Repressie

Aflevering 2

Een wereldwijde repressie is aan de gang ten aanzien van bevolkingsgroepen die weerstand bieden aan machthebbers die proberen te verhinderen dat de waarheid omtrent hetgeen zij doen geschieden aan het licht komt. Deze repressie voltrekt zich middels de tactiek van het divide et impera-principe van Philippus II van Macedonië uit de vierde eeuw voor Christus. Het gaat om een overheersingsstrategie uit de Oudheid die al vaak werd toegepast bij oorlogsvoering, in de katholieke kerk en in de Europese koloniale politiek. De Nederlandse socioloog Abram de Swaan onderzocht deze tactiek bijzonder grondig met betrekking tot de Rwandese genocide waarbij heel duidelijk aan het licht kwam dat verdrukking door verdrukkers welhaast dwangmatig wordt gepleegd vanuit de angst om bij de aan de gang zijnde tweestrijd zelf te worden verdrukt: het hele gebeuren verwordt namelijk tot een zaak van doden of gedood worden.

Polarisering ontstaat van zodra een bevolkingsgroep beticht wordt van een of ander schandaliserend kwaad: niemand wil met de geschandaliseerden nog iets te maken hebben en iedereen haast zich ervoor zich van hen te distantiëren, wat resulteert in de vervolging van de beschuldigden door alle anderen. De beschuldigingsdrang ontstaat vanuit de bij iedereen levende angst om zelf beschuldigd te worden en zij blijkt vaak het enige middel waarmee men kan pogen zich van beschuldigingen te vrijwaren. Een gekend concreet voorbeeld, op zekere lagen van de bevolking van toepassing, is het in jongerenculturen gevreesde verwijt om door de anderen voor een 'mietje' te worden gehouden en vaak beperkt zich het enig mogelijke verweer hiertegen in het zich aansluiten bij de groep van de pesters. Men pest om te ontkomen aan het gepest worden.

Mensen werken zichzelf in nesten voor de schone ogen van de anderen en in de concurrentieslag waarbij men zich beter tracht voor te doen dan men is, pijnigt men zichzelf steeds vaker tot het bittere einde. Armlastigen spenderen hun laatste duit aan bedrieglijke tekenen van rijkdom om niet als armlastig ontdekt en bestempeld te worden, homo's kruipen in de kast om zichzelf niet te verraden terwijl zij het op die manier juist wél doen en op nog tal van andere wijzen wordt een zekere schijn hoog gehouden ten koste van het eigen zijn. De achterliggende waarheid is uiteraard deze dat wij sociale wezens zijn, uitermate beducht voor uitsluiting uit de groep, een straf die sinds oudsher als de allerergste staat geboekstaafd; overigens wordt ook de hel door de theologen gedefinieerd als een toestand waarbij men beroofd is van alle contact met de anderen.

Repressie bestaat nu precies in de 'kunst' van zekere machthebbers om het volk te dwingen tot het doen van belijdenissen en bekentenissen die niet de hunne zijn en tot het uitspreken tegen beter weten in van door de heersers gecultiveerde onwaarheden. De geloofsbelijdenis (van bij uitstek de katholieke kerk) is hiervan nog steeds het toonaangevende voorbeeld: zogenaamd gelovigen getuigen van het bestaan van een verregaande repressie door hun religieuze oversten met het op straffe van verbanning belijden van zaken waar geen zinnig mens kan achter staan, een tactiek die meesterlijk werd ontrafeld door George Orwell in zijn 1984: repressie manifesteert zich volgens dat meesterwerk daar waar men anderen kan doen belijden dat één opgeteld bij één gelijk is aan drie.

De parameter voor macht is het succes waarmee het verbod op het spreken van de waarheid gehandhaafd wordt. In de Doema worden door de opperste bevelhebber gepromoveerd degenen die zich bereid hebben getoond om voor hem te moorden, zoals bijvoorbeeld gebleken is na de moord met radioactief Polonium 210 op de Russische spion Alexander Litvinenko in 2006, wat door diens weduwe in de media werd uitgebracht. Gesneuvelde frontsoldaten worden met eerbewijzen overladen en gecompromitteerden in de Congolese genocide onder Leopold II van België werden met belangrijke eerbewijzen en posten beloond, evenals de talloze hypocriete opportunisten die hun uiterste best doen om deze misdaden met verachtelijke leugens te verschonen. De essentie van het Victoriaanse tijdperk bestaat in niets anders dan in de etalering van de repressie met een defilé van volgelingen die in alle ernst beamen dat de keizer kleren draagt. De snobs minachten in hun preutsheid, waarvan de morele waarde vergelijkbaar is met de artistieke waarde van de kitsch in de kunst, al wie korte broeken dragen terwijl het kapitaal dat zij allerminst middels onverdroten arbeid in het zweet des aanschijns verworven hebben, garandeert dat zij zich aan aller oog onttrokken kunnen bezondigen aan allerhande wellustigheden, wat dan private ondernemingen heten waarvan de vrijheden in een politiestaat worden beschermd.

Bijzonder aan het soort van polarisering dat vereist wordt om te kunnen overgaan tot de overspannen toestand van beschuldigers en beschuldigden die somtijds leidt tot ware genocide, is dat het kwaad waarvan de ene groep de andere beticht, een zwevend karakter heeft, moeilijk aanwijsbaar is, onduidelijk en veranderlijk. In het geval van de strijd tussen Huttu's en Tutsi's in Rwanda ging het om het al dan niet behoren tot hetzij de ene hetzij de andere stam, wat gepaard ging met bijzonder onduidelijke kenmerken zoals de lichaamslengte of het fysieke uitzicht. Bovendien was het vermeende onderscheid daar geheel fictief en aangepraat door de overheersers die daarmee geen andere bedoeling hadden dan het volk te verdelen en de twee groepen tegen elkaar op te zetten. Huttu's tegen niet-Huttu's, mietjes tegen niet-mietjes, autochtonen tegen inwijkelingen en blanken tegen kleurlingen waarbij dan de afkomst onduidelijk of tweeslachtig is, de huidskleur ondefinieerbaar getint, de identiteitsbewijzen onbetrouwbaar, de getuigenissen misschien wel vals. In de nazitijd veranderden de joden hun namen, waar racisme heerst proberen mensen het uitzicht van huid en haar te wijzigen, men gaat liegen over afkomst, geslacht, seksuele voorkeur en zo meer en de mensen verwisselen hun bestaan voor dat van fictieve personages, zij leven niet langer doch zij acteren, zij houden zich bezig met de vervalsing van hun papieren, met het inoefenen van vreemde talen, met het bijkleuren van hun huid en zij gaan schijnhuwelijken aan waarin de beide partijen elkaar met liefdesverklaringen bedriegen tegen beter weten in om te ontkomen aan vervolging. Het kwaad dat zweeft, is bij voorkeur zelfs totaal fictief, zoals in het geval van de korte broeken en het hoog niveau van de dames uit de badstad. Dat deze fictie met de werkelijkheid wordt verwisseld is evenwel een bekend gegeven uit de werelden van het totalitarisme omdat een dictatuur met alles en met iedereen toch elke kant moet uit kunnen. Nergens blijkt die willekeur zo groot als in “De arrestatie” uit de “Goelag Archipel” van Alexandr Solzjenitsyn. Onder Stalin werden uiteindelijk arrestaties verricht om te kunnen voldoen aan de vereiste quota van de opdrachtgever: het kwaad was daar gewoonweg onbestaand.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 31 augustus 2023)

Repressie

Aflevering 1

De Belgische kolonie Congo werd op 30 juni 1960 onafhankelijk en daarna werd de macht toegekend aan stromannen die tot op heden een verkapt kolonialisme voerden om de westerse belangen in Afrika veilig te stellen en daarbij werden opstandelingen zoals Patrice Lumumba door het westen systematisch onschadelijk gemaakt. Maar Congo was niet de enige Afrikaanse kolonie die in 1960 de zogenaamde onafhankelijkheid verwierf en zo bijvoorbeeld veroverde op 3 augustus 1960 Niger de onafhankelijkheid van Frankrijk en op 17 augustus 1960 was het de beurt aan de Franse kolonie Gabon. Telkens kwamen daar dan stromannen aan het bewind die voor de ogen van de wereld de schijn hoog moesten houden dat het kolonialisme teneinde was terwijl de uitbuiting gewoon doorging onder een andere vlag.

België gelooft tegen binnen een zevental jaren het jubelpark te kunnen opfleuren om daar het tweehonderdjarige bestaan van het land te kunnen vieren - jawel, in het jubelpark, een van de megalomane bouwwerken van koning Leopold II, opgericht met het fortuin dat onder zijn alleenheerschappij verworven werd dankzij het bloed van naar schatting acht tot twaalf miljoen zwarte Congolezen - maar in zeven jaar tijd kan veel gebeuren. En zo is op 24 februari 2022 een van de belangrijkste BRICS-landen de sinds 1991 onafhankelijke democratie Oekraïne binnengevallen met als feitelijk gevolg een zich almaar uitbreidende oorlog tussen het rijke noorden - dat de Oekraïense democratie bijtreedt - en het arme zuiden - dat nu gesteund wordt door onder meer Rusland en China die de belangrijkste participanten zijn in de nieuwe alliantie van de zogenaamde de BRICS-landen.

De toegang tot de graanschuur van Europa werd versperd en ook de voorraden aan voor het westen noodzakelijke grondstoffen waaraan Afrika zo rijk is, dreigt buiten ons bereik te vallen nu, de ene na de andere, de Afrikaanse landen de westerse stromannen verjagen met het plegen van staatsgrepen, waarbij zij kennelijk geruggensteund worden door de genoemde BRICS-alliantie waartoe intussen nog meer landen zijn toegetreden.¹ Het gaat daar tussen haakjes om een economische alliantie maar in de praktijk blijkt het verbond ook en vooral politiek en militair van aard te zijn omdat de band tussen economie en oorlog uiteraard onlosmakelijk is. Op 26 juli l.l. was er de staatsgreep in Niger en vandaag 30 augustus wordt de wereld geconfronteerd met een coup in Gabon.²

De gang van zaken was te voorzien, vooral sinds de recente samenkomst in Sint-Petersburg, maar die historie wordt doodgezwegen zoals dat in tijden van oorlog de gewoonte is omdat nieuws dan meer dan ooit moet plaatsmaken voor propaganda en zo is het enige wat westerlingen nu dagdagelijks en willens nillens in de vroege ochtend - want op hun smartphone - te zien krijgen, “the last moments” van weer een of ander Russisch vliegtuig aan het front, waarmee onverdroten wordt gepoogd om de gemoederen op te hitsen en om de partijdigheid aan te wakkeren in de aanloop naar de fatale dag dat wij allen genadeloos naar het front zullen worden gestuurd om daar andermaal te gaan sneuvelen zoals dat in het verleden altijd al het geval is geweest. De tijd is rijp omdat, zoals de laatste getuigen (van W.O.II) vreesden, na hun dood de fatale vergetelheid onmiddellijk toeslaat. Niemand die het niet zelf meemaakte, weet wat oorlog inhoudt en het inlevingsvermogen dienaangaande van een ongeletterde en ik-zuchtige massa is vrijwel onbestaande.

Maar om mensen naar het front te krijgen is meer nodig dan het aanwakkeren van partijdigheid, supporterschap en ver te zoeken vaderlandsliefde omdat frontsoldaten tenslotte met hun leven moeten spelen: iets dat zwaarder dan het eigen leven weegt, moet in het spel worden naar binnen gesleept, iets dat verhindert dat wie geïnviteerd worden om te gaan vechten, 'neen' kunnen zeggen en dat vermag alleen de dreiging van de schande.

Nu ligt de geschiedenis van de wereldwijde pandemie nog vers in het geheugen en men zal zich herinneren hoe absurde maatregelen gehandhaafd werden met fikse boetes en gevangenisstraffen, met het systematisch en schaamteloos fnuiken van de vrijheid van meningsuiting en van beweging, en tenslotte middels het schandaliseren van wie geen gehoor bleken te hebben voor het panel van deskundigen waaronder wetenschappers, technocraten en politici die dagelijks en op een vast tijdstip op Tv het publiek aanmaanden om “alleen naar het officiële nieuws te luisteren”, een devies regelrecht uit de dystopische toekomstroman van George Orwell. Tussen haakjes geschiedde dit ondanks diepgaande onenigheid in medische middens zowel over diagnose als over behandeling van de kwaal waarmee het geneeskundige bedrijf zijn eigen krediet en ei-zo-na ook dat van de zogenaamde 'wetenschappen' tout-court hebben verspeeld bij wie nog durven na te denken - een malaise die bovendien onomkeerbaar werd toen naderhand bleek dat zowat de helft van de Belgische huisartsen hadden overwogen om er de brui aan te geven. Maar om terug te keren naar het drukkingsmiddel - het wapen - van de schandalisering: men herinnere zich de woorden van de Franse president Macron die in de krant “Le Parisien” zegde vastbesloten te zijn de niet-gevaccineerden "tot op het einde te willen pesten" door "hen zoveel mogelijk de toegang tot activiteiten in het sociaal leven te beperken" en vervolgens het feit dat toen hij dat standpunt op een daaropvolgende persconferentie in het Elysée met klem herhaalde, de Europese commissievoorzitster er het zwijgen toe deed.³

De schande weegt zwaarder dan ongeacht wat en het is dan ook het wapen bij uitstek om niet alleen druk uit te oefenen maar om tevens gedaan te krijgen wat onmogelijk lijkt. Die waarheid komt aan het licht in het werk van de Nederlandse socioloog Abram de Swaan over de genocide in Rwanda tussen Hutu's en Tutsi's, meer bepaald in zijn werk uit 2014, getiteld: Compartimenten van vernietiging; over genocidale regimes en hun daders.⁴

Op de bladzijde 134 schrijft de Swaan: “ Mensen zoeken bescherming voor de dreiging die het regime met zo veel succes heeft opgeroepen, en eisen dus drastische maatregelen tegen de boosdoeners die het regime zelf heeft aangewezen.”⁵

Al dan niet moorddadige gedrag blijkt afhankelijk van omstandigheden zoals sociale druk en nabijheid van de bevelhebbers en van de slachtoffers.⁶ Maar situaties die van gewone burgers beulen maken, werden gecreëerd door genocidale regimes en de vraag luidt hoe die dan konden ontstaan. De Swaan laat Michael Mann aan het woord: “Moorddadige zuivering is modern omdat het de duistere kant van de democratie is.”⁷ Ook komen dictaturen vaak uit democratieën voort. “Er is iets aan de moderniteit dat dit bijzondere kwaad op een massale schaal los maakt.”⁸ Politici polariseren. Maar hoe ontstaat polarisatie?

“Een genocidaal regime kiest een bepaalde volksgroep uit als voorwerp van massahaat” gevolgd door een intensieve haatcampagne aansluitend op reeds bestaande meningen en gevoelens.⁹ Maar het 'wij-zij'-denken “gebeurt altijd in een dynamiek van concurrentie”: emoties veronderstellen belangen en vergezellen ze, zegt Nico Frijda. En Freud had het over 'projectieve identificatie': men loochent zijn gevoelens en men projecteert ze (middels 'geruchten' - cf. D.L. Horowitz) op de ander en aldus wordt het slachtoffer als dader afgeschilderd. H.F. Stein spreekt over 'antagonistische symbiose': het vijandsbeeld versterkt de cohesie van de eigen groep.¹⁰

“De moderniteit heeft wellicht genocides gecombineerd met nieuwe ideologieën of met nieuwe technologieën, maar het fenomeen zelf is waarschijnlijk zo oud als de beschaving zelf”.¹¹ “Administratieve capaciteit, logistieke middelen, militaire technologie en propaganda hebben het potentieel van de staat voor het uitvoeren van genocidale campagnes enorm vergroot.”¹² “De staat is de grootste mensendoder in de moderne wereld maar zij wist de sporen van haar vernietiging samen met haar documenten uit. (...) De meeste slachtoffers (...) zijn ongewapende burgers” met als doelgroepen ras, etnie, geloof, nationaliteit, klasse of politieke overtuiging ofwel werd lukraak terreur gezaaid.¹³ Staan we even stil bij de exemplarische Rwandese genocide.

De massavernietiging van Tutsi's (T) (aristocraten) en verdachte Hutu's (H) (boeren) door de Hutu-Power-beweging in Rwanda in het voorjaar van 1994 (voorafgegaan door wederzijdse slachtingen in 1959 [door H op T] en in 1962 [door T op H]) gebeurde met machetes maar bleek zorgvuldig voorbereid. De VN onttrok zich aan haar beschermingsplicht. H en T werden door de kolonisten bestempeld als verschillende rassen - een puur verzinsel.¹⁴ “(...) de fanatiekste voorstanders van een erfelijk onderscheid tussen T en H waren geobsedeerd door de mogelijkheid dat T zich als H konden voordoen om zo verwarring en verdeeldheid te zaaien”¹⁵ – de referenties zijn identiteitskaarten... waarmee mogelijkerwijze geknoeid werd en er zijn ook veel gemengde huwelijken. “Toch doodden de Hutu-Power-moordcommando's talloze Rwandezen puur op verdenking van Tutsi-herkomst of connecties, of enkel vanwege veronderstelde loyauteit aan Tutsi's.”¹⁶ Uiterlijke Kenmerken zoals lichaamslengte hebben aanvankelijk niets met ras te maken, wel met rijkdom, met al dan niet doorvoed zijn. Op gelijkaardige wijze werd foutief een onderscheid verondersteld tussen Khmer en Vietnamezen en tussen zuivere Ariërs en andere Duitsers.

In Rwanda leidde de strijd tussen vermeend andere rassen in 1994 tot een genocide met tot een miljoen Tutsi-slachtoffers. H mogen geen medelijden hebben met T die 'kakkerlakken' worden genoemd – zij vertegenwoordigen het absolute kwaad en haat wordt emotieloze vernietigingsdrang (desidentificatie); H moeten andere H als broeders beschouwen (identificatie) – deze berichten worden onophoudelijk via de radio onder de H verspreid. Een radicalisering van deze aldus reeds bestaande gevoelens leidde uiteindelijk tot de genocide van 1994 met als startsein de dood van de Rwandese president Habyarimana na de aanslag op het vliegtuig waarop ook de Burundese president zat. De T van het Rwandees Patriottisch Front (RPF) werden geholpen door de Fransen die vruchteloos probeerden het moorden te voorkomen. De T vielen Oost-Congo binnen en Mobutu werd er vervangen door Kabila, waarna burgertwisten 20 jaar lang miljoenen slachtoffers maakten terwijl de wereld toekeek. “De doelbevolking van een genocidale haatcampagne hoeft niet een 'reële' dreiging te vormen: dat was niet zo in het geval van de joden in Duitsland; de Koelakken in de Sovjet-Unie hadden onteigend kunnen worden in plaats van uitgeroeid; en het is moeilijk voor te stellen dat de slachtoffers van de Culturele Revolutie in China een bedreiging waren voor het Chinese communistische regime. In dit opzicht wordt de betrekkelijke autonomie van de collectieve fantasie nog eens bevestigd, vooral als die aangewakkerd wordt door de propaganda van het regime”.¹⁷ Binnenlandse instabiliteit, onzekere internationale relaties, economische recessie, tekort aan landbouwgrond, bevolkingsexplosie en navenante concurrentie maakten de toestand explosief. De moordenaars werden door de overheid heimelijk gesteund maar de polarisatie was allang voorbereid. “Velen werden gedwongen mee te doen om niet vermoord te worden.”¹⁸ (het was dus mee moorden met de medestanders of door hen vermoord worden) Er waren 100.000 tot 200.000 daders, de moordpartijen gebeurden in “een sfeer van afschuw en opwinding maar ook van een wreedaardig carnaval.”¹⁹ “Alles was erop gericht de kring van medeplichtigen uit te breiden”²⁰ “De doelstellingen van het genocidale regime: een schoolvoorbeeld van collectieve regressie in dienst van het regime”²¹ Het was “een delirium van vernietiging [aangemoedigd via de radio] in het aanzicht van de militaire nederlaag”.²² En de Rwandese genocide is in dit opzicht niet uniek. “De moordenaars creëerden gezamenlijk een mobiel, tijdelijk moordcompartiment waarin alles geoorloofd was, waar morele geboden niet meer golden, en waarin zij elkaar opzweepten tot een razernij die ze tot doden dreef, tot de moord die hun razernij nog weer verder opstookte. Aan het eind van de dag gingen de moordenaars naar huis en hielden zich bezig met de dingen van alledag. De volgende dag konden ze evengoed weer meegaan in de koortsige opwinding van de moordbende. (...) Hierin lijken ze op sportfans die, gezamenlijk en tamelijk onschuldig, een sfeer van extase en overgave creëren. (...) Ze opereerden (...) binnen een compartiment van woeste wreedheid dat zij zelf hadden opgetrokken op instigatie en onder dwang van het heersende regime”.²³

Tot daar de verwijzing naar het werk van de Swaan. We onthouden dat de furie waarin (massa's) mensen ter dood worden gebracht, voorafgegaan wordt door polarisering door politici geïnduceerd: het wij-zij-denken, het stokpaardje van de populisten. Vervolgens haast men zich om erbij te horen en het 'erbij horen' manifesteert zich op geen andere manier dan door de 'anderen' te liquideren. Wie niet meedoet met de moordpartijen, maakt zichzelf verdacht en riskeert zelf vermoord te worden. Moord en uiteraard ook schandalisering werkt op deze manier als een quasi geheel autonoom mechanisme; eenmaal de machine in gang gezet, voltrekt de catastrofale vernietiging zich als vanzelf. En dat is dan ook de beproefde tactiek waarmee mensen massaal naar het front gekatapulteerd worden. Want wie weigeren om te moorden, maken zich verdacht: zij situeren zich in het vijandige kamp en dienen derhalve zelf vermoord te worden.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 30 augustus 2023)

Neonazi's

Op 27 augustus 2023 maakt het Brusselse mediahuis BRUZZ melding van het opduiken van flyers in het Brusselse Zuidstation (met de prachtige tekst: “Daklozen zijn geen overlast, zeg nee tegen repressie”) nadat daar zaterdagochtend l.l. een grootschalige politieactie plaatsvond waarbij “onder meer daklozen werden aangemaand de regio rond het station te verlaten”.¹

Minister Annelies Verlinden had het in dat verband al over criminaliteit, preventie en veiligheid² waarmee ze doelt op het wegwerken van vervelende problemen voor de economisch rendabele reizigers maar de primaire levensbehoeften van de daklozen lijkt niet zozeer een punt: Bruzz schrijft over de politiepatrouilles dat die “ervoor zorgen dat daklozen en andere mensen die voor overlast kunnen zorgen zich niet opnieuw komen nestelen rond het treinstation.”³ en haar reporter “kon vaststellen dat de urinegeur zondag al terug aanwezig was.”⁴ en dat daar “een man zijn roes lag uit te slapen.”⁵

Urineren en slapen behoren bij mijn beste weten tot de primaire levensbehoeften en wel omdat geen mens nog drie dagen lang in leven kan blijven zonder daaraan te voldoen. Mensen die urinoirs en slaapplaatsen moeten ontberen hebben geen andere keuze dan wildplassen en 'wildslapen', zij moeten met andere woorden 'wildleven'.

