Berichten van 1 augustus 2005 tot 31 augustus 2005

 Meditatief

Mag ik mijn vragen hebben over God?
Mag ik mijn twijfels hebben over normen?
Mag ik voorzichtig zeggen wat ik denk?
Mag ik mijn leven spelend leren vormen?
Mag ik bij jullie zeggen: God is dood,
al zie ik Hem soms wel eens in mijn leven?

Mijn twijfel, mijn onzekerheid is groot.
maar mag ik toch mijn eigen leven leven?
Mag ik soms struikelend mijn wegen gaan,
omdat de normen van vandaag mij gelden?
Ook als het niet de norm der bijbel is,
waarover jullie mij zoveel vertelden?

Mag ik , al ben ik soms wat negatief,
bij jullie toch meedenken en meepraten?
Neem mijn onzekerheid dan maar voor lief,
als jullie mij maar in mijn waarde laten.
Geef mij een kans toch hier mijzelf te zijn.
Geef mij een kans mijn eigen leven uit te zoeken.

Geef mij een kans om desnoods af te gaan,
leer mij het leven, maar niet enkel uit de boeken.
Geef mij een kans mijn eigen grens te zien.
Geef mij een kans mijn eigen ruimte te verkennen.
Geef mij een kans om groeiend stil te staan.
Geef mij een kans mezelf te leren kennen.

(Uit: Klokkenklank,officieel orgaan van de Vrijzinnig Hervormde Vrouwenfederatie in Nederland  )

Speuren naar sporen

Ik speur naar sporen op mijn weg
naar tekenen van hoop
naar voetstappen en bloemen
naar een lijn der levensloop.

Ik zoek naar mosterdzaad en graan
naar kleine korrels zand
naar ’t water uit de ware bron
naar druppels dauw op ’t dorre land.

Ik zoek naar warmte en naar moed
naar antwoord op veel vragen
naar vriendschap en saamhorigheid
naar vonkjes vuur in donk’re dagen.

                           Ali Hoorn (uit: Doorgeefluik, blad van de 
Vrijzinnige Geloofsgemeenschap NPB Dinxperlo)

Sri Ramakrishna werd geboren op 18 febr. 1836 in Kamarpukur, een plaatst ongeveer 90 km ten Noordwesten van Calcutta.Hij beoefende verschillende religieuze tradities waaronder de islam en het christendom en ontdekte dat alle religies wáár zijn.
Hij verkondigde de uitspraak: yato mat, tato path, wat wil zeggen: zoveel geloven, zoveel wegen.
Een van zijn bekendste leerlingen was Swami Vivekananda.

Eens, in een droom, werd Narada hoogmoedig en hij verbeeldde zich in die droom de meest toegewijde dienaar van God te zijn die men op aarde zou kunnen vinden. God merkte dat op en zei tegen hem: “Narada, ik wil dat je kennismaakt met een van mijn vurigste aanbidders”. Narada begaf zich naar de door God gewezen plaats en trof daar een landbouwer aan die ’s morgens heel vroeg opstond, God aanriep, zijn ploeg pakte en hard werkte tot aan de avond. Voor hij ging slapen wendde hij zich nog een keer tot God.
Narada vroeg zich af hoe die dorpeling, die volkomen opging in zijn materiële taak en die helemaal niet leek op een toegewijde dienaar, voor God een vurig toegewijde zou kunnen zijn. Hij keerde terug en vertelde God zijn indrukken over zijn nieuwe kennis. Vervolgens zei God tot hem: ”Narada, neem deze beker vol olie en ga met deze beker het hele dorp door, maar let erop, dat je geen enkele druppel morst.” Narada voldeed aan zijn opdracht en keerde terug. “Wel”, vroeg God, “hoeveel keer heb je aan mij gedacht terwijl je het dorp doorliep?” ”Niet eenmaal, hoe zou ik dat hebben kunnen doen, ik moest toch voortdurend deze tot de rand gevulde beker in het oog houden?” Daarop zei God tegen hem: Als je je geest zo volledig hebt moeten concentreren om deze beker te dragen zonder een druppel te morsen, dat je mij volkomen bent vergeten, begrijp je dan de verdienste van die dorpeling die, terwijl hij het gehele gewicht van zijn gezin en zijn werk draagt, toch twee keer per dag aan mij denkt?”
     Sri Ramakrishna