De preek

Herman Hesse, een Duitstalig Zwitserse schrijver en dichter, werd op 2 juli 1877 geboren in Calw, Württemberg en stierf op 9 augustus 1962 in Mongagnola, Zwitserland. Zijn werk is veelal autobiografisch en gaat vaak over persoonlijke ontwikkeling en groei. Hij bestudeerde het Boeddhisme.
Sidharta, een Indische vertelling, is wel zijn bekendste boek. In 1946 ontving hij de Nobelprijs voor de Literatuur.

Het geloof dat ik bedoel, is niet makkelijk onder woorden te brengen. Men zou het ongeveer zó kunnen uitdrukken: Ik geloof dat, ondanks de klaarblijkelijke onzin, het leven toch een zin heeft; ik leg mij erbij neer deze hoogste zin met het verstand niet te kunnen vatten; ik ben echter bereid hem te dienen, ook al zou ik mijzelf daarbij moeten opofferen.De stem van deze zin hoor ik in mijzelf, in de ogenblikken waarin ik werkelijk en helemaal levend en wakker ben. Wat het leven in deze ogenblikken van mij verlangt, wil ik trachten te verwerkelijken, ook als het tegen de gangbare mores en wetten in gaat. Dit geloof kan men op geen enkele wijze bevelen of zichzelf ertoe dwingen.

Men kan het enkel beleven.

                                  Herman Hesse

                          ( uit: Tussen oost en west)

Als ik voor jou mag zijn
een mens die luisteren kan
naar alles wat je drukt,
naar alles wat je draagt...
Als ik voor jou mag zijn
een mens die zoekt met jou
naar alles wat mogelijk is,
naar alles wat nog overblijft...
als ik voor jou mag zijn
een mens die zwijgen kan
wanneer alleen de stilte zegt
        wat niet te zeggen is,
        dan dank ik jou
        om het vertrouwen
        dat je in mij stelt.
                           
Frans Weerts

Dhr.Stephan de Jong hield voor onze vrijzinnige geloofsgemeenschap Aan de Regge  een lezing over Christelijke spiritualiteit

Dhr. de Jong is predikant, auteur en verhalenverteller en ziet de

christelijke spiritualiteit als het gaan van een weg, waarbij innerlijke omgang met God gepaard gaat aan een aantal praktische wijsheidsthema’s. Hij leerde ons vanavond de christelijke spiritualiteit kennen door ons veel wijsheidsverhalen te vertellen.

Het eerste verhaal was ‘De Kaarsvlam’ van Selma Lagerlöff uit het boek ‘Christus legenden’. Hierin wordt een bruut, een gewelddadig man, een totaal ander mens na een kruistocht naar Jeruzalem. Hij slaagt er in zijn belofte, een kaars vanuit de heilige stad Jeruzalem brandend over te brengen naar de kerk in zijn woonstad Florence.

Voor hij daar echter in slaagt dreigt de kaars vele keren, door verschillende omstandigheden, onderweg uit te doven, maar steeds blijft die als door een wonder branden. Dit verhaal zegt ons wat spiritualiteit is. Ieder mens zegt Stephan de Jong heeft een kaarsvlam in zijn leven meegekregen en draagt die bij zich. Die moeten we levend houden. Soms wordt die vlam weer op wonderlijke wijze aangewakkerd.

Met spiritualitas werd in de middeleeuwen het christelijke leven aangeduid, het geestelijke leven. Groei, verandering. Heilzame inzichten in de levensweg. We lezen het in de wijsheidsboeken zoals Spreuken en Prediker. Ook Jezus wordt gezien als een wijsheidsmeester. Zijn praktische aanwijzingen zijn de wijsheden uit het O.T.,  prikkelende aforismen, verhaaltjes en gelijkenissen.

Hij vertegenwoordigde een revolutionaire wijsheid, hij ging in tegen de prestatiedwang, wat we ook zien bij de andere wijzen.

We zien twee lijnen in de spiritualiteit: de praktische lijn en de filosofische. Spiritualiteit moet ook praktisch zijn.

Luther zei eens: Theologie die niet praktisch is, behoort tot de duivel.

Wat is nu christelijke spiritualiteit? Daar zijn enorm veel soorten in.

Je hebt protestanten en katholieken met daarin nog vele variaties.

De bekende schrijver Anselm Grün vatte de christelijke spiritualiteit als volgt samen: waaruit leef ik, hoe leef ik en waartoe leef ik.

Waaruit leef ik: Ieders bronnen zijn vervuild. Motieven zijn niet vaak zuiver. Je overwint dit niet door het te ontkennen, maar door het te accepteren. Ga ermee in gesprek. Accepteer wie je bent.

Hoe leef je?:  Leef aandachtig, wees niet gewelddadig en ga zorgvuldig met mensen om, zodat ze kunnen worden wie ze zijn.

