Archief

Voor jonge, talentrijke voetballertjes is de combinatie tussen school en sport niet altijd evident. Zij hebben elke dag training, moeten zich reppen om na school op tijd thuis te zijn en om 's avonds tijdig op training te raken. Ondertussen moet er ook nog gestudeerd worden. In Frankrijk werden daarom “centre de formation” opgericht, waarin de jonge Franse spelertjes in de voormiddag les krijgen en in de namiddag training. Heel wat aanstormend Frans talent is het resultaat van deze “centre de formation”.

Met dit in het achterhoofd zochten de Waregemse scholen van het Gemeenschapsonderwijs, en verantwoordelijken van SV Zulte-Waregem naar een vorm van samenwerking die haalbaar is binnen de huidige Vlaamse onderwijswetgeving. In Waregem hebben Middenschool Groenhove en KA De Zeswegen hebben reeds een aantal sportrichtingen. Het resultaat is het project “Voetbalschool”.

Elke school kan voor elke richting een aantal uren vrij invullen. Op die manier wordt er voor de leerlingen plaats vrij gemaakt om op maandag- en donderdagvoormiddag voetbaltraining in te lassen. Deze training wordt gegeven door een voetbaltrainer van SVZW op de velden van SVZW. Hierdoor is de kwaliteit gewaarborgd. Het project staat enkel open voor leerlingen die spelen op nationaal niveau. De spelers hoeven niet aangesloten te zijn bij SVZW. Sportieve leerlingen die op een lager niveau spelen, kunnen terecht in de sportrichtingen die nu al aangeboden worden.

In middenschool Groenhove wordt gestart in het 1ste leerjaar A en B. In KA De Zeswegen worden in het derde jaar bijna alle richtingen opengezet voor de voetbalschool. Je kan de voetbaltraining dus combineren met alle ASO-richtingen, maar ook met TSO handel, elektromechanica of industriële wetenschappen of met BSO, hout of basismechanica. De volgende jaren krijgt de voetbalschool dan een vervolg tot in het zesde jaar.

De leerlingen kunnen tot 17u30 in de studie op school blijven, daarna wordt er nog studie aangeboden door SVZW zelf. MS Groenhove en KA De Zeswegen liggen op wandelafstand van de velden van SVZW. Wie te veel tijd verliest door na schooltijd naar huis te gaan en daarna terug te keren naar de training, kan tot aan de training in de studie blijven en daar zijn huiswerk maken.

Het project is een win-win situatie voor alle partijen. De extra training brengt de voetballertjes op een hoger niveau, wat ook de club ten goede komt. Bovendien kunnen zij sport en studie beter combineren. Doordat het project voor alle richtingen wordt opengesteld, kunnen zij kiezen voor de richting die het best bij hun interesses past. De GO-scholen profileren zich via dit project nog meer als sportscholen. Voor alle duidelijkheid: dit project staat los van de sportrichtingen die nu al aangeboden worden. Daarnaast blijven alle richtingen bestaan voor de leerlingen die niet naar een sportrichting op zoek zijn.

info :  www.msgroenhove.be  of    www.kawaregem.be

Voor velen staat de paardenstoet van augustus 1997 nog helder gegrifd in het geheugen als één van de grootste manifestaties tijdens hun leven in Waregem. Stoetenbouwer Roger Steuperaert, die zijn sporen al had verdiend in Nieuwenhove, slaagde erin met zijn ploeg medewerkers rond Etienne Deman e.a. Waregem tien jaar geleden op de kaart te zetten als de  stad van de Paardenstoet. Honderden figuranten uit het Waregemse verenigingsleven en representatieve gastgroepen met paardenattracties bezorgden de tienduizenden bezoekers toen  een onvergetelijk spektakel. Het was toen al duidelijk: de Paardenstoet moest een traditie worden in Waregem, de stad van het paard.

Dat die traditie uiteindelijk tien jaar later wordt verder gezet, is voor een belangrijk deel te danken aan de voorzet van vorig burgemeester Yolande Dhondt. Met het vorig stadsbestuur gaf zij de aanzet voor een nieuwe stoet, die resulteerde in de Parade van het Paard. Intussen heeft zij Waregem binnengeloodst in het Euro Equus, een bondgenootschap met enkele Europese steden van het Paard. Dit Europees verbond is één van de kapstokken van het Internationale karakter van de Waregemse Paarden Parade van zondag 19 augustus. De manifestatie is volledig gratis.