De repressie bestaat erin dat menselijk leven slechts geduld wordt binnen het burgerschap: het mens-zijn wordt beschouwd als een product van het burgerschap, alsof het de burgerlijke wet was die aan de grondslag van het mens-zijn lag, wat in feite betekent dat politici zich goden wanen: zij achten zich verheven boven de mensen omdat zij ervan uit gaan dat wij ons burgerschap en derhalve ook ons mens-zijn aan hen te danken hebben.

Deze waanzin die in feite hoogheidswaanzin is, wint steeds meer veld en is met het kapitalisme reeds een feit waar de mammon uit jaloezie jegens het leven, de vruchtbaarheid van het graan op de akkers voor het dode en in wezen waardeloze geld voor zich opeist met het systeem van beleggen en rentenieren en de problematiek omtrent de recente pandemie cirkelt rond exact hetzelfde kwaad waar morgen reeds de toegang tot het leven het entreekaartje zal vereisen van een (periodiek te herhalen en te betalen) inenting.

De berichtgeving over daklozen wiens bestaan onze zogenaamde beschaving op de schandpaal zet daar die er niet in slaagt om te voorzien in de primaire levensbehoeften van de inwoners van haar territoria, kadert in dezelfde blinde cultuur van de zogenaamde 'BuurtInformatieNetwerken' 'à la Roumanie' die immers getuigen van een volstrekte onwetendheid omtrent de ellende in het zog van de verklikkersmentaliteit zoals tijdens de dictatuur van Nicolae Ceaușescu. Het gaat om een cultuur die in zijn egoïsme geheel eenzijdig de belangen van de gevestigde burger verdedigt terwijl hij uitgerekend zijn slachtoffers culpabiliseert. Het gaat om een cultuur van wildplassende ministers⁶ met 'opkuisacties', zoals zij die noemen, in onder meer het Brusselse Maximiliaanpark.⁷ Het gaat om een cultuur in niets meer verschillend van de cultuur van de jodenhaat uit de nazitijd.

In verband met het extreemrechtse populisme en de berichtgeving hierover begint de Vlaamse moraalfilosoof Gie vanden Berghe zijn artikel over naar zijn eigen zeggen “de meest virulente anti-semitische propagandafilm ooit”, getiteld “Der ewige Jude, een dadergetuigenis”, met een citaat van Adolf Hitler: “'Elke propaganda moet populair zijn en haar intellectueel peil afstemmen op het begripsvermogen van de minst begaafden onder diegenen tot wie ze zich richt. Daarom moet het peil ervan, zuiver intellectueel gezien, des te lager gehouden worden naarmate de te bereiken massa groter is' (Hitler, 197).”⁸

“Ik ben ook maar een mens”⁹, aldus de minister nadat die gefilmd werd in een dronken roes en die, ofschoon deel uitmakend van een bende grootgraaiers wiens gulle zelfzorg alweer uit het nieuws is, er blijkbaar alsnog vanuit gaat dat hij voor een halfgod gehouden wordt: laat hij zich bezinnen over het feit dat daklozen mensen zijn, dat zij in tegenstelling tot hemzelf, niet anders kunnen dan wildplassen, en dat voor die trieste ellende hij nu in meer betekenissen en meer dan ooit de verantwoordelijke is.

(J.B., 28 augustus 2023)

Islamocommunisme

Aflevering 5: Het einde van het westen?

Gisteren, 24 augustus 2023, hebben zes nieuwe landen de BRICS-landen vervoegd, wat officieel zal plaatsgrijpen op 1 januari 2024. Met Brazilië, Rusland, India, China, Zuid-Afrika, Saudi-Arabië, Iran, Argentinië, Egypte, de Verenigde Arabische Emiraten en Ethiopië beslaat deze nieuwe in spoedtempo uit de grond gestampte unie zowat de helft van de wereldeconomie en zij wil definitief een punt zetten achter de hegemonie van de VS en de uitbuitingspolitiek van de kolonisatoren die tot vandaag de dag zijn doorgegaan met het leegroven van achtergestelde gebieden (die misleidend werden bestempeld als 'protectoraat') onder de dekmantel van ontwikkelingshulp.

De verarming van Europa is reeds een tijdlang aan de gang en beterschap valt in geen geval te verwachten. Als de oorlog in Europa escaleert, is de kans groot dat ons continent zijn geforceerde 'vriendschapsbanden' met de VS gaat herbekijken of, eerder nog, dat de VS dit continent of althans een deel ervan laat vallen, in die zin dat de NAVO dan zou herschikt worden. In dat geval kan verwacht worden dat Rusland Europa voor een deel ofwel helemaal opslokt. Antonio Guterres, de voorzitter van de VN, heeft de kentering die een herschikking van de wereldorde inhoudt, reeds volmondig toegejuicht, wat gezien zijn socialistische overtuiging in feite niet te verwonderen is. Maar dat de vergadering van de nieuwe unie, waartoe ongetwijfeld nog meer Afrikaanse en Aziatische landen zullen toetreden, niet mals zal zijn voor hun beulen van de voorbije eeuwen, klinkt niet anders dan vanzelfsprekend.

Hoeveel tijd hier zal over gaan wanneer zo'n scenario zich zou voltrekken, kan wellicht niemand voorspellen maar de zaken zouden wel eens veel sneller kunnen evolueren dan gedacht. Hoe dan ook wordt Poetins belofte dat hij de Europese middenstand zou laten verdwijnen, nu kennelijk ingelost. Uit de graanschuur van Europa zullen wij alvast niet langer naar believen kunnen putten en hetzelfde geldt voor de Afrikaanse grondstoffen, de olie, het gas en de kinderarbeid uit het oosten.

Tevens gaat het er op gelijken dat men van hogerhand opdracht heeft gegeven om het lot dat de bevolking van het rijke noorden staat te wachten, wat te gaan verzachten met vormen van verdwazing en verdoving die elders al werden uitgetest. De oorlog immers wordt gevoerd op vele fronten tegelijk; de economie, het slagveld, het internet, de farmacie: geen bedrijfstak wordt over het hoofd gezien, geen wapen blijft rusten in de schuif.

(J.B., 25 augustus 2023)

Corrupte wetenschap

Hoe wordt de kritische dr. Humphries (zie het artikel en de video's hier onder) aangepakt? Wie haar naam intikt in het zoekvakje van Google, krijgt op de eerste pagina een aantal teksten, zoals de hier volgende twee:

(1°) In de tekst, getiteld: “Why Dr Suzanne Humphries, an anti-vaccine activist, is lying to you about measles”¹ schrijft ene “Isabella B.” (een 'twitteraarster', verder gespecificeerd als “a mom who became intrigued by the vaccine debate when she first had a baby) dat dr. Suzanne Humphries een hele reeks valse beweringen doet over onder meer mazelen en vaccinaties en dat zij onwetenschappelijk tewerk gaat. Ofschoon de schrijfster in kwestie helemaal niet medisch geschoold is, komt haar tekst, zoals reeds gezegd, helemaal vooraan te staan van zodra de naam van dr. Humphries wordt ingetikt in het zoekvakje van 'Google'.

(2°) Een andere tekst die dan onmiddellijk opduikt is een beschrijving van dr. Humphries in: https://rationalwiki.org/wiki/Suzanne_Humphries . Het gaat om een bijzonder denigrerende beschrijving omtrent vermeende activiteiten en uitlatingen van dr. Humphries maar de bronnen van het artikel vermelden helemaal geen wetenschappelijke artikels van de (anonieme?) auteur(s).

Een beknopte bedenking hierbij

De wetenschappelijke activiteit verdient haar naam door de openbaarheid en de controleerbaarheid van haar uitspraken waardoor zij het karakter krijgt van een juridisch proces met het oog op het aan het licht brengen van de waarheid. Edoch, daarentegen brengt aperte onenigheid onder wetenschapslui over de waarheidswaarde van wetenschappelijk geachte uitspraken aan het licht dat in zogenaamd wetenschappelijke middens kennelijk niet zozeer de jacht op waarheid aan de orde is maar veeleer de jacht op aanzien, geld en macht.

Kwesties van belangenvermenging zijn in de jongste decennia wereldwijd schering en inslag. Verantwoordelijken voor wetenschappelijke instellingen laten de onderzoeken die zij voeren financieren door industriëlen die op hun beurt financiële belangen hebben bij de onderzoeksresultaten welke zij dan naar hun hand zetten zodat men naar de waarheid alleen nog maar het raden kan hebben. De schandalen, waarvoor de softenonkwestie uit 1961 exemplarisch is, zijn legio en de (wetenschappelijk wél degelijk onderbouwd gebleken) kritische literatuur is dat evenzeer.

Het euvel heeft alles te maken met de problematiek die wordt aangesneden in de kritiek van de marxistische cultuurfilosoof Herbert Marcuse in zijn werk uit 1964, getiteld "One-Dimensional Man: Studies in the Ideology of Advanced Industrial Society." En ook hier zijn aanzien en machtswellust van de partij want de idee werd (al dan niet met expliciete bronvermeldingen) 'overgenomen' door Max Wildiers met zijn zogenaamde 'WTK-complex', door Etienne Vermeersch, meer bepaald in diens opstel, getiteld: "De ogen van de panda" uit 1988, waar het 'WTK-bestel' genoemd wordt en door nog anderen.

Een conclusie? Wetenschap blijkt de nieuwe religie, even onbetrouwbaar en corrupt als haar voorgangster, even arrogant ook en op macht en geld belust. En het volk is daar de dupe van, wereldwijd worden mensen bij de neus genomen, onwetend gehouden en leeggemolken door een beperkte bende van malafide soortgenoten met bijzonder veel noten op hun zang. Zij die deze jammerlijke realiteit alsnog ontkennen, lijden aan het Stockholmsyndroom.

(J.B., 25 augustus 2023)

Schimmels

(Dit artikels is een paragraaf uit het boek, getiteld: “Het grote interview met Omsk Van Togenbirger en andere teksten over de totalitaire wereld”, Jan Bauwens, Serskamp 2022 )

Alle bomen dreigen te sterven, de gewassen volgen: tarwe, rijst, groenten...

1

Leven is activiteit of verbranding en dat geeft hitte die zich verspreidt in de lucht die daardoor steeds meer waterdamp naar zich toe trekt en in warme, vochtige lucht gaan schimmels woekeren: deze micro- organismen vreten het leven aan en ontbinden tenslotte alle andere organismen tot niets dan mest.

Het woord 'schimmel' komt van 'scimmel', dat 'roest' betekent en is ook verwant met 'schemer'; het Latijnse 'fungus' zou een samentrekking zijn van 'funus ago', wat wil zeggen: "Ik maak een lijk".

Schimmels vreten de bomen aan, de olm verdween vrijwel totaal, van de berken schieten er nog weinig over en ook alle andere soorten krijgen het zwaar te verduren, de groene bossen worden sinds kort ontsierd door grote groepen dorre stammen, de mot zit in de hagen, het gras kleurt donkergeel en rot.

Fungi: ze hebben gemeenschappelijke voorouders met de dieren, het zijn vezeldraden die zich met miljarden tegelijk verspreiden door de lucht, ze nestelen zich in planten, pelsen, darmen en longen waar zij wassen ten koste van het leven van hun zieke gastheer die geen lucht meer krijgt en stikt.

De paddenstoel die wij zien is slechts een klein deel - het vruchtlichaam - van de meercellige schimmel, het is schijnweefsel, bestaande uit schimmeldraden die voor het overgrote deel onzichtbaar zijn ofwel zien zij er bijvoorbeeld uit als een aanslag. Toch is de honingzwam het grootste levende wezen op aarde en ook het oudste. In Oregon leeft zo'n zwam die 2400 jaar oud is en zij beslaat 890 hectare.

De meeste planten leven in symbiose met schimmels die ook een voedselbron zijn voor sommige insecten en bepaalde soorten zijn eetbaar of leveren antibiotica voor de mens terwijl andere ons kunnen infecteren met bijvoorbeeld kalknagel of zwemmerseczeem.

In de longen van twintig percent van de coronapatiënten op de Intensive Care vindt men de Aspergillus schimmel die heel vaak tot de dood leidt. Aspergillus gedijt wonderwel op lichaamstemperatuur maar een gezond immuunsysteem houdt die binnen de perken. Waarschijnlijk is de schimmel er al maar gaat die pas gevaarlijk woekeren wanneer bijvoorbeeld corona de patiënt verzwakt en het antimalariamiddel hydroxychloroquine zou de groei van deze schimmel tegenwerken.¹

2

Schimmels, bacteriën, virussen en nog andere micro-organismen vindt men terug in allerlei grotere levende organismen - in planten, dieren en mensen - maar als die wezens gezond zijn, houden zij de microben binnen de perken zodat die helemaal geen kwaad kunnen verrichten. Men moet er eens op letten: als de verkoudheden de kop opsteken, hoort men zelfs de dokters zeggen dat men helemaal niet hoeft te vrezen voor de kou omdat het de microben zijn en niet de kou die ziek maakt. Maar etaleren zij aldus niet hoe weinig voeling zij maar hebben met gezondheid en met ziekte? Gaat immers het ziek zijn niet vooraf aan de invasie van de microben in ons lijf? Het ziek zijn of de honger of het onderkoeld zijn maken ons vatbaar voor microben die zonder die omstandigheden zo onschuldig zouden zijn als onze naaste buren.

Waarmee nota bene gezegd is dat slechts de omstandigheden hoeven te veranderen om van buren aartsvijanden te maken welke wij te vrezen hebben zoals de burgers onder het regime van Nicolae Ceaușescu van Roemenië hun medeburgers vreesden die hen immers naar het leven stonden waar de regel gold dat verraad een burgerplicht is.

Een boom wordt pas vatbaar voor schimmels als hij dood is want schimmels voeden zich met dode organismen. De bacteriën die immer met ons meereizen in onze keel, veroorzaken pas keelpijn als wij oververmoeid geraken. Het griepvirus kan ons pas het bed in jagen als onze gezondheidstoestand suboptimaal is en zo ook corona.

Als mensen doodgaan, wordt dat al te makkelijk toegeschreven aan een 'ziekte', zoals men een microbe geheel onterecht gaan noemen is: een microbe op zich is helemaal geen ziekte, een microbe is een levend wezen. De ziekte daarentegen is een eigenschap van de mens zelf, een toestand die optreedt waar wij er niet in slagen om de ontmoeting met de microbe te laten verlopen zoals wij dat wensen.

Als mensen sterven en hun dood wordt toegeschreven aan corona, kan dit slechts betekenen dat corona op het ogenblik van hun verzwakking de sterkste vijand was, want wij herbergen duizenden, zo niet miljoenen microben in ons lijf en het zal uiteraard de allersterkste zijn die ons het eerste velt als wij verzwakken, precies zoals het ook bij de allerzwakste schakel is dat een ketting onder spanning breekt. Waarmee meteen gezegd is dat het uitschakelen van corona de dood niet weghoudt omdat dan nummer twee de klus zal klaren, precies zoals de tweede zwakste schakel van een ketting onder spanning niet zal weigeren te breken eenmaal de zwakste door een sterke werd vervangen.

Wanneer een micro-organisme de ronde doet, zal nooit iedereen er ziek van worden; zelfs de pest, typhus en ebola sparen meer mensen dan zij er vellen. Zo blijkt er niet alleen een verband tussen enerzijds gezondheid en ziekte en anderzijds lichamelijke omstandigheden: gezondheid en ziekte staan ook in relatie tot de soort. Wanneer het lijkt dat een ziekte uitgewoed raakt van zodra zij een zeker gedeelte van het volk gedood heeft, dan toont zich die groepsfactor als mede bepalend voor het ziekteverloop.

Andermaal: de ziekte is niet de microbe maar wel onze vatbaarheid ervoor. Die vatbaarheid is uiteraard een zaak van lichamelijke gezondheid maar zij houdt ook verband met de groep waarvan men deel uitmaakt. Ziekten immers vellen naar gelang hun aard een vast percentage van de bevolking: waar zij weerstand ondervinden, worden zij agressiever maar waar zij het al te makkelijk hebben, doen zij alras een stap terug.

Microben hebben er immers geen baat bij dat diegenen aan wie zij hun voortbestaan danken, zouden verdwijnen en in die zin zijn zij dan ook best vergelijkbaar met vampieren die periodiek opstaan uit hun graf om zich aan mensenbloed te laven: ook zij hebben er alle baat bij dat zij hun gulzigheid in toom houden zodat hun levensbronnen niet worden drooggelegd.

Uiteraard hebben mythen, sagen en legenden met geneeskunde niets te maken maar misschien wel met geneeskunst: brengen zij niet vaker aan het licht wat door de mazen van al te rationele zeven valt?

En dan is er nog het getal, de magie der cijfers en de verhoudingen welke de facto de wereld regeren, daar men immers heeft ontdekt dat de kwantummechanica of dus de waarschijnlijkheidsrekening ultiem bepalend blijkt voor wat al dan niet te gebeuren staat. Want niemand is bij machte om de toekomst te voorspellen terwijl anderzijds die fameuze wet der grote getallen nimmer faalt.²

3

Bepaalde microben in het lichaam zijn niet alleen normaal, ze zijn ook goed voor de gezondheid en niet alleen omdat ze het immuunsysteem trainen maar ook in die zin dat ze ons beschermen tegen meer schadelijke microben van wie deze mee-eters immers de stoel bezet houden. Het ministerie van volksgezondheid waarschuwt er in dit kader zelfs voor om het gebruik van antibiotica te beperken of zo mogelijk te vermijden.³

Antibiotica doden weliswaar bacteriën maar de keerzijde van dit verhaal bestaat erin dat aldus zitplaatsen vrijkomen voor superbacteriën, met andere woorden: mutanten van microben waartegen geen antibiotica meer helpen omdat zij resistent geworden zijn. Soms is het dus beter om de relatief onschadelijke bacteriën te laten zitten, hen niet met antibiotica te verjagen en zodoende te vermijden dat hun plek wordt ingenomen door micro-organismen tegen welke geen kruid meer gewassen is. Vooral bij longontstekingen zou men zien dat de overlijdens veelal volgen kort nadat antibiotica werden toegediend, al is het bijzonder moeilijk om te bepalen welke factor daar de doorslag geeft.