We onderscheiden twee sporen, een vreugdespoor en een verdriet- spoor. Het is even helend naar vreugde te kijken als naar verdriet. Grün nodigt ons uit een persoonlijke lofzang te schrijven:

Wat heb ik geschonken gekregen? Je zult merken dat je groeit. Rituelen kunnen daarbij helpen, zoals een kaarsje aansteken en bijbellezen. Zo herplant je weer de religiositeit in jezelf.

Door het zorgvuldig te doen, wordt je ook aandachtiger.

Waartoe leef ik ?:  Spiritualiteit wordt vaak verbonden met levensvlucht, maar spiritualiteit hoort bij het gewone leven.

Het heeft alles te maken met je roeping, je plaats in het leven.

Maar hoe weet je wat je roeping is? Daarvoor kun je de volgende vraag stellen: Welke weg geeft je vrede – energie(vuur) – vrijheid?

Ieder mens heeft dingen in zijn leven meegemaakt die niemand anders heeft meegemaakt. Besef dat je iets te bieden hebt wat een ander niet te bieden heeft. De opdracht is het woord te vinden en dat te laten klinken in je leven. Je kunt je ook voorstellen, zegt Grün dat het de laatste dag van je leven is. Wat wil je dan gedaan hebben? Ga dat dan doen. Smeed je wonden om tot parels. Je kunt hierdoor sterk worden (Hildegard von Bingen). Als dat lukt kan het heel vruchtbaar zijn, ook voor anderen.  Je kunt ook de fascinatie van je kinderjaren zoeken. Daardoor kun je tot verrassende inzichten komen die je kunnen wijzen waar je roeping ligt. Voor Stephan de Jong zijn er zeven elementen die het belangrijkst zijn in de christelijke spiritualiteit.1. Zelfkennis

2. Weten waardevol te zijn. 3. Gul leven.  4. Wandelen met God. 5. Zinvol leven; zoek je roeping .  6. Vertrouwen en overgave en 7. Weerbaar zijn tegenover lijden en dood.

Houd het gezicht naar de zon gericht, dan valt de schaduw achter je.

Alle mooie en humoristische verhalen van deze avond en vele andere, kunt u lezen in zijn boek met wijsheidsverhalen:

Alfred C. Bronswijk, predikant, dichter,
theoloog, schrijver en verteller, was predikant van de
PKN (Protestantse Kerken Nederland) in Zwolle
en werkt sinds 2004   als vrij schrijver en publicist





Als ik vandaag zou bidden

Marinus van den Berg werd in 1947 in Wijhe(Overijssel) geboren.
Hij is nu pastor in het verpleeghuis Antonius IJsselmonde te Rotterdam en een veelgevraagd spreker op lezingen en symposiums.

Handen

Gelukkig is de mens die tot het einde toe

handen mag voelen die goed doen.

De hand die met aandacht wast.

De hand die met zorg aankleedt.

De hand die met liefde kamt.

De hand die met tact aanraakt.

De hand die met het hart troost.

Geen mens kan leven zonder die hand,

die teder is,

die behoedt

die beschermt
en die bemoediging uitstraalt.

Tot het einde toe

verlangt de mens naar die hand,
totdat er die andere Hand is,
die alle wonden geneest,
die alle pijn heelt,
die alle tranen wist.

Tot die tijd
kunnen onze handen
een voorproef zijn
van die handen
en handen en voeten
geven aan de liefde
die onmisbaar is.

                                                   Marinus van den Berg

Upanishad uit de Veda’s, de heilige schriften van de Hindoes

Bewegende is het en onbeweeglijk. Ver is het en toch nabij. Het is binnen in alles en het is buiten dit alles. Maar wie alle wezens hier ziet als in het Zelf,en het Zelf weer in alle wezens, en voor wie alle wezens geworden zijn tot het eigen Zelf, welke waan, welk leed nog bevangt hem, die zo de eenheid aanschouwt? Het Zelf is overal, lichtend, zonder lichaam, heel smetteloos, zuiver, boven alles verheven, wijs, verstandig, alomvattend; alle dingen geeft het een plaats door de eeuwige tijdsruimten heen.

De stratenmaker

De stratenmaker floot een vrolijk wijsje,
hij werkte met plezier, op zijn gemak,
want arbeidersvreugde kan er zijn, al heb je
misschien geen één diploma op zak.

De dominee bleef even met hem praten,

hij had die dag zijn zieken weer bezocht,
het leek hem zwaar, dat werken op de straten,
en vroeg hem of dat werk bevallen mocht.

De stratenmaker zei: ”je moet eens luisteren,”

hij zei geen u, alleen gewoon maar jij,

toch lag er heel veel wijsheid in verborgen
in wat hij tot die dominee daar zei.

“We werken allebei precies hetzelfde,
jij met je mensen, en ik op de straat,
steeds op je knieën en zelf achteruit gaan,
zo krijgen we het beste resultaat.”

De dominee had veel om na te denken,
eerst op mijn knieën, elke dag maar weer,
zelf achteruitgaan, dan pas komt er ruimte
voor Jezus, die mijn Koning is en Heer.

