CHRONISCHE DEPRESSIE, PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS,
Foto

Archief per jaar
  • 2013
  • 2012
  • 2011

    Foto

    Mijn naam is Loreanne, afgekort 'Lore'. Die naam verschijnt onder mijn blogjes.
    Mijn bedoeling is mijn belevingen trachten te uiten. A
    ls psychische zieke word je immers vaker de mond gesnoerd dan als de fysisch zieke mens.
    Loreanne


    Foto

  • STICHTING BORDERLINE
  • MOEILIJKE MENSEN
  • PSYCHISCHE PIJN



  • BOEKEN

    CIRCUS DEPRESSIE, Drs. Paul Wisman

    LEVEN MET EEN BORDERLINE PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS, Josephine Giesen-Bloo

    BORDERLINE PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS, een praktische gids voor behandeling, Roy Krawitz, Christine Watson

    GROOTSE PATIENTEN, KLEINE THERAPEUTEN. Narcisme en Psychotherapie, Mark Kinet, Luc Moyson

    ROSALIE NIEMAND, Elisabeth Marain

    HET MOET ERUIT, Marie Cardinal

    ONTSPOORD, Ria van de Ven

    DE UREN, Michael Cunningham

    BORDERLINE STOORNIS. Crises in hechten en onthechten, E. Van Meekeren

    BORDERLINE HULPBOEK. Zelf leren omgaan met, Jaap Spaans en E.Van Meekeren
     
    WAT BORDERLINE MET JE DOET, Arthur Hegger




    Foto

    BOEKEN

    BORDERLINE PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS. Handleiding voor training en therapie', M.Linehan

    VER HEEN, P.C. Kuiper

    MORGEN BEN IK EEN LEEUW. Hoe ik mijn schizofrenie overwon.', Arnhild Lauveng

    DE STILTE VOORBIJ. Mijn weg terug.', Nancy Venable Raine

    ALS LIEFDE IS PIJN DOET EN JE WEET NIET WAAROM, Dr.Susan Forward en Joan Torres

    DILEMMA'S IN DE PSYCHIATRISCHE PRAKTIJK, Kaasenbrood, Kuipers, van der Werf.


    Foto

    De lijst boeken die ik vermeldde, gaan uiteraard niet allemaal over borderline persoonlijkheidsstoornis. Het zijn boeken die me om één of andere reden steun boden al was het door de (h)erkenning van bepaalde gevoelens, gedachten, bedenkingen. Er zijn boeken bij die me een beter inzicht gaven in wat tijdens mijn huwelijk speelde ('Als liefde pijn doet en je weet niet waarom') of over het verworpen worden door die je lief zijn. ('Ontspoord')

    Foto

    Laatste commentaren
  • Een aangename namiddag toegewenst lieverd (Nikki)
        op Af en toe
  • Wens je een fijne Zondag lieve vrienden xxxxx (Nikki)
        op Af en toe
  • Wens je een fijne vrijdag lieverd xxxx (Nikki)
        op Af en toe
  • Een gezellige Woensdag lieverd xxxxx (Nikki)
        op Af en toe
  • Een fijne nieuwe week toegewenst vriendin xxxx (Nikki)
        op Af en toe
  • Aangename zondag toegewenst vriendin (Nikki)
        op Af en toe
  • Een fijne Donderdag toegewenst vriendin (Nikki)
        op Af en toe
  • Een fijne nieuwe week toegewenst vriendin (Nikki)
        op Af en toe
  • Aangename vrijdag vriendin (Nikki)
        op Af en toe
  • Een fijne nieuwe week gewenst vriendin (Nikki)
        op Af en toe
  • Aangename Donderdag lieve vriendin (Nikki)
        op Af en toe
  • Fijne nieuwe week Lieverd xxxxx (Nikki)
        op Wat?
  • Lieve groetjes vanwege DEWESTHOEK (Annie & Rogier)
        op Wat?
  • Ik heb mijn Kerstaward mee als dank voor je vriendschap xxxxx (Nikki)
        op Wat?
  • Een fijne nieuwe week gewenst lieverd (Nikki)
        op Wat?
  • 't is hier nu kerstmarkt (Annie & Rogier)
        op Af en toe
  • Fijne namiddag gewenst lieverd (Nikki)
        op Wat?
  • Fijne nieuwe week lieverd xxxxxx (Nikki)
        op Wat?
  • sinterklaasoptocht hier vandaag (Annie & Rogier)
        op Wat?
  • Een aangename vrijdag gewenst lieverd xxxxx (Nikki)
        op Wat?
  • Lieve groetjes vanwege DEWESTHOEK (Annie & Rogier)
        op Wat?
  • Lieve midweekgroetjes lieverd xxxxxxx (Nikki)
        op Wat?
  • Lieve groetjes vanwege DEWESTHOEK (Annie & Rogier)
        op 2. Nodig
  • Een fijne Zondag gewenst xxxxxx (Nikki)
        op Wat?
  • Lieve groetjes vanwege DEWESTHOEK (Annie & Rogier)
        op Wat?

  • Foto


    Foto


    Blog als favoriet !

    Foto

    films die me aanspreken, me rust geven:

    -The hours
    -La meglio Gioventu
    -Shall we dance?
    -Chocolat
    -Bleu. Blanc. Rouge
    -Milk
    -Altiplano
    -The color purple
    -The terminal
    -Skin
    -Shine, shine, shine
    -Awakenings
    -The piano
    -The pianist


    (wordt vervolgd)