Superbacteriën worden ook ziekenhuisbacteriën genoemd omdat ze vooral floreren waar veel antibiotica worden gebruikt: het zijn eigenlijk mutanten die immuun geworden zijn voor elke bestaande bestrijdingsvorm. De kans dat die mutanten opduiken wordt ook groter naarmate de microben in kwestie feller worden bestreden, met name middels vaccinatie.⁴

Men kan ze misschien wel vergelijken met inbrekers die eenmaal men hen gewapenderhand gaat bestrijden, zich voortaan zelf niet langer ongewapend naar de plek van de misdaad begeven. De maatschappij bestrijdt inbraak en diefstal middels sociale wetten die honger helpen te voorkomen en op een gelijkaardige manier worden microben ook vriendelijker als men hen niet al te zeer schuwt: vandaag raden medici ouders aan hun kinderen vaker buiten in het zand te laten spelen teneinde te bekomen dat hun afweersysteem verbetert, wat betekent dat voor hen alvast bepaalde microben niet langer ziekteverwekkers zullen zijn.

En dan is er nog de kritiek van dr. Suzanne Humphries die de vaccinatie als zodanig in vraag stelt. Zij onderzocht de vaccinatie van pokken en zag dat in het Engelse Lester het aantal sterfgevallen ingevolge pokken hoog bleef ondanks het feit dat daar duchtig gevaccineerd werd. Ondanks alle waarschuwingen voor rampscenario's, besloot deze stad ooit om te stoppen met vaccineren en tegen alle verwachtingen in, waren er plots minder zieken en ook minder sterfgevallen. Bovendien, wetende dat amper 5 tot 10 percent van de wereldbevolking ooit werd ingeënt tegen de pokken en dat de pokken niet zijn uitgeroeid, tonen grafieken inderdaad een afname van de sterfgevallen mettertijd, edoch: vanaf het ogenblik dat men is gaan vaccineren, is die afname vertraagd! ^{5 6 7}

Het christendom of de liefde tot een fictief persoon

Aflevering 2: van fictie naar feit

Jezus heeft nooit bestaan en als hij bestaan heeft dan was hij niet degene over wie wij hoorden en lazen. Geen bezwaar, zo zeggen intussen steeds meer theologen, want het christendom zelf is een realiteit. Edoch, als Jezus niet bestaan heeft, dan is er ook geen sprake van een goddelijke openbaring en dan heeft geloof geen enkele zin behalve dan de betekenis welke men aan drugs toeschrijft en dat is die van het bedrog: godsdienst is opium voor het volk. Maar is de liefde tot een fictief persoon dan zonder enige betekenis?

Laten wij eens ronddwalen in de witgekalkte kloostergangen waar in de vroege ochtend de metten weergalmen en in de avonduren de vespers. Doorheen de lange gangen glijden monniken voorbij, geruisloos onder losse, witte pijen, kelderdiep verzonken met het summum van de geest vermeiend in extase bij een fictieve god, de ingebeelde beminde. Hun hele bestaan is aan hem gewijd, zij zingen dag en nacht zijn lof en worden het niet moe omdat zij zich door hem geheiligd wanen, zij zijn als kinderen in de vreemde ban van een verhaal dat hen betovert en verheft tot in de hoogste toppen van de hemel, nog ver voorbij het licht van de wereldlijke zon. Daar rusten zij op kanten lauweren in een eeuwig lentelied dat hun gezangen draagt naar de allerverste oorden van het heelal waar hun refreinen echo's zijn, neerbuitelend uit het hiernamaals.

Maar de ultieme beminde is fictief, hij bestaat niet, hij heeft ook nooit bestaan en nimmer zullen zij hem zien: wat men van hem vertelt, op straat, in kerken en in dikke boeken, is puur fantasie, het zijn verhalen en verdichtsels om degenen tot vrede te stemmen die komen bedelen om een antwoord op de bijtende vraag naar het waarom van alle dingen en meer nog naar de kwestie van de zin van pijn en leed en folteringen waarvan het einde maar niet in zicht wil komen, ook niet na het onverdroten wachten dat een leven lang en langer duurt en duren blijft terwijl de dagen verstrijken, de dagen en de nachten, de lentedagen en de winters die de kou niet langer weten te verdragen en die telkenjare weer naar de tijdelijke heropstand trachten. Die houdt hen dan aan het lijntje zoals ook de fictie dat vermag van de beminde die alleen bestaat in de gezangen die dag in dag uit weergalmen in de kloostergangen en onder het gebinte van de oude kerk van de abdij, het schuiloord van de bedelorde, de plek waar fictie eeuwig duren blijft, het heiligdom waar de onzichtbare beminde aan de geringste van de minderbroeders op elk willekeurig ogenblik van de dag en van de nacht verschijnt. Om hen zijn wederliefde te betuigen.

De liefde tot een fictieve beminde, het lijkt wel een vorm van psychische masturbatie maar dan rijst de vraag naar de echtheid van de uniciteit welke leken maar al te graag toeschrijven aan hun eigen niet-fictief geachte liefde. Want beminden van vlees en bloed geloven in hun verliefdheid steevast dat zij voor elkaar geschapen zijn, dat een onzichtbare doch goddelijke hand de band gesmeed heeft die hen aan elkander bindt sinds het begin der tijden en die hen een leven lang de ene in de ander doet verblijden.

Totdat de dood hen scheidt. En na de rouw, die helemaal niet fictief is, volgt vaker een ander voor het wonder der vervanging. De vervanging die een wonder heten mag omdat ook de nieuwe liefde weer uniek blijkt en de beminde even onvervangbaar. Ja, het lijkt wel of de oude is teruggekomen in een kersverse bruid of bruidegom, alsof de dode is verrezen zoals telkenjare een nieuwe lente weer verrijst. En was de eeuwige beminde dan fictief omdat zijn of haar bestaan niet eeuwig was? Omdat het voorbestemd zijn louter in de fantasie bestond en in de vrome wensen? Beminnen ook beminden die van vlees en bloed zijn niets dan ijle schimmen? Of is de liefde tot personen dan niet sowieso altijd een beetje fictie? Onderscheidt de grote liefde zich dan niet van de gezamenlijke masturbatie?

Edoch, duikt hier niet het probleem op dat in deze troebele tijden om bevrijding schreeuwt: het probleem van het door elkaar haspelen van wat men verliefdheid noemt en liefde? Het gigantische probleem waarbij heel onterecht de liefde als zodanig wordt geassocieerd met het genot, de schoonheid en de lichamelijke lust die daarmee wordt verbonden?

Alleen de ijle gezangen van de monniken die onder witte pijen die door de glad geboende kloostergangen glijden, dragen nog de kennis dat de liefde niet met lust beproefd wordt maar met leed. Want alleen de beproeving zonder maat met leed brengt de waarheid van de liefde die men tot de fictie rekenen zou, tot leven en niet alleen tot leven maar ook tot onsterfelijkheid.

(J.B., 23 augustus 2023)

Het christendom of de liefde tot een fictief persoon

Carl Gustav Jung die samen met Alfred Adler en Sigmund Freud gestalte gaf aan de dieptepsychologie, ziet in Jezus een mythisch archetype dat in zowat alle culturen opduikt in de een of andere vorm en dat een antwoord geeft op de nood aan hoop, ontstaan in confrontatie met het noodlot van de dood, door te functioneren als een na te volgen voorbeeld op de door hem beloofde weg naar heil. Volgens heel wat onderzoekers zou Jezus wellicht helemaal niet echt bestaan hebben: wat over hem geschreven en gezegd geworden is alsook de woorden die hem in de mond gelegd zijn, zouden grotendeels berusten op fantasieën die de basis zijn gaan vormen van het zogenaamde christendom, een leer en een ethiek die in de loop van de tijd ook theologisch en filosofisch onderbouwd werd door uiteenlopende denkers met elk eigen opvattingen, zodat er niet één christendom bestaat doch een ganse waaier van christelijke religies en van kerken met elk eigen accenten die op hun beurt de wereld van de politiek, de cultuur en de kunst hebben geïnspireerd met al dan niet toe te juichen overtuigingen.

Sommige denkers verdedigen de opvatting dat de kwestie van de historiciteit van Jezus er eigenlijk niet toe doet en dat het christendom als zodanig voldoende zou zijn om aan een zekere menselijke nood tegemoet te komen maar omdat het christendom, overigens ook al sinds het jodendom, een openbaringsgodsdienst is, kan die uitleg niet bevredigen want het gaat nu eenmaal om de kwestie of wij kunnen geloven dat god echt mens geworden is en of voor ons een eeuwig leven weggelegd is en daartoe is het uiteraard nodig om opgehelderd te krijgen wie de geopenbaarde god dan is of was, waar en wanneer hij geboren is en wat hij allemaal gedaan en verteld heeft. Derhalve is de historiciteit van Jezus wel degelijk cruciaal en betekent het ontbreken daarvan niets anders dan dat wij hier andermaal te maken hebben met een archetype, een mythe en dus een fictief persoon in het leven van allen die zich christenen noemen. De paradox is dan deze: ofschoon voor alle christenen Jezus objectief gezien een fictief persoon is gebleken, is hij in het leven van alle christenen tevens de belangrijkste persoon.

In theorie is één mens op drie een christen en beschouwt die derhalve een niet bestaand persoon als de belangrijkste mens in zijn bestaan. De theorie die zegt dat het niet bewezen is dat Jezus ooit bestaan heeft of dat hij dezelfde was als de goddelijke figuur uit de bijbel, wordt onder de mat geveegd met het argument dat in feite neerkomt op de huldiging van het principe: “true is what works” of “waar is wat werkt.” Maar wat werkt er dan? De leugen uiteraard. En dan luidt het argument als volgt: “Waar is wat werkt. De leugen werkt. Dus de leugen is waar.” En is dit niet de gedachtegang die men terugvindt bij wie soelaas zoeken in drugs of in gelijkaardige bedrieglijke zaken? Men kent weliswaar de repliek van wie in dat geval zijn, zij antwoorden: “Liever zat dan zot!” Zij gaan er dus vanuit dat wie het bedrog niet accepteren sowieso een neus gezet worden door het leven als zodanig, dat immers een tranendal is met als kers op de taart de dood. Geloof in Jezus is derhalve zelfbedrog tegen beter weten in of zoals Karl Marx het formuleerde, is godsdienst opium voor het volk (dat echte opium niet kan betalen).

Dat de leugen waar is, is alvast een brug te ver maar waar is wel dat de leugen een realiteit is en dat die realiteit, althans in het geval van de kwestie van de religie, een zekere houdbaarheid heeft, ook al is het een beperkte. De verdedigers van het geloof tegen beter weten in, zouden dan moeten antwoorden dat ook het leven zelf een beperkte houdbaarheid heeft terwijl het ook zo blijkt dat men best vuur met vuur dient te bestrijden. Maar dat doen zij niet: zij blijven hopen dat de leugen op een dag de waarheid zal blijken te zijn.

Ongevaarlijk is dat geloof uiteraard allerminst: roekeloosheid is immers het onmiddellijke gevolg van ijdele hoop. Wie zich beroepen op een ingebeelde godheid om zich in de strijd op leven en dood te kunnen werpen met een vijand die op zijn beurt een god aanbidt waarvan die gelooft dat deze hem de overwinning garandeert, storten zich in een waanzin zonder grenzen. In acht genomen het feit dat het christendom via de kerk of de kerken ook volop politiek bedrijft, kan het niet anders dan dat de wereld onophoudelijk verkeert in een toestand van oorlog. En zeer in tegenstelling tot de aanbeden godheid kan van de oorlog bezwaarlijk gezegd worden dat hij louter fictie is.

(J.B., 22 augustus 2023)

De oude dag en de jeugd

Als ik piano speel, verwonder ik mij over het instrument dat ik onder handen heb, dat zo vernuftig werd gebouwd, dat muziek voortbrengt zoals ik dat wens, ik had het ding nooit zelf kunnen bedenken, ik heb het gekregen en het is nu het mijne, ik kan het bespelen, ik kan het mijn wil opleggen en er mijn muziek mee maken.

Maar nog meer verwonder ik me over het instrument dat de piano bespeelt en ik bedoel mijn lichaam, want nog veel minder begrijp ik hoe dit dan werkt, hoe ik het kan gebruiken zoals ik dat wens, ik kan het mijn wil opleggen en er een piano mee bespelen, ik had het nooit zelf kunnen bedenken maar kijk: ik heb of ben het zelf en het is geen eigen maaksel, het komt van elders, ik heb het gewis gekregen, dat stel ik immers vast en waar het vandaan komt, weet ik niet, ik weet alleen maar dat het niet van mezelf afkomstig is.

Heel vaak beseft men pas wat men onder handen heeft, als het niet meer werkt zoals het hoort. Zolang de piano gehoorzaamt aan mijn wil, denk ik slechts aan de muziek, het instrument is naar de achtergrond verhuisd. Maar gaat ineens een snaar vals klinken, dan trekt het ding mijn aandacht, dan vergeet ik de muziek en ga ik zoeken naar de stemsleutel om de snaar die niet langer de juiste toon weergeeft, wat meer aan te spannen.

En hetzelfde gebeurt met het instrument dat mijn lichaam is: zolang het werkt zoals het hoort, ben ik mij nauwelijks van zijn bestaan bewust, het is pas wanneer iets niet langer functioneert zoals het hoort, dat ik besef dat het er is, dat het in mijn aandacht verschijnt en dat ik in paniek geraak omdat het niet langer aan mijn wil gehoorzaamt.

Toch is dat wat er normaal gezien gebeurt met het lichaam van elke mens die ouder wordt: mankementen doen zich voor, eerst heel sporadisch maar daarna steeds vaker. De wil ondervindt weerstand, het lijf luistert niet meer zoals gewenst, op de activiteit van mijn wil sluit niet langer de beweging aan die er zou moeten op volgen, ik wil de toets van de sol aanslaan maar mijn wijsvinger doet het niet naar behoren en er weerklinkt een fa. En die fouten maak ik niet vrijwillig, ik maak ze even onwillekeurig als het foutloze spel van voorheen maar bij het foutloze spel stelde ik mij geen vragen, terwijl het optreden van haperingen mij frustreert. Het maakt mij ongelukkig dat mijn lichaam niet langer luistert naar mijn wil, het lijkt alsof het niet meer helemaal van mij is, alsof een vreemde wil zich bemoeit met zaken die ik alleen de mijne waande.

Er is een opgang en een ondergang: als ik een klein kind ben, luistert mijn lichaam niet naar mij, ik moet het als het ware temmen, het frustreert mij dat het niet luistert en de frustratie maakt dat ik oefen totdat het wél gehoorzaamt aan mijn wil. Maar eenmaal het aftakelingsproces aanvangt, is het met de gehoorzaamheid gedaan en daar keert dan de frustratie terug en dit keer mogen oefeningen niet meer baten om de frustratie weg te werken en daarbij dienen wij ons neer te leggen: wij moeten ons neerleggen bij onze ondergang teneinde niet voortijdig ten onder te moeten gaan.

Misschien dient onze ondergang wel om ons bewust te maken van het leven dat wij immers alleen maar dromen zolang het ons allemaal voor de wind gaat. De mens met wie alles goed gaat, leeft op de automatische piloot, wat wil zeggen dat hij zelf dan slaapt, dat hij niet of nauwelijks weet dat hij bestaat, dat zijn leven eigenlijk aan hem voorbijgaat. Om het aanwezig te maken, moet het ten onder gaan; de opgang vereist de ondergang, er is geen opgang zonder ondergang, geen leven zonder dood. Indien het leven niet eindigde, dan had het ook geen begin en dan was het niets omdat er niets was waar tegenover het zich aftekende. En pas wat voorbij is, treedt ons bewustzijn naar binnen.

En zo is de oude dag de levensfase die het verleden tot leven roept: zonder de oude dag blijft het verleden ongeboren; zonder de oude dag hebben wij uiteindelijk helemaal geen jeugd gehad.

(J.B., 20 augustus 2023)

Ouderenzorg

Aflevering 4: Het sprookje van de 'ouderdomsdementie'

Het wordt aangenomen als vanzelfsprekend dat hersenziekten en verwante fysieke aandoeningen aan de basis liggen van dementie maar die opvatting maakt in feite deel uit van de bijzonder kwalijke aberratie van het materialistische mensbeeld dat zich in zijn vooringenomenheid helemaal blind staart op de stof, de scheikunde en de daarmee verband houdende, louter fysiologische processen. Deze kortzichtigheid is even erg als een behandeling van spieratrofie zou zijn die deze uit haar context zou rukken, meer bepaald door de toestand van onze spieren helemaal los te koppelen van hun functionaliteit. Het gestel van mensen die ter observatie tijdelijk opgenomen worden in het ziekenhuis en die daar soms een week of langer gedwongen bedlegerig zijn, moet het zwaar bekopen wanneer de hulp van een kinesist ontbreekt omdat de inactiviteit van ons bewegingsapparaat binnen de kortste keren atrofie van de spieren meebrengt alsook aftakeling van de gewrichten, van de pezen en zelfs van het hele beenderstelsel. Een onderzoek van slechts de spiercellen of de spieren kan immers nimmer aan het licht brengen dat zij te kampen hebben met inactiviteit, alleen met de observatie van het gedrag van een zieke of met een ondervraging naar zijn dagelijkse handelwijzen kan men aan de weet komen waarom de spiercellen versneld afsterven - bewegingsarmoede is immers als zodanig geheel onzichtbaar onder de microscoop.

Edoch, nog minder zichtbaar dan bewegingsarmoede zijn de effectieve mogelijkheden tot beweging van de betrokken patiënten en in de eerste plaats is dat uiteraard de ruimte die iemand ter beschikking staat om bijvoorbeeld te gaan wandelen, of het voorhanden zijn van de gelegenheid tot zwemmen of tot eender welke sportieve activiteit in de buurt van iemands verblijf. Tenslotte, nog veel minder zichtbaar dan die materiële accommodatie, is uiteraard de motivatie welke verstrekt wordt middels het netwerk aan menselijke relaties dat de patiënt te been houdt. Niets van dat alles is te zien onder de microscoop of in de bloedanalyses, tenzij men reeds de invloed kent van onder meer de menselijke activiteit op het functioneren van de lichaamsprocessen en op de toestand van de cellen.

De fenomenologie van de beweging toont hoezeer iemands lichaam een weerspiegeling kan zijn van de omgeving waarin de persoon in kwestie leeft en zo zijn krachteloze benen een product van veel te kleine leefruimtes, van rolstoelen, van trappenvrije gebouwen en van onze autocultuur. Het euvel dient gecompenseerd te worden met het werk van de kinesist maar ook met hometrainers en sportbeoefening.

Maar nu is een gelijkaardige problematiek alsook een navenante remediëring aan de orde inzake de zogenaamde geestelijke gezondheid, de toestand van iemands brein, de capaciteit van het geheugen en iemands probleemoplossend vermogen.

Of men al dan niet voortijdig dement wordt en of hersenziektes de kans krijgen om zich te ontwikkelen, hangt ook af van het beroep dat ouderen nog kunnen, moeten of willen doen op hun eigen brein omdat ook de gezondheid van het brein verband houdt met zijn functioneren. Spiercellen sterven af wanneer zij niet meer aangesproken worden maar ook hersencellen doen dat en op die manier is overdreven hulp of zorg voor wie dan ook rampzalig. Alleen een goede ondersteuning van iemands zelfstandigheid, hoe paradoxaal dat ook moge klinken, is de zorg die passend is met het oog op gezondheid en geluk. Men bewijst de hongerige geen dienst door hem voedsel te verschaffen maar veeleer door hem te leren hoe hij aan zijn voedsel komt en op dezelfde manier is ook de beste ondersteuning van de ouderen gericht op het aanreiken van middelen die de zelfstandigheid maximaliseren.