Zowel door de thematische invulling als door de omvang van het project wordt de paardenparade ongetwijfeld hét paradepaardje van deze 160ste editie van Waregem Koerse. Zowat 600 figuranten, ruiters, menners en muzikanten  en meer dan 300 paarden zullen deelnemen aan deze parade. Het vorig stadsbestuur heeft al vorig jaar de nodige beslissingen genomen om de organisatie van de stoet professioneel aan te pakken. De Waregemse Ren- en Ruiterverenigingen (De Gaverbeek, Equino, …) zijn al maanden druk in de weer met het invullen van de verantwoordelijkheden voor de verschillende uit te beelden scènes (drie hoofdthema's, 38 taferelen). De Parade van het Paard heeft plaats op een omloop van zowat 3 km langs de Waregemse centrumstraten.

Van dorp naar stad

Uit een fusie van agrarische gemeenschappen Waregem, Beveren-Leie, Desselgem en Sint-Eloois-Vijve is de gemeente Waregem in het jaar 2000 stad geworden en dankt haar groei en bloei aan de vlasnijverheid  (the golden river) en aan de textielnijverheid (the carpet route). Uit de volkscultuur van de oogstfeestende boeren is in 1847 Waregem Koerse ontstaan. In dit gedeelte van de stoet zal het roemrijke Belgische trekpaard en het Vlaamse Paard ruimschoots aan bod komen met herinneringen aan de hengstenhouderij van wijlen Hilaire Vandenhende en de grote paardenfokkerijen in de omgeving van Waregem.

160 jaar Waregem Koerse

Dankzij het typisch Zuid-West-Vlaamse doorzettingsvermogen werd de Steeple Chase van Vlaanderen door boeren, notabelen en industriëlen van Waregem in samenwerking met het gemeentebestuur uitgebouwd tot ’s land topevenement op het vlak van paardenrennen. Zowel de draverij als de steeple hebben zich ondanks moeilijke oorlogsjaren bijzonder sterk kunnen handhaven en ontplooien gedurende 160 jaren. Bijzondere aandacht gaat naar de eigen en unieke sfeer op de Waregemse hippodroom met een aantal hoogtepunten zoals het bezoek van de graaf van Vlaanderen, de Vlaamse overwinning van Piggly Wiggly, …. ook champagne en dames met feestelijke hoeden zullen zeker niet ontbreken!

Euro Equus

Waregem heeft verschillende pijlen op haar boog als het om paarden gaat, met name diverse internationale topevenementen, aandacht voor personen met een handicap, het peterschap van het Vlaamse paard en de internationale samenwerking binnen Euro Equus. Euro Equus is een samenwerkingsverband tussen Waregem en de steden Jerez de la Frontera (Spanje), Pardubice (Tsjechië) en Golegã (Portugal), ter bevordering van de cultuur en het patrimonium van het paard.  De eigen barokke paardenrassen van deze steden, respectievelijk de Andalusiër, de Kladrubber en de Lusitaniër komen hier uitgebreid aan bod. Het productiehuis Promotheus Inc. bouwt hiervoor een aantal indrukwekkende praalwagens.

Voor de evocatie rond Waregem koerse wordt ondermeer beroep gedaan op  8 tot 12 ruiters of amazones op rijpaard in jockey outfit en renpaardenzadel zoals bij de presentatie van de renpaarden voor aanvang van de Steeple Chase. De scène “Bezoek van Prins Filip, graaf van Vlaanderen, aan Waregem Koerse in 1854 gebeurt met een escorte te paard met open koets. De ruiters zijn gekleed in galakledij van de gendarmerie uit deze tijd. Hiervoor werd gezocht naar oudere mannen met streng allure, en paarden van dezelfde kleur en grootte. Euro Equus wordt ingeleid met bij elke stad (Waregem, Golega, Jerez, Pardubice) telkens 2 ruiters met 2  dezelfde paarden. De ene ruiter draagt dan de landenvlag, andere ruiter draagt de stadsvlag.

De Waregemse renverenigingen leveren ook de twaalf ruiters/amazones die de “wandelende weide” uitvoeren. Dit wordt een lang touw (reep) waarbinnen een kudde van 10 trekpaardenmerries met veulen in de stoet mee evolueren. Ongeveer 20 personen worden gevraagd voor het trekken van de mestkarretjes, die in de stoet na elke groep met paarden de mest van de straat verwijderen.

De stoet wordt feestelijk afgesloten met het internationaal bekende Reiterfanfarencorps uit het Duitse Visbek.  Aansluitend op deze praalstoet organiseert de Waregem Ren- en Rijvereniging een bijzondere avondren op de Gaverbeekhippodroom.