    Foto



    Inhoud blog
  • Af en toe
  • Erg moe. Onbekend wezen... nam een onbekende start.
  • dank je wel...
  • Stappen
  • Stabiel
  • Overrompelend
  • Een beeld
  • Stilletjes bezig blijven.
  • Waarom?
  • ommezwaai
  • onzin
  • hinderlijk
  • paniek
  • willen delen
  • Dat deed ik al even...
  • Dank je
  • Ochtend.
  • Je huid
  • Zwijgzaam.
  • vroeg op
  • Alles in het leven
  • alle dagen vroeg wakker
  • Wat doet leven pijn...
  • Beter
  • Titel kan ik niet bedenken
  • Wegkruipen
  • Door een en ander down
  • Hij is niet bang
  • diep
  • Geen gedichten meer... voorlopig... wel blogs.
  • ommuurd (NA DIT BLOGJE HOU IK EVEN PAUZE-WIL JULLIE DEZE ZWAARTE NIET AANDOEN)
  • allerlei
  • Ontheemd
  • ?
  • DOODgezwegen
  • reacties op...
  • Dank je
  • .....
  • Rustig aan
  • Besef
  • Zweeg
  • Wat heeft het voor zin
  • Neen.
  • Moeilijk te beschrijven
  • Goed... de hitte...
  • Doodmoe
  • hun kracht
  • maalstroom van gedachten, de weg is weg
  • Terug van weggeweest?
  • Stand van zaken?
  • beleef-loos
  • er is nog ander bedrog dan 'gezichtsbedrog'...
  • in shock
  • ding
  • onherkenbaar en onbereikbaar
  • Moe
  • blogstop
  • Heel stil
  • millimeters
  • Vrienden
  • Op deze manier...
  • Eindelijk...
  • Moeite
  • Dit is therapie én psychiatrische hulp...
  • een kort berichtje
  • Sorry nogmaals
  • comfortabel
  • wat er aan de gang is
  • moe
  • bedankt
  • sorry nogmaals
  • dank je wel
  • Bedankt
  • Sorry
  • De stilte
  • aKeLiG eN gEk
  • Tijdens een droom
  • Armzalige poging
  • tjonge... vergeten dat het voor sommige mensen een vakantiedag was... beuh...
  • Sorry maar ik ga toch even verder herplaatsen.
  • stil
  • Droommarathon ?
  • Er is verandering op til... neen, dat klopt niet helemaal
  • dAT was me de reactie wel ANTI-KLIK !!!!!!!!!!!!
  • Gemengde gevoelens
  • zeer vreemd
  • Het is beslist een voordeel dat ik terug 'VOEL'...?! :-) :-(
  • voor één keer
  • gevoel
  • we zullen dooooorgaan...
  • remedie
  • ondanks
  • moeilijk
  • een kaas met gaatjes
  • De gekste dromen
  • op mijn hoede
  • 't lijkt wel avond, zo donker is het al...
  • verdriet
  • allerlei
  • Tollend
  • met het verstand op nul
  • verloren
  • moeilijk
  • heel erg down
  • dankbaar
  • ontgoochelend
  • begrijpen
  • na het lichtere
  • het niet te beschrijven toch pogen beschrijven
  • ......
  • vandaag was het een moeilijke dag...
  • goed... weer wat moed
  • NIEMANDSLAND
  • Als ik al ziek was...
  • Door de gebeurtenissen
  • Verbazingwekkend dat ik net diezelfde avond dit aankloeg ...
  • KRIJGEN EN ZWIJGEN wat betreft misbruik door priesters....
  • Dan denk je....
  • psychische kanker
  • Op een rustig tempo
  • Alweer enkele oude blogjes kunnen plaatsen...
  • Wat was eerst, de kip of het ei?
  • Iemand in zijn/haar waarde laten.
  • Ook dat voelt 'anders' sinds...
  • veranderd
  • Onverwacht
  • ogenschijnlijk
  • Veel gas terugnemen... :-(
  • geen probleem vandaag om...
  • voelen
  • indrukken
  • Titelloos...
  • twee voor de prijs van één haha
  • Omdat
  • rusteloos
  • Het gaat weer...
  • ach
  • stil
  • Een beetje verdwaasd.
  • Een wonder...
  • Goed bezig... ?
  • Ik val in herhaling.. maar het is dan ook herhaling van het zijnde...
  • Weg, weg, weg...
  • Wat...
  • verward
  • Erg moe
  • Zware problemen
  • 't Gaat...
  • Vanmorgen, een duisternis met sterretjes...
  • Een overheerlijke dag...
  • Daaraan kan je het merken...
  • Ziezo, opgeruimd staat netjes...
  • in stukjes gehakte nachtrust
  • Bericht aan die zich hier 'moi' noemt... (én William én Wim....) (asjemenou... )
  • Een stap...
  • Wat me in zulke perioden helpt...
  • vroeg uit de veren
  • nuchter verslag van de dag
  • vertalen
  • blijven drijven
  • Zo moe
  • altijd hetzelfde?
  • beduusd
  • rusten
  • Ben erg moe
  • waarom of waar vandaan
  • Gruwelijk besef..!
  • Als ik kon ik schoot mezelf naar de maan...
  • ontwaakmomenten
  • bewogen, fijn, vermoeiend
  • Lol?
  • Het is opnieuw 'klassieke muziek-tijd'... Schubert dit keer.
  • beter
  • naderende herfst
  • steeds
  • geen goede ingrediënten
  • een hele week
  • wantrouwen
  • Scherp
  • beschrijving
  • Omdat
  • heftig
  • de atmosfeer
  • pijnlijk maar nodig...
  • eerst de dumping verwerken
  • ontwaakt
  • Beter
  • onverwacht
  • De herfst
  • Donker
  • Momenteel gaat het niet zo goed met me...
  • pijn en verdriet
  • angstig
  • Er gebeurt
  • Op dagen als deze...
  • Een brij
  • Dan maar opgestaan.
  • Het huilen staat me nader dan...
  • De hitte


     


    Niets van deze teksten mag zonder toestemming van de auteur gebruikt worden.
    over depressie en persoonlijkheidsstoornis
    17-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.578. Soms
    Klik op de afbeelding om de link te volgen


















    Soms denk ik
    zou een verontschuldiging
    en oprecht spijt
    helend werken
    vernielde interieur
    opnieuw herstellen en versterken
    al vlug geef ik die gedachte op
    ik kreeg net iets te vaak inkijk in zijn kop
    om daar nog op te hopen
    op oprecht spijt
    zelfs dàt vertrouwen 
    ben ik kwijt.

    ©Lore2011

    17-11-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Categorie:de pijn in dichtvorm
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.577. het besef en de vragen blijven komen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen















    Het liefst draaide ik een knop om
    en vergat
    alles wat was
    stopte alle vragen
    en het besef
    stopte de vertwijfeling
    de wanhoop
    de ontreddering
    de ontzetting
    de woede
    de verscheuring
    het ongeloof
    het vermorzeld, geschonden vertrouwen
    Het liefst draaide ik de knop om
    en wiste op die manier
    het lachende gezicht
    van de psychische beul

    die niet eens beseft dat hij er een is?

    die de stroom
    buiten zijn oevers bracht
    de finale slag
    op niet eens geheelde wondes gaf
    Het liefst draaide ik de knop om
    en bande al wat noodgedwongen
    in een mogeljk niet al te best soort therapie
    onverwerkt in de wacht moest
    de stille dwang om te verdringen
    in plaats van te verwerken
    Het liefst stopte ik alle gedachten
    maar de knop laat zich niet omdraaien
    niet op de manier 
    finaal wil ik er niet aan draaien..
    Niet nu... ik die maanden doorkwam
    en die drang, zo hevig, weerstond
    al die gruwelijke maanden na de onvergefelijke flater
    door de ex- psychiater.

    weg...
    en het vergeten
    wat de uitkomst was en is
    van iets wat je 
    kan zien als eindeloos geknoei
    verschrikkelijk daad,
    onverantwoord en laf verraad...
    waardoor die enkele positieve punten
    die nog restten
    werden vermalen...
    door psychische moord.

    Ik wil vergeten.

    17-11-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Categorie:herstel van de onvergefelijke flaters van de vorige psychiater
    16-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.zombie
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



















    Opnieuw enkele verplichtingen nagekomen. Daarvoor moest ik buiten. Jammer genoeg. Het begon al zeer gezellig toen de man van een vriendin mijn groet niet beantwoordde... en me bekeek alsof ik "een ding" was.
    Ik besloot vanaf dan niet meer op te kijken maar met mijn blik op de straatstenen gericht mijn weg te vervolgen. Elders werd er naar me geluisterd. Maar dat gevoel werd al vlug overschaduwd door iets wat plots voor mijn ogen verscheen. Ik schonk er geen aandacht aan maar vervolgde mijn tocht. In een winkel hoorde ik me stuntelen en twijfelen. Het is treffend hoe mijn gewonnen zelfvertrouwen door de geweldige 'be-handeling' van mijn ex-psychiater helemaal terug op 'af' staat. Het is net zoals toen... twee jaar geleden,  alsof ik een hoop afval was werd ik ook toen gedumpt en ik hakkelde en stotterde overal, vond mezelf waardeloos. Ook nu. Al weet ik met mijn verstand dat ik dat niet ben... Ik ben gewoon moe. Van alles.

    Ik kwam ook nog een tante tegen... een die me destijds beschuldigde zonder ook maar iets te weten over de hele situatie. Maar zoals ik al gewend ben in mijn 'geliefde' familie kiezen ze net iets té gretig voor het feit dat ik wél degene zal zijn die zich 'misdroeg' of die 'weigerde te komen'... terwijl het verdomme net andersom is. Ik ben dan nog zo stom om nogmaals sorry te zeggen omdat ze ergens dacht dat ik zou komen maar dat niet zo was. Het toppunt is wel dat ze daarover ook nog ging liegen... en ik me ondertussen afvroeg waarom ik me beperkte tot haar zonder meer te laten staan daar op straat met haar verwijten... in plaats van haar te vragen of ze nu al zo kan liegen dat ze het zelf ook is gaan geloven.
    In de  plaats zei ik dat mijn jongste nochtans iets anders hoorde... dat ze het haar maar moest vragen.

    Ik ben het zo zat dat veroordelen, beschuldigen, verwijten... terwijl ze verdomme zélf zo bot zijn...  Pas als ik over de rand van de krater hing... zette ik paal en perk aan hun gekwel en gesar... zoals nu... ik liet dat mens staan waar ze stond nadat ik had gezegd dat mijn jongste nochtans wat anders hoorde.

    Ik ben ze zo zat die heiligenprentjes die zo hard zijn als staal en die je mogen platslaan met hun onheuse verwijten... geen grein respect hoeven tonen maar o wee als jij het eens waagt nog maar een splinter van hun gedrag te vertonen... dàn worden NOG giftiger als tevoren... en geloof me dàt wàs al wat.