In veel gevallen is het brandmerken van mensen met 'dementie' een gemakkelijkheidsoplossing met echter catastrofale gevolgen voor deze slachtoffers: soms gaat het om gehoorproblemen of om slecht zien, zodat men niet begrijpt wat er gaande is, waardoor men reageert op een manier die buitenstanders bestempelen als 'vreemd'. Soms worden woorden, zinswendingen of understatements gebruikt die mensen van een andere generatie helemaal niet kennen omdat wie maatschappelijk aan de kant worden geschoven nu eenmaal niet in de gelegenheid verkeren om voldoende te converseren en bijlezen doen zij niet omdat de bibliotheek buiten hun bereik is. Zij worden niet op de hoogte gehouden van veranderingen omdat zij afgezonderd worden of op nog andere manieren uitgesloten en heel wat van de fysieke mankementen die zij dan gaan vertonen, zijn zichtbare en hinderlijke gevolgen van een vrijwel onzichtbaar geïnstitutionaliseerd onrecht dat ingevolge onze onverschilligheid door niemand aangeklaagd wordt en derhalve ook niet wordt verholpen. Men maakt zich al te vaak van mensen af door hen het etiket 'dement' op te plakken en dit etiket bespoedigt uiteraard ook het werkelijk ontstaan van dementie. Dat geeft dan weer vrij spel aan nog grotere misdaden zoals diefstal en moord: de zorg over het bezit van dementen wordt door derden gedragen die dat dan meestal doen 'mits een kleine vergoeding' en godbetert vanuit de zorgsector zelf gaan nu ook stemmen op om eens ernstig te gaan nadenken over euthanasie op demente bejaarden, waarmee bedoeld wordt: zonder toestemming van de betrokkenen.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 18 augustus 2023)

Verwijzingen:

Zie ook onze tekst over de problematiek van de afasie, getiteld: 'Elders zijn', hierna opnieuw opgedrukt.

Ouderenzorg

Aflevering 3: De oude dag en de zelfzorg

Het tweede gebod dat gelijk is aan het eerste en dat luidt: 'Bemin uw naaste zoals uzelf', houdt in dat men in de eerste plaats zichzelf bemint en dat doet men gewoonlijk ook wel van nature, tenzij een perverse cultuur hier stokken in de wielen steekt. In dat laatste geval verwaarloost men zichzelf, doet men zichzelf kwaad of offert men zichzelf aan anderen op. Of een mens daartoe het recht heeft, is, gezien het tweede gebod, wel zeer de vraag: niemand mag Gods schepselen kwaad doen en tot die schepselen behoort men uiteraard ook zelf. De christelijke Verlosser mag dan nog het grote voorbeeld zijn en tot navolging uitnodigen: godengelijkheid zit er voor de sterfelijke mens niet in en de identificatie met het opperwezen mag misschien wel gerust beschouwd worden als een daad van overmoed.

Hieraan maken zich ongetwijfeld schuldig, in de eerste plaats de paus van Rome, die Christus op aarde zegt te vertegenwoordigen en die reeds bij de verovering van Amerika ten tijde van Columbus een geschrift uitvaardigde aan het adres van de autochtone bevolking aldaar waarin hij klaar en duidelijk stelt dat, op straffe van veroordeling tot slavernij, allen hem gehoorzaamheid verschuldigd zijn en onderwerping aangezien hij God zelf vertegenwoordigt die alles en allen heeft geschapen.

In de tweede plaats maken zich aan deze megalomanie ook schuldig alle mensen die geloven dat zij in de voetsporen kunnen treden van de Heiland en die de heiligheid niet slechts nastreven maar die deze bij monde van hun medestanders ook suggereren bereikt te hebben, getuige de talloze zalig- en heiligverklaringen in de kerkgeschiedenis. Heiligen staan boven de natuur aangezien zij tenminste drie wonderen moeten hebben verricht om heilig verklaard te kunnen worden terwijl het geloof in het meesterschap over de natuur uiteraard bijzonder gevaarlijk is: mensen die hun onderworpenheid aan de wetten der natuur ontkennen, maken zich schuldig aan een negationisme dat kan leiden tot onder meer het absurde geloof dat de vernietiging van het milieu door de mens geen kwaad kan omdat een catastrofe op tijd en stond wel zal gecounterd worden door een tussenkomst van de goede God zelf die overigens, zoals zij steevast belijden, aan hun kant staat in tijden van strijd en oorlog.

Van dit negationisme is overigens ook sprake in verband met de natuur van de mens die, wat men er ook van maakt, gebonden is aan een stoffelijk en derhalve ook sterfelijk lichaam dat onderhevig is aan onverbiddelijke wetten. Begaafd met verstand zijn mensen dan ook ten volle verantwoordelijk voor onverstandige handelingen waartoe in de eerste plaats elk gedrag behoort dat de miskenning van onze onderworpenheid aan de stof impliceert. Het is derhalve een gebod, gelijk aan het tweede, om zorg te dragen voor zijn gezondheid en voor de gezondheid van alle anderen en dat doet men vandaag overeenkomstig de stand van de wetenschap die de zorg voor het milieu waarin wij moeten ademen, eten en leven, hoog in het vaandel te voeren alsook de zorg voor het eigen lichaam waarvan de bewoner op bevel van de Schepper zelf zijn brood zal eten in het zweet van zijn aanschijn.

Dat laatste betekent dat niemand gezond kan blijven zonder ook de daartoe noodzakelijke inspanningen te willen leveren: fysieke inspanningen in de eerste plaats die, andermaal overeenkomstig de huidige wetenschappelijke bevindingen, een voldoende zuurstoftoevoer naar elk van onze twintig biljoen lichaamscellen moeten garanderen. Leven is energie verbranden en die verbranding speelt zich niet alleen af op het niveau van de spijsvertering maar ook op het niveau van onze lichaamscellen: energie komt vrij door de verbranding van brandstof middels zuurstof en weliswaar kan een tekort aan voedsel ons fataal worden maar dat geldt evenzeer voor een tekort aan zuurstof, terwijl wij pas een voldoende zuurstoftoevoer kunnen garanderen middels voldoende fysieke inspanningen. In een wat scheefgegroeide wereld waarin heel wat mensen met een zittend beroep zitten opgezadeld, betekent dat heel concreet dan ook de plicht tot sportbeoefening.

Dit alles om te zeggen dat ook senioren aan de plicht tot zelfzorg gebonden zijn en die bestaat niet in de eerste plaats in de voorzichtige activiteiten van pensioensparen en beleggen maar eerst en vooral in de investering in zijn gezondheidskapitaal en wel van kindsbeen af. Voldoende lichaamsbeweging geeft weliswaar geen garantie op de vrijwaring van ziekte maar over een tekort daaraan kan men gerust stellen dat het een gezond leven uitermate bemoeilijkt.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 17 augustus 2023)

Ouderenzorg

Aflevering 2: Pretparken en gevangenissen, voor elk wat wils!

De aandachtige lezer van de eerste aflevering heeft beslist het rekensommetje al gemaakt: als het zorgnetwerk zonder winstoogmerk 'Whocares'/Emmaüs jaarlijks 20 miljoen euro winst maakt op de kap van naar ruwe schatting 40.000 OCMW-rusthuisbewoners, verarmt deze winst elk oudje jaarlijks met een bedrag van welgeteld 500 euro en dat maakt bijna 2 euro per dag. Nu is 2 euro per dag welgeteld het dagelijkse maaltijdbudget van een woonzorgcentrumbewoner. Is het dan echt te kort door de bocht geredeneerd als wie deze rekensom maken, concluderen dat Inge Vervotte alle rusthuisbewoners van de helft van hun maaltijden berooft? Zelfs als het ging om 80.000 OCMW-rusthuisbewoners, dan nog vertegenwoordigde die winst een hap van 1 euro uit het mogelijke budget van 3 euro voor de dagelijkse maaltijden.¹

Hier is duidelijk andermaal de middeldoelomkering van Blaise Pascal van de partij, een bijzonder christelijke filosoof die de genoemde zorgbeheerders zeker zullen kennen: de zorg wordt voorgesteld als het doel van de firma maar in feite is zorg slechts het voorwendsel - het doel blijkt winst of zelfverrijking. De miljarden van het handvol rijkste Belgen spreken tot de verbeelding maar zij worden uiteraard vergaard bij de vele duizenden armste Belgen. “Gij zult niet stelen”, zo luidt het zevende gebod van de heilige kerk en het weze herhaald: “Emmaüs is een weinig gekende steunpilaar van de katholieke zuil”.

Van middeldoelomkering is andermaal sprake waar de massa er naar streeft om de uitzondering te zijn en uitgerekend deze waanzin vormt een van de krachtigste drijfveren voor de sociale uitsluiting van bejaarden en hun levenslange opsluiting in muf riekende gebouwen waarvan het naambordje bedoeld is om elkeen zand in de ogen te strooien en om het geweten te sussen want zij heten prompt 'woonzorgcentra'. En het gaat hier uiteraard om de verafgoding van idealen welke per definitie uitzonderingen zijn - een verering met als keerzijde het misprijzen voor wie niet aan die idealen kunnen beantwoorden en in dat geval verkeren het leeuwendeel van de stervelingen, zo niet iederéén die het geluk heeft oud te worden.

De huidige wereld bulkt van de festivals, wat heel leuk lijkt, en inderdaad, festivals zien er amusant en onschuldig uit maar op de keper beschouwd is de kern van dit amusement de overgave aan de idolatrie. Alle neuzen wijzen richting het idool op het podium, het idool doet gekke dingen en alle neuzen apen die dingen na. De identificatie met het voorbeeld brengt de massa in vervoering, ieder voor zichzelf verkeert kortstondig in de waan zelf op het podium te staan en het idool te zijn, het centrum van alle aandacht. Echter, als het festival voorbij is en zijn betovering is uitgewerkt, blijven vele enkelingen achter met in hun hoofden nog dat onmogelijke verlangen naar hun ideaal en de kloof tussen wie of wat zij zelf zijn en wie of wat zij verlangen te zijn is dan dermate groot dat zij er op den duur toe neigen om zichzelf te gaan verachten.

Of tenminste koesteren zij een verachting voor wie van dat vereerde ideaal heel ver verwijderd zijn en voor hen die gedoemd zijn om van dat ideaal heel ver verwijderd te blijven, en zijn dat met name niet al degenen aan wie het ontbreekt aan jeugd en kracht omdat ze in een lang leven al het beste van zichzelf gegeven hebben?

Maar neen, uitgerekend degenen die met hun dagelijkse noeste arbeid deze festivals mogelijk gemaakt hebben, worden verdreven uit het pretpark en, jawel, opgesloten in muffe kamertjes: “Levenslang!”, zo luidt het verdict en, andermaal: van de vier euro daags die voor de maaltijden zijn voorzien, gaan er twee recht naar de beurs van een der rijkste Belgen.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 16 augustus 2023)

Ouderenzorg

Aflevering 1: De rijkste en de armste Belgen, twee handen op één buik...

Wie voor het vermaak een stonde grasduinen in de pagina's van de rijkste Belgen, kunnen wel eens van de ene verbazing in de andere vallen. Zoals eigenlijk algemeen bekend wordt de kroon van de minnaars van goud en zilver gespannen door de drugsbarons, onder wie de brouwers van dranken verantwoordelijk voor dronkenschap en navenante miserie, incluis jaarlijks de vele dode kinderen in het verkeer. Naast de stokers van alcohol zijn daar uiteraard ook de pillendraaiers die in de jongste jaren in de gedaante van megavaccineerders onder de vlag van filantroop Bill Gates briljante cijfers haalden. Uiteraard naast die enkele families die de media in handen houden en meteen ook aan banden leggen en die grof geld verdienen aan het in leven houden van de leugens, onder meer omtrent pandemieën en nog andere bedreigingen waarmee zij de vreesachtige massa naar hun graaihand zetten. En zoals het er ook aan toe gaat in de jungle, hebben roofdieren het in de eerste plaats op de zwakkeren gemunt: de zwakke weggebruikers (die van onvoorzichtigheid worden beschuldigd als zij onder grote wielen verpletterd worden), de mensen die niet aan de bak geraken, werkloos blijven en vervolgens ook zonder pensioen dreigen te vallen, de invaliden en dan de categorieën (die de onze waren of die dat met een beetje geluk nog zullen worden) van de kinderen (of de vooralsnog nog onvolwassenen) en de ouderen.

Een almaar aanzwellend deel van de kinderen worden nog voor de geboorte geliquideerd, heel vaak om economische redenen en met dezelfde smoes doen op macht en roem beluste pioniers allerhande sinds kort verwoede pogingen om bejaarden aan te praten dat zij eigenlijk beter af zijn wanneer zij er tijdig een punt achter zetten om zo in schoonheid te kunnen eindigen, zoals zij de verkrachting noemen van het in de eed der artsen opgenomen eerste advies van Hippocrates: primum non nocere.

Waar ouderen er echter alsnog kunnen voor kiezen om in leven te blijven (want in het bestuur van de zorgsector zelf gaan nu prompt stemmen op met de aansporing om eens ernstig te gaan nadenken over euthanasie voor demente bejaarden, waarmee gemikt wordt op een wet die de toepassing van euthanasie voor bejaarden zal goedkeuren zonder dat zij hun eigen toestemming hoeven te geven, als zij maar dement zijn!), belanden zij in zogenaamde zorginstellingen waar zij in werkelijkheid van alle zorg onttrokken worden (voor alle duidelijkheid: in de OCMW-rusthuizen moeten zij eten van twee euro daags) en daarentegen gaan functioneren als opbrengst-entiteiten voor enerzijds de zogenaamde geneeskundige sector (zij verworden vaak tot doorgeefluik van ziekenkasgelden naar de regie van de medische sector en de verpleeginstellingen) en anderzijds voor de beleggers in de zogenaamde zorgcentra die er zoals intussen algemeen geweten flink wat garen bij weten te spinnen.

Laten wij, om slechts één voorbeeld te noemen, een kijkje nemen in de pagina's van de rijkste Belgen en daar kunnen wij onder meer het volgende lezen in een bericht d.d. 24 mei 2023 over het netwerk 'Whocares', verbonden met het zorgnetwerk van de vzw Emmaüs dat garant staat voor (en wij citeren) “een jaarlijkse omzet van bijna 700 miljoen euro, een jaarlijkse winst van 15 tot 20 miljoen euro en een vermogen van 556 miljoen euro. Emmaüs is een weinig gekende steunpilaar van de katholieke zuil en wordt geleid door Inge Vervotte, de politica die 10 jaar terug haar rug keerde naar de nationale politiek. Maar op vraag van de huidige CD&V voorzitter Sammy Madhi werd ze eind vorig jaar terug lid van de partijraad van de Vlaamse christen-democraten. Waarnemers zien er een opstap in van Vervotte naar het lijsttrekkerschap bij de verkiezingen volgend jaar op de Antwerpse CD&V lijst”: NETWERK – Jo Vandeurzen, Hilde Crevits en het miljoenenbedrijf Emmaüs van Inge Vervotte

(Wordt vervolgd)

(J.B., 15 augustus 2023)

Islamocommunisme

Aflevering 4: Na de graanschuur, de grondstoffenschuur

Het Stockholmsyndroom waarbij gijzelaars uit angst voor hun leven (ogenschijnlijk) gaan sympathiseren met hun gijzelnemers is ook van de partij inzake de partijdigheid ten tijde van oorlogsvoering. Met betrekking tot de aan de gang zijnde Europese oorlog in Oekraïne (maar sinds kort ook dreigend op het Afrikaanse continent) houdt dit syndroom in dat Europeanen het door de band niet aandurven om kritiek te leveren op de gang van zaken binnen het NAVO-bondgenootschap waarin het de facto de VS zijn die de lakens uitdelen in een goede verstandhouding met de Britten. Uiteraard hebben zij zich in de verleden conflicten altijd heel veilig gevoeld met dank aan hun geografische posities maar sinds de opkomst van de atoomraketten, de vermoedelijke onbetrouwbaarheid van een rakettenschild en de aanwezigheid van atoomwapens in derdewereldlanden die zich nu lijken te zullen keren tegen hun vroegere kolonisatoren, is hieraan wellicht een einde gekomen. Europa grenst aan Rusland en in de jongste decennia hebben een aantal communistische staten zich van Rusland losgemaakt en zijn zij onze naaste buren geworden terwijl de Russische invloed zich opnieuw laat gelden. Het is moeilijk voor Europeanen maar nog veel moeilijker voor Noord-Amerikanen om zich in te leven in de ideologieën van de Russen en de Chinezen om het gebeurlijke gelijk van bepaalde door hen verdedigde stellingen te erkennen. Europeanen gaan er prat op de democratie hoog in het vaandel te voeren en een dam op te werpen tegen het recht van de sterkste door ook op te komen voor minderheidsgroepen maar als zij geconfronteerd worden met de wandaden van het neoliberalisme en met de uitwassen van het kapitalisme en het imperialisme, lijken zij blind voor de alternatieven van revolutionairen of geloven zij klakkeloos in de leugenachtige kritieken van de aanhangers van het rechts liberalisme en heeft het er alle schijn van dat dit te maken heeft met het hoger genoemde Stockholmsyndroom: wiens brood men eet, diens woord men spreekt, maar nog meer geldt dat men helemaal geen kritiek durft te uiten op degenen door wie men met de dood wordt bedreigd. Niemand minder dan Noam Chomsky heeft ter gelegenheid van de oorlog in Oekraïne in een videoboodschap nog eens klaar en duidelijk gesteld dat de VS een atoombom geworpen hebben op Hiroshima (op 6 augustus laatst leden exact 78 jaar geleden) en dan ook (morgen 9 augustus exact 78 jaar geleden) op Nagasaki met één enkele bedoeling, namelijk aan de wereld te tonen dat wie het met hen niet eens zijn, niet alleen als vijanden zullen beschouwd worden maar meteen ook vernietigd zullen worden. De wereld moet weten dat wij onze vijanden effectief kunnen vernietigen en dat niemand ons ervan kan en zal weerhouden om dat ook te doen: dat is, in weerwil van de propagandafilms die de zaken helemaal verdraaien en ze zelfs durven voor te stellen als een stap naar wereldvrede, de ultieme boodschap van die beestachtige daad.

Nikolaj Lenin (in feite de schuilnaam van Vladimir Iljitsj Oeljanov en vandaar ook de revolutionaire schuilnaam Vladimir Iljitsj Lenin) schreef het eerder aangekaart essay, getiteld: Imperialism, the Highest Stage of Capitalism. A Popular Outline¹, middenin de Eerste Wereldoorlog, ten tijde van de Russische Revolutie van 1917. Zoals eerder gezegd waarschuwt hij in het voorwoord tot de Franse en de Engelse uitgave dat de revolutie zich eerst zal voltrekken in de kolonies en pas daarna bij de achtergestelde arbeiders in de geïndustrialiseerde landen.

De Eerste Wereldoorlog werd gevoerd met imperialistische motieven, zo schrijft Lenin, en niet vanuit nationalisme: het was de strijders van beide zijden te doen om de verdeling van de kolonies en om de invloedssferen van het financieel kapitaal. Dergelijke oorlogen zijn onvermijdelijk zolang er privaatbezit bestaat en de miljoenen slachtoffers ervan hebben slechts de belangen van de bourgeoisie gediend.

Het marxisme is in een crisis terechtgekomen en de Sovjet-Unie viel uiteen maar deze denkstroming bleef inspireren en zo ontstond onder meer bij de Amerikaanse socioloog en andersglobalist Immanuel Wallerstein sinds 1974 de zogenaamde wereld-systeemtheorie, hier vermeldenswaardig omdat ze aandacht besteedt aan de betekenis van het Afrikaanse continent en aan de uitbuiting van de derde wereld.

Volgens Wallerstein ontwikkelt de economie van kolonisering over imperialisme naar globalisering en dat laatste gaat over de wereldmarkt met arbeidsdeling onder de verschillende landen: volgens de zogenaamde dependencia-theorie (de Spaanse benaming wijst erop dat de theorie werd uitgewerkt m.b.t. Latijns-Amerika) ruilt het kapitaalkrachtige westen hoogwaardige technologische producten voor goedkope grondstoffen en voedsel met derdewereldlanden, wat echter neerkomt op uitbuiting en wat tot resultaat heeft dat de ontwikkelingslanden stagneren in plaats van te ontwikkelen.

Het systeem is in beweging aangezien vroegere ontwikkelingslanden zoals China economische grootmachten werden terwijl verschillende gewezen Oostbloklanden ontwikkelingsgebied geworden zijn. Sinds geruime tijd exploiteert China het Afrikaanse continent waar (in feite sinds Lumumba) verschillende landen verleid worden om toe te treden tot het wereldcommunisme terwijl daar ook islamitische strijders voet aan wal krijgen.