Het dossier komt stilaan in de uitvoeringsfase. De bouwaanvraag is al in april ingediend en ten laatste in oktober wordt de goedkeuring verwacht. Het gaat om een derde vleugel, die vertrekt in de huidige binnentuin van De Meers en loopt tot aan de Zuiderlaan. Op de gelijkvloerse verdieping komen de administratie en de sociale dienst van het OCMW. Op de eerste verdieping is er ruimte voor 25 gewone rusthuisbedden, op de tweede verdieping voor 14 serviceflats. De afwerking wordt verwacht tegen 2010.

De zorgcampus heeft al gezorgd voor een grondige verandering van de OCMW-site en met de op stapel staande bouwwerken groeit de campus naar een definitieve structuur. Vooral voor het woon- en zorgcentrum De Meers biedt de nieuwe uitbouw nieuwe mogelijkheden. Zeker aan de kant van de Zuiderlaan krijg je een heel ander uitzicht. Behalve de invulling van het braakliggend gedeelte met nieuwbouw verdwijnt ook RVT D'Hagewinde, het voormalige moederhuis. Ook hier heeft het stadsbestuur plannen voor een toekomstgerichte nieuwbouw, die zou de nood zou kunnen invullen aan een ruime parkeervoorziening (parkeergebouw).  Het is nu ook zo goed al zeker dat het Ware Heem, het vroegere rusthuis op de hoek van de Holstraat met de Zuiderlaan, wordt afgebroken. De instelling staat na de verhuis naar De Meers nu volledig leeg. Het is nog niet duidelijk wat de plannen hier zijn. Verwacht wordt dat het stadsbestuur daar in het najaar een antwoord zal op geven. Er is hiervoor trouwens ook nog interesse bij het OCMW.

OCMW-voorzitter Lionel Beheydt en secretaris Bruno De Backer verwachten dat de werken voor de nieuwe vleugel van De Meers kunnen starten in februari volgend jaar . De totale kostprijs wordt geraamd op 10 miljoen euro. De Vlaamse overheid subsidieert het project voor 1,6 miljoen euro. Het OCMW zal ook nog een subsidie aanvragen bij de provincie. Het is de bedoeling om de capaciteit van het OCMW-rusthuis drastisch op te drijven. Met de nieuwe Zorgcampus konden wel de 191 RVT-bedden behouden blijven, maar zakte het aantal rusthuisbedden. In 2000 beschikte men nog over 306 bedden in totaal en dat aantal zou opnieuw moeten gehaald worden om te kunnen voldoen aan de wachtlijsten. Er komen ongeveer 45 nieuwe plaatsen bij, omdat er naar verwachting gemiddeld twintig mensen zullen verblijven in de serviceflats. Op die manier komt men tegen 2010 opnieuw aan 300 beschikbare plaatsen. De dagprijs zou kunnen behouden blijven op 43,70 euro.

(bronnen NB/HV info FVB – foto David Stockman)

Hoeveel volk er in Waregem was op de memorabele 10 juli 2007 is moeilijk te schatten. In elk geval hebben tienduizenden toeschouwers het spektakel van nabij kunnen meemaken. Was het op de Zuiderlaan en het kruispunt met de Lebbestraat en Stormestraat een ware overrompeling, dan was het niet veel minder druk langs de andere straten langs het parcours. De eretocht van de renners ging na de officieuze start aan het Tourdorp in de Zuiderlaan langs de Stormestraat (foto ruim één uur voor de doortocht van de renners), rond de markt, de Stationsstraat, Noorderlaan, Westerlaan, Jozef Duthoystraat, deel Expressweg, de H. Lebbestraat, Deerlijkseweg en Vichtseweg. Overal moesten de renners door een erehaag aan toeschouwers. We maken een voorzichtige raming van 50.000 toeschouwers.  

Reeds om halfacht waren de eerste gegadigden op post. Nadien stroomde het volk uit alle richtingen toe met een eerste hoogtepunt bij de doortocht van de publiciteitskaravaan wat na tien uur. En die publiciteitskaravaan was zeker de moeite, niet alleen om wat er allemaal aan wagens en constructies voorbijkwam maar ook om te delen in wat allemaal werd uitgedeeld aan allerhande promotiemateriaal. De verschillende firma’s waren heel gul voor de Waregemse toeschouwers langs de weg.