    16-11-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Categorie:de napalm na de flater van de vorige psychiater
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.575..........
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Ik voel me al de hele voormiddag psychisch zeer slecht. Ik weet niet of de vermoeidheid van gisteren daarin een rol speelt, of het de spanning was. Ik weet niets meer ... het is nu zoals het is... zelfs het anders helende schrijven, hielp niet.
    Moe en donker. Weet ook wel dat wat is gebeurd twee maanden geleden aan de al bestaande toestand geen goed heeft gedaan... 
    Wanneer ik iets loslaat, lijkt alles los te laten...
    Hopelijk voel ik me vanavond beter, want natuurlijk wil ik liever 'zonnig' nieuws brengen.

    16-11-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Categorie:mijn dagelijkse leven
    15-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.574. Doodop
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Zo moe dat ik niet meer weet dat ik besta. Hoef ik ook niet méér te weten momenteel.
    De angst voor deze dag is voorbij... ik heb het overleefd... al ben ik een wrak.
    Door de angst en de spanning of ik het er wel goed zou afbrengen, werd ik wakker rond drie uur, rond vier uur, rond vijf uur... en toen bleef ik wakker want om 5.30u moest ik op.
    Vraag me er niets over...  één zwart gat... het enige wat telt... 'ik bracht het er goed vanaf...'  'missie volbracht'.

    Ik hou mijn gesteldheid voor mezelf... behalve hier op mijn blogje... , dat beroerde gevoel... ik zwijg in alle talen.... Alleen tegen één vriendin, mijn dochter en mijn nieuwe psychiater (die naam waardig) vertel ik erover.
    Verder heb ik niets te vertellen... . Nog twee dagen en dan kan ik na drie eindeloze weken opnieuw naar mijn nieuwe psychiater. Ook daarvoor is angst al weet ik niet waarom.

    15-11-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Categorie:mijn dagelijkse leven
    14-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.573. Soms is het niet alleen overleven
    Klik op de afbeelding om de link te volgen









    Soms is het niet meer alleen overleven ... net met je hoofd onder water, spartelend om het boven water te krijgen en te houden. Door mijzelf af te sluiten, lukt het me... en ik hoop dat het blijft lukken, dat moet, tot dit voorbij is... en die dit wil ik niet eens meer benoemen, er niet meer aan denken... dit vanaf die mail, nu anderhalve maand geleden...

    Ik heb afgelopen nacht gedroomd, een nare droom.
    Ik woonde in een kasteel. Ik weet niet waar ik dat vandaan haal want als ik ergens niet wil wonen dan is het wel in een kasteel. Gisteren schrok ik me een ongeluk toen mijn dochter en haar vriendin vroeg thuiskwamen en ik ze niet had gehoord... Plots geluid uit die kamer... ik schrok me te pletter, riep of ze al thuis waren... toen er geen antwoord kwam, begon mijn hart als gek te kloppen... ik dacht dat er een dief binnenzat die er niet eens om gaf dat iemand riep. Omdat er niet veel meer op zit dan je angst onder ogen zien, trok ik de deur open... en oefff... het was mijn dochter.
    Stel je dan eens voor dat ik in een kasteel zou wonen... waar duizend geluiden zijn...


    Ik droomde dus dat ik in een kasteel woonde, ik bevond me op het terras, een terras zoals je soms ziet op opengestelde kastelen waar dan al het publiek van de zon kan genieten bij een glaasje wijn of kopje koffie. Zucht.
    Plots kwam daar mijn zoon binnen, lachend, met zijn vrouw ...  alsof er niets was gebeurd en hij me niet al jaren doodzweeg en er geen contact meer was. Daar stond hij plots... lachend.
    Net zoals ook vroeger was ik zo blij hem eindelijk na al die jaren terug te zien, dat hij daar zomaar onverwacht was teruggekomen dat ik ook alleen maar blij kon zijn en ze met open armen ontving...

    Toen, even later... liet hij mensen binnen... heel veel mensen... zijn en haar vrienden maar ook vrienden die ik niet eens kende. Alsof het vanzelfsprekend was, liet hij ze plaatsnemen op al die tafeltjes op het terras van mijn kasteel, hij liet een traiteur komen en bediende ze van speciaal eten... Hij leek dat zo vanzelfsprekend te vinden. Ik stond erbij... perplex... keek... en hij lachte, smalend... met zo'n blik van 'heb ik je goed zitten hé... '
    Toen alle vrienden vertrokken waren vertrok ook hij met zijn vrouw. Opnieuw die nare smalende lach... En precies die smalende lach... kan ik niet vergeten. Ik lag nog lang wakker, heel verdrietig en ellendig... Het was zo naar... zo ontzettend naar.


    Dat gevoel van belachelijk gemaakt te worden... zo naar behandeld te worden, als een ding waar je eindeloos mee kan sollen... is zulk bekend gevoel... en het laat me van binnen schreeuwen en huilen, maar van buiten blijft het stil...


    14-11-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Categorie:dromen en nachtmerries
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.571. Relationship management (ja... maar dan wel om de goéde redenen!!!!)
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
















    Ik ben nog steeds geen ezel... wat sommige wellicht betreuren...
    Ik weet verdomd goed wat er gebeurd is en welke term door hem misbruikt werd om zijn fout aan toe te schrijven. We weten beiden wànnéér het is fout beginnen lopen, goed fout... wannéér hij het 'af liet weten'... ! Toen hij een duidelijke fout maakte... in december 2010... die niet eens eerst opgemerkt werd door mij... maar door mijn docher... waar hij -wàt ik hem in mijn sessie had toevertrouwd- in haar sessie even ging vertellen (overbrieven!!!).
    Had hij dan niet nàdrukkelijk gezegd dat NIETS van wat zij of ik in onze sessie aan hem toevertrouwden naar de ander ging gaan? Niets kleins, maar ook niets groots... 
    Welke ironie dat ik mijn dochter nog extra geruststelde door dat haar te laten weten destijds... dat zij gerust wat dan ook kon vertellen want dat hij NIETS zou vertellen aan mij wat zij hem toevertrouwde...!

    Die dag kwam zij thuis, en zij vroeg me 'mama, is dat nu normaal hij heeft me verteld wat jij hem in jouw sessie vertelde'.
    Ze was er zelf verbaasd en verbolgen over...
    Ik begreep er niets van... want die regels, die grenzen die hij zelf toch zooooo duidelijk had aangegeven lieten weinig aan twijfel over... vanwaar dandeze fameuze inbreuk door hemzelf ????

    In mijn eerstvolgende sessie vroeg ik hem er uiteraard naar (zo niet dan is het vertrouwen wel ver zoek als dàt niet opgehelderd werd...

    Ik vertelde hem dat ik daarvan geschrokken was (en mijn dochter vooral ).. Het was zoooo duidelijk geweest, liet geen ruimte voor enig misverstand en TOCH had hij zijn eigen regel overtreden?

    Een zo mogelijk nog grotere schok kreeg ik toen hij meteen in de aanval ging... en zich meteen ook uitputte in dat hij het met de beste bedoelingen had gedaan...   Oeps het vertrouwen schenden met de 'beste bedoelingen' bestaat zoiets wel???

    Vervolgens toen ik hem liet weten dat ik slechts wilde weten wààrom het gebeurd was en de verzekering dat het niet OPNIEUW zou gebeuren, begon hij me aan te vallen... dat ik nu heus té wantrouwig was en meer van dat fraais... Hij sprak de vreemde woorden, net voor ik vertrok, dat wanneer hij zich moest houden aan die regel hij niet meer kon werken... maar in een spreekkramp zou trekken...

    Ik herinner me nog hoe verslagen ik dacht 'en mijn veiligheid dan? Hoe weet ik vanaf nu wàt hij wel en wat hij niet zal voortvertellen aan mijn dochter en omgekeerd?'.
    Het was maar gelukkig dat mijn dochter en ik een zeer goede vertrouwensband met mekaar hebben en dat we zulke dingen ook uitspreken... zo niet was ik er nooit achter gekomen... en zou zij het vertrouwen in hem verloren hebben én in mij...!

