte de UFO ongeveer 4 meter hoog en 12 meter lang.
Omdat Michalak bezig was geweest met het weghakken van stukken rots, droeg hij een lassersbril. Dit had nu het grote voordeel dat dit zijn ogen beschermde tegen een fel paars licht dat door één van de openingen van de UFO naar buiten scheen. De UFO maakte een soort sissend en brommend geluid en er kwam een zwavelachtige geur vanaf. Minutenlang bleef Michalak waar hij was en ging door met het tekenen van het object. Na ongeveer een half uur ging er een deur open in de zijkant waardoor een verlicht interieur zichtbaar werd. Michalak besloot om dichterbij te komen en toen hij ongeveer een 20 meter van het object verwijderd was, hoorde hij twee stemmen boven de andere geluiden die hij hoorde. Omdat hij dacht hier te maken te hebben met een geheim experimenteel Amerikaans ruimteschip, begon hij te roepen in het Engels. Er kwam geen antwoord. Toen probeerde hij Russisch, Duits, Italiaans, Frans, Oekraïens en toen weer Engels. Nog steeds kwam er geen antwoord. Uiteindelijk raapte hij al zijn moed bijelkaar en liep richting de deur die open was. Hij stak zijn hoofd naar binnen en zag wat een batterij aan lichten leek, gemonteerd op een paneel en lichtstralen in horizontale en verticale patronen. Er was ook een groep lichten die in een willekeurige volgorde flikkerden, “net zoals bij een computer”. Omdat hij niemand zag, ging hij weer naar buiten en wachtte. Plotseling gleden er drie panelen over elkaar heen waardoor de opening compleet verdween. Michalak inspecteerde de buitenkant van het object en constateerde dat het leek op hoog gepolijst glas zonder onderbrekingen of randen in het oppervlak. Hij raakte het aan en het smolt zijn handschoen. Zonder enige waarschuwing bewoog het object en hij stond direct voor iets dat leek op een soort uitlaatsysteem. Het was ongeveer 25 centimeter hoog en 15 centimeter wijd en bestond uit een gelijkmatig patroon van ronde gaten. Door deze gaten kwam een stoot heet gas tegen zijn borstkas waardoor zijn hemd en zijn shirt in brand vlogen. Hij scheurde de brandende kleren van zijn lijf en gooide ze tegen de grond. Ondertussen zag hij uit zijn ooghoeken dat de UFO vertrok op dezelfde manier als de eerste dat gedaan had. Nadat het object was vertrokken, merkte Michalak een sterke geur op van verbrand elektrisch isolatiemateriaal, tezamen met de zwavellucht die hij al eerder had opgemerkt. Zelfs mos op de grond stond in brand en hij stampte dit met zijn voeten uit. De plek waar de UFO had gestaan was alsof die was schoongeveegd. Maar in een cirkel van ongeveer 5 meter breed lag een verzameling van dennennaalden, vuil en andere bladeren. Terwijl hij rondkeek, voelde hij een serieuze hoofdpijn opzetten. Hij werd ook misselijk en brak uit in koud zweet. Zijn misselijkheid werd erger en al spoedig moest hij overgeven. Hij besloot om terug te gaan naar zijn motel en onderweg moest hij nog diverse malen stoppen om over te geven. Nadat hij onderweg hulp had gevraagd aan een passerende politieagent en deze dit weigerde, kwam hij rond een uur of 4 aan bij het hotel en vroeg waar de dichtstbijzijnde dokter was. Die bleek niet bepaald om de hoek en was minstens 70 kilometer verderop en dus besloot hij om terug te keren naar Winnipeg. De eerstvolgende bus naar Winnipeg kwam pas kwart voor negen ’s avonds en dus ging hij naar zijn kamer en belde zijn vrouw. Hij vertelde haar zich niet druk te maken, maar dat hij een ongeluk had gehad en om hun zoon te sturen om hem op te halen bij de bushalte. Deze stond hem inderdaad ’s avonds laat op te wachten en nam hem onmiddellijk mee naar het ziekenhuis waar men hem behandelde en waar tevens de vreemde plekken op zijn lichaam werden waargenomen.