Hoeveel toeschouwers er naar Waregem zijn afgezakt is moeilijk te zeggen. De cijfers van de politie hebben het al over 35.000, andere kenners die het parcours hebben gevolgd spreken van 65.000 tot 100.000. We mogen dus aannemen dat het aantal aanwezigen, die minstens een glimp van het evenement in Waregem hebben kunnen meemaken op een aantal van 50.000 mag worden geraamd. Kregen we aan de officieuze  startplaats aan de Zuiderlaan en het kruispunt met de Lebbestraat en Stormestraat een ware overrompeling, dan was het niet veel minder druk in de andere straten langs het parcours. De eretocht van de renners ging na de officieuze start aan het Tourdorp in de Zuiderlaan traag rijdend langs de Stormestraat, rond de markt, de Stationsstraat, Noorderlaan, Westerlaan, Jozef Duthoystraat, deel Expressweg, de H. Lebbestraat, Deerlijkseweg en Vichtseweg. Overal moesten de renners door een erehaag aan toeschouwers.

Reeds om halfacht waren de eerste gegadigden op post. Nadien stroomde het volk uit alle richtingen toe met een eerste hoogtepunt bij de doortocht van de publiciteitskaravaan wat na tien uur. En die publiciteitskaravaan was zeker de moeite, niet alleen om wat er allemaal aan wagens en constructies voorbijkwam maar ook om te delen in wat allemaal werd uitgedeeld aan allerhande promotiemateriaal. De verschillende firma’s waren heel gul voor de Waregemse toeschouwers langs de weg.

Velen geraakten niet bij het Tourdorp of de plaats waar alle renners afzonderlijk het controleblad kwamen ondertekenen, maar de lange aanlooprit door het stadscentrum, de ringweg en de uitvalswegen naar de officiële startplaats in Nieuwenhove maakte veel goed.  Met de gele truidrager Cancellara en groene truidrager Boonen vooraan en het trage tempo werden de wielersupporters werkelijk verwend. De Zwitserse geletruidrager zwaaide in de Stationsstraat zowaar met een vlaggetje met de Vlaamse Leeuw. Die ‘Vlaamse Leeuw’ (Tom Boonen) reed naast hem en bevestigde dit vlaggetje nadien spontaan voor een tijd in zijn stuur.

Elk heeft nog zijn verhaal aan dit touravontuur in Waregem. Robbie Mc Ewen, die wel de eerste rit won maar nog verveeld zit met de gevolgen van zijn valpartij, zagen we een paar uren voor de start nog zijn chiropracticus in Sint-Eloois-Vijve. Wie het podium aan het Regenboogstadion in het zicht had, kon na de promowagens een goochelact zien en twee dames die zich in de meest onmogelijke kronkels wrongen. Het stukje show werd afgesloten met een demo van wereldkampioen bike trial Kenny Belaey. Daarna kwamen de renners één voor één het controleblad ondertekenen. Robbie McEwen was bij de eersten, terwijl zijn ploegmaat Leif Hoste te laat arriveerde. De decibels groeiden toen gele truidrager Cancellara verscheen en ook de Belgen werden extra aangemoedigd. Bijzondere aandacht kreeg de winnaar van de rit naar Gent, Gert Steegmans, maar de grote publiekslieveling was toch weer Tom Boonen die in de groene trui van start ging.

Waregem dankt dit spektakel voor een belangrijk deel aan Jef Braeckevelt, de vriend van de afscheidnemende tourbaas Jean-Marie Leblanc. Deze laatste zou trouwens net als Braeckevelt zelf in Waregem ook nog in de bloemen gezet worden tijdens de rit naar Compiégne, die langs zijn dorp voorbijkwam. Leblanc zei eerder al aan de burgemeester dat hij achter Waregem stond als startplaats van de rit, om zijn trouwe vriend te kunnen eren.  

De renners zouden die derde en langste rit van de Ronde van Frankrijk dit jaar nog blijven genieten van de sfeer en traag blijven fietsen richting Compiegne. Daar zouden beide wielerhelden, die vooraan het volk groetten in de Waregemse straten,  hun truien nog wat meer in de verf zetten. Fabian Cacellara wint de rit en verstevigt zijn leiderspositie. Boonen is vierde en wordt wat steviger in het groen.

www.bloggen.be/wareber

video Jef Braeckevelt :      http://nieuws.skynet.be/index.html?l1=actuality&l2=news&l3=homepage&l4=videos&video=151853&date=2007-07-09&ndstp=zoomin&new_lang=nl
sfeerbeeld   http://nieuws.skynet.be/index.html?l1=actuality&l2=news&l3=homepage&l4=videos&video=152544&date=2007-07-09&ndstp=zoomin&new_lang=nl

Tom Boonen hier met Vlaams vlagje in het stuur naast gele truidrager De Zwitser Fabian Cancellara (CSC) bij het uitrijden van de Stationsstraat. Tienduizenden maakten de memorabele 10 juli 2007 in Waregem mee. Ook de weermaker toonde zich weer van zijn beste zijde.