Waar sinds kort oost en west strijden op het 'neutrale' Oekraïne dat bekend is als de graanschuur van Europa, dreigt het conflict nu uit te breiden naar wereldvoedselproducent Afrika dat tevens de meest vooraanstaande en steeds meer onmisbare grondstoffenproducent is voor het geïndustrialiseerde deel van de wereld, het 'rijke noorden' dat, gezien de hegemonie van de banken die, zeer in contrast met oorlogswapens, van papier zijn, misschien niet lang meer zal bestaan.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 8 augustus 2023)

Islamocommunisme

Aflevering 3: Opstand der kolonies, voorspeld door Lenin

Oorlogen worden niet gemotiveerd door vaderlandsliefde maar door geldzucht (volgens Lenin)

De zaak van de sociale rechtvaardigheid wordt gedeeld door zowel de islamieten als de marxisten en heeft geleid tot de huidige opstand in Centraal Afrika, om te beginnen in het destijds door Frankrijk gekoloniseerde Niger waar de uitbuiting gecontinueerd wordt onder de dekmantel van ontwikkelingssamenwerking zoals dat ook in de andere gewezen kolonies van de westerse imperia het geval is. Het is te verwachten dat de staatsgreep in Niger in gans Afrika (en wellicht ook in de Aziatische gewezen westerse kolonies) navolging zal krijgen, in acht genomen de jongste conferentie in Sint-Petersburg van enkele weken geleden.

Een opmerkelijk feit hierbij dat verklarend kan zijn voor de oorlogspolitiek van Rusland en China wiens beider ontstaan en groei beïnvloed zijn door Marx en Lenin, is de voorspelling door Lenin van de huidige ontwikkelingen in Centraal Afrika en meer bepaald de opstand van de oud-kolonies tegen hun kolonisatoren in deze tijd van het bedrieglijke neokolonialisme. Het betreft meer bepaald het essay van Vladimir Lenin uit 1917 dat de titel draagt: Империализм как высшая стадия капитализма, of: Imperialisme, de hoogste trap van het kapitalisme.¹

In dit werk dat geïnspireerd is op de theorieën van de Engelse econoom en socioloog John A. Hobson (handelend over het welbekende probleem van de overproductie, ontstaan uit het ongeremd karakter van de hebzucht die geen rekening houdt met de eindigheid) en de Oostenrijkse socioloog en grondlegger van de Duitse SPD, Rudolf Hilferding (in: Das Finanzkapital, handelend over het georganiseerde kapitalisme) wordt betoogd dat de motivatie voor het voeren van de Eerste Wereldoorlog niet nationalisme was maar wel economische alleenheerschappij, dus geen vaderlandsliefde doch geld.

Lenin legt uit hoe de vrije markt leidt tot monopolievorming zodat slechts enkele oligarchen de markt gaan beheersen (en men moet hier misschien niet zozeer denken aan de Russische oligarchen maar veeleer aan figuren zoals Bill Gates en Elon Musk). Met als enig doel de winstmaximalisatie wordt de consument bedrogen middels prijsafspraken, in het westen worden arbeiders zoet gehouden door de angst voor werkloosheid, er ontstaat tevens een parasitisme (rijkelui gaan op hun lauweren rusten) en het kapitalisme dreigt te stagneren. De banken en de industrie dicteren de politiek en dit imperialisme gaat het kapitaal investeren in onderontwikkelde streken met het oog op uitbuiting: het uitbuitingskolonialisme. Deze financiële oligarchie betekent heel concreet dat de banken de leiders omkopen teneinde die uitbuiting te kunnen voortzetten. Zoals dat in de periode 1876 tot 1900 het geval was, verdelen de imperialistische machten de wereld onder elkaar.

In het voorwoord van de Franse en Duitse uitgave schrijft Lenin dat de opstand tegen het kapitalistische wereldimperium zich niet zal voltrekken middels de westerse arbeiders maar wel door toedoen van het miljard mensen van de kolonies en semi-kolonies. Lenin voorspelde dus dat de revolutie zal in gang gezet worden door de onderdrukten in de westerse kolonies en pas daarna zal ze overwaaien naar het westen en gevolgd worden door opstanden bij de onderdrukten in de geïndustrialiseerde landen zelf, zoals dat overigens ook gebeurde in het Rusland onder de Tsaren.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 7 augustus 2023)

Islamocommunisme

Aflevering 2: Uitbuiting versus zuivering. Over de zakât.

“De zakât zuivert het vermogen zoals het gebed de geest zuivert en het vasten het lichaam.”

Afrika, het rijkste continent op aarde, het continent ook waar de mens ontstond, werd tot drie keer toe bijzonder grondig uitgebuit. Een eerste keer werd vanaf Columbus in 1492 zijn jonge mannelijke bevolking gedurende eeuwen 'buit gemaakt', gevangen genomen en met grote zeilschepen verscheept naar Noord-Amerika om daar als slaven op de thee-, koffie- en katoenplantages te gaan werken; vrouwen en kinderen werden prompt aan hun lot overgelaten, die geschiedenis verdween in de vergetelheid, op één getuigenis na, één van de vele miljoenen zwarten, Oluale Kossola, vertelde in 1927 zijn verhaal aan de schrijfster Zora Neale Hurston en deze interviews verschenen in 2018 in boekvorm getiteld: Barracoon: The Story of the Last "Black Cargo", een van de meest aangrijpende verhalen ooit.

Een tweede golf van uitbuiting was de kolonisering van Afrika, waarin het België van Leopold II het voortouw nam: onder de dekmantel van ontwikkelingswerk, maakte de megalomane vorst fortuin, eerst met ivoorhandel en vervolgens middels het rubberschandaal dat aan een tiental miljoen Congolezen het leven kostte.

Een derde golf van uitbuiting volgde na de zogenaamde dekolonisering: wat betreft België werd in 1961 de tot premier verkozen onafhankelijkheidsstrijder Patrice Lumumba vermoord en een stroman van het westen, de kleptomaan Mobutu, zette de uitbuitingspolitiek, nu vooral gericht op de bodemschatten, verder tot 1997. Vrijwel alle westerse mogendheden voerden een gelijkaardige koloniale en neokoloniale politiek in heel Afrika en in nog andere continenten tot vandaag de dag.

Maar de Afrikanen werden niet alleen uitgebuit door de superverspillers, ze werden bovendien met hun schuld beladen: terwijl overbevolking betekent dat het bevolkingsaantal de draagkracht van de aarde te boven gaat, wat wordt uitgedrukt in de ecologische voetafdruk die resulteert uit verbruik en afvalproductie, zodat tienduizend verspillers een zwaardere belasting kunnen vormen dan dertig miljard armen, zijn het alsnog de armen die geculpabiliseerd worden omwille van hun kroost die bovendien onmisbaar is voor hen aan wie sociale rechten worden onthouden.

Diametraal tegenover de uitbuiting van een volk staat de tegemoetkoming aan zijn noden. Een dam tegen de uitbuiting werd opgeworpen door de marxisten en zij hebben met de islamieten in hun programma de eis van sociale rechtvaardigheid gemeen, een maatschappelijk verhaal waarmee mensen zich distantiëren van de wet van de jungle of van het recht van de sterkste dat botgevierd wordt in het neoliberalisme waarin het kapitalisme uitmondt.

De breuk met de kapitalistische, concurrentiële economie is dan vrijwel totaal: inzake sociale rechten spreekt de islam zelfs niet over hulp waarvoor dankbaarheid verschuldigd is maar over plichten inherent aan het mens-zijn. Waar het socialisme het heeft over solidariteit, dat in wezen een uitbreiding is van het egoïsme omdat de wij-zucht die in de plaats komt van de ik-zucht, een vorm van zelf-zucht blijft, vormt het een van de vijf pijlers van de islam dat welstellenden hulp verschuldigd zijn aan behoeftigen, wat zakât heet.

De Vlaamse historicus Herman de Ley schrijft dat het gaat om 2,5 tot 10 pct. van de jaarwinst, “ten behoeve van de armen en behoeftigen [zij hoeven niet per se moslim te zijn], voor hen die ermee belast zijn [d.w.z. met het inzamelen en uitdelen ervan] en voor hen wier harten tot elkaar gebracht zijn [de nieuw- bekeerden], voor de vrijkoop van slaven en schuldenaren, om in te zetten op Gods weg [de mujâhidûn] en voor hem die onderweg is [de reiziger]." De Ley verduidelijkt de betekenis van de zakât: “(...) de meest adequate vertaling ervan zou de formule zijn: ‘maatschappelijke belasting (of takse) die zuivert’. (…) het gaat om een plicht tegenover God en tegenover de mensen (...) De zakât zuivert het vermogen zoals het gebed de geest zuivert en het vasten het lichaam.” (...) De rijke is er, voor God en de samenleving, metterdaad toe gehouden zich van deze belasting te kwijten; de arme, anderzijds, is behalve aan God aan niemand dankbaarheid verschuldigd: hij krijgt slechts datgene waarop hij recht heeft.”¹

De huidige Europese oorlog krijgt nu met zijn uitbreiding naar Afrika gestaag de allures van een wereldoorlog en dat ook werkelijk sprake zou zijn van een geheim pact van marxisten met jihadisten kan gezien de geschiedenis zeker geen vergezocht complotdenken worden genoemd. Wij zullen alvast dringend moeten wennen aan de gedachte dat rijkdom zonder schuld een onmogelijkheid is, dat schulden ingelost dienen te worden en dat het ogenblik waarop dit recht geschieden zal, niet blijvend op de lange baan kan geschoven worden. Wij zullen moeten wennen aan de gedachte dat de wereldorde die tot nog toe de voorrechten van het westen kon garanderen, haar beste tijd gehad heeft. Wij zullen moeten wennen aan de idee van een onontkoombare keuze tussen enerzijds de oorlog en de dood en anderzijds een regeling die voor ons heel anders zal uitpakken dan wij dat wensen.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 5 augustus 2023)

Islamocommunisme

Eerste aflevering: de verrijzenis van Lumumba

Niemand kan de waarheid bezitten;

van de waarheid kan men alleen maar bezeten zijn.

God die - in de wereld - bestaat bij de gratie van de duivel: dat is het belaagde christendom alsnog gespaard door de politiek - van aanvankelijk het Romeinse Rijk - in ruil voor de knieval - welke Christus zelf op de berg Tabor weigerde te doen. Het christendom bestaat nog 'ergens' maar niet in de wereld voor zover die beheersbaar is omdat de wereld - sinds de zondeval en dus door toedoen van de mens - aan de duivel toebehoort - Christus verzette zich niet toen de duivel het wereldse rijk impliciet het zijne noemde op het ogenblik dat hij Hem dat in ruil voor een knieval heeft aangeboden.

Wat wél in de wereld bestaat, is de (Rooms-katholieke, Anglikaanse, Byzantijnse) kerk waarvan de geschiedenis ons welbekend is: zij heeft gediend voor de onderwerping van eerst de eigen volkeren en vervolgens de volkeren van de vreemde continenten, te beginnen bij de slavenhandel sinds Columbus, de kolonisering van de grote wereldcontinenten en vervolgens de voortzetting van die ontmenselijking in het bedrieglijke systeem van het neokolonialisme dat in de vierde wereld - de regio van oorsprong - bestaat als de loonslavernij ter verkapping van de slavernij.

Maar terwijl het katholicisme de religie is van de veroveraars of de rijken, profileert zich de islam of althans een zekere strekking daarvan als de godsdienst van de achtergestelden. En in tegenstelling tot het christendom blijkt de islam - of alvast zekere takken daarvan - in het nastreven van haar idealen het geweld niet te schuwen. Is het neerhalen van de Twin Towers niet het werk van de islam dan kadert het alvast als een symbolische actie in het plan om recht te doen geschieden: de torens van het WTC (of dus het World Trade Center, het Wereld Handels Centrum) symboliseren immers het onrecht van de neokolonialistische wereldhandel en de aanslag daarop vormt aldus een aanklacht daartegen.

Evenmin als de islam schuwt het marxistisch communisme het geweld en evenals de islamieten engageren de marxisten zich voor de achtergestelden volgens het bekende maar even gevreesde devies: “Arbeiders aller landen, verenigt u!”

Nu werden onlangs vier leden van de Europese commissie gearresteerd voor corruptie: in ruil voor grote sommen geld afkomstig van de Arabieren zouden zij zich hebben laten beïnvloeden om de Europese politiek door hun omkopers te laten beïnvloeden. Maar de vraag of dan alleen Europese politici gevoelig zijn voor omkoping kan slechts als retorisch worden verstaan: in de figuur van Trump bleken de Amerikanen zich al te hebben laten bewerken door zowel de Islamieten (de Arabieren) als de communisten (zekere Russen alsook de Chinezen) en wel in die mate dat de Amerikaanse president samen met de Saoedi in hun thuisland de zwaarddans is gaan dansen en dat hij de communisten lof heeft toegezwaaid incluis met betrekking tot hun dictatoriaal systeem; de Amerikaans-Chinese vriendschap bereikte een climax toen ook de gezinnen van de respectievelijke leiders van de VS en van China elkaar ontmoetten.

De islam koopt politici om in Europa, in Amerika en nu ook in Afrika en vooral in het laatst genoemde continent blijkt zij dat te doen in samenwerking met de communisten, aldus vermoedelijk in een poging om alvast één facet van hun beider ideaal te verwezenlijken: de uitbuiting van de achtergestelde wereld te lijf gaan door het neokolonialisme een halt toe te roepen en de kolonialen er te gaan verjagen. De recente top in Sint-Petersburg laat niets aan de verbeelding over en in het spoor van Patrice Lumumba - toentertijd communistisch gesteund - is Niger nu het eerste Afrikaanse land waar men zich met een staatsgreep van de buitenlandse inmenging probeert te bevrijden.

Als het katholicisme vooralsnog de grootste religie is, komt dat in de eerste plaats doordat men katholiek wordt buiten zijn eigen wil: men wordt reeds kort na de geboorte gedoopt door de wens van een katholieke peter en die wens wordt gevormd onder druk van een vloek omdat volgens de katholieke leer elke mens geboren wordt als kind van de duivel en derhalve ter helle is bestemd tenzij de duivel middels het doopsel uit het kind geëxorciseerd wordt. Ten tweede rekent het katholicisme voor zijn voortzetting uiteraard ook op de macht van de traditie welke ervoor zorgt dat ook de nazaten van katholieken gedoopt zullen worden, terwijl het er ook alles aan doet om dat nakomelingschap zo hoog mogelijk te houden middels de lepe truc van het verbod op anticonceptie. Tot voor kort gold eveneens het recht van de man op de beschikking van het lichaam van zijn echtgenote - wat sinds kort echter als verkrachting kan gelden - alsook het verbod op homoseksualiteit en polygamie (bijvoorbeeld gangbaar ten tijde van de aartsvader Abraham).

De 2,4 miljard christenen waarvan de helft katholieken, een derde protestanten en anglicanen, een achtste oosters-orthodoxen en de rest Jehova's getuigen, mormonen en nog enkele andere sekten, zijn in feite meestal geen mensen die bewust gekozen hebben voor het christendom, terwijl bijvoorbeeld de Afrikanen die zich vandaag tot de islam bekeren, dat dikwijls doen omdat zij geloven dat deze religie hen toekomstperspectieven biedt, welteverstaan vooreerst op materieel vlak. Volledigheidshalve te vermelden is dat de derde godsdienst van het boek, het jodendom, het christendom niet aanvaardt; het jodendom wordt vrijwel louter traditioneel doorgegeven en kent geen proselitisme omdat het joodse volk zich door Jahweh uitverkoren acht.

De aanslagen op de Twin Towers die een symbolische verwerping zijn van het structurele onrecht van de huidige wereldhandel werden onmiddellijk (reeds na een week) gevolgd door aanslagen in het kader van de jihad of de islamitische oorlogsvoering, eerst als antraxaanslagen, later als bomaanslagen. Toen de WTC torens tegen de vlakte gingen, werden alle vliegtuigen in de VS aan de grond gehouden op uitzondering van dat van de achteraf door de VS aangewezen dader Bin Laden die rustig terug kon keren naar zijn thuisland en die later zogezegd werd uitgeschakeld - volgens de autoriteiten kreeg hij een zeemansgraf. Toen alom ter wereld de door Islamitische Staat opgeëiste aanslagen hun tol begonnen te eisen, kon hieraan op geen andere manier een einde worden gesteld dan door andermaal het vliegverkeer te verbieden en bovendien het verkeer onder alle mensen, in de vorm van het wereldwijde huisarrest, 'lockdown' genoemd, dat de ganse wereld overspande en waarvoor de uitleg werd verzonnen dat dit werd opgelegd ten behoeve van de volksgezondheid. Zoals iedereen weet, zouden die maatregelen noodzakelijk geweest zijn om vele mensenlevens te redden die bedreigd werden door een pandemie. Stoute tongen beweren dat die pandemie de jihad is. Er bestaat, zo zegt men, een geheime samenzwering tussen radicale communisten en even radicale islamieten die luistert naar de naam Islamocommunisme en zij steekt de kop weer op nu de westerse mogendheden erin geslaagd lijken om de voortzetting van de plundering van de oud-kolonies weg te zetten als 'ontwikkelingswerk', nu ook ons land voorbereidingen treft om met het oog op de viering van twee eeuwen België tegen 2030 het jubelpark wat op te fleuren, dat immers gebouwd werd met dank aan de miljoenen 'gesneuvelde' Congolezen waaraan Patrice Lumumba in een welbekende toespraak tot Boudewijn van België eer bracht ten koste van zijn eigen leven.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 4 augustus 2023)

Is de klimaatcrisis een hoax?

Er zijn mensen die beweren dat onderzoekers die besluiten dat er een klimaatcrisis is, hun resultaten hebben vervalst omdat ze denken dat alarmerende wetenschappelijke bevindingen zullen zorgen voor meer subsidies voor hun wetenschappelijk onderzoek. Onder hen de Australische professor Clive Hamilton die ook lid is van de raad van bestuur van een klimaatcommissie van de Australische regering alsook de Amerikaanse televisieweerman John Coleman. Die zogenaamde complottheorie is overigens nog vrij aannemelijk als men weet dat het een trend is aan universiteiten om hun onderzoek te laten financieren door de industrie.

In 2006 beweerde professor William M. Gray dat met een valse klimaattheorie werd gepoogd om een wereldregering te vormen en de Engelsman Martin Durkin maakte in 2007 de documentaire The Great Global Warming Swindle waarin hij beweert dat de opwarmingstheorie het werk is van milieuactivisten die de industrie willen lam leggen. In de film zou hij voorspeld hebben dat vijf jaar later het broeikaseffect zou aangewezen worden als de grote boosdoener. Edoch, reeds in 1995 en dus twaalf jaar eerder schreef een hoogleraar aan de toenmalige Rijksuniversiteit Gent de opwarming aan het broeikaseffect toe.

Gesteund door Al Gore beschuldigde Trump China ervan achter de complottheorie te zitten met de bedoeling stokken te steken in de industriële vooruitgang van het westen en een inhaalbeweging te kunnen maken. Nog anderen beschuldigen de investeerders in kernenergie.

Er valt beslist wat te zeggen voor de kritiek op de opwarmingstheorie maar die is ook van toepassing op andere zogenaamd wetenschappelijke theorieën en heel vaak betreft de kritiek de trend dat wetenschappelijke instellingen zich laten financieren door de politiek en door de industrie, wat de betrouwbaarheid van hun onderzoeksresultaten inderdaad bezwaarlijk ten goede kan komen. En daarvoor heeft ruim een halve eeuw geleden Herbert Marcuse al gewaarschuwd en hij was lang niet de eerste want hoe oud is niet het spreekwoord dat zegt: “Wiens brood men eet, diens woord men spreekt”? Het is een feit gebleken: het kapitalisme corrumpeert wetenschap en technologie.

Maar anderzijds pleit datzelfde argument ook tégen de complotdenkers omdat rechtse (neo)liberalen en grootverdieners die verblind worden door geld zich de kaas niet van het brood willen laten nemen door de milieu-activisten, 'de groenen', die zij ervan beschuldigen dat zij met hun kritiek op de industrie het communisme in de hand willen werken. Hoe dan ook is het een feit dat zij die rijk worden ten koste van milieu en volksgezondheid er alles aan doen om de milieukritiek de kop in te drukken door die voor te stellen als overdreven of als onterecht.

Denk maar aan de PFAS-affaire of aan het goedpraten van het gebruik van chemisch gift zoals insecticiden (zenuwgif) of onkruidverdelgers (carcinogenen). Wat deze extreemrechts georiënteerde lui vrijheid en vooruitgang noemen, is niets anders dan willekeur en wetteloosheid in functie van zelfverrijking ten koste van de vooruitgang en van het algemeen welzijn. Ongeremde concurrentie betekent immers allerminst vooruitgang omdat bedrog het meest efficiënte middel blijkt voor het vergaren van fortuinen, wat inhoudt dat in die context de producten zullen inboeten aan kwaliteit ten bate van de winst. Maar geld is een fictieve waar, alleen functioneel als dwangmiddel dat noodlijdenden behoeft en ze daarom ook creëert.