De symptomen die Michalak vertoonden kwamen overeen met behoorlijke stralingsziekte, veroorzaakt door radioactiviteit. De specialisten vertelden hem dat wanneer hij veel langer blootgesteld zou zijn geweest aan deze stralingsbron, hij het niet overleefd zou hebben. Het soort getuige zoals we dat hadden in 1967 met Stephen Michalak ontbreekt op dit moment nog in het huidige Canadese verhaal. Het is natuurlijk heel goed mogelijk dat deze er wel degelijk zijn, maar door het leger verborgen worden gehouden. Het gebied waar dit allemaal speelt is echter geen onbekende voor wat betreft buitenaardse objecten, dus wat dat betreft.... Bronnen: Ufo Evidence { www.NINURU.nl } |
Physical Alien Close Encounter In Kinnula Finland

Physical Alien Close Encounter In Kinnula Finland

PHYSICAL ALIEN CLOSE ENCOUNTER IN KINNULA FINLAND
FEBURARY 5, 1971 ……….. KINNULA FINLAND
On Friday, February 5, 1971, two young men from Kinnula. Petter Aliranta (21) d Esko Juhani Sneck (18), were working in the woods of the village of Kangaskyla in Kinnula, near the borders of the counties of Middle Finland and Vaasa. At about 3.00 p.m. they were about to end their work, for the cloudy day was slowly turning dark. Aliranta had just turned off his motor saw, when he suddenly noticed a strange metallic-looking object at tree-top level which was descending straight down. It had the shape of two saucers on top of each other and was about 5 metres in diameter. At the bottom of the vehicle there were four thin (5-10 cms.) landing feet, more than 2 metres long.
Within a few moments the object descended in a small opening between the trees, about 15 metres away from Aliranta and Sneck. The last-mentioned, however, did not notice what was going on at this time as he was still busy cutting branches off a tree with his motor saw. During the descent, a round opening appeared in the centre of the underpart of the UFO, and from this, immediately the vehicle had settled firmly on the ground, a strange little being glided down. It actually did glide down those two metres to the snow-covered ground; there was no normal falling movement. After this, the being started approaching Aliranta. Its movements were very stiff and the steps short. The being looked like a space-man, or robot, and was less than 1 metre tall, perhaps 90 cms. The body was covered with a one-piece suit of a green colour. The head had the same cover, and in the middle of it was a sort of lens facing forwards. The hands were round at the tips and no fingers could be seen. The “boots’” at the feet were a uniform part of the dress, and green as well. The humanoid seemed to move in a strange way on top of the snow surface; it did not go down into the deep snow as one would have expected. As this entity was slowly but steadily advancing towards Aliranta, he started his motor saw and began to approach the strange walker with motor saw in hand.
At this point, Esko Sneck also became aware of the strange happenings; the turning on of the motor saw had made him turn around to see what Aliranta was up to. “The little green man” and Aliranta were approaching each other, the distance between them now less than 10 metres. Suddenly the being turned around and started eventually to go back towards the saucer. This made Aliranta braver, and he hurried to catch the humanoid. Within the saucer, other entities were now visible; there were three “windows” on the topside of the vehicle (about 1 metre wide) and through one on the right side three moving forms were visible, humanlike, although no features or details could be seen. As Petter Aliranta was about to get hold of the humanoid, when about 3 metres from the saucer, it rose into the air in a strange way, floating towards the opening from which it had come. The humanoid having risen to more than 1 metre above the ground, Aliranta reached out quickly and grabbed hold of the heel of the right “boot” with his bare right hand. However, he had lo let go of the foot right away as it burned like a hot iron (the wounds caused by the burning on the thumb, forefinger and inside of the hand were still clearly visible two months later).
At the same time, Aliranta automatically took a couple of steps backwards, so the entity was able lo glide back into the craft undisturbed. The moment the humanoid had got into the saucer, the latter started to give a slight humming or buzzing sound, and it slowly started to ascend from the ground. Aliranta felt a weak gust of air at this moment, but no smoke or smell could be detected, nor any light phenomenon (there were no lights visible on or in the vehicle during the incident). As the saucer rose upwards the round opening at the bottom closed (but the landing feet kept their position) and within some fifteen seconds the whole object had disappeared into the sky. 
According to the eye-witnesses, the visit of this strange craft lasted at least three minutes. After the saucer had disappeared the men could not talk, for they were too amazed by the whole incident. They felt stiff all over and had some difficulty in moving, especially Petter Aliranta. It took them close on one hour before they were able to walk away from the woods. Before they left they had a closer look at the markings left in the snow, evidence of this incredible happening. At the end of each landing foot there had been a round plate. These plates had penetrated the full depth of the snow cover (then about 40 cms.), leaving four round prints (about 35 cms. across) in an even square with a side of about 2 metres. Within this square the snow had melted some 5-10 cms. on the surface. The footsteps left by the humanoid were also clearly visible.
NOTE: The above image is a rendering.
KEN PFEIFER WORLD UFO PHOTOS AND NEWS
WWW.WORLDUFOPHOTOSANDNEWS.ORG
WWW.WORLDUFOPHOTOS.ORG
THANKS TO WWW.PHANTOMSANDMONSTERS.COM
Source: http://worldufophotosandnews.org/?p=9518





















