    Het was alsof hij me K.O. sloeg... want ik had niet verwacht dat hij in het defensief zou gaan... maar zou praten over het waarom van deze inbreuk van zijn eigen opgestelde regel. Het was afschuwwekkend dat hij ZIJN misser op mij ging gooien en nog wel op zulke laffe manier misbruik maakte van de informatie die hij van me had.... dat hij me té wantrouwig noemde... en me ervan beschuldigde dat hij door mijn wens dat er zoals hij toch zelf had aangekaart ab-so-luut niet tegen die regel gezondigd werd hij  in een spreekkramp zou trekken en niet meer zou kunnen werken.

    Ik had nadien een zeer sterk vermoeden dat hij tegen de regel zondigde omdat het zijn ego betrof... Ik had er nog bij vermeld dat mijn dochter er hem zelf zou over aanspreken over wat haar dwars zat. Wààrom begon hij er dan toch zelf over tegen haar??? Het was vertrouwelijke informatie die ik hem had verteld...

    Toeval of niet maar vanaf die dag is er iets veranderd... niet door mij... maar door hem. Immers na een maand en een mail of twee was voor mij dit misverstand rond. Blijkbaar niet voor hem... Hij begon steeds meer blijken te geven van onverschilligheid en een nog groter gebrek aan empathie dan ervoor... Met opzet. Om me 'af te straffen'... omdat ik zijn volmaaktheid in twijfel trok????


    In januari las ik een boek om die ene term die hij 'ten onrechte gebruikt had' (overdracht) nader te bestuderen. Later las ik nog meer boeken over wat psychotherapie inhield... De twijfel aan mezelf was na die uitval van hem fel gestegen... Het werd nog erger toen ik het bijna ostentatieve gebrek aan belangstelling en alertheid waarnam nadat hij terug uit de wintervakantie was. Ik dacht dat het alles aan mij te wijten was... Ik wilde uitzoeken wat ik fout deed en wat er van mij verwacht werd... Ik heb hem sindsdien herhaaldelijk gevraagd wat de therapie inhield en wat ik kon doen. Hij reageerde mat dat ik slechts kon praten en hij luisteren... Ik nam iets waar wat niet klopte... maar kon het niet vatten.

    Zoals ik al eerder schreef... hij luisterde niet meer... ik voelde met iedere vezel dat hij er niet meer bij was en steeds onverschilliger werd. Gaf zo mogelijk nog meer ongepaste feedback.

    Ik hoef zeker niet te vertellen dat ik er niets van begreep en het steeds erger op mezelf begon te schuiven... Maar wanneer ik vroeg wat ik moest doen, wat de therapie inhield, sprak ik tegen dovemansoren. Er was amper feedback, nog MINDER dan voorheen !.. hij ging nergens op in... Het was in feite een steeds grotere verschrikking aan het worden.

    Het werd nog erger toen hij me liet weten dat hij niet analyseerde maar slechts opschreef om er 'bij te blijven'. (nu dat hielp niet erg).

    Dat hij enkele keren echt in slaap viel, was ook niet bepaald bevorderlijk voor het vertrouwen in hem... het begon steeds meer gaten te vertonen.

    In februari schreef ik nog een gedicht... dat boekdelen schreef, op een andere site van me... over het gevoel dat ik maar oeverloos praatte, tegen een muur.

    Ik verloor beetje bij beetje mijn zelfvertrouwen... mijn moed... en de steun die ik ervoor toch enigzins had... omdat er tenminste geluisterd werd, brokkelde af. 

    Het vervolg lazen jullie... die maanden voordat hij er zich op een laffe manier van af maakte.

    Ik weet dat hij ook deze misser kan afwimpelen op mij... Soms wou ik dat ik werkelijk niets merkte en niet intelligent was... dan voelde ik me nu niet zo rot... dan kon ik nog steeds geloven dat hij het allemaal goed bedoelde... Ik weet daarentegen dat hij het ook heel goed bedoelde de laatste acht maanden... Hij bedoelde het ook goed... maar dan jammer genoeg alléén met zichzelf...!!!!

    Relationship management... dat wordt door een hulpverlener ingezet wanneer een patiënt in de slachtofferrol gaat, geen verantwoordelijkheid meer neemt en weerloos lijkt... dan gaat de hulpverlener over tot de geen-therapie therapie... In relationship-management komt de nadruk te liggen op de interactionele aard van het gedrag van patiënt en therapeut. Deze laatste wordt daarin aangemoedigd om zich vooral bewust te worden van het communicatieproces (dus niet bepaald de inhoud). Als de therapeut overmatig reageert op een bepaald soort communicatie dan kan een mogelijk aanwezige slachtofferrol nog versterkt worden. De hulpverlener die dus een relationship management model gebruikt die zal de patiënt informeren dat hij voor hem/haar een belangstellend én luisterend oor zal zijn maar dat hij niet weet of hij verder ook kan helpen. Door zijn gedrag zal dan een hulpverlener aan de patiënt laten weten dat zij/hij een gezonde en intelligente, verantwoordelijke en competente volwassenen is. Daardoor zou het zelfgevoel van de patiënt geleidelijk aan deze definitie overnemen.

    Als je dit in overweging neemt... dan zou je eerder denken dat het die maanden omgekeerd was, dat mijn psychiater in de slachtofferrol dook, al vanaf die dag in december 2010 en die rol uitbreidde... tot hij deze nog ongeloofwaardiger besloot met de woorden dat hij het 'psychisch niet meer aankon over zijn af-handeling éérst een gesprek met me te hebben'...

    Volgens mijn bescheidingen mening heeft mijn ex-psychiater zich niet alleen zelf inde slachtofferrol ondergedompeld maar kan hij zich ook nog te buiten gaan aan misbruik van de door mij net aangehaalde term (relationship management)
    Als mijn ex-psychiater zich daarvan bediende, dan heeft hij de laatste acht maanden wél een zeer nare aanleiding daarvoor gebruikt... want niet ik was een weerloze, incompetente patiënte die in de slachtofferrol zat maar integendeel een patiënt die graag zoveel mogelijk touwtjes in eigen handen hield... en steeds allerlei blééf ondernemen.
    Wat de man die liever betuttelde en de heilige Maarten wilde vertolken niet zon...


    Als deze man nog éérlijk kàn zijn, dan wéét hij dat ik stééds mijn boontjes bleef doppen en van hem nooit meer vroeg dan wat hij gaf... de ondersteuning, door het luis-te-ren... al was zijn feedback ook toen zeer miniem én zijn empathie zo goed als afwezig...
    Pas toén hij die onbegrijpelijke fout maakte, liep het mis...
    En in plaats van dat hij het toegaf, liet hij zien wie hij was... 'een zwakkeling, een kind dat slechts bekommerd was om zijn egootje,een onbetrouwbare hulpverlener die niet in staat bleek een duidelijke fout die hij maakte toe te geven... integendeel hij verlaagde zich tot mij beschuldigen omdat ik door die fout vertwijfeld geraakte... én mijn dochter eveneens... Zij was geschokt dat hijVERTROUWELIJKE INFORMATIE doorgaf... van mij uit mijn sessie...!!!

    Zij is het die mij dit na afloop van haar sessie vertelde en er zeer door in verwarring was geraakt... Ik hoor het haar nog vragen 'mama, hij zei dit.... Kàn dat zomaar? Ik dacht dat hij had gezegd dat niets van wat jij zei tegen mij zou verteld worden en omgekeerd?...'.

    Ja... dat had hij inderdaad gezegd... de snoodaard.

    Zucht... Dus in die zin is het nog walgelijker te beseffen dat hij zich nog steeds uit zijn flater wil redden van toén én van nu... Want overal staat er gedrukt... in overleg met patiënt... of informeert de patiënt over... wat de zelfredzaamheid aanmoedigt en niet zoals hij die ze me wilde ontnemen...!!

    Hij heeft het zelf niet eens met één woord gehad over wat dan ook... Hij loosde me zonder meer, per mail... zonder één woord vooraf.

    Nu begrijp ik nog méér van de laaghartigheid in zijn gedrag... Die dag in december 2010 was hij zwak én laf... niet sterk genoeg om gewoon toe te geven dat hij buiten de lijnen was gegaan, lijnen die hij nochtans zélf duidelijk had aangegeven en er zelf erna herhaaldelijk op wéés als hij nog maar dàcht dat we iets wilden vragen...