Dat er niets mis is met het klimaat is een wetenschappelijk standpunt dat inderdaad door maar weinig wetenschappers wordt gedeeld maar anderzijds is het ook zo dat slechts weinig onderzoekscentra onafhankelijk van geldschieters kunnen bestaan. De vraag luidt dan of wetenschap nog wetenschap kan zijn, wel te verstaan in een landschap waarin de geldgod heerst die derhalve zal bepalen hoe de waarheid klinkt.

Zo vertelde ons heel onlangs nog de heer Van Togenbirger hoe hij in een plaatselijk ziekenhuis getuige was van een wat bevreemdende en luidruchtige ruzie tussen een hoofdverpleegster en een cardiologe op de afdeling van de spoed: de arts-specialist in kwestie had toelating gegeven aan een hartpatiënt om in het ziekenhuisrestaurant het middagmaal te gaan gebruiken samen met de heer Van Togenbirger die de man in kwestie naar de spoed had begeleid maar toen die aanstalten maakte om zijn bed te verlaten kwam de hoofdverpleegster tussenbeide: zij verbood de patiënt om zich te verplaatsen en vergastte de cardiologe op een uitbrander vanjewelste.

(J.B., 31 juli 2023)

LGBTQIA+

Aflevering 5: Koloniseren

In het Westen wordt of werd gewerkt - dat wordt althans algemeen aangenomen: in de middeleeuwen waren er naast de landbouwers ook nog de ambachten en de handelaars en sinds de Industriële Revolutie kwam daar de kaste van de loonarbeiders bij die gerekruteerd werden onder de vaklui van voorheen die immers de boeken moesten dicht doen. Immers, de aanwending van de stoommachine maakte massaproductie mogelijk voor wie de beschikking had over grote sommen geld en dat waren stedelingen met een (meestal protestantse) christelijke achtergrond die vanwege enerzijds hun arbeidsplicht en anderzijds hun lustangst, (beide vanuit het zondebesef) veel geld verdienden doch het niet verkwistten: zij stelden de gewezen ambachtslui te werk in hun fabrieken of dus hun overdekte werkplaatsen met dure machines die alleen nog bediend moesten worden, zodat de vaklui van voorheen herleid werden tot niets meer dan goedkope en vervangbare aanhangsels van die machines. Vervangbare aanhangsels (die daarom niets meer in de pap te brokken hadden) wiens vakkennis totaal overbodig was geworden daar de bediening van machines weinig meer inhoudt dan routinewerk.

De 'wilden' daarentegen werken niet, zij dienen derhalve beschaafd te worden, eerst bekeerd en dan 'beletterd', zodat zij de bevelen van hun oversten in de taal van die oversten ook kunnen verstaan en geen uitvlucht meer hebben om ze niet te moeten uitvoeren (en hier verdient Paulo Freire's “Pedagogie van de verdrukten” alle aandacht maar dit zou ons nu te ver brengen). Lezende en sprekende in de taal van hun oversten, vergeten de mensen hun eigen taal en aard, verliezen ze in feite zichzelf en worden zij tentakels van de machinerie van de potentaten. (Denk bijvoorbeeld aan het obligate ABN of AN alhier op school te leren, onder Napoleon het Frans te leren op de kostschool en vandaag het Engels of beter: het Amerikaans zonder hetwelke men geen toestel meer bedienen kan... maar morgen, onthoud dit goed: het Chinees!)

Concreet gebeurt het 'beschavingswerk' door in de eerste plaats de zogenaamde 'christianisering' welke in werkelijkheid met het christendom helemaal niets meer te maken heeft en er zelfs het tegendeel van is: de Nazoreeër was een opstandeling tegen de (toentertijd Romeinse) bezetter van het jodenland, terwijl aan hen die worden gekerstend wordt geleerd om het gezag te respecteren: de koning krijgt zijn macht van god, zo leren zij gewis aan alle kinderen in de katholieke schooltjes die in de brousse als paddenstoelen uit de grond schieten en in het spoor daarvan volgen de soldaten. Toentertijd, middels Stanley en een groot aantal militairen van de moordzuchtige 'Force Publique' (in alle opzichten te vergelijken met de huidige Russische Wagnergroep), vestigde Leopold II zijn macht in de Congo door het decimeren van eerst de olifanten (om hun ivoor) en vervolgens de zwarten (massamoord als drukkingsmiddel voor de rubberslavernij), wiens aantal in luttele jaren gehalveerd werd. Het dodental liep op tot het dubbele aantal van de in Hitlers kampen omgebrachte joden. Met de aldus vergaarde rijkdom schonk de megalomane vorst cadeautjes aan zijn buitenechtelijke vrouw en startte hij enorme bouwprojecten zoals het casino kursaal van Oostende en het jubelpark. Dat laatste, gebouwd met het bloed van twaalf miljoen negers, zal tegen 2030 worden opgekalefaterd om daar twee eeuwen België te kunnen vieren voor het domste publiek op aarde. (Het werd gebouwd om tegen 1930 het eeuwfeest van ons land in de bloemetjes te zetten). Naast het grote museum voor oorlogswapens bevindt zich in dat park een tweede museum, genaamd 'autoworld', dus met fierheid verwijzend naar het rubberschandaal. Toen in 1960 in de Belgische kolonie de opstand uitbrak, leek het einde van de uitbuiting in zicht. Gedurende één kortstondig ogenblik, want de vrijheidsstrijder, de democratisch verkozen Patrice Lumumba werd prompt vermoord door figuren die het achteraf samen met hun nazaten dan ook heel ver hebben geschopt in België en in de USA. Daarop hesen zij in de plaats van Lumumba de kleptomaan Mobutu in het zadel die het tijdperk van het neokolonialisme inluidde, zoals twee eeuwen voordien, na het beëindigen van de slavernij, de Industriële Revolutie het tijdperk van de loonslaven had ingeluid. De voortzetting van de koloniale uitbuiting werd sindsdien verzekerd met de aanstelling en de bescherming van dergelijke stromannen zoals de voortzetting van de slavernij verzekerd werd middels het in voege treden van de loonslavernij.

Afrika werd gekoloniseerd en die kolonisatie werd bestendigd met het neokolonialisme onder de bedrieglijke vlag van de onafhankelijkheid zoals de loonslavernij de slavernij voortzet onder de bedrieglijke vlag der vrijheid. Edoch, gisteren vond in het Russische Sint-Petersburg een top plaats met de leiders van 46 Afrikaanse landen welke allemaal zullen toetreden tot de BRICS, en vandaag is de staatsgreep van de antikolonialisten in Niger al een feit, zij wordt overigens gesteund door de Wagnergroep én door de Jihadisten. Poetin heeft intussen zijn belofte waar gemaakt dat hij de Europese middenstand zou uitroeien, nu volgt de honger na het inpikken van de graanschuur van Europa en als de Saoedi's toetreden tot de genoemde nieuwe unie, vallen wij binnen de kortste keren zonder olie. Driewerf helaas zullen elektrische auto's geen soelaas brengen omdat de batterijen grondstoffen behoeven zoals Lithium welke tot op heden gestolen werden op het Afrikaanse continent - een zaak waaraan wellicht zeer spoedig een einde komt of die in het andere geval wel zeer bemoeilijkt zal worden. Men herinnere zich tevens dat de oude Kabila een communistische strijder was aan de zijde van Che die vermoord werd vooraleer hij Afrika tot het wereldcommunisme kon bekeren.

Dit alles tussen haakjes om maar te zeggen hoe het ene kwaad onder de mom van een oplossing in een ander, zo mogelijk nog erger kwaad overgaat. En niet anders gaat het eraan toe inzake de zaak van LGBTQIA+-gemeenschap: een groep van mensen wordt geliquideerd middels... kolonisering.

Bijzonder misleidend is die allernieuwste indoctrinatietactiek die er zoals gezegd in bestaat de aloude ketenen in een kersvers kleedje aan de man te brengen: de slachtoffers denken dat zij gepamperd worden maar als zij zien wat er met hen gebeurd is, is het al te laat en hangen zij vast. Kolonisering is ook hier de passende term.

Zo worden sinds oudsher homo's gemarginaliseerd maar anderzijds ook heimelijk benijd omdat zij ontsnappen aan de sleur van een gezinsleven met kinderen, lees: mondjes om te voeden. Het woord 'mama' verwijst naar de borsten die melk geven of dus voedsel van het eigen lijf maar de vader is de 'voeder' en hij dient het voedsel in feite te gaan vangen in de wildernis; hij is verantwoordelijk voor zijn kroost, moet jagen, aan landbouw doen, handel drijven, stelen of wat dan ook om etenswaar voor vrouw en kind te kunnen bemachtigen. Homo's ontsnappen hier grotendeels aan en worden daarom ook vaak beneden. Wie dacht dat het homohuwelijk bedoeld was als een tegemoetkoming van de maatschappij aan de verzuchtingen van homo's, heeft de realiteit van de genoemde nijd over het hoofd gezien. Vandaag heeft men in het westen homo's zo ver gebracht dat ze zelf zijn gaan vragen om te mogen trouwen en om kinderen te mogen krijgen, terwijl hen dat werd aangepraat door lui die het niet hebben kunnen dat ongehuwden aan de sleur van het gezin ontsnappen en genieten van een vrijheid waarop 'normale' mensen moeten wachten tot zij met pensioen zijn, wat wil zeggen: tot nooit, want het pensioen wordt helaas vergezeld van de oude dag die enkel nog het vooruitzicht op het levenseinde te bieden heeft.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 29 juli 2023)

LGBTQIA+

Aflevering 4: Een strijd om vrijheid

Zoals hoger al aangestipt is het kennelijk zo dat uitbuiters er in slagen om te gaan spelen met de aandacht van het publiek door die aandacht af te leiden van het eigenlijke item van de uitbuiting naar het voorwendsel zelf. In dit geval wordt de homoseksualiteit of ongeacht welke andere atypische (erotische) voorkeur (of eigenschap) van een persoon betrokken op de maatschappelijke moraal terwijl die daar in feite helemaal niet van toepassing is. Een verondersteld probleem wordt uitgevonden of aangedikt teneinde aldus de aandacht af te leiden van de misdaad welke erin bestaat om onder het voorwendsel van dat 'probleem' maatregelen te treffen die in wezen niets anders zijn dan het zich manifesteren van een fascisme, het uitdelen van klappen aan (veronderstelde) ondergeschikten, het zich in vol ornaat tooien van de pikorde.

Actuele voorbeelden hiervan op andere terreinen zijn legio en vindt men nu in het gigantische bedrog rond de corona-epidemie en de klimaatcrisis: daarin worden middels gesofisticeerde listen waarheden vermengd met leugens op zo'n manier dat het voor leken vrijwel onmogelijk wordt om daar nog klaar in te zien, zodat potentaten ongehinderd hun slag kunnen slaan, wat concreet betekent dat (vaak ten koste van mensenlevens) megafortuinen gemaakt worden door de plundering van gewone mensen door topfiguren en organisaties met ronkende namen die hun helemaal boven het hoofd gegroeid zijn en waarop zij alleen maar kritiek kunnen leveren ten koste van uiteindelijk het eigen leven. De WereldGezondheidsOrganisatie, de Klimaattop, het WereldEconomischForum, de Kerk, de Wetenschap, de Politiek, de Hoge Raad van dit of dat.

Verzet is niet alleen moeilijk: verzetshelden worden nu geheel onmogelijk omdat alle goede wil en opofferingsgezindheid ten spijt, de middelen waarover mensen van nature beschikken om zich te verzetten tegen externe bedreigingen in regimes die naar het totalitarisme neigen, prompt van hen worden afgepakt. Het woord als ultieme verweermiddel dat aanspraak maakt op het aan het licht kunnen brengen van de waarheid wordt onmogelijk gemaakt door (jawel!) het onhoorbaar maken van geluid en het onleesbaar maken van tekst. Waar alsnog zinnen, zinsfragmenten of woorden aan de dans ontsnappen, worden de sprekers ervan zelf beboet met gigantische straffen, gevangen genomen, monddood gemaakt, vergiftigd of vermoord, aan stukken gereten en opgelost in zwavelzuur, waarna over deze misdaad zelf een spreekverbod van kracht wordt, wat inhoudt dat wie het wagen dit verbod alsnog te overtreden, op hun beurt kunnen worden vervolgd en vermoord. Waarna, opnieuw, ook over die misdaad een spreekverbod van kracht wordt. En op die manier haast zich de leugen om de waarheid in te halen.

Atypische voorkeuren kunnen met moraal niets te maken hebben omdat zij niets te maken hebben met de vrije wil en derhalve helemaal niet gestuurd kunnen worden. Mensen die manken, doen helemaal niets dat moreel verwerpelijk zou kunnen zijn omdat uiteindelijk niemand zelf te beslissen heeft over de manier waarop hij zich het beste voortbeweegt en dat geldt ook voor mensen die veel sneller kunnen lopen dan alle anderen of voor mensen die zich op atypische manieren verplaatsen. Voortbewegen, spreken, denken, muziek maken, vrijen en ga zo maar door. Zolang het gaat om handelingen gesteld binnen de perken van de wet, kan er geen probleem zijn, het probleem situeert zich vaak pas daar waar de wet zelf haar boekje te buiten gaat door zich te gaan bemoeien met het privéleven van volwassen burgers.

Vele eeuwen lang heeft de staat zich middels de medewerking van de kerk of van nog andere instituten ingelaten met private aangelegenheden van burgers om aldus haar macht over haar onderdanen te kunnen bestendigen of te kunnen vergroten en op de halve wereldbol is dat nog altijd het geval. Emancipatie vormt het enig mogelijke antwoord op die mistoestanden omdat niemand het recht heeft om over andermans leven beslissingen te nemen, om andermans wil aan de eigen wil te onderwerpen, om andermans leven te beëindigen of ook maar te beknotten. Weliswaar, er wordt geschermd met goden en met nog andere hogere machten die in wezen producten zijn van de fantasie van criminelen en dat alleen al is een reden om godsdiensten te verbieden of tenminste om hun macht over het volk in te perken.

Edoch, om vrijheid dient te worden gestreden en zelfs om het behoud ervan en dat dit laatste waar is, betekent tevens dat vrijheid nooit een voorgoed verworven recht is en dat wij alert dienen te zijn voor de bedreigingen ervan die, als de aandacht verslapt, in geen tijd het spook van de slavernij terug kunnen brengen.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 27 juli 2023)

LGBTQIA+

Aflevering 3: Blaise Pascal en markies de Sade

Onder het voorwendsel dat men voor voedsel moet zorgen, wordt groen licht gegeven voor de jacht maar in feite is het de jagers helemaal niet te doen om dat voedsel maar om het jagen zelf, dat hun jachtinstinct en hun moordlust moet bevredigen. Het opgegeven doel waarmee jagers hun activiteit legitimeren is in wezen een voorwendsel of dus een middel om te kunnen jagen en de jacht zelf is niet het middel maar is het ultieme doel.

Het gaat hier om een middel-doelomkering die ook aanwezig is inzake de discriminatie (en derhalve de achterstelling en de uitbuiting) van LGBTQIA+-personen wier maatschappelijke uitsluiting (al dan niet in de openbaarheid) wordt voorgesteld als een middel met de bedoeling om de maatschappij gezonder te maken ("de rotte appels uit de mand verwijderen"), terwijl dat doel enkel een voorwendsel is om op mensen te kunnen jagen (zoals vandaag Ramzan Kadyrov in Tsjetsjenië doet¹) en dus om aan de moordlust van bepaalde lui tegemoet te komen. Die moordlust zit ook verscholen in het paternalisme, in het kolonialisme en in zekere vormen van pedagogie, onder meer deze die Paulo Freire's in zijn Pedagogy of the oppressed aan kritiek onderwerpt en op de keper beschouwd draagt onze ganse cultuur daar de sporen van, wat de tegendoelmatigheid van ons handelen in de hand werkt. Wat betreft de argumenten om op mensen jacht te kunnen maken, doet de inhoud er in wezen helemaal niet toe (zoals dat ook het geval is met geloofsbelijdenissen), wat hier wil zeggen dat er altijd wel een reden zal gevonden worden en valt er vooralsnog geen enkele reden te bekennen, dan neemt men alras zijn toevlucht tot de inbeelding welke voor de gelegenheid met het grootste gemak voor waar wordt aan de man gebracht.

Dat men op mensen jacht wil kunnen maken kan vreemd klinken in de oren van wie niet vertrouwd zijn met zekere takken van de psychologie maar het is helaas een realiteit dat een aantal mensen lust ervaren wanneer zij aan anderen schade kunnen toebrengen. In de sport bestaat er zoiets als gezonde rivaliteit, het is een soort van onderlinge strijd of een concurrentie welke in het spel geoorloofd is en daar situeert zich de betekenis van de eumoreel geladen term 'sportiviteit'. De concurrentie in de wereld van de economie is minder 'sportief' omdat aldaar naast de eerlijke prestaties (of producten) ook reclame toegelaten is waarmee klanten bedrogen kunnen worden. Maar dat is nog steeds geen misdaad zoals dat wel het geval is waar met opzet aan medemensen kwaad berokkend wordt zonder dat zij daarvoor op de een of andere manier vergoed worden maar ook zonder dat de dader daarvan ook maar enig ander voordeel heeft dan de voldoening die hij kennelijk ervaart wanneer zich zijn macht over zijn slachtoffer manifesteert in de vorm van de schade die hij het toebrengt. In dat geval dient het kwaad geen ander doel dan de lust die het opwekt bij de dader. En om die werkelijkheid enigszins te kunnen vatten, kan men te rade gaan bij enkele wijsgeren en literatoren die het mechanisme van dit misdadige genot beschrijven.

Zo gaat de Duits-Vlaamse filosoof Rudolf Boehm op zoek naar de essentie van de middeldoelomkering en de eerste auteur die hij analyseert als ontmaskeraar van de middeldoelomkering is Blaise Pascal (1623-1662) in zijn Pensées. Het is de hoogmoed, het streven naar godgelijkheid, wat de mens doet vallen, zegt Pascal: de goddelijkheid van de ellendige mens bestaat alleen in zijn fantasie, in zijn gedachten. Tegen de ellende en de dood valt niets anders te bedenken dan er niet aan te denken. Vandaar zoeken mensen afleiding (Pascal gebruikt de term 'divertissement') om hun dodelijke levenseinde niet te moeten zien: in de filosofie, in de oorlog, in het spel, in de wetenschappelijke arbeid. Daarbij is nu de middeldoelomkering bij uitstek zichtbaar in het spel: we nemen aan dat de gokker speelt (middel) voor geldwinst (doel) maar in feite is het omgekeerde waar: de geldwinst is slechts een voorwendsel (dus geen doel doch een middel) om te kunnen spelen, zodat het spel zelf het doel is. Het voorwendsel is onontbeerlijk maar het doel is het spel, het 'divertissement', de afleiding die ons ons trieste lot moet doen vergeten. Rudolf Boehm verwoordt de essentie van de middeldoelomkering bij Pascal als volgt: “De haas die men achterna rent - men zou hem niet moeten hebben, indien hij zo werd aangeboden ... Deze haas zou ons niet beschermen tegen de aanblik van de dood en van de ellende die er ons nog van afhouden, maar de jacht beschermt er ons tegen.’ De jacht schijnt een middel tot het doel: de haas neerschieten. De haas blijkt een voorwendsel te zijn, hoewel een onontbeerlijk voorwendsel. De jacht is geen louter middel; in de jacht zelf ligt de belangstelling. Hij leidt af.”²

Een goede eeuw na Pascal behandelde marquis de Sade (1740-1814) een gelijkaardig fenomeen in zijn literaire oeuvre en meer bepaald in de pornografische roman Les 120 Journées de Sodome ou l'école du libertinage uit 1785, waarin vier rijke libertijnen gedurende vier maanden in een kasteel in het Zwarte Woud orgieën houden waarbij zij geïnspireerd door de verhalen van vier prostituées zesendertig tieners seksueel misbruiken en folteren, hetgeen eindigt in een erbarmelijke toestand. Later werd het beleven van lust in het pijnigen van anderen, naar de Sade, sadisme genoemd.