Aan de aankomst in Compiegne zouden beide wielerhelden hun truien nog wat meer in de verf zetten. Fabian Cacellara won de langste rit en verstevigt zijn leiderspositie. Boonen werd vierde en wordt wat steviger in het groen.

Het werd begin dit jaar al aangekondigd : er komt een huldeboek voor de legendarische sportbestuurder Jef Braeckevelt. Het wordt een werk van Luc Lamon en Hugo Coorevits. Beide hebben als dagbladverslaggevers hun sporen verdient  in de sportverslaggeving van het wielrennen. “Zeg maar Jef” is één lange blik in de achteruitkijkspiegel van een loopbaan in het wielerpeloton volgestouwd met winst en verlies, met vreugde en verdriet.   Het boek bevat een voorwoord van ex-tourbaas en vriend voor het leven Jean-Marie Leblanc. Waregem heeft aan Jef of voor de Fransen Josse Braeckevelt en zijn jarenlange vriendschap met de tourbaas zijn tourlegende als startplaats dit jaar van de derde rit te danken.

"Zeg maar Jef (Braeckevelt)" is het boeiende verhaal van een man die bijna een halve eeuw aan het stuur zit van het peloton. Letterlijk. Hij was nauwelijks zijn korte broek ontgroeid of hij dirigeerde in zijn geboortedorp de plaatselijke wielerclub Sportverbond Meulebeke. Het begin van een succesverhaal als ploegleider. Dat leidde hem via Leroux, Etalo, Watneys, La Redoute en Hitachi naar zijn absolute meesterwerk: de Lottoploeg waarmee hij in de jaren 90 succes na succes behaalde. Het is een verhaal doorspekt met dijenkletsers van anekdotes en met een schat aan nooit eerder gepubliceerde foto's uit zijn privé-archief.

Coureur is hij nooit mogen worden van zijn ouders, kleermakers uit Meulebeke. Zij stuurden hun zoon op internaat in Moeskroen. Zodat hij Frans zou leren, want dat zou hem later goed van pas komen. En Jef leerde goed Frans en het kwam hem inderdaad goed van pas. Maar niet in het zakenleven, wel in het koersleven. Want Jef werd dan wel geen coureur, hij werd meteen ploegleider. Hij was nauwelijks zijn korte broek ontgroeid of hij dirigeerde in zijn geboortedorp de plaatselijke wielerclub Sportverbond Meulebeke.  Jef Broeckevelt ging in 1962 van start bij Leroux, in het Noorden van Frankrijk. Hier ligt de basis gesmeed van zijn vele vrienden in 'le Nord' en de 40 jaar oude vriendschapsbanden met Jean-Marie Leblancq, toen één van zijn renners. Het waren heroïsche tijden met spannende koersen en renners die konden afzien.

Na de bescheiden Franse ploeg Terrot-Leroux volgden Etalo (1968-1969), Siriki-Munck (1970), Avia-Groene Leeuw (1978), La Redoute (1979-1985), Hitachi (1986-1988), Lotto (1989-2002), Marlux (2003), Chocolade Jacques (2004), Jartazi – 7Mobile (2006), Jartazi – Promo Fashion (2007).  Op zijn 21ste zat hij al bij de Noord-Franse ploeg. Later werd hij adjunct bij de legendarische Berten De Kimpe, bij Ferdi Van den Haute en bij Jean-Luc Vandenbroucke. En hij reed met Jean-Marie Leblanc, toen die nog renner was, naar criteriums. Braeckevelt mag zich dan ook terecht een vriend van 'Jean-Marie' noemen. Het moest ook al heel erg moeten mislopen voor zijn ploeg geen ticket voor de Ronde kreeg.  Voorbeeld daarvan was 2001, toen Lotto een wildcard kreeg, maar met overwinningen van Rik Verbrugghe en Serge Baguet dankte hij dat jaar met zijn renners de tourbaas voor zijn milde vriendendienst.  

Voor Braeckevelt was dat wielerwerk eigenlijk een liefhebberij in bijberoep, want al die tijd was hij officieel postbode. In de wintermaanden deed hij zoveel zaterdagwerk dat hij tijdens het voorjaar en zomer zijn overuren kon opnemen om naar de koers te gaan. De koers zit hem zo na aan het hart dat hij er letterlijk hartproblemen van gekregen heeft. In de winter van 2000 kreeg hij een lichte beroerte. Het was de tijd dat Jean-Luc Vandenbroucke moest vertrekken bij Lotto omdat er een onderzoek naar hem werd geopend voor zwart geld. Alle werk kwam op Braeckevelts schouders terecht.

