Berichten van 1 september 2008 tot 30 september 2008

Zien

soms
heel even
breekt
eeuwigheid
heen door de tijd

het kan zomaar gebeuren

het licht in de morgen
de zon op een bloem
de lach van een kind
een hand op je schouder
een merel die zingt

het kan zomaar gebeuren
dit zien

soms plots
heel even
grensoverstijgend

dit zien van de ziel
     
Oeke Kruythof

Oeke Kruythof (1938) treedt sinds 1991 met haar gedichten naar buiten bij diverse gelegenheden. Ook schrijft zij haar gedichten in tijdschriften en dichtbundels. Deze 'woordvensters op mijn innerlijke werkelijkheid', zoals ze haar gedichten noemt gaan meestal over intermenselijke relaties, religie, natuur of kinderen.

Een stukje uit een vraaggesprek in

De Twensche Courant Tubantia

van 6 september 2008

van Theo Krabbe met Wim-Jan Bouman, sjamanistisch healer en teacher.

Geloof je in God?

“Niet in God die boven ons staat, ons beoordeelt als goed of slecht en ons naar de hemel of de hel stuurt. Ik geloof wel dat er een energie is, die door iedereen en alles heen stroomt. Een wijsheid die we niet kunnen bevatten. In het sjamanisme noemen we die wijsheid of energie Grote Geest of Spirit. Een wijsheid die overzicht heeft over de kosmos, die inzicht heeft in wat er met ons allemaal gebeurt en die dat alles op de een of andere manier stuurt. Een wijsheid die ook weet heeft wat vanuit onze essentie het beste voor ons is in dit leven.”

*********************

Huub Oosterhuis werd op 1 november 1933 geboren in Amsterdam. Hij is priester, theoloog en dichter en vooral bekend door zijn theologische boeken en liederen. Hij is de vader van de zangeres Trijntje Oosterhuis en de muzikant Tjeerd Oosterhuis.

Naar Prediker 3

Tijd van vloek en tijd van zegen
tijd van droogte tijd van regen
dag van oogsten, tijd van nood
tijd van stenen, tijd van brood.
Tijd van liefde, nacht van waken
uur der waarheid, dag der dagen
toekomst die gekomen is
woord dat vol van stilte is.

Tijd van troosten, tijd van tranen
tijd van mooi zijn, tijd van schamen
tijd van jagen nu of nooit
tijd van hopen dat nog ooit…
Tijd van zwijgen, zin vergeten
nergens blijven, niemand weten.
Tijd van kruipen, angst en spijt
zee van tijd en eenzaamheid.

Wie aan dit bestaan verloren
nieuw begin heeft afgezworen
wie het houdt bij wat hij heeft
sterven zal hij ongeleefd.
Tijd van leven om met velen
brood en ademtocht te delen.
Wie niet geeft om zelfbehoud
leven vindt hij honderdvoud.

Huub Oosterhuis