In feite hoeft het onderhavige verschijnsel ons helemaal niet te verwonderen want ofschoon het geheel immaterieel lijkt, ligt het aan de grondslag van menige activiteit waaraan heel wat materiële middelen opgeofferd worden. Wij weten dat een groot deel van de menselijke maatschappelijke inspanningen draaien om het verwerven van een positie in de zogenaamde pikorde, wat concreet betekent dat mensen zich dag in dag uit uitsloven voor het verwerven van een plaats in de sociale rangorde waarin zij het zo comfortabel mogelijk hebben, wat betekent dat zij zo weinig mogelijk meerderen en zo veel mogelijk ondergeschikten overhouden en dit met het uiteindelijke streefdoel om zoveel mogelijk pikken aan anderen te kunnen uitdelen en er zo weinig mogelijk te moeten ontvangen. In de activiteit van dit pikken en gepikt worden manifesteert zich in feite een fascisme dat uiteindelijk berust op de moordlust welke ook de basis uitmaakt van het jachtinstinct. Die handelwijze zou nog kunnen gelegitimeerd worden waar prestaties die elkeen ten goede komen aan de basis liggen van de maatschappelijke status maar waar atypische eigenschappen van derden aan de orde zijn, kan slechts sprake zijn van discriminatie van minderheden of dus van het recht van de sterkste.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 27 juli 2023)

LGBTQIA+

Aflevering 2: L, G, B, T, Q, I, A, +: voorwendsels!

De in de bedoelde categorie van mensen (het gaat immers veeleer om een categorie dan om een gemeenschap) opgesomde initialen staan voor allerlei parafilieën of atypische erotische voorkeuren die op zich helemaal niets te maken hebben met het eigenlijke probleem dat een probleem is van achterstelling en uitbuiting of beroving dat zich bedient van de meest uiteenlopende eigenschappen van mensen om tot hun demonisering en culpabilisering te kunnen overgaan om vervolgens van hen een zogenaamde schadeloosstelling te kunnen eisen, hetgeen neerkomt op pure uitbuiting.

Toen de tijd der kolonies achter de rug was, begon het neokolonialisme en met de afschaffing van de slavernij werd de loonslavernij ingevoerd en zo bijvoorbeeld in de Verenigde Staten werden massaal Chinezen geïmporteerd (van welker import Chinatown een restant is) of naar dat land gelokt met loze beloftes over rijkdom die niet werden ingelost: de betrokken buitenlanders waren er wel aan gehouden om hun heenreis af te betalen, iets waarin vrijwel niemand slaagde omdat die schadeloosstelling jegens hun 'werkgevers' door de lage verloningen van hun slavenwerk meer tijd vergde dan er in een mensenleven voorradig is. Demonisering en culpabilisering om vervolgens schadeloosstelling te kunnen eisen en tot brute uitbuiting te kunnen overgaan vormen de drie etappen in deze specifieke misdaad die mensen jegens hun soortgenoten begaan.

Het jammere is nu wel dat uitbuiters er kennelijk in slagen om te gaan spelen met de aandacht van het publiek door die aandacht af te leiden van het eigenlijke item van de uitbuiting naar het voorwendsel zelf dat listig wordt voorgesteld als een probleem waarvan de ganse maatschappij nadelen zou ondervinden en deze aanvalstactiek heeft tot effect dat het publiek partijdig wordt en zich vijandig opstelt tegenover groepen van mensen die hen op de keper beschouwd helemaal geen kwaad doen maar waarbij het publiek zichzelf maar al te graag verblindt met de door de uitbuiters aangereikte voorwendsels waarmee het ook zijn voordeel doet. Zo werden de joden in de jaren dertig van de voorbije eeuw voor de ogen van alle Duitsers opgepakt en weggebracht naar concentratiekampen waar ze slavenwerk verrichtten en waar ze uiteindelijk werden vergast terwijl de Duitsers zwegen omdat zij konden meegenieten van het feit dat de bezittingen der joden voor een habbekrats werden verpatst: hun woningen werden door de Duitsers (die immers 'Lebensraum' nodig hadden, zoals Hitler het stelde) voor geen geld gekocht en het goud dat na de genocide achterbleef belandde bij Zwitserse bankiers die van plan waren om het nooit terug te geven.

Atypische eigenschappen met betrekking tot de erotiek maar ook met betrekking tot heel andere zaken: zwaarlijvigheid en magerzucht, schoonheid, allerlei handicaps, genialiteit, huidskleur, afkomst enzovoort. Zij vormen de voorwendsels om tot discriminatie en tot uitbuiting te kunnen overgaan en waar die alsnog ontbreken, veinst men de aanwezigheid van atypische kenmerken om tot achterstelling te kunnen overgaan en om de eis tot schadeloosstelling hard te kunnen maken. Ja, waar alle opgesomde kenmerken ontbreken, verzint men prompt kenmerken die voor het blote oog onzichtbaar zijn: men zegt dat de betrokkenen die men wil doden om hun bezittingen te kunnen inpalmen, behekst zijn, zoals in de welbekende historie van de heksen van Salem. De hedendaagse versie hiervan is de demonisering van bijvoorbeeld de categorie van de bejaarden die weliswaar niet langer met de term 'behekst' worden gebrandmerkt maar met de term 'dement', wat op hetzelfde neerkomt: zij leven nog maar zij zijn dement en in feite zijn zij dus al dood, zo wordt het aan de man gebracht. Hoofdverantwoordelijken in de sector van de zorgverlening voor bejaarden spreken zich nu op televisie al openlijk uit over wat zij de noodzaak noemen van een debat over de vraag of het niet de plicht is van de maatschappij om demente bejaarden uit hun lijden te verlossen, uiteraard middels euthanasie, wat wil zeggen: de goede dood of de dood vrij van leed. Ten tijde van de dictatuur onder Hitler werden verschillende categorieën van mensen uitgedacht en van hen werden ook namenlijsten opgemaakt welke dienden afgevinkt te worden na hun 'overlijden', zo'n zes miljoen in totaal en indien het regime de oorlog had overleefd zou dat nog een veelvoud van dat aantal geworden zijn. Onder hen dus ook mensen die omgebracht werden onder het voorwendsel dat zij behoorden tot de categorieën L, G, B, T, Q, I, A, +...

(Wordt vervolgd)

(J.B., 25 juli 2023)

LGBTQIA+

Levende wezens reageren op prikkels uit hun omgeving (waartoe ook het eigen lichaam behoort) en zij doen dat enerzijds grotendeels onbewust, spontaan, reflexmatig of onpersoonlijk en anderzijds alsnog met 'bedoelingen' maar dan wel bedoelingen waarvan zij zich eveneens vaak niet bewust zijn - bedoelingen die behoren tot het domein van een autonoom werkzame natuur waarover wijzelf nauwelijks of helemaal geen zeggenschap hebben. Onze maag verteert voedsel en doet dat zonder de tussenkomst van onze vrije wil; onze ogen volgen spontaan bewegende voorwerpen omdat bewegingen de aanwezigheid doen vermoeden van vreemde entiteiten die bedreigend kunnen zijn; onze gedachten worden deels door indrukken vanuit onze omgeving bepaald, hetzij zintuiglijke prikkels, hetzij media welke gedachten of gevoelens dragen; onze (al dan niet vermeende) wil wordt mede gestuurd door reclameboodschappen, allang 'vergeten' of verdrongen ervaringen of diep gewortelde overtuigingen welke vaak een autonoom leven zijn gaan leiden en op die manier worden wij onwillekeurig, onvermijdelijk of noodzakelijkerwijze voor een stuk geleefd of bepaald door externe zaken omdat het interne met het externe in verband staat of er evenmin van los te denken is als een vis van het water. Onze natuur maakt dat wij reageren op dingen met geen ander doel dan zelfbehoud en soortbehoud en als men deze zaken concreet en in detail probeert te analyseren, komt men alras tot een caleidoscoop van factoren die met elkaar verwikkeld zijn in een spel dat wetenschapslui die zich bijvoorbeeld bezig houden met de problematiek van de kennisextractie voor nog onopgeloste raadsels blijft stellen: wij lijken te 'weten' wat wij doen want op de een of andere manier werpt ons gerichte handelen vruchten af maar tegelijk blijken wij niet te weten hoe en waarom we het zo doen zoals wij het doen - een situatie die een beetje doet denken aan de vaardigheid van het autorijden van een chauffeur die helemaal niet weet wat zich afspeelt onder de motorkap van de wagen die hij bestuurt.

Maar het niet of niet ten volle begrijpen van wat men doet, kan maar zelden een reden zijn om het voortaan te laten: ons onbegrip mag de effectiviteit en de efficiëntie van ons bovendien grotendeels geautomatiseerde handelen niet in de weg staan. Controlefreaks kunnen het daar wel eens moeilijk mee hebben omdat zij geneigd zijn om alles wat zij niet kunnen controleren en dus ook alles wat zij voor zichzelf niet kunnen verklaren, te barricaderen, de pas af te snijden of te verbieden - bij anderen maar ook bij zichzelf. Het voortbestaan van handelwijzen die onbegrepen bleven maar die tegelijk noodzakelijk gebleken zijn, wordt beschermd door tradities die hun kracht halen uit enerzijds de lange tijdsduur van hun voortbestaan en anderzijds het feit dat zij onderhouden worden door heel veel mensen - door een gans volk. Dikwijls weet een volk niet meer waarom het zekere tradities eert en nog veel vaker zijn tradities niet langer effectief, bijvoorbeeld omdat zij hun bestaansreden ontlenen aan toestanden welke intussen niet meer bestaan, wat deze betrokken gebruiken overbodig maakt of zelfs contraproductief.

De grijze zone van handelwijzen die niet, niet langer of vooralsnog niet door kennis worden gedragen maakt zekere handelwijzen fragiel en vatbaar voor kritiek terwijl zij van levensbelang kunnen zijn en in dit verband moeten controlefreaks maar ook alles wat daarmee te maken heeft, zoals overdreven rationalisering, worden geducht. Controle hangt samen met begrip en met rationaliteit omdat redelijkheid met argumenteren heeft te maken en ook met reglementeren: argumenten zijn verbale strijdmiddelen en reglementen hebben behalve met woorden ook met daden te maken omdat zij hun kracht halen uit mogelijke bestraffingen die uiteindelijk fysiek van aard zijn - zij hebben te maken met macht. Waar de macht van het vermeende verstand zich opdringt om de 'macht' van de natuur stokken in de wielen te steken, dreigt het sinds oudsher gevreesde gevaar van de hybris of de overmoed welke destijds Icarus deed neerstorten in de zee.

De LGBTQIA+-gemeenschap is een categorie van mensen die zich willen bevrijden van het keurslijf waarmee zij verstikt geworden zijn in tijdperken getekend door machtswellust, kolonialisme (incluis de kolonisering van het eigen volk) (waarbij kolonisering nota bene betekent: het tot kolonie of tot massa reduceren, het 'gelijkschakelen' en derhalve het ontmenselijken van 'unieke mensen' (een tautologie)), tijdperken getekend door dictators, representanten van (al dan niet vermeende) goden en alles wat daarmee samenhangt: controlerende regimes, naar paranoia ruikende ideologieën, door machthebbers opgelegde, stringente morele regels waarbij een eerloze Victoriaanse 'cultuur' van preutsheid, schaamte en schande prevaleert op die van schuld en geweten, alsook navenante wetgevingen en moraliserende, paternalistische, betuttelende verhalen over goed en kwaad.

Waarmee meteen gezegd is dat de emancipatie van de LGBTQIA+-gemeenschap niet wezenlijk verschilt van elke andere authentieke emancipatiebeweging: emancipatie is bevrijding, men bevrijdt zichzelf van een juk opgelegd door potentaten die de kunst blijken te verstaan om onder allerlei voorwendsels beslag te leggen op andermans bestaan. Zo bijvoorbeeld kennen we de emancipatie van vrouwen, zwarten, slaven, arbeiders of loonslaven en religieuze of etnische gemeenschappen: eens werden al dergelijke categorieën van mensen achtergesteld zodat zij door een bevoorrechte categorie (van een zekere meerderheid ofwel van een hogere of beter bewapende klasse of kaste) naar willekeur konden worden uitgebuit. Emancipatie is het stellen van paal en perk aan het recht van de sterkste dat, pervers genoeg, de wetteloosheid wenst te wettigen. Vanuit de wetenschap dat de mens een wolf is voor zijn medemens, is emancipatie een poging van onderdrukten om zich te bevrijden van de wet van de jungle of van een dierlijkheid die door hun onderdrukkers wordt in stand gehouden. Waar regimes opduiken die deze wetteloosheid pogen te wettigen, zoals het nazi-regime in het Duitsland van voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog, draait de 'cultuur' uit op pure barbarij van het moorden om te moorden, zoals 232 jaar geleden te boek gesteld door marquis de Sade en zoals dat ook nu in de nieuwe Europese oorlog weer het geval is met de nationalistische regimes aan de beide kanten van de frontlijn die, gesteund door hun eigen bisschoppen en papen, het onwetende volk van de beide kanten tegen elkaar trachten op te zetten of, concreter gesteld: zij willen dat het volk zich verdeelt opdat het vervolgens zichzelf zou decimeren, zodat zij dan, zoals zij dat in de ganse loop van de geschiedenis deden, met de buit aan de haal kunnen gaan: Krieg und Leichen, die letzste Hoffnung der Reichen.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 25 juli 2023)

Het goede voorbeeld

De wereld, een hel, zo luidt de titel van een compilatie van naar het Nederlands vertaalde opstellen van Arthur Schopenhauer. In 1823 was de Duitse wijsgeer die een pessimist genoemd wordt vijfendertig maar tweehonderd jaar later is de wereld effectief aan het veranderen in de hel. De duivels waren er al, alleen het vuur ontbrak nog. Deze rampspoed geschiedt ingevolge de woorden van een voorspeller die zegde: “De wereld is al een keer vergaan door water, dit keer zal hij vergaan door vuur”.

De temperaturen lopen overal ter wereld op tot waarden die wij onmogelijk achtten, droogte en woestijnvorming maken landbouw onmogelijk, misoogsten en daarmee gepaard gaande plagen worden de regel, de hete lucht houdt meer vocht vast en schimmels tieren welig, zij vernielen de flora: de olmen, de berken, de wilde kastanjes en alle andere soorten zullen volgen. Uiteraard worden ook de fruitbomen niet gespaard en wat dacht u van de gewassen waarmee wij onszelf en onze veestapel moeten voeden?

Aan de polen smelt het ijs, de ijsberen verdrinken, de gletsjers verdwijnen, de sneeuw op de toppen van de hoogste bergketens is niet langer eeuwig, de zee wordt warm en wild, orkanen woeden, kustgebieden spoelen weg en steeds vaker moeten ook ganse dorpen en steden het ontgelden. Ramptoeristen spoeden zich van her naar der en brengen verslag uit van het einde der tijden, het is een glorietijd voor de getuigen van Jehova. Maar er zijn ook nog optimisten.

Er zijn er die de klimaatcrisis dapper ontkennen: de aarde warmt niet op, zo beweren zij, maar koelt daarentegen af, aangezien wij een nieuwe ijstijd tegemoet gaan. En mocht het dan toch te warm worden, dan zijn er nog de wetenschappers om ons van de verstikkingsdood te redden: zij hebben reeds geopperd dat een confetti van aluminiumschilfers in de atmosfeer het zonlicht kunnen weerkaatsen en derhalve de temperatuur kunnen doen dalen en zij kunnen het weten want zij zijn de nieuwe priesters van het carnaval der grootheidswaanzin.

Maar hebben we niet al eens gezien waartoe dat leidt, die algemene verduistering, bijvoorbeeld waar vulkanen aan het uitbarsten gaan, zoals op IJsland? Bij de uitbarsting van de Laki in 1783 overdekte de lava een oppervlakte van meer dan vijfhonderd vierkante kilometer en de gassen en de zure regen, die zelfs de huid irriteerde, maakten IJsland steriel en er kwam hongersnood: een vierde van alle IJslanders stierven, tienduizend mensen in totaal, alsook een groot deel van het vee. In Engeland kwamen drieëntwintigduizend mensen om. En zie wat er gebeurt bij een natuurlijke zonsverduistering: de maan schuift voor de zon en in luttele seconden, gelijktijdig met het intreden van de duisternis, zakt de temperatuur gezwind met tien graden tegelijk en in de tropen wordt het zowaar fris. In wat voor een ijskelder zou dan de aarde niet veranderen als het zonlicht voor eeuwig en drie dagen werd gedempt? Experimenteren buiten het labo: na de coronarampspoed die nog helemaal niet voorbij is, hebben wie over nog een heel klein beetje verstand beschikken er wel de buik allang van vol, toch?

Wij vergissen ons als wij geloven dat een god ons wel zal redden van een voortijdig einde voor deze schone aarde. Ons verstand werkt altijd een beetje fout, het heeft nooit snor gezeten met onze logica, wij geloven bijvoorbeeld dat de kans om dood te gaan met het ouder worden krimpt omdat het aantal ochtenden dat wij levend wakker worden almaar toeneemt. Ja, hoe meer dagen ons leven telt, des te waarschijnlijker achten wij het dat we morgen andermaal mogen rekenen op een dag. En dat geldt voor ons eigen leven maar het geldt uiteraard ook voor het voortbestaan van de planeet. Er kan geen eind aan komen, zo redeneert ons foute brein, want het bestaat al veel te lang: indien er een einde kon aan komen, dan was het immers allang gebeurd. Maar wij weten al dat wetenschap de nieuwe religie is, dat alle oorlogen godsdienstoorlogen zijn en dat derhalve het einde der tijden alleen nog maar een kwestie van tijd kan zijn.

Het is nog nooit gebeurd, een wereldbrand die alles en allen in de as legt, en dus is het onwaarschijnlijk dat het ooit gebeuren zal, zo leert ons het verlicht verstand op grond van de deskundige want hoogst persoonlijke ervaring dat het nog nooit gebeurd is dat wij stierven en dat het derhalve onwaarschijnlijk is dat dit ooit gebeuren zal. Het zijn variaties op het thema van niets nieuws onder de zon - een leugen vanjewelste.

Want anderen zeggen met Herakleitos dat men geen twee keer door dezelfde stroom kan stappen: niets herhaalt zich, alles is nieuw, derhalve kunnen wij best alles verwachten, ook wat niet verwacht kan worden. “Gewone mensen weten niet dat alles mogelijk is”, zo klonk het uit de mond van een grote filosofe die getuige was van het ergste onheil hier op aarde ooit. Wij mogen inderdaad verwachten dat het almaar warmer worden zal. Dat morgen het zeewater aan de kook zal gaan, dat het allemaal zal verdampen, dat de stijging van de temperatuur in de atmosfeer niet zal ophouden bij 48 graden Celsius en ook niet bij 480 graden. Immers, om maar iets te zeggen: in de kern van de zon bedraagt de temperatuur volgens de deskundigen vijftien miljoen graden Celsius. Een getal van acht cijfers. Bij drie cijfers zijn wij allemaal al zo gaar als de garnalen van het kermiseten op ons bord.

Maar wat wil je, aldus Van Togenbirger, als wij geregeerd worden door figuren die in trance raken wanneer zij hun kinderen, vrouwtjes incluis, zien defileren met de mitrailleur op de tienerschoudertjes? Overigens zijn het de wapens van die vorstelijke kindsoldaten welke garanderen dat alle economische debacle-festivals ten spijt het land prompt brons blijft halen op de ranglijst van de rijkste Europese staten.

(J.B., 23 juli 2023)

Wordt Spanje weer extreemrechts?

Morgen, 23 juli 2023, worden in Spanje vervroegde verkiezingen gehouden en wordt aldaar de dreiging van extreemrechts groter met de opkomst van de neoliberale partij Vox onder de leiding van de Bask Santiago Abascal Conde, getogen in de Partido Popular waarin Vox haar wortels had maar waartegen ze zich alras heeft afgezet om nu een populistische, anti-Europese koers te varen met op het partijprogramma: de teruggave van alle macht aan Madrid en het verbod op afscheidingsbewegingen (à la Carlos Piedmont met zijn Catalanisten), het verbod op abortus, euthanasie en de genderbeweging, de uitwijzing van moslims en ook nog de bescherming van het recht op het houden van stierengevechten die weer 'cultureel erfgoed' moeten worden genoemd en die dan ook subsidies verdienen.

De ideologische basis van Vox is het regime van Francisco Franco, de Spaanse dictator vanaf de vooravond van W.O.II tot aan zijn dood in 1975: hij werd in 1936 'generalisimo' en liet zich in 1953 (naar aanleiding van een afspraak met het Vaticaan over gedeelde belangen waarbij het nationaalkatholicisme de staatsgodsdienst van Spanje werd en het burgerlijk huwelijk alsook de echtscheiding werden afgeschaft) “Spaanse leider bij de gratie Gods” noemen, executeerde in de Spaanse burgeroorlog naar schatting tussen de 15.000 en 270.000 tegenstanders (Spanjaarden), voerde het Spaanse vreemdelingenlegioen aan en liet zich steunen door Mussolini en door Hitler maar bleef neutraal (afzijdig) in de strijd en Spanje werd pas in 1955 tot de VN toegelaten. Ofschoon na Franco's dood in Spanje socialisten aan de macht kwamen, straatnamen werden gewijzigd en standbeelden opgeruimd, volgde er geen rehabilitatie van slachtoffers van de dictatuur en bleef er een 'Nationale Francisco Franco Stichting' bestaan om zijn naam in ere te houden. Tussen haakjes bleven toentertijd de (eveneens ultra-katholieke) Belgische vorst en vorstin Boudewijn en Fabiola Franco zeer genegen.

