Berichten van 1 mei 2008 tot 31 mei 2008

De stratenmaker

De stratenmaker floot een vrolijk wijsje,
hij werkte met plezier, op zijn gemak,
want arbeidersvreugde kan er zijn, al heb je
misschien geen één diploma op zak.

De dominee bleef even met hem praten,

hij had die dag zijn zieken weer bezocht,
het leek hem zwaar, dat werken op de straten,
en vroeg hem of dat werk bevallen mocht.

De stratenmaker zei: ”je moet eens luisteren,”

hij zei geen u, alleen gewoon maar jij,

toch lag er heel veel wijsheid in verborgen
in wat hij tot die dominee daar zei.

“We werken allebei precies hetzelfde,
jij met je mensen, en ik op de straat,
steeds op je knieën en zelf achteruit gaan,
zo krijgen we het beste resultaat.”

De dominee had veel om na te denken,
eerst op mijn knieën, elke dag maar weer,
zelf achteruitgaan, dan pas komt er ruimte
voor Jezus, die mijn Koning is en Heer.

Nog mediterend ging hij weer naar huis toe,
keek nog eens om, voor hij zijn deur ontsloot,
de stratenmaker werkte rustig verder,
terwijl hij weer opnieuw een wijsje floot.

                            (uit: kerkblad v.d. Gereformeerde Kerk Hattem)

Deze hymne  is geschreven door een schrijver uit de 11e eeuw. Vóór de lezing van de Thora wordt het in de synagoge gezongen op het Wekenfeest, Sjavoeot en Pinksteren




Al vulden we met inkt de zeeën
en werden pennen de halmen gras,
al was de wereld perkament alom
en ieder schrijver van zijn vak:
om Gods liefde op te schrijven
had de oceaan geen inkt zoveel,
en zou het perkament niet reiken
al spande het de hemelen rond.

Henk Fedder  leefde van 1890-1979

Joodsch Kind

Zij wacht hem elken avond aan den trein

het meisje met d’on-arisch zwarte haren,
met oogen, die verstrakken in een staren
of vader gauw de tunnel door zal zijn.

Forensen schuif’len langs de binnendeur
en schieten van de trap in daag’lijksch jachten,
het donk’re kind kan enkel staan en wachten
vlakbij het hokje van den conducteur.

Dan zwaait een mannenarm een verren groet,
op ’t klein gezicht bloeit plotseling herkennen,
ze moet op slag hard naar haar vader rennen,
hij bukt zich laag en zoent haar smallen toet.

Nu gaan zij samen door den laten dag,
de man gebogen en van zorg gebeten,
het ratelstemmetje wil graag weten
waarom ze nog niet naar het zwembad mag…

O Heer, ik heb vandaag een bede maar:
Elk Joodsch gezin wordt haast vaneengereten,
Laat de Gestapo deze twee vergeten,
Laat die in Jezus’ naam toch bij elkaar.

Henk Fedder

Uit:Geuzenliedboek 1940-1945