Nog mediterend ging hij weer naar huis toe,
keek nog eens om, voor hij zijn deur ontsloot,
de stratenmaker werkte rustig verder,
terwijl hij weer opnieuw een wijsje floot.

                            (uit: kerkblad v.d. Gereformeerde Kerk Hattem)

Deze hymne  is geschreven door een schrijver uit de 11e eeuw. Vóór de lezing van de Thora wordt het in de synagoge gezongen op het Wekenfeest, Sjavoeot en Pinksteren




Al vulden we met inkt de zeeën
en werden pennen de halmen gras,
al was de wereld perkament alom
en ieder schrijver van zijn vak:
om Gods liefde op te schrijven
had de oceaan geen inkt zoveel,
en zou het perkament niet reiken
al spande het de hemelen rond.

Henk Fedder  leefde van 1890-1979

Joodsch Kind

Zij wacht hem elken avond aan den trein

het meisje met d’on-arisch zwarte haren,
met oogen, die verstrakken in een staren
of vader gauw de tunnel door zal zijn.

Forensen schuif’len langs de binnendeur
en schieten van de trap in daag’lijksch jachten,
het donk’re kind kan enkel staan en wachten
vlakbij het hokje van den conducteur.

Dan zwaait een mannenarm een verren groet,
op ’t klein gezicht bloeit plotseling herkennen,
ze moet op slag hard naar haar vader rennen,
hij bukt zich laag en zoent haar smallen toet.

Nu gaan zij samen door den laten dag,
de man gebogen en van zorg gebeten,
het ratelstemmetje wil graag weten
waarom ze nog niet naar het zwembad mag…

O Heer, ik heb vandaag een bede maar:
Elk Joodsch gezin wordt haast vaneengereten,
Laat de Gestapo deze twee vergeten,
Laat die in Jezus’ naam toch bij elkaar.

Henk Fedder

Uit:Geuzenliedboek 1940-1945

Emmanuel Levinas, Joods-Frans filosoof, werd op 12 januari 1906 te Kovno in Litouwen geboren. Hij overleed op 25 december 1995 in Parijs.
In de tweede wereldoorlog bracht hij 4 jaar in een krijgsgevangenkamp door. Zijn ouders en broers overleefden deze oorlog niet.

In de gedachtegang van Levinas word je een heilige door je te laten aanspreken door het appèl van de andere mens in al diens weerloosheid.

“De Ander”, zegt Levinas, ”kan en mag door mij niet gebruikt worden voor eigen doeleinden en is nooit ongewild te integreren voor mijn eigen doeleinden”.

                                         

Het grote wereldoordeel van onze tijd
    (Profetieën van Jezus voor onze tijd)   
                                                                                               
“Juist het niet begrijpen van profetische geschriften is voor de mens een stimulans voor zijn geest en toont hem wat hem aan ware levensvoltooiing nog ontbreekt. Wat zouden jullie nu zeggen wanneer ik jullie zou vertellen dat over ongeveer 2000 jaar van nu af gerekend, de mensen in die tijd grote kunstmatige ogen zullen uitvinden en fabriceren, waarmee ze in de grote diepten van de sterrenhemel zullen kijken en een totaal andere berekening zullen maken dan de oude Egyptenaren?! Ja, de mensen zullen ijzeren wegen aanleggen en met vuur en stoom in ijzeren wagens voort rijden, bijna zo snel als een afgeschoten pijl door de lucht vliegt. Zij zullen elkaar met ijzeren vuurwapens bestrijden en zullen hun brieven door de bliksem over de hele wereld zenden; en hun schepen zullen zich zonder zeilen en roeispanen, door de kracht van het vuur, voortbewegen en de grote wereldzee zo vlug en gemakkelijk bevaren als een adelaar door de lucht vliegt. En ze zullen duizend en nog eens duizend dingen bewerkstelligen, waar jullie je nu geen voorstelling van kunnen maken. En zie, dat alles kan door jullie nu nog niet worden begrepen…”

                                                          
                           Jakob Lorber(uit: het Grote Johannes Evangelie)

Wat was
(voor Henri Grijmans)

lees nog eens wat
bijv. dit landschap:

velden met sneeuw
waarin een weg onzichtbaar
verloren in het wit.

wie hier zoekt, zoekt
vergeefs, want sneeuw
wist sporen uit.

ongeveer zoals iemand na
een voorbije liefde
toedekt wat eens bloeide.

een masker van een dode
lijkt het, een afdruk
van wat was:

een landschap dat
onleesbaar is geworden.

Henne J. Neppelenbroek
(zie ook: 16-1-'08)

James A. Long werd geboren op 27 augustus 1898 in York, Pennsylvania.
Hij stierf op 18 juli 1971. In 1935 werd hij lid van het Theosofisch Genootschap, waarvan hij in 1951 voorzitter werd.
Als brug tussen de theosofie en het publiek, richtte hij het tijdschrift
Sunrise op.