Maar koers is zijn lange leven. En steeds heeft hij oog voor het onopvallend talent. Serge Baguet was daar al een voorbeeld van. Jef Braeckevelt bleef een sportbestuurder met een hart en een verstandig man. Hij ging altijd uit van de beroepsernst van de renners en kwam uiterst zelden tussen omdat hij ervan uitging dat het gezond verstand wel zou primeren. Een eenvoudige wenk was veelal voldoende om  zijn renners tot speciale inspanningen te bewegen. Hij kreeg ook wel mensen in het team die op dat vlak echte voorbeelden waren. Er waren toppers als Johan Demuynck en vooral Andrej Tchmil, een fantastische kerel die zowel met respect als dankbaarheid beloonde voor de inzet die hij ondervond. Tchmil was een voorbeeld voor alle jongeren. Die hebben het op vandaag uiteraard niet makkelijk. Leren "afzien", waar kunnen ze dat ? Zowel in hun thuismilieu als op school krijgen ze alles op een schoteltje aangeboden. Ze hebben het zodanig goed op het materiële vlak dat ze, ondanks hun talent, uiteindelijk niet bereid zijn om te "sterven" op die fiets.

Braeckevelt is eerder een underdog in het vak. Ondermeer in 2001 trad de bescheiden en sympathieke Waregemnaar op de voorgrond met zijn opvallende successen in de tour, overwinningen van zijn renners Rik Verbrugghe en Serge Baguet waarvoor hij niet alleen de opvallende felicitaties ontvang van de toenmalige tourbaas Jean-Marie Leblanc maar respect en waardering in het hele wielermilieu.  Terwijl andere Vlaamse ploegleiders steeds meer op managers leken  - Pevenage met Duitse, Vanderaerden met Italiaanse en Bruyneel met Amerikaanse trekjes -- is Braeckevelt altijd met beide voeten diep in de West-Vlaamse klei blijven staan. Een gewone man met veel koersverstand. En een geslepen vos.

Dit jaar wordt hij overal op waarde beoordeeld naar aanleiding van het Touravontuur in Vlaanderen. Niemand kan naast zijn inbreng kijken bij deze doortocht door Vlaanderen. Welke waardering hij geniet bij de Tourdirectie mag wel blijken uit de lange geneutraliseerde aanhef die de Tour overhad om toch Waregem erbij te nemen en tegelijk de maximumafstand te respecteren. Voor het parcours door Vlaanderen liet Jean-François Pescheux, ook al een vroegere renner van Josse Braeckevelt, zich maar al te graag adviseren door zijn voormalige sportdirecteur. En Jef liet zijn hart spreken. Als West-Vlaming tekende hij een rit uit die hoofdzakelijk over deze provincie liep. Ieper moest erin, als eerbetoon aan Yves Leterme, met een tussensprint in Boezinge. Diksmuide ook, want Karl Vannieuwkerke is een goeie vriend. Middelkerke wegens Freddy Maertens en Gistel omdat Johan Museeuw het zo graag wou. En dan gemeenten die iets doen voor het wielrennen. Koolskamp, Tielt, Ichtegem, allemaal plaatsen waar profkoersen worden georganiseerd.

Huldeboek

De auteurs mogen we gerust de top van de huidige wielerverslaggeving noemen.  Luc Lamon schrijft al jaren over het wielrennen in Gazet van Antwerpen en Het Belang van Limburg. Hij won de Prijs van het Belgisch Sportverbond en werd vorig jaar door de veldrijders nog uitgeroepen tot beste cyclocross-journalist. Ingooigemnaar Hugo Coorevits, sportjournalist van Het Nieuwsblad/Het Volk/De Standaard,  is het levende bewijs van de stelling dat je geen twee meter boven de grond uit moet steken om groot te zijn in je vak. We kennen hem al uit zijn periode als freelance regionaal verslaggever in Het Volk, waar hij in de voetsporen trad en collega werd van Marc Dewinter. Hij wordt de nieuwsjager van het journalistengild genoemd.    