    Die dag in december 2010 gebruikte hij zelf nog het argument dat het 'overdracht' was... terwijl ik héél goed weet wàt overdracht is...
    Maar zelfs zonder dat ik het wist, zou ik het al opgemerkt hebben aan zijn gedrag alleen al... het leek wel het gedrag van een puber betrapt op een leugen...!

    Ik legde niets van mijn vroegere relaties toen bij hem... néén... hij maakte een fout, die door mijn dochter opgemerkt werd... niet eens een gissen want zij kon onmogelijk weten wàt ik hem had toevertrouwd... Ze vertelde me woord voor woord wàt ik hem in vertrouwen in mijn sessie zei.

    Dit was geen 'overdracht'... maar ik geloof dat ze het 'tegenoverdracht' noemen... een gedrag dat de psychiater zelf moet onderzoeken... omdat het bij hem ligt... en te maken heeft met zijn mogelijk onafgewerkte processen. (als ik die term althans goed begrepen heb.
    Drie keer laf zaken die hem toebehoorden aan mij toeschrijven... daarbij misbruik makend van mijn stoornis... is 3 keer té veel... Ik zou die man mijn vertrouwen nooit meer schenken.

    Dat ik dit twee keer vergoelijkte, vind ik nu, na die derde verschrikkelijke miskleum van hem écht erg... want de derde keer was méér dan teveel... Die derde keer stond ik met één voet in de dood... door zijn 'wrede !!! mis-handeling'...

    Niet verwonderlijk in die zin dat ik diezelfde avond dat ik zijn mail met de laffe 'afhandeling' ontving en het ontstellende nieuws las... met de lafheid in iedere zin... zijn indekken zo duidelijk als wat... een berichtje schreef, kort en duidelijk, dat hij mijn behandelend arts was van bijna negen jaar die me op die manier loosde, dat dit nooit meer goed gemaakt kon worden...! NOOIT MEER...!!!!!!!!!!!!

    Soms denk ik dat hij niet meer helder denken kon... en dat hij ook nooit veel ernst had geschonken aan mijn woorden bij aanvang van de therapie, dat kunnen vertrouwen en te vertrouwen zijn zéér belangrijk voor me was. Hij zondigde hiertegen op een misselijkmakende manier.

    Ik vertelde hem van vorige therapieën en hoe belangrijk het voor mij was geweest toen één hulpverlener zijn fout had toegegeven... Ik was het nooit vergeten en dankzij hem was ik mijn vertrouwen niet verloren maar kon ik mét vertrouwen naar een andere hulpverlener gaan.
    Deze man had eerlijk toegegeven dat hij het had moeten weten... dat ik hem herhaaldelijk een beeld beschreef... hij gaf zijn eigen onoplettendheid toe... en in het begin van de therapie had hij ook zijn twijfel eerlijk geuit of hij wel genoeg ervaring had om mij te helpen.
    Hij hielp me al die tijd dat ik bij hem in therapie was... door té vertrouwen te zijn én te blijven... Ik ben hem ook nog altijd na 20 jaar dankbaar...

    Jammer genoeg is hij blijkbaar eerder uitzondering dan regel... Hij was noch arrogant en liep niet hoog op met zichzelf... hij bleef met zijn voeten op de grond en had duidelijk de goede instelling, was daardoor ook een goede hulpverlener.

    Geen wonder dat ik me zo vreselijk voelde na de mis-handeling door mijn ex-psychiater, je wordt niet één keer maar drie keer mis-bruikt... het vertrouwen dat je schonk niet één keer maar drie keer misbruikt, de informatie die hij over je vergaarde niet één maar drie keer misbruikt... allemaal om zijn eigen fout maar niet te hoeven toegeven.
    Geen wonder dat ik de bijna negen jaar therapie bij hem als 'onbestaand' beschouw na de laatste laffe zet... en zelfs dat begreep hij niet... Nog klonk het jengelend 'dat hij me toch tot het laatste hielp'...
    (bedoelde hij 'bijna om zeep' misschien????)

    Het is gemakkelijk maar afschuwwekkend om de kwetsbaarheden en het vertrouwen van patiënten te misbruiken... laaghartig... huiveringwekkend.

    Ik hoop hem nooit meer te zien, te horen of te lezen... Ik wil zo vlug mogelijk zijn bestaan uit mijn geheugen wissen... Kompleet... Hij is als kanker op mijn leven geweest... een moeilijk uit te roeien kanker

    Een smet op mijn hulpverleningsgeschiedenis... een enorme smet.

     

    See you in hell

    14-11-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Categorie:herstel van de onvergefelijke flaters van de vorige psychiater
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.571. verwarring
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Kan er hier niet over spreken... maar de onrust bereikt zijn hoogtepunt... Dat is te merken door het verwoed beschadigen van mijn hoofdhuid... alsof mijn handen daar iedere seconde naartoe getrokken worden om de huid eraf te krabben (huid én haar).
    En dit alles omdat er van mijn allerlei gevraagd wordt (gevraagd...?... geëist, zeg maar)... en van de zijde die vraagt (eist) hoeft absoluut niet hetzelfde verwacht te worden.
    Een en ander maakt dat ik gevangen voel... want waar ik me netjes aan de afspraak hield, komen er plots kinken in de kabel... waardoor mijn zorgvuldige mentale én lichamelijke voorbereiding in het gedrang komen.
    De zorg dat ze het wel zullen begrijpen... de zorg of zij net zulk respect aan de dag kunnen leggen voor mijn grenzen... de angst of ik het door die inbreuken op die ruimte nog wel zal kunnen waarmaken.
    Oeverloos wachten op een antwoord... met de vraag waarom zij dit op de valreep laten weten op een manier die me niet eens in staat stelt vragen te stellen en andere regelingen te treffen. Ik wil dit niet meer... het kan er momenteel niet bij. Shitmensen.

    14-11-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Categorie:mijn dagelijkse leven
    13-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.570. De meisjes zijn vertrokken.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

















    De meisjes zijn vertrokken... 
    Ik maakte een mengsel van Belgische aardappelen met Afrikaanse zoete aardappelen. Floepte er nog een verse peper bij.. (in stukjes natuurlijk). Daarbij maakte ik quorn en vegetarische snitzels met twee tenen look...
    En of het gesmaakt heeft. Ja... ze-ker. Wij hoeven geen vlees... missen het ook niet. Blij als ik denk aan die geslachte dieren ook. We zullen ons echter niet aanstellen wanneer we bij vrienden of familie een stuk vlees voorgeschoteld krijgen... maar blij dat het zonder kan.

    Ik luister nu naar muziek... en denk ook aan iemand die er niet meer is en die ik mis. Dat besef kan ik nog steeds niet aan, duw dat ook weg omwille van de erge pijn. Ook dat werd op een vreemde manier bij mijn ex-psychiater afgehandeld. Het kwam niet eens echt aan bod... alweer door dat ontkennende, minimaliserende. Hij besefte blijkbaar niet hoeveel deze vriend voor ons betekende. Alle verdriet en pijn van de laatste negen jaar zijn vergaard en verstopt ... omdat hij weigerde er me mee te helpen... Hij wilde dat ik het leven net zo zonnig zag als hij? 
    De idioot. Zo'n man mogen ze toch niet toelaten therapie te geven aan mensen zoals mijn dochter en mijzelf?

    Soms snap ik het leven niet, en de mensen die anderen onbesuisd nog méér pijn doen ... zoals die leerde voor het beroep van 'psychiater' en die er door zijn lichtzinnigheid een potje van maakte... een potje van brandend zuur... op de vele wonden. 
     

