Archief

Marinus van den Berg werd in 1947 in Wijhe(Overijssel) geboren.
Hij is nu pastor in het verpleeghuis Antonius IJsselmonde te Rotterdam en een veelgevraagd spreker op lezingen en symposiums.

Handen

Gelukkig is de mens die tot het einde toe

handen mag voelen die goed doen.

De hand die met aandacht wast.

De hand die met zorg aankleedt.

De hand die met liefde kamt.

De hand die met tact aanraakt.

De hand die met het hart troost.

Geen mens kan leven zonder die hand,

die teder is,

die behoedt

die beschermt
en die bemoediging uitstraalt.

Tot het einde toe

verlangt de mens naar die hand,
totdat er die andere Hand is,
die alle wonden geneest,
die alle pijn heelt,
die alle tranen wist.

Tot die tijd
kunnen onze handen
een voorproef zijn
van die handen
en handen en voeten
geven aan de liefde
die onmisbaar is.

                                                   Marinus van den Berg

Upanishad uit de Veda’s, de heilige schriften van de Hindoes

Bewegende is het en onbeweeglijk. Ver is het en toch nabij. Het is binnen in alles en het is buiten dit alles. Maar wie alle wezens hier ziet als in het Zelf,en het Zelf weer in alle wezens, en voor wie alle wezens geworden zijn tot het eigen Zelf, welke waan, welk leed nog bevangt hem, die zo de eenheid aanschouwt? Het Zelf is overal, lichtend, zonder lichaam, heel smetteloos, zuiver, boven alles verheven, wijs, verstandig, alomvattend; alle dingen geeft het een plaats door de eeuwige tijdsruimten heen.

De stratenmaker

De stratenmaker floot een vrolijk wijsje,
hij werkte met plezier, op zijn gemak,
want arbeidersvreugde kan er zijn, al heb je
misschien geen één diploma op zak.

De dominee bleef even met hem praten,

hij had die dag zijn zieken weer bezocht,
het leek hem zwaar, dat werken op de straten,
en vroeg hem of dat werk bevallen mocht.

De stratenmaker zei: ”je moet eens luisteren,”

hij zei geen u, alleen gewoon maar jij,

toch lag er heel veel wijsheid in verborgen
in wat hij tot die dominee daar zei.

“We werken allebei precies hetzelfde,
jij met je mensen, en ik op de straat,
steeds op je knieën en zelf achteruit gaan,
zo krijgen we het beste resultaat.”

De dominee had veel om na te denken,
eerst op mijn knieën, elke dag maar weer,
zelf achteruitgaan, dan pas komt er ruimte
voor Jezus, die mijn Koning is en Heer.

Nog mediterend ging hij weer naar huis toe,
keek nog eens om, voor hij zijn deur ontsloot,
de stratenmaker werkte rustig verder,
terwijl hij weer opnieuw een wijsje floot.

                            (uit: kerkblad v.d. Gereformeerde Kerk Hattem)

Deze hymne  is geschreven door een schrijver uit de 11e eeuw. Vóór de lezing van de Thora wordt het in de synagoge gezongen op het Wekenfeest, Sjavoeot en Pinksteren




Al vulden we met inkt de zeeën
en werden pennen de halmen gras,
al was de wereld perkament alom
en ieder schrijver van zijn vak:
om Gods liefde op te schrijven
had de oceaan geen inkt zoveel,
en zou het perkament niet reiken
al spande het de hemelen rond.

Henk Fedder  leefde van 1890-1979

Joodsch Kind

Zij wacht hem elken avond aan den trein

het meisje met d’on-arisch zwarte haren,
met oogen, die verstrakken in een staren
of vader gauw de tunnel door zal zijn.

Forensen schuif’len langs de binnendeur
en schieten van de trap in daag’lijksch jachten,
het donk’re kind kan enkel staan en wachten
vlakbij het hokje van den conducteur.

Dan zwaait een mannenarm een verren groet,
op ’t klein gezicht bloeit plotseling herkennen,
ze moet op slag hard naar haar vader rennen,
hij bukt zich laag en zoent haar smallen toet.

Nu gaan zij samen door den laten dag,
de man gebogen en van zorg gebeten,
het ratelstemmetje wil graag weten
waarom ze nog niet naar het zwembad mag…

O Heer, ik heb vandaag een bede maar:
Elk Joodsch gezin wordt haast vaneengereten,
Laat de Gestapo deze twee vergeten,
Laat die in Jezus’ naam toch bij elkaar.

Henk Fedder

Uit:Geuzenliedboek 1940-1945

Emmanuel Levinas, Joods-Frans filosoof, werd op 12 januari 1906 te Kovno in Litouwen geboren. Hij overleed op 25 december 1995 in Parijs.
In de tweede wereldoorlog bracht hij 4 jaar in een krijgsgevangenkamp door. Zijn ouders en broers overleefden deze oorlog niet.

In de gedachtegang van Levinas word je een heilige door je te laten aanspreken door het appèl van de andere mens in al diens weerloosheid.

“De Ander”, zegt Levinas, ”kan en mag door mij niet gebruikt worden voor eigen doeleinden en is nooit ongewild te integreren voor mijn eigen doeleinden”.