Gedeelde vreugde

Baukje Jacoba van Kesteren (1950) was na een studie persoonlijkheidspsychologie een aantal jaren werkzaam als onderwijskundig onderzoeker. Op 20 jarige leeftijd distantieerde zij zich van haar gereformeerde opvoeding.  Een kwarteeuw later kreeg zij het boek ‘Een cursus in wonderen’ in handen dat haar inspireerde tot schrijven en dichten.

Nodeloos gevangen

Er doen nog zoveel kleine dingen zeer
van jaren her soms, en nog niet vergeten.
De meeste stellen nauwelijks iets voor,
toch is hun scherpte nog niet weggesleten.

Er doen nog zoveel harde woorden pijn,
die in mijn hoofd en hart zijn blijven hangen
en die ik in gedachten soms herhaal;
zo houdt een mens zich nodeloos gevangen.

Er doen nog veel herinneringen zeer,
de meeste zijn al niet meer uit te praten.
Dus is er nog maar één remedie voor:
ze stuk voor stuk volledig los te laten.

Baukje van Kesteren

Auteur van de dichtbundel ‘Overgave’, Trivium, Sneek 2006

http://www.delachendepanda.nl/gedichten.html

Het verhaal van een parel

Een enkele regendruppel viel

uit een hemelwolk,
maar hij was van schaamte vervuld

bij het zien van de wijde zee.

“Wie ben ik bij de zee vergeleken?

Als de zee bestaat, wie ben ik dan?”

Terwijl ze minachtend

neerkeek op zichzelf
nam een oester haar in zich op
om zich met haar te voeden.

En zo geviel het, dat dit
haar lot bezegelde.
Zij werd een beroemde parel,
zo mooi, dat zij de kroon van een vorst kon tooien.

(uit: Soefi-wijsheden van John Baldock)

Een nadenkertje, doordenkertje of….

Als ik blijf kijken

zoals ik heb gekeken,

blijf ik denken

zoals ik altijd heb gedacht.

Als ik blijf denken

zoals ik altijd heb gedacht,

blijf ik geloven

zoals ik altijd heb geloofd.

Als ik blijf geloven

wat ik altijd heb geloofd,

blijf ik doen

zoals ik altijd heb gedaan.

Als ik blijf doen

zoals ik altijd heb gedaan,

blijft mij overkomen

wat mij altijd overkwam.

                    (dichter onbekend)

De vluchteling

Een man zoekt bescherming bij een rabbijn. Hij vertelt hem dat hij voor soldaten op de vlucht is en dat hij gedood zal worden als ze hem vinden.
De rabbi besluit de vluchteling onderdak te bieden, maar zijn daad stuit op weerstand van de dorpsbewoners. "Waarom heb jij die vluchteling gastvrij in je huis opgenomen? Wat gaat er straks met ons gebeuren," vragen zij. De rabbi wijst erop dat de thora de opdracht geeft vervolgden die met de dood worden bedreigd, gastvrijheid te verlenen. De inwoners van het dorp vrezen echter represailles, waarbij het hele dorp uitgemoord zal worden. Zij vragen de rabbi een oplossing te zoeken en de vluchteling uit te leveren. De hele nacht bestudeert de rabbi de talmoed. Pas als het al ochtend is, vindt hij een tekst die luidt: Omwille van één man hoeft niet het hele volk om te komen. Hij leest de vluchteling de tekst voor. Op dat ogenblik komen de soldaten het dorp binnen en vragen: "Zeg ons waar de vluchteling zich schuil houdt, anders zullen we het hele dorp in brand steken." De rabbi antwoordt: "hier is hij." Uitgelaten, omdat het gevaar is afgewend, vieren de mensen van het dorp de hele dag feest. Maar de rabbi laat zich niet zien. In zijn kamer staart hij verdrietig vol schuldgevoel voor zich uit. Op dat moment komt Elia binnen, de profeet die de komst van de Messias aankondigt.
Elia zegt: "wat heb jij gedaan?" De rabbi antwoordt: "Ik heb een mens laten omkomen om het hele volk te sparen." Daarop zegt Elia: "die opgejaagde vluchteling was de messias." "Maar hoe kon ik weten dat hij de messias was", vraagt de rabbi. Elia zegt: "Als je niet de hele nacht in je boeken had gezocht, maar één keer naar het gezicht van de man had gekeken, had je het geweten."
 