    13-11-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Categorie:herstel van de onvergefelijke flaters van de vorige psychiater
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.569. stand van zaken
    Klik op de afbeelding om de link te volgen















    Na het bezoekje gisteren en de toestand vandaag heb ik besloten het leuke uitje vanavond te laten voor wat het is. Mijn dochter gaat met een vriend maar ik zie er vanaf uit voorzorgsmaatregelen. Ik voelde me vandaag zeer vreemd en duizelig. Wellicht het contrast met de wandeling van een half uur heen en een half uur terug, het lange bezoek waarbij ik op het einde opnieuw de verschijnselen kreeg van fibromyalgie en cvs toen die nog erg waren, spierpijnen, draaierigheid, misselijkheid en de voorgaande veertien dagen rust, sofa, stoel... niet buiten komen. 
    Hoe kan je stilaan opbouwen... als je zo lang opgesloten zat. Bovendien moest die lieve vriendin (zowat familie) haar ei kwijt... nu wij beiden. Het leek wel een trauma-doorworstel-avond.
     
    Vandaag voelde ik me zo raar en dat bleef duren wat ik ook deed, dat ik besloten heb er een rustige avond van te maken in mijn eentje.
    Ik ben immers bang dat ik de week in het andere geval niet haal... en er staat in die week een lange dag op het programma waarin ik zowat tien uur lang uit mijn gewone ritme zal zijn. 
    Tien uur niet in mijn vertrouwde omgeving... en met de spanning of ik het wel allemaal zal kunnen. Vandaar mijn voorzorgen nu... zodat ik in optimale vorm ben. Ik wil niemand teleurstellen....

    Enkele dagen later is het dan eindelijk na drie eindeloos durende weken therapie... bij de nieuwe wél goede psychiater... Ik voel me zo ellendig en vreemd... en bevreesd dat ik dàn net ziek zal worden. Vandaar mijn voorzichtigheid... want ik ben op dit ogenblik net niet van suiker...

    Vandaag ook de koffers met wintergoed leeggemaakt en daar de zomerse lichaamsbedekking in gestopt... (onze kasten zijn abnormaal klein... we kregen ze en zijn daar blij mee... en lossen het plaatsgebrek zo op, met een switch van zomer-en winterkledij in twee koffers te stoppen)
    Ben nu daardoor ook moe... 

    13-11-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Categorie:mijn dagelijkse leven
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.568. leeg en toch vol gedachten
    Klik op de afbeelding om de link te volgen














    Leeg voelt je hoofd
    toch puilt je brein
    uit van gedachten
    je weet niet wat is,
    of wat je kan en mag verwachten
    vaak vervloek je
    die van het sombere soort
    Zo leeg voelt je hoofd
    en toch puilt je brein
    uit van ongewenste gedachten.

    Het huilen, je lijkt het verleerd
    je hebt je jaren tegen pijn
    en verdriet gewapend, verweerd
    't sluipt door de gaten
    en bonkt op de poort
    je voelt je van binnen
    psychisch vermoord.

    Stil ben je ook deze ochtend begonnen
    de strijd tegen duisternis, 't loodzware gewicht
    't heeft je zo vaak bij 't ontwaken beentje gelicht
    je leerde het te negeren
    niettegenstaande blijft het je continu bezeren
    je hoopt het tij te kunnen keren
    zodat je je toch opnieuw iets beter kan verweren
    na de ravage die je ex-psychiater
    met zijn onnadenkende domme daad
    heeft aangericht
    veel brokken gemaakt
    en schade veroorzaakt
    hij heeft je psychisch zwaar
    het beentje gelicht.

    ©Lore2011

    13-11-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Categorie:de pijn in dichtvorm
    12-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.567. doodop... maar dàt is vast niet verwonderlijk
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Een bezoekje aan een vriendin die we eerder beschouwen als familie. Het was lang geleden... en door één en ander... kwam totaal onverwacht het verre verleden van ons beiden boven... niet één woordenwaterval maar twee... van die enorme watervallen... waar je niet levend uitkomt. Maar wij kwamen er levend uit...
    Het is niet zomaar dat wij onszelf 'soulsisters'...noemden omdat we niet alleen beiden een traumatische jeugd hadden maar ook een traumatisch huwelijk... en een nasleep daarvan om u tegen te zeggen of cru
    Nu ben ik doodop... uitgeput... en ga even dit blogje afwerken, enkele bezoekjes en dan horizontaal.
    Jaren sprak ik bijna niet meer van mijn verleden... alsof het er nooit was... niet zoals vanmiddag althans... slechts vluchtige fragmenten zijdelings aangeraakt... maar nu... zoveel kwam terug boven... zoveel moest verteld... Schrok zelfs van de kracht waarmee het naar boven stuwde. Een bepaald ogenblik voelde ik me bijna wegdraaien, hartkloppingen... dacht dat ik er van mijn stokje zou gaan... maar heb op mijn ademhaling gelet. Het moést er blijkbaar uit... dàt wat bijna negen jaar onaangeroerd moest (?) blijven? Want ook nu realiseer ik me hoe bitter weinig ik in die negen jaar van mijn verleden naar boven haalde bij de ex-psychiater. Zoals ik reeds schreef in vorige blogjes... het leek wel of het hem bang maakte. Er was iets in zijn blik dat me net deed zwijgen in plaats van te praten daarover... alsof ik toen al voelde dat hij dat niet wilde horen...

    Het is erg goed dat we hier beiden over gepraat hebben... zij over haar traumatische jeugd, ik over de mijne... want ik ben al weken benauwd en soms zelfs tegen angstig aan als ik eraan denk dat dit bij de nieuwe psychiater wél aan bod zal komen. Weken maak ik me al zorgen of ik het nog wel boven zal krijgen, of ik het wel allemaal zal kunnen vertellen... want het is zo ontzettend veel. Door vandaag heb ik er vertrouwen in... dat ik het zal kunnen... en het ook zeker niet slecht is dat te doen... omdat het bij mij hoort... en het heus niet opgaat om het verleden te laten rusten als dat verleden blijft bijten door het heden.

    Ieder moet voor zichzelf uitmaken wat hij of zij met zijn verleden moet... dat voel je het beste zelf... niemand kan dat in jouw plaats beslissen. Vandaag was ik er getuige van... hoe die vriendin die net als ik haar halve leven als een clown rondliep en opgewekt en optimistisch bleef, bezig was het verleden te laten. voor wat het was een ferme knauw kreeg van dat verleden in het heden en dit al enkele jaren ondertussen... wat zich net als bij mij op alle vlakken van je wezen situeert.
    Ook ik heb de meeste jaren van mijn leven iedereen geanimeerd, ik was de vrolijke, de gangmaker in het gezelschap... tot trauma na trauma bleef komen... en na de klap die een van mijn kinderen me bezorgde ik letterlijk én figuurlijk, lichamelijk én geestelijk in elkaar klapte.

    Een biertje om rust te vinden... mijn benen op een kruk want dat been is vandaag weer licht gaan gloeien... (net te ver gewandeld na 14 dagen rust... wie zal het zeggen... In het vuur van de strijd vergeten dat been hogerop te leggen eenmaal op het bezoek? Ik weet het niet... ik neem morgen en maandag wel extra rust).

    ps. morgenochtend breng ik de bezoekjes want ik kàn niet meer...

    12-11-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Categorie:mijn dagelijkse leven
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.566. na het vorig blogje voelde ik me urenlang lichter...
    Klik op de afbeelding om de link te volgen















    Ondertussen is er van dat lichter gevoel nog maar weinig te bekennen... , het schrikbarende gevoel bepaalde zaken niet meer te kunnen dragen, was er opnieuw. Dus begon ik verwoed opnieuw allerlei te verrichten. Misschien helpt het als ik wat me plots weer trof als een speer in mijn lijf even eruit gooi...Diepe zucht.

    Ik besef dat de behandeling die mijn ex-psychiater het laatste jaar voor mij voorhield mijn waarde als mens en patiënte verder aantastte. Hij behandelde me als onmondig kind dat braafjes moest slikken wat niet te slikken was. Hij liet voelen dat hij niet meer in mijn veerkracht en wil, mijn verstand en wijsheid geloofde, hij liet uitschijnen dat hij het had opgegeven en dat ik me bij die situatie moest neerleggen. In alles voelde ik dat hij het had opgegeven. Hij wel, ik niet. Net doordat hij me behandelde als een afhankelijk wicht dat zomaar wat zat te leuteren, zakte ik steeds verder in het drijfzand. 