Voor dit huldeboek zaten de auteurs niet alleen op schoot bij Jef Braeckevelt, zij wrikten ook de monden open van de renners met wie hij werkte. Een eindeloze rij grote namen. Walter Boucquet, Daniel Vanryckegem, Tourdirecteur Jean-François Pescheux, Ferdi Van Den Haute, Etienne De Wilde, Jean-Luc Vandenbroucke, Johan De Muynck, Walter Planckaert, Claude Criquielion, Jean-Marie Wampers, Dirk De Wolf, Johan Museeuw, Johan Bruyneel, Andrei Tchmil, Mario De Clercq, Serge Baguet, Peter De Clercq, Wilfried Nelissen, Mario Aerts, Rik Verbrugghe: weinig groten van de voorbije en nog lopende Belgische wielergeschiedenis ontbreken in zijn balboekje. "Zonder koers gaat Jef dood", klinkt het als uit één mond. Over 160 blz. belichten ze de legendarische figuur.  Het boek bevat ook ruim 150 unieke foto’s.

Het boek “Zeg maar Jef” wordt feestelijk gepresenteerd op vrijdag 12 oktober 2007 om 19 u. in het stadhuis te Waregem. Tot 1 september 2007 kunt u het boek bekomen met 5 euro korting (27 ipv 32 euro). Daar kunt u uw exemplaar ook laten ondertekenen door Jef en de beide auteurs. Bestellen kan door storting van het bedrag op rekening 442-9681141-86 (KBC) met vermelding de code “JEF” en de naam van de persoon die u in de intekenlijst in het boek wil afgedrukt zien. Wilt u het boek thuis besteld krijgen, schrijf dan 3 euro extra over.

www.eecloonaar.be

info@eecloonaar.be

Jef Braeckevelt : http://nieuws.skynet.be/index.html?l1=actuality&l2=news&l3=homepage&l4=videos&video=151853&date=2007-07-09&ndstp=zoomin&new_lang=nl

Josse Braeckevelt : http://64.233.183.104/search?q=cache:NKpGeqKu74MJ:www.vrtnieuws.net/cm/vrtnieuws.net/mediatheek/1.152083+Jef+Braeckevelt&hl=nl&ct=clnk&cd=32&gl=be

De fiets staat uiteraard centraal in dit nieuwe kunstwerk van Desmarets, eigenlijk twee fietsen in de sprint naar de aankomst. Het kunstwerk kreeg dan ook de benaming “De Sprint” mee en werd vanavond (zaterdag 7 juli 2007) officiëel ingehuldigd. Dit gebeurde in aanwezigheid van ex-Westvlaamse tourrenners en ook de plaatselijke tourvedetten Jef Braekevelt en Manten Desmet konden niet op de afspraak ontbreken. Het was meteen ook de start van de Tourvierdaagse op de markt, die onmiddellijk na de inhuldiging van het nieuwe kunstwerk werd op gang geschoten.       

De aankoop werd vorige dinsdag een beetje laattijdig eigenlijk nog goedgekeurd in de gemeenteraad. Uit de motivering vernemen we dat het voeren en ondersteunen van een actief kunstenbeleid als algemene doelstelling wordt gestipuleerd in het cultuurbeleidsplan 2004-2007.  Het kunstwerk is geplaatst op een hoge smalle sokkel op de hoek van de Schakelstraat met de helling naar de Esplanade. Het bronzen beeld zelf weegt ongeveer 80 kg en heeft een hoogte van 1,42 meter en een breedte van 1,60 meter. Het voetstuk is 110 cm lang en 27 cm breed. De kostprijs bedraagt 12.000 euro, btw inclusief. Voor de financiering van dit kunstwerk is een krediet overgeboekt uit het buitengewoon reservefonds ‘Kunst in de straat’.

JAN DESMARETS

Jan Desmarets wordt algemeen aanzien als een der meest succesvolle beeldhouwers van de huidige, Belgische generatie plastische kunstenaars. Zijn erkenning overschrijdt ook de landsgrenzen. Zo staat ook een werk met ‘ganzen’ in het Spaanse Jerez de la Frontera. Deze West-Vlaming nestelde zich enkele jaren geleden in Destelbergen en heeft nu een ruim atelier met gieterij in de Gentse deelgemeente Wondelgem.  Hij is de beeldhouwer van de elegantie, de sierlijkheid van beweging. Mens of dier vereeuwigt hij in een bronzen momentopname, die, statisch ogend, een illusie aanhoudt van voortdurende beweging.