Chassidische vertelling

Ik wens u allen een heel voorspoedig en gelukkig nieuw jaar!

Oudejaarsavond

Alle kind'ren uitgezworven,
soms heel ver bij je vandaan.
Op een avond zoals deze,
grijpt de weemoed je dan aan
en je vouwt je handen samen,
noemt aan God heel zacht hun namen.

O. zij zullen het best voelen,
dat 't gebed hen nog omgeeft.
Ook als zij Gods naam niet noemen,
die geen inhoud voor hen heeft,
zullen zij toch stil beamen,
twee paar handen gaan nu samen.

Alle kind'ren uitgezworven
en je weet niet goed waarheen,
maar je blijft wel voor hen bidden,
want je weet dat God alleen
nog hun levens kan bewaren,
voor de eeuwigheid kan sparen.

O, zij zullen het best voelen,
dat 't gebed hen nog omringt.
Op een avond zoals deze,
als 't verleden door hen zingt,
weten zij dat jullie samen
God herinnert aan hun namen.

(uit:'Nooit zal 't donker worden'van Co 't Hart) 

Kerstnacht

Nadenkertje

Er waren eens drie mensen: Iedereen, Iemand en Niemand.

Op een dag werd er een belangrijke opdracht gegeven.

Iedereen werd gevraagd zich hiermee bezig te houden.

Iedereen dacht dat Iemand het wel zou doen en wachtte rustig af….

Uiteindelijk deed Niemand het.

Iemand werd toen kwaad, omdat het de taak van Iedereen was.

Niemand realiseerde zich dat Iedereen het niet wilde doen.

Uiteindelijk deed Niemand wat Iedereen had kunnen doen.

Advent 2008

We ontsteken een kaars
om onze wanhoop te verdrijven
als teken dat we durven geloven
dat de duisternis niet zal overheersen
en dat er licht zal zijn voor iedereen.

We ontsteken een kaars
om onze twijfel te verdrijven
als teken dat we durven geloven
dat er een wereld zal komen
waarin toekomst zal zijn voor iedereen.

We ontsteken een kaars
om onze angst te verdrijven
als teken dat we durven geloven
dat de dromen van de profeten
werkelijkheid zullen worden in onze dagen.

We ontsteken een kaars
om onze moedeloosheid te verdrijven
als teken dat we durven geloven
dat wij nieuwe mensen zullen zijn
die metterdaad werken aan Gods Koninkrijk.
                                    (dichter onbekend)

Vitaminen op papier 

Ik heb reeds lang met je gesproken aan de telefoon. Hier krijg je nu je ‘vitaminen’ op papier. Ik weet heel goed dat men niet altijd helpen kan met een paar mooie worden.

Toch ga ik voort, omdat je erom gevraagd hebt, bijna om gebedeld. Eigenlijk zal ik altijd hetzelfde zeggen tegen onbekende, onzichtbare mensen, als een dwaze profeet, die zaait in de wind, niet wetend waar de akker ligt, altijd met hetzelfde zaad dat hij ook maar van elders ontvangen heeft.

Eigenlijk ben ik maar een vreemde kleine kabouter, die in het huis van je dwaasheid tegen moderne afgoden schopt en bij je welgevulde tafel, achter de krant en je teevee, bij je werken en je zaken doen en bij elk gesprek je achtervolgt met die stomme vraag naar het ‘hart’.

Maar ik weet één ding. Een woord dat het hart raakt, verandert het hart.

Als je moe bent en je weet niet van wat, kan een woord een gebeurtenis zijn, een stuk brood voor een nieuwe start, een ster die uit de hemel valt.

Een rebbe raakte in gesprek met zijn buurman. De buurman zei tegen de rebbe: "Je krijgt duizend kopeken van me als je me kunt laten zien waar God is". De rebbe keek rond, zweeg enige tijd en antwoordde: Ik geef je tweeduizend kopeken als je me kunt aanwijzen waar God niet is".

------------

Een chassied klaagde erover, dat de wereld zo slecht was en dat het hem moeilijk viel te midden van al die slechtheid te leven. De rebbe antwoordde: "U bent niet zo goed als u zich voorstelt, noch is de wereld zo slecht als u zich voorstelt. Denk iets minder goed over uzelf, dan zult u de wereld beter begrijpen".