    Misschien is deze psychiater goed voor mensen die een andere behandeling behoeven... een die hij wel kon geven? Ik las in het boek dat ik bestudeer hoe voor bepaalde stoornissen een andersoortige behandeling, een andere houding van de psychiater gevraagd wordt... 

    Ik kan deze man blijven verwijten dat hij in die mate onbekwaam was dat hij niet eens tijdig zag dat hij hier niet bij kon met zijn verstand... 
    Ik heb hem terecht verweten dat hij niet zo deskundig was dat hij me vroeger spràk over een eventuele doorverwijzing met 'het welbevinden van de patiënt' voor ogen en niet slechts 'het zijne'... Door dit doorverwijzen na te laten en bijna een jaar verder te knoeien... ! (tot ik op mijn manier opnieuw in verzet kwam tegen deze lakse behandeling )

    Hij had gelegenheid te over mij over een mogelijke doorverwijzing te spreken omdat ik herhaaldelijk aangaf dat voor mij 'dat oeverloze praten alleen niet meer genoeg was, vooral niet omdat er zelden feedback kwam of op ingegaan werd' en ik 'sterke of échte psychotherapie' behoefde. Ik vroeg zelf wat de therapie inhield en wat ik kon doen.  (om er leven in te brengen, want alles bloedde daar dood)
    In de plaats ervan legde hij zich toe in het me sussen, me de mond snoeren. Tot hij er niet meer naast KON zien???? Omdat ik nog meer aangaf dat ik nood had aan sterkere therapie, aan me ernstig nemen en zelf al voorstelde een tweede sessie bij een collega te hebben. Ik vroeg ook herhaaldelijk naar een therapiegroep en zelfhulpgroep. Hij legde het gewoon naast zich, ging nergens op in.
    In het afgelopen jaar vroeg ik ook of hij iets geanalyseerd had, dat hij door al dat schrijven tot een inzicht/vaststelling of zo was gekomen, bleek toen dat hij niet eens analyseerde of geanalyseerd had... dat hij slechts opschreef om er bij te blijven... bij wat er gezegd werd. (zelfs daar bleek hij ondanks dat schrijven dus niet in geslaagd te zijn want hij blééf er niet bij...!

    Toen een vriendin me vertelde van een mogelijkheid ergens te kunnen schilderen in een veilige omgeving (zij weet dat ik me vroeger ook steeds zo uitdrukte maar dat nu niet meer kon doordat de depressie ook dit saboteerde) leek me dat wel wat.
    Toen ik mijn psychiater daar later na het uitje met mijn vriendin over vertelde, haastte hij zich opvallend snel en!!!! ongevraagd !!! de man die voor die ruimte zorgt te contacteren . Toen schoot hij vreemd genoeg metéén in gang... Via mijn vriendin nam hij me wél ernstig of wàt was er aan de hand????

    Toen ik nog meer ongerijmdheden ontdekte (geen feedback), gehalveerde sessies, en wanneer ik bepaalde zaken aangaf waar ik het moeilijk mee had, ging hij er niet op in. 

    Nadat ik die eerste maanden van het jaar 2011 nog fel spartelde, en ook de laatste maanden... waren er periode dat ik het opgaf en hem probeerde te volgen in zijn rederingen, dat hij alleen maar kon 'luisteren' en op die manier ondersteuning kon bieden. Dat klopte niet eens meer, omdàt hij niet meer luisterde... hij liet me maar 'leuteren'... en dééd alsof hij luisterde...! (wààrom wilde hij me toen koste wat kost vasthouden???
    Zovééééél gelegenheid had hij om me eerlijk te spreken over het belang van een eventuele doorverwijzing...  waarbij hij toen wel ruimte en tijd had gehad, er enkele sessies indien dat nodig was, aan te wijden, en niet zoals hij nu deed, zich er vlug vanaf maken met een laf bericht per mail.

    Wanneer hij was ingegaan op mijn eerdere vragen of was ingegaan op mijn suggesties of tenminste mijn ontreddering... dan was er tijd geweest om zijn therapie te laten overgaan naar die van een andere hulpverlener waar hij me nu weken zonder therapie zette door zijn stiekeme en onverwachte besluit...  De huichelachtige bezorgdheid en de maning zo vlug mogelijk die therapie daar voort te zetten, het gaf nog meer braakneigingen precies omdat het af te leggen traject twee uur en een half bedroeg heen en net zo lang terug...! En dat terwijl hij precies in zijn verslag had gezet dat ik zo'n traject niet aankon....
    Zoveel ongerijmdheden, zoveel tegenstrijdigheden, zoveel ambivalentie in zijn gedrag, wat niet bepaald een goede zaak was om een veilige therapeutische setting te krijgen of behouden, wel?

    Ondanks de vermelding in zijn verslag en het weten ook dat zo'n traject boven mijn petje ging, bood hij me dat zogezegd als 'voorstel' aan?
    Een traject van 2,5 heen en 2,5 uur terug tenzij ik een vervoermiddel moest nemen wat niet alleen extra belasting was voor me, maar ook geld kostte. Om nog maar te zwijgen van wààr ik zou moeten overstappen van het ene vervoermiddel op het andere. Het zou nog anderhalf uur heen en anderhalf uur terug bedragen... 
    Dit had allemaal kunnen vermeden worden als hij dit tijdig 'ter sprake' had gebracht, dan zou ik tijdig een afspraak hebben kunnen maken met die collega en in dezelfde stad en gebouw therapie kunnen krijgen... !!!!

    Ja... zijn alternatieven en voorstellen zijn zééééééééééééééér geloofwaardig gebleken... én zééééééééééééééér duidelijk met het oog op het welzijn van de patiënte... (NIET DUS)

    Zijn zombie-gedrag dat laatste jaar droeg er heel erg toe bij dat de zinloosheid zich steeds verder uitbreidde.

    Toen het na die laatste sessie écht te gor werd voor mij, besloot ik tijdelijk geen therapie meer te volgen... (om alles op een rijtje te kunnen zetten)...
    Mensen die hier lezen, weten hoe ik in die weken nog boeken las en daar dingen die ik niet wist te verwoorden, las, ze overschreef op een notablok om ze de eerstvolgende sessie voor te lezen... in de hoop dat ik dan wél duidelijk kreeg wat hij blijkbaar na al mijn aangeven nog steeds niet had begrepen...
    Het was ook toen dat ik dat ene kaartje ontdekte op mijn kamer 'moed voor de volgende stap' (al maanden speelde ik met die gedachte een andere psychiater te raadplegen). Ik schreef hier dat een gesprek daarover de volgende stap zou zijn (en natuurlijk vroeg dat moed bij een psychiater die alles afdoet als onbetekenend..), Ik wilde erover praten met mijn psychiater, vragen om een therapie bij een collega, als tweede of enige sessie...
    Degene die hier toen lazen, weten dat ik al langer speelde met die gedachte, dat ik voelde dat het bij mijn psychiater niet meer ging... en dat ik nood had aan een bekwaam psychiater... een die wel inging op zaken die ik aangaf en de onderliggende zaken ook belichtte... 

    Ook in die vakantie zocht ik naar andere psychiaters en ik kwam toevallig uit bij een andere collega van hem. Ik kon ook een collega die hem verving ten rade vragen... vooral met mijn idee te veranderen van psychiater. Ik wou wat graag die vervangende collega al toetsen op zijn betrouwbaarheid maar wilde niet 'onder mijn psychiater zijn duiven schieten'... ik wilde er hem eerst eerlijk over spreken... , niets achter zijn rug om doen, niet eens die collega opzoeken om al af te tasten of die betrouwbaar was...) Neen... ik wilde geen onderkruiper zijn. Maar mijn ex-psychiater kon blijkbaar probleemloos wat ik niet kon... 'een onderkruiper zijn'... ..!!!!

    Ik ben dus niet meer zo ver gekomen dàt ik er met hem eerlijk over zou kunnen praten... want de  2 weken van mijn afwezigheid had mijnheer dit afschuwelijke plan bedisseld, me op laffe manier per mail te lozen. Me door te sassen naar die collega, zogezegd overlegde hij al met die collega over 'zijn regeling' waarover hij vierkant loog aub... want die collega wist van niets. Alleen dat wanneer er iets was ik tijdens de vakantie van mijn psychiater hem kon raadplegen...!!!
     