Jan Desmarets werd geboren te Ieper op 21 januari 1961. Hij studeerde aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten te Gent om zich daarna ter vervolmaken aan het Museum voor Schone Kunsten in diezelfde stad. Deze jonge beeldhouwer vergroeide met de jaren met het brons, een materie die hij koestert met passie en laat ademen door zijn specifieke techniek van gieten, lassen, polieren en patineren. Bij hem vindt je geen gave, strak omlijnde vormen, maar een speelse, ruwe weergave van de werkelijkheid, waar de onvolmaaktheid van mens en dier geaccentueerd wordt in een kritische elegantie, die de moderne beeldhouwkunst een andere dimensie geeft dan deze die we gewoon zijn van puristen als George Minne, Constant Meunier en dichter bij ons Georges Grard.

In tegenstelling met genoemden weert hij de strakke uniformiteit van een gelijkmatige patina, maar opteert voor een kleuring die persoonlijkheid en warmte uitstraalt. Precies die ruwe doorzichtigheid en de luchtigheid van het brons laten zijn oeuvre ademruimte. De kunstenaar zelf is één met zijn bronzen : statisch, monumentaal, maar toch speels.

Van jongsaf « speelde » Jan Desmarets met modder en klei. Het lijkt of hij toen reeds vergroeid was met de natuur. Waar kinderen leren modelleren met plasticine, vond Desmarets « zijn materie » in de West-Vlaamse aarde. Vormgeving leek een aangeboren talent te zijn. Zelfs toentertijd kwam die ongekunsteldheid van de natuur met haar grilligheid en haar onvolmaaktheden boven. Jaren later blijkt dat hij die oer-opvattingen nog steeds koestert. Zijn beelden zijn eerder expressionistisch dan louter figuratief. Er zit ziel in en ze stralen een diepgaande filosofische ondertoon uit. Wanneer Desmarets een sculptuur uitdenkt en oog in oog komt met zijn thema’s en schetsmatige vormen, ontdoet hij zich van alle beperkingen en remmingen die de louter figuratieve vormgeving inhoudt en volgt hij enkel zijn eigen regels. Hij onderwerpt een wetmatigheid van de natuur aan zijn eigen verbeeldingskracht en gehoorzaamt enkel de hoogste wetten van ethiek, schoonheid, harmonie en van de esthetische traditie hem eigen.

Welk thema hij ook bespeelt, ergens waart men een zweem van mysterie, liefde of angst voor de toekomst van de ziel en het lichaam. Zijn emoties zijn spontaan en levendig. De « woordenschat » van zijn beelden is steeds weer expressief en origineel.  Hoe eenvoudig de vormen ook mogen zijn, het blijft fascinerend om zijn multi-dimensionele composities met hun stoere bronzen bast, te observeren en aan te raken om nog beter de veruiterlijking van zijn ideeën en emoties te begrijpen. In alles wat Jan Desmarets « schept » kan je als kunstliefhebber een tactvolle benadering van de zinnelijke zijde van de natuur ontwaren. Hij interpreteert die natuur op een vrije, soms eigenwijze manier en tolereert dan ook « de versmachtende grenzen van het zichtbare » niet. Zijn vindingrijkheid, die geconcentreerd is in de geladen ruimte tussen realiteit en verbeelding, tussen Gods bedoeling en de grillige regels van de mens, brengt ons geloof in de onuitputtelijkheid van de kunst.

Kunstenaar Yvan Derwéduwé (°1972, Nieuwpoort) laat in 'Straatnamen' uitingen van verering en herdenking met elkaar versmelten. Dit artistieke project werd in 2004 al eens uitgevoerd in Brussel. Langs de Keukeldam, de Desselgemseweg, de Wortegemseweg (helling van de brug over de autosnelweg en ter hoogte van het Flanders Field American Cemetary) en de Roterijstraat zullen de wielerliefhebbers op dinsdag 10 juli naar de start van de derde rit van de Ronde van Frankrijk trekken. Niet alleen zij, maar ook toevallige passanten en Waregemnaars zullen langs deze wegen verrast worden door een aantal voornamen die in grote witte blokletters op de weg zijn gekalkt.

Dat kan Tom zijn, maar evengoed Wim, Anna of Mohammed, de naam van een bewoner of van een slachtoffer van een verkeersongeval. 'Straatnamen' heeft verschillende betekenislagen. Enerzijds verwijst het naar de folklore van de Flandriens en is het een hommage aan de bezieling van de wielerfanaat. Doordat er ook namen van verkeersslachtoffers worden opgenomen, krijgt het echter ook iets van een rouwlied. De straat wordt een altaar waarop de tekens van verdriet nog te lezen staan.

Via kortstondige interventies in het stadsbeeld zoals deze wil BE-PART, Platform voor actuele kunst, op een verfrissende manier kunst onder de aandacht brengen van bewoners, bezoekers en passanten.

http://www.yvanderweduwe.com

www.be-part.be/