Iemand die op z’n zeventigste jaar
nog hetzelfde denkt als toen – ie twintig was,
doet denken aan een huis dat vijftig jaar
heeft dicht gezeten.

                                       Wim Kan
                       (uit: Soms denk ik wel eens bij mezelf)

Zeg de waarheid, als u de liefde daarmee dient.
Houd haar vóór u, als u alleen uzelf daarmee dient.

                                             Nel Benschop

Gij zoekt vergeefs naar de oorzaak van uw zorgen,
naar de noodzaaklijkheid van ieder ding,

vergetend dat de zomer is verborgen,
in duistre schacht van rups en engerling

                                           Jan van Nijlen

Zie ook :6 sept. 2006; 6 januari 2007 en 6 april 2007

Javastraat 13

Immigranten,niet meer uit Wolvega of Drenthe,maar uit Spanje, Afrika, Klein- of Groot-Azië. In de Atjehstraat zijn moslims bij ’t gebouwtje aan de praat dat nu moskee is en dat vroeger wat met d’Heiligen der laatste dagen had. Ook in mijn oude school woont de islam, maar Shakespeare zei al: ‘Wat beduidt een naam?’

Allah of God, Jezus of Mohammed,

 men bidt hetzelfde angstige gebed:

‘Spaar ons voor ziekte, schade aan de ziel,
en Heer, ook voor een tweede Tsjernobyl,
blijf met de mensheid, Heer, blijf onze Vriend,
al is een tweede zondvloed dik verdiend.’

Waar men ook nieuwe mensen niet verdroeg,
hier wel. Want deze stad is ruim genoeg.

Molukker, Surinamer, Vietnamees,
hun kinderen praten ’t zelfde Enschedees.

---------------

‘k Heb in andere straten

en steden verkeerd,

ik heb veel ondervonden
en best wat geleerd.

Ben al ver op mijn weg

van de wieg naar de kist
en wat ik bijleer lijkt steeds meer

op wat ik al wist

Willem Wilmink 

                                    (uit zijn bundel: In de Javastraat)

Van 4 t/m 7 juni 2009 wordt in Enschede, de stad in Twente van Willlem Wilmink,

het Willem Wilmink Festival gehouden.

Er zal een vijfstemmig koor optreden, dat maximaal uit dertig mensen bestaat.

Het is een projectkoor dat hierna weer wordt ontbonden.

Hoe en van welke kant we de wereld ook leren kennen,

Ze zal altijd een dag- en een nachtzijde behouden.

Johann Wolfgang Goethe, 28 aug. 1749

De geniale Duitse dichter, schrijver, wetenschapper, filosoof en staatsman Johann Wolfgang Goethe werd op 28 augustus 1749 in Frankfurt am Main geboren en overleed op 22 maart 1832 in Weimar.
Toen hij 13 jaar was, deed hij zijn vader al een bundeltje met zijn eigen gedichten cadeau. Zijn hoofdwerk is Faust, maar wie kent niet het bekende gedicht en lied der Erlkönig?

De Spaanse heilige, dichter en kerkleraar Johannes van het Kruis, werd geboren als Juan de Yepes in Fontiveros, op 24 juni 1542 en stierf op 14 december 1591 in Úbeda. Hij is de heilige van de dichters.
Zijn bekendste gedicht is Het geestelijk Hooglied.

Om te geraken tot het smaken van alles

 –   heb smaak in niets;

om te geraken tot het weten van alles

 –   wil niets weten;

om te geraken tot het bezit van alles

–       wil niets bezitten;

om te geraken tot wat je nog niet bent

–       moet je gaan langs de weg van het niet-zijn.

Juan de la Cruz
 

Het dorp heeft een carillon gekregen.
Naar aanleiding van deze gewichtige gebeurtenis laat de onderwijzer zijn leerlingen een opstel schrijven.
Jantje schrijft het volgende: "Op zondag werden onze nieuwe klokken gewijd. Meneer pastoor en meneer de burgemeester hielden een prachtige toespraak.
Daarna werden ze opgehangen.
Sindsdien is het een stuk gezelliger in ons dorp."
                                     (bron onbekend)