De zwaai naar extreemrechts in Spanje heeft dezelfde kenmerken als het populisme elders in Europa dat vooral teert op een onwetendheid gevoed door vergetelheid ingevolge het wegebben van de verleden gruwels uit het geheugen van het volk. Menig getuige heeft tot voor kort voor het gevaar van die vergetelheid gewaarschuwd maar nu niemand van hen nog in leven is, tooit de duivel zich weer ongestoord in het ornaat van de stralende engel die hij eenmaal was.

(J.B., 22 juli 2023)

Over de macht van vertrouwenspersonen

Misbruik van vertrouwen ligt vaker aan de grondslag van wantoestanden die hun gelijke niet kennen omdat vertrouwenszaken te maken hebben met macht over jezelf die je aan een ander geeft en waarmee die ander dingen kan doen waar je baat bij hebt maar evengoed dingen die je naar de verdommenis kunnen helpen.

Wie hulp zoeken dienen vooral deze twee zaken voor ogen te houden met betrekking tot degene bij wie ze gaan aankloppen: in de eerste plaats moet die persoon kennis van zaken hebben maar het tweede punt is even belangrijk en luidt dat de helpende het ook goed moet menen met de hulpzoekende. De kennis slaat op de mogelijkheid om te helpen en de goede bedoelingen slaan op de wil om dat ook te doen en geen van beide mag ontbreken: een priester kan het goed bedoelen maar gebedstherapie zal weinig baat brengen voor een zieke die om raad komt en ook een arts die misbruik maakt van de klacht van zijn patiënt om deze aan het lijntje te houden, heb je beter niet.

De twee misbruikers bestaan en met een combinatie van de twee is men uiteraard nog slechter af. Bovendien zijn die misbruiken niet zeldzaam en in bepaalde gevallen zou men zelfs gaan geloven dat ze veeleer de regel vormen dan de uitzondering. In de reclamewereld is dat pertinent het geval en dit bedrog wordt door de staat gedoogd, al bestaan er nu ook wetten die de reclame voor bijvoorbeeld tabak verbieden.

Maar niet alleen in de wereld van de reclame wordt men misleid, ook religies en ideologieën blijken kampioen in de aanbiedingen van schijnbare hulp die alleen maar lokaas is om (vooral kwetsbare) mensen mee aan zich te binden en hen dan leeg te zuigen. Malafide figuren of organisaties beschouwen elke mens die zij winnen als een goudmijn en dat het slachtoffer daaraan uiteindelijk ten onder gaat, zal hen worst wezen omdat immorele organisaties en individuen nu eenmaal geen geweten hebben als er ook geen wetten bestaan die hen hun misleidende praktijken verbieden.

Het zou een vuistregel moeten zijn dat men op zijn hoede hoort te zijn jegens organisaties of figuren die er warmpjes inzitten omdat macht en rijkdom altijd wel ergens te maken hebben met het bestelen van anderen, zo niet met een onrechtvaardige verdeling van de taart die de rijkdom is: rijkdom is altijd beperkt en wat de een teveel heeft, komt daarom ook de ander tekort.

Geheel onterecht ontsnappen gevestigde instituten omwille van hun faam gemakkelijk aan verdenking en waakzaamheid is daarom allerminst overbodig. De wreedaardige conversietherapie die opnieuw de krantenkoppen haalt, laat zien hoe psychiaters die dan toch wetenschappers zijn, zich in zekere gevallen door priesters de les laten spellen en hun patiënten laten terechtkomen in de klauwen van, jawel, exorcisten. Het gaat niet om pseudopsychologen of om sekten maar om vooraanstaande burgers met een opleiding in de geneeskunde en om katholieke priesters. Zo bijvoorbeeld kopt op 7 mei 2019 Het Laatste Nieuws: “Exorcisten verzamelen deze week in Vaticaan “om krachten te bundelen in strijd tegen duivel”" en men leest warempel: "De meeting vindt plaats in het Ateno Pontificio Regina Apostolorum in Rome - een universiteit die gelinkt is aan het Vaticaan - en er zijn geestelijken aanwezig van de katholieke, anglicaanse, lutheraanse, Grieks-Orthodoxe en pinksterkerken".¹ En de clerici leggen uit: "We kunnen dan in overleg met dokters, psychologen en psychiaters pastorale zorg bieden".² Wat, gruwelijk genoeg, betekent dat wetenschappelijk gevormde mensen, artsen, specialisten, hieraan meewerken.

Misbruik van vertrouwen: religie, extreemrechts maar vooral ook kapitaal is hier van de partij en minder mondige mensen krijgen het te verduren. Zoals ook daar waar de fortuinen op het spel staan van de neoliberalen die omwille van de centen het milieu willen blijven om zeep kunnen helpen en er godbetert ook nog in slagen om aan een massa van vooral ongeschoolde en makkelijk te misleiden mensen wijs te maken dat de klimaatwetten er komen om hen in de tang te houden.

(J.B., 20 juli 2023)

https://www.Universiteit van Vlaanderen.be/

Ludo De Witte over de moord op Lumumba (4)

https://www.apache.be/gastbijdragen/2018/03/29/hugo-claus-en-onze-congo

https://www.dewereldmorgen.be/schrijver/ludo-de-witte/

Congo:

62 jaar na de moord op Patrice Lumumba (+17 januari 1961):

de moord op Chérubin Okende Senga (+13 juli 2023)

Over macht

3. De aanstaande nieuwe wereldorde

Macht houdt maar zolang stand totdat de slaven ongehoorzaam worden en de derde en de vierde wereld hun plek opeisen onder de gewone burgers in de rechtsstaat. Edoch, de slavernij verdwijnt niet, zij verpakt zich onder andere opschriften en zij wordt loonslavernij; de kolonies worden 'ontwikkelingslanden' onder het 'protectoraat' van hun onverminderde uitbuiters want 'uitbuiting' heet voortaan 'bescherming' en die 'bescherming' slaat niet op de territoria die worden leeggeroofd maar op de rovers zelf, het gaat om de bescherming van voorrechten en om de continuering van het kolonialisme, het neokolonialisme.

Het rijke noorden en het arme zuiden: gedurende eeuwen heeft het westen het zuiden leeggeroofd en als slaaf gevangen gehouden en dit hoofdzakelijk dankzij enerzijds het buskruit of de gevreesde wapens en anderzijds de tovenarij of de religie die de mens gedefinieerd heeft als de hoeder van de schepping, zeg maar: de vertegenwoordiger van god op aarde, wat de paus ook zelf beweert te zijn. De papen zijn de bazen en wie het daarmee niet eens zijn, krijgen de kogel van de keizers (twee handen op één buik): het is gewoon een versie van de ordinaire bedreiging welke luidt tot in de cinema en de strips: “Uw geld of uw leven!”

Evenwel gaat het om een westerse elite want die houdt ook het 'eigen' volk onder de duim in haar fabrieken. Het eigen volk en dan het volk uit de kolonies, de miljoenen geïmporteerde slaven en tenslotte de zogenaamde illegalen welke door de landsgrenzen worden gefabriceerd. Die maken immers dat wie ze overschrijdt, in de volkomen slavernij belandt omdat hij arriveert op een plek waar hij tegelijk aanwezig is én niet aanwezig mag zijn, terwijl hij wel moet eten, zodat hij daarvoor moet werken zonder verder eisen te kunnen stellen omdat hij nu eenmaal illegaal is op die plek en zonder rechten: hij moet dan maar tevreden zijn met wat hij krijgt en dat is precies genoeg om aan de slag te kunnen blijven en altijd te weinig om terug te kunnen keren; hij zit zoals een vogel in een kooi gevangen en moet daar de tredmolen waarin hij loopt, draaiende houden tot hij erbij neervalt.

Maar alle dingen kennen een einde en dus ook deze dingen: het systeem wordt oud, de werklieden verenigen zich en staan op tegen hun patroons, de honger doet de armen stelen, de opstand holt het systeem uit, burgeroorlogen woeden, zij worden doodgezwegen maar kunnen niet langer neergeslagen worden, de verdovende middelen zelf brengen onrust teweeg, de weelde ziekte en krankzinnigheid. Uiteindelijk laat de elite de teugels los en zij kijkt uit naar nieuwe vormen van vermaak.

In het huidige wereldbestel lijken nog altijd twee systemen tegen elkaar op te boksen en dat zijn de zogenaamde vrije wereld (zoals die althans zichzelf benoemt) en de wereld van het communisme. In 2009 ziet BRIC het levenslicht, twee jaar later uitgegroeid tot BRICS (Brazilië, Rusland, India, China en Zuid-Afrika) en dat is een gloednieuwe unie van landen die bijna de helft van de wereldbevolking uitmaken en het vierde deel van het landoppervlak bestrijken, het zijn omzeggens de verdrukte gebieden uit de voorbije eeuwen die zich verenigen, 'waarschijnlijk' onder de vlag van het wereldcommunisme dat immers luistert naar het devies van Karl Marx: “Arbeiders aller landen, verenigt u!”

Zij die denken dat Marx nu oude koek is, vergissen zich wel schromelijk: de aloude leveranciers van grondstoffen en spijzen welke maken dat de levensstandaard van elke westerling te danken is aan veertig slaven uit de derde wereld lijken in staking te zijn gegaan en zij plannen het over een heel andere boeg te gaan gooien. Het meer ontwikkelde deel van de westerlingen is hierin wel mee maar vormt vooralsnog een minderheid omdat de informatie over deze evolutie achter wordt gehouden ofwel wordt vervalst door potentaten die blijven weigeren om hun macht uit handen te geven en die de wereld liever zien vergaan door milieuschade zoals vergif, opwarming en nucleaire wapens dan een brijzel van hun macht prijs te geven. Edoch, zij zullen alle macht verliezen, het tij is al gekeerd, de beweging is ingezet en wast, het is alleen nog maar een kwestie van tijd. En men moet zich niet vergissen: nu gaat alles ook veel sneller dan pakweg een halve eeuw geleden.

(J.B., 13 juli 2023)

Over macht

2. Gedrogeerde machineonderdelen

Nu de spraaktechnologie van Lernaut en Hauspie door de Amerikanen in hun software werd gestopt, zullen ze zeldzaam zijn geworden maar de senioren onder ons zullen zich hen nog herinneren: de typistes van het ministerie die de ganse dag hun Erika lieten ratelen of hun Olivetti, waar blad na blad uit rolde dat het een plezier was om te zien. Zij deden dit, en nu komt het: zij deden dit terwijl zij onderling in gesprek waren over koetjes en kalfjes en aldus bewezen zij een realiteit die alle neurologen uitermate interesseerde: zij toonden aan, zonder het zelf te weten, dat bij het overtypen van tekst het hoofd volledig overbodig is; de informatiestroom geschiedt bij alle geoefende exemplaren van deze heel bijzondere ambtenaren van de oogzenuwen naar de zenuwen en spieren van de handen en de vingers en het hoofd komt daar omzeggens niet meer aan te pas, dat kan zich voortaan lustig vermeien in gesprekken over het weer, over de collega's of over de Tv-soaps; de stroom van informatie hoeft het hoofd helemaal niet meer te passeren. En geoefende pianisten doen iets gelijkaardigs. Ja, het verstand van handenarbeiders situeert zich letterlijk in de handen.

Die werkelijkheid lijkt leuk, het gaat om verregaande automatisering van fysieke handelingen waarbij ook zintuigen betrokken zijn maar het dan toch opmerkelijke gebeuren heeft ook een wrede schaduwkant: het lichaam van steeds meer mensen wordt in een steeds uitgebreider deel van hun tijd in beslag genomen door processen die zich in feite helemaal buiten hen om afspelen en die ook niet langer door henzelf worden gestuurd maar door plichten opgelegd door derden die de arbeiders daarvoor verlonen. In werkelijkheid gaat het erom dat mensen op die wijze hun hele lijf verkopen aan voor hen onbekenden die hen op de keper beschouwd chanteren omdat zij werkweigeraars bestraffen met honger, dorst en kou of dus met de inbeslagname van hun leven. De benaming daarvoor is loonslavernij. Wat wel te verstaan heel letterlijk betekent dat het gros der mensen niet langer over het eigen lijf en leven meester is. Een ander heeft daarover het meesterschap verworven, iemand met meer macht en de uitoefening van die macht bestaat in het zich op de beschreven wijze toe-eigenen van de lichamen van anderen.

Het erge van de hele zaak is dat wij het kennelijk niet beseffen wat ze met ons doen, wij verkeren immers in de waan dat wij al werkende helemaal vrij zijn want wij kunnen praten over het weer en over nog duizend andere dingen, onze gedachten zijn vrij: ja, “die Gedanken sind frei”, zo zongen in de strafkampen van nazi-Duitsland ook de joden maar uiteraard veeleer met zelfspot dan met zelfvoldoening want wat baten gedachten die zo vrij zijn dat zij zich de meest exquise delicatessen kunnen dromen als de maag leeg blijft? Wij trappen aardig in de val als wij geloven in dat soort van vrijheid en de verleiding daartoe is vandaag groter dan ooit, in dit tijdperk van een gigantisch schijnbestaan dat geproduceerd wordt middels het internet en dat zich situeert op chips niet groter dan een vingernagel.

En zo belanden wij bij de macht van het sprookje dat ons meevoert naar Disneyworld, de Olympic Games of het Elisabeth Concours: wij verworden tot 'beste kijkers', 'luisteraars', 'liefhebbers' of andersoortige consumenten die met geld betalen om al onze aandacht te spenderen aan het santenkraam van vreemdelingen die ons pluimen door op meer dan één manier aan de haal te gaan met onze tijd en derhalve met ons leven. De geautomatiseerde constante verbinding tussen de ogen en de handen laat weliswaar het hoofd met rust maar vergeten wij dan vooral niet dat wij aldus in het echter leven alsnog geketend zitten aan een scherm en een klavier, een bureaustoel en een horloge, wat betekent dat wij (en dat zijn onze lichamen) herleid werden tot een aanhangsel van die machines gedurende (goed berekend) elk ogenblik van de ons door de natuur toegemeten actieve tijd. Gevangen zijn wij dan omdat ons naast de werkplek geen ander oord meer wordt gegund, omdat onze beperkte levenstijd geheel opgaat in een stoel die eigenlijk een kerker is of een vergeetpunt. In het echte leven liggen onze lichamen vastgeketend opdat onze 'geest' zou kunnen dromen in het schijnbestaan van het internet. 'Geest'!? Ja, wij boeten dag na dag om te kunnen schitteren op facebook maar wat stelt een bestaan op facebook voor? Het is een plekje niet groter dan het puntje van een naald op een of andere chip in een vreemd land, een plekje nog vergankelijker dan een stofje in de wind. En uiteraard zijn het degenen die ons dit alles aandoen die dan binnenrijven wat zij aan ons ontnemen. Zoals ze trouwens doen met alle andere moderne toestellen en prutsen die ons worden aangesmeerd als waren zij hulpmiddelen die wij niet kunnen missen maar die geen ander resultaat opleveren dan dat zij levenstijd van burgers beneden in de maatschappelijke orde overhevelen naar burgers die wat hogerop gesetteld zijn. Die van helemaal boven komen uiteraard ook ooit aan hun einde maar dat staat de uitoefening van hun macht niet in de weg. Het lijkt er sterk op dat de zogenaamde geest een uitvinding is van overheersers waarmee zij hun slaven kortwieken, beteugelen en gevangen houden. Lichaam en materie zijn niet belangrijk, zo liegen zij hen voor: geef dat maar aan ons en kies zelf voor de onvergankelijke geest! Toentertijd waren de potentaten religieuze leiders, vandaag zijn zij de bazen van de nieuwe sprookjeswereld.

(J.B., 13 juli 2023)

Over macht

1. Andermans hoofd

Aan de mensen wordt verteld dat zij hun verstand moeten ontwikkelen teneinde autonoom te kunnen denken maar wij weten intussen dat deze smoes een waarheid verbergt die heel anders klinkt. Ons hoofd, onze hersenen, zijn immers helemaal geen instrumenten in onze eigen handen, het zijn daarentegen de teugels waarmee de maatschappelijk hoger geplaatsten ons sturen waarheen zij maar willen, zoals ook de ruiters met hun paarden doen. Geef mij een kind totdat het zes jaar oud is en doe er daarna mee wat ge wilt: waren het niet de Jezuïeten die dat zegden? Wisten zij niet al dat het ganse leven van een mens bestuurd kan worden met een vorming in de zes eerste levensjaren? Want dan worden de teugels aan de mens bevestigd, dan leert hij 'tuk' van 'jurt' onderscheiden en 'ju' van 'hauw'. Dan leert hij te gehoorzamen aan wetten van welker bestaan hij zich niet eens bewust kan worden. Zoals het lichaam in alle autonomie en dus zonder dat wijzelf dat beseffen, leert om vetreserves op te slaan van zodra het wat honger te verduren krijgt, wat zich dan vertaalt in het onomkeerbare jojo-effect dat ervoor zorgt dat men dik zal worden eenmaal men na de vastentijd weer normaal begint te eten, zo ook leert ons hoofd te reageren op externe prikkels zonder dat wij ons daarvan bewust zijn. Zoals het lichaam, eenmaal oud geworden, zichzelf verdooft met vergeetachtigheid en met wat men nu ook 'dementie' noemt, teneinde te ontsnappen aan het wrede besef van het naderende levenseinde, zo spint ons zwaar beteugeld hoofd voor ons de juiste dromen die er moeten voor zorgen dat wij gaan geloven in een onzin die ons warempel recht genoeg houdt om met werken door te kunnen gaan van zodra wij de school verlaten totdat wij mij pensioen moeten omdat wij dan door de band niet meer renderen kunnen. De dromen over een 'later' waarvan men ooit aan de weet komt dat het niet bestaat, om nog te zwijgen over de vertelsels van de hemel met zijn honderdvoudig loon voor hen aan wie het werd onthouden in dit tranendal zoals de zaligsprekingen het verhalen naar welke al de onvergolden mensen smachten omdat zij nu eenmaal geen opium betalen kunnen.

Maar intussen weten wij dus al dat dit zo gebeurt en het wordt ons ook niet langer verhinderd dit te weten omdat in deze tijd de dingen op hun einde lopen zodat die kennis in het hoofdje van jan met de pet nu niet veel kwaad meer kan berokkenen aan zijn meerderen. Dat deze laatsten nu ook de teugels lijken los te laten, voorspelt zowaar niet veel goeds over wat er morgen in de wereld te gebeuren staat: viert maar feest, jij lieden, nu het nog even kan, zo leest men in de gedachteballonnetjes van hen die eens de autoriteiten waren, want morgen gaat gij richting slachtbank, een andere richting zal er voor u helaas niet meer zijn, getrouw het devies van John Heartfield: “Krieg und Leichen, die letzte Hoffnung der Reichen”. Het is een soort van galgenmaal dat zelfs aan moordenaars wordt gegund vanuit een mededogen dat zelfs de wilde dieren kennen, die immers hun prooi met gif verdoven alvorens ze die naar binnen werken, ze maken er een spel van dat zelfs iets erotisch heeft omdat Eros en Thanatos nu eenmaal een koppel vormen: de liefde en de dood. Over hen wordt altijd zo mooi gelogen dat de eerste de laatste overwint maar wij zullen alsnog tegen heug en meug moeten leren verteren dat de bemanning van de reddingssloepen van 'the Unsinkable' vrijwel uitsluitend bestond uit volwassenen van de mannelijke kunne. Het recht van de sterkste of de wetteloosheid is een reus of een Titaan, Eros daarentegen is een kind dat speelt met vuur, wellicht met het gevaarlijkste vuur op aarde. Verstand verdwijnt spoorslags eenmaal het zo ver is, precies omdat de hersenen teugels zijn en teugelloosheid rest van zodra Eros doel treft. Aan de mensen wordt verteld en zij belijden het te geloven en dat volstaat ook voor de potentaat die aldus zijn macht bevestigd ziet. Want macht is altijd macht over de waarheid, macht om de waarheid het zwijgen op te leggen. Vergankelijke macht maar alsnog macht.

(J.B., 11 juli 2023)