Berichten van 1 maart 2007 tot 31 maart 2007

Een man fluisterde: "God, spreek tot mij."
Een vogel floot, maar de man hoorde het niet.
Daarom schreeuwde de man: "God, spreek tot mij."
De donder rolde door de lucht, maar de man hoorde het niet.
De man keek rond en zei: "God, laat me u zien."
Een ster scheen fel, maar de man zag het niet.
En de man schreeuwde: "God, laat me een wonder zien!"
Nieuw leven werd geboren, maar de man wist het niet.
Daarom schreeuwde de man wanhopig: "Raak me aan Heer,
en laat me weten dat u hier bent!"
Daarop reikte God naar de aarde en raakte de man aan,
maar de man veegde de vlinder van zijn jas en liep door.


(uit: Bleekvenster, blad v.d.oecum. gem. rondom De Bleekkerk en v.d. Vereniging van Vrijz. Godsdienstigen te Almelo)

Lenie Vlaardingerbroek schrijft  gedichten en heeft een aantal kinderboeken geschreven onder het pseudoniem
Lenie van Riessen.
Zij is lid van de Vrijzinnige Geloofsgemeenschap
'Aan de Regge'.




Vroege lente

De lente is vroeg dit jaar,
de winter had al maandenlang geen kans om door te zetten,
je hoeft alleen maar op een knop te letten,
of op een kleine tulp,
dan zie je dat de lente komt met fluit en klarinetten.

De lente komt weer en de vrede ook?
Wij zitten al zo lang op haar te wachten,
er is geen land waar men niet zegt te trachten
’t geweld te keren,
maar het oorlogsspook
werd groter, groter steeds en lachte.

De lente breekt weer aan, maar honger is
de slaapgenoot van generaties mensen
die, net als wij, alleen maar leven wensen,
zij kennen enkel honger en gemis,
hier overschrijdt wat draagbaar is haar grenzen.

De lente breekt weer aan,
moog’ het een echte wezen,
zo een met vrede en voor ieder brood,
met vogels, en weer kikkers in de sloot.

Ik ken geen wens, die groter is dan deze.

                                         Lenie van Riessen

Dag (Hjalmar Agne Carl) Hammarskjöld was Secretaris-generaal van de Verenigde Naties van 10 april 1953 tot 18 september 1961. Hij werd geboren op 29 juli 1905 in Jönköping en stierf op 18 september 1961  bij een vliegtuigongeluk tijdens een vredesmissie in Congo.
In 1961 ontving hij de Nobelprijs voor de Vrede.



De langste reis is de reis naar binnen

Ik zit hier voor U, God, rechtop en ontspannen met rechte ruggegraat.
Ik laat mijn gewicht loodrecht door mijn lichaam heen zinken naar de grond waar ik op zit.
Ik houd mijn geest vast in mijn lichaam.
Ik weersta de drang om door het raam naar een andere plek dan hier uit te wijken,
naar voren of naar achteren-in-de-tijd uit te wijken, om maar aan het hier en nu te ontkomen.
Zacht en vastberaden houd ik mijn geest daar vast, waar mijn lichaam is :
hier in deze ruimte.

In dit nu, op dit ogenblik laat ik al mijn plannen, zorgen en angsten los.
Ik leg ze nu in Uw handen God, ik laat de greep waarmee ik ze vasthoud, los
en laat ze aan U over.
Voor het moment vertrouw ik ze U toe. Ik wacht op U - vol verwachting.
U komt op mij toe, en ik laat mij door U dragen.

Ik begin de reis naar binnen, ik reis in mij naar binnen toe,
naar de binnenste kern van mijn zijn, waar U woont.
In dit diepste punt van mijn wezen was U er altijd al, vóór ik er was.
Het is daar waar Gij schept en levend maakt en zonder ophouden mijn hele persoon sterkt.

God, U leeft, U bent in mij, U bent hier, U bent er nu, U bent.
U bent de grond van mijn zijn.
Ik laat los, ik verzink in U. U overstroomt mijn wezen, U neemt bezit van mij.

Ik laat mijn adem gaan naar dit gebied van overgave aan U.
Mijn adem, mijn in- en uitademen is de uitdrukking van heel mijn wezen.
Ik doe het voor U, met U, in U,
Wij ademen samen, met elkaar.
                                                                               
                                                       Dag Hammarskjöld