    In die zin kan ik even het vorig blogje aanhalen... waarin ik vertel hoe mijn ex-psychiater zich plots zo aangevallen voelde terwijl ik het over een artikel had... over pathologische leugenaars. Wàs hij misschien écht een pathologische leugenaar???? want ik hàd dat niet gezegd hoor..!

    Dat hij me toen ook nog liet weten dat ik niet meer bij hem terecht kon tenzij ik eerst één of meerdere sessies bij die collega volgde... en dàn zou mijnheer nog wel zien of ik misschien bij hem 'terug' kon komen al dan niet gecombineerd met ook een therapie bij zijn collega...  (ik vroeg me toen serieus af of hij ze nog wel allemaal op een rijtje had.)
    Verder haalde hij als motief onder andere aan wat ik eerder had ten berde gebracht, dat hij er inderdaad niet meer met zijn aandacht bij was... Hij sprak 'van mijn terechte opmerking dat hij er niet meer met zijn aandacht bij was' en er tevens 'een therapeutische impasse was'. (hoe en wanneer was die er gekomen hé...???? Toen ik die miskleun bevroeg van hem die in strijd was met het vertrouwen binnen een hulpverleningsrelatie. Hij klapte uit de biecht... tegen mijn dochter...!
    Verder sprak hij dus over enkele sessies bij die collega zodat nieuwe zuurstof in de therapie kon komen.... Tjonge...  

    Dus mijnheer zond me uit als een proefdier dat moest goedmaken wat hij verzaakte???? Wie zat er als een zombie geld te verdienen? Ik niet hoor... Je zou eerder verwachten dat hij voor zichzelf met een collega overlegde hoe hij nieuwe zuurstof in 'zijn' slaapuurtje kon brengen. Maar neen... dat deed hij niet... hij besliste dat ik als een huisdier dat niet voldeed aan zijn baasje (=niet mak en onderdanig genoeg was) elders moest 'getraind' worden om als een mak hondje terug bij het baasje te kunnen????

    En toen ik die collega volslagen in paniek de volgende morgen telefoneerde wist die nergens van... alléén dat ik hem misschien zou raadplegen tijdens mijn psychiater zijn afwezigheid (vakantie)... mààr hij wàs niet meer afwezig... !!! Ik hoorde die collega dat ook zeggen, dat het toch alleen in die afwezigheid zou zijn... !!!?

    Toen begreep ik hoe mijn psychiater had gelogen over dat zogenaamde overleg dat er al zou geweest zijn over deze 'regeling'... Alweer een leugen... !!!
    Hij durfde het verder ook nog een voorstel noemen... terwijl het puur machtsmisbruik was. Het was géén voorstel maar een ultimatum, een onder tirannieke voorwaarden bedolven 'regeling'...
    En dan het staartje daaraan... als ik eerst bij zijn collega enkele sessies had gevolgd... dan zou de heerser van hemel en aarde bekijken OF ik eventueel terug bij hem terecht kon al dan niet in combinatie met een therapie bij zijn collega...???? Waarvoor hield hij me eigenlijk?
    Als het 'hondje' onderdanig genoeg is mag het misschien terug?
    Misselijkmakend is het... 

    De avond dat ik die mail in mijn box vond, heb ik hem al van dat ene droombeeld afgeholpen. Hoe hij nog maar kon 'denken' dat ik na zo'n behandeling nog terug WILDE komen. Echt gestoord was hij als hij zulks nog maar dacht. Het toonde me dat hij werkelijk geen benul had van zijn 'laffe daad'....

    Ik vermoed dat hij de grond onder zijn voeten heet voelde worden die weken dat ik even geen therapie meer wenste... en toen schoot mijnheer de zombie plots in actie... en hoé...

    Dat hij die dag en dagen erna niet eens wilde antwoorden op de vraag naar het wààrom van deze onverwachte én stiekeme regeling waar hij toch altijd zo hoog opliep met éérst over alles spreken...!!!
    Dat hij dagen erna toen ik vroeg wat ik hem misdaan had om zo'n behandeling te verdienen hij nog meer wrede woorden sprak en me afdeed als een hysterisch mens met een crisis die maar naar crisishulp moest bellen... was de druppel... Ik krijg er nog braakneigingen van.

    Gelukkig heb ik maanden ervoor al mensen op de hoogte gesteld van wat daar gebeurde aan laksheid, aan zombie-therapie... want anders zouden ze het helemaal op 'BPS' hebben kunnen schuiven. Wel zo handig hé.

    Ik heb nog meer bewijzen dat ik wel degelijk dit hele jaar herhaaldelijk vroeg naar 'werken', naar meer dan 'oeverloos blijven praten'. Ook in mijn gedichten op een andere site,  februari 2011...!!!!

    En toch begreep hij niet dat de therapeutische impasse elders moest gezocht worden? Namelijk bij zijn in gebreke blijven, zijn ondeskundigheid, zijn tekort schieten. Zijn stille dwang dat ik verdrong?
    De fout die hij twee maanden eerder maakte en waarbij hij verzaakte die simpelweg toe te geven maar mij begon aan te vallen, heeft één en ander in een stroomversnelling gebracht, niet alleen in een stroomversnelling... het gaf mij ook de gruwelijke inkijk dàt ik een psychiater trof die liever zijn ego en blazoen blinkend hield dan een fout toe te geven. Ik weet uit ervaring dàt die gevaarlijk kunnen zijn voor mij ...!!!

    Door zijn laksheid en laffe gedrag toen en bij de afhandeling heeft hij de hele verantwoordelijkheid bij mij gelegd en me in heel dat jaar goéde begeleiding en hulp op maat ontzegd.
    Een onvergeeflijke fout die een immense impact op mijn leven heeft, een zeer diepe hauw gaf in al wat ik bij mezelf opbouwde.

    Dus ja... ik voel meer en meer ook glimpen van dit: 'wàt ben ik blij dàt ik van deze man verlost ben'.
    En dàt ik sterker was dan hij... of ik had zijn mis-handeling niet overleefd.

    12-11-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Categorie:de flater van de vorige psychiater
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.565. vroeg uit de veren om vederlicht te worden
    Klik op de afbeelding om de link te volgen
















    Vroeg wakker geworden ondanks mijn hoop dat ik na de hele mooie film (ik zag hem voor de derde keer) 'Forrest Gump' die tot na middernacht duurde, langer zou slapen. Niet dus.
    Na de film moest ik ook nog lezen om te kunnen inslapen.
    Het was dus even pech dat ik vanmorgen vroeg wakker werd en zoals het de laatste dagen wel meer gaat, ook niet meer in slaap kwam. 

    Natuurlijk dook die 'lachende, luchtige niets aan de hand-wat is het leven leuk-tronie' op van de ex-psychiater samen met de nare behandeling die hij zelfs tijdens die vreselijke telefoontjes niet kon laten. Maar ik wil niet meer lijden onder zijn laffe gedrag, het slachtofferachtige gedoe van hem op het laatst... alsof ik een dragonder was en hij de arme, weerloze psychiater die het psychisch niet meer aankon. Deed hij wel voldoende praktijkervaring op voor hij losgelaten werd op mensen met al genoeg problemen? 
    Ik vrees dat hij alleen empathie met zichzelf voelde... al kan ook aan deze hypothese getwijfeld worden.

    En dan dat idiote verwijt van hem dat ik dààr wel een punt had (na twee telefoons en twee mails die hij niet eens beantwoordde?????) van dat hij dit niet per mail had mogen doen maar in een gesprek...
    Vreemd dàt hij pas tot dàt inzicht kwam na mijn laatste mail waarin ik schreef over 'inzichten over zijn gedrag' (ik schreef ongeveer dat ik heel wat sterker en moediger was dan hij... en dat zijn afhandeling een bekwaam en deskundig psychiater niet waardig was)

    Waar vandaan kwam zijn 'plotse' inzicht dat ik dààr een punt had van dat het niet eens met een gesprek was 'geregeld'??? Het was geen inzicht... hij voelde ondertussen nattigheid, dàt hij in de fout was gegaan!!!... en probeerde bepaalde sporen 'uit te wissen'... met andere woorden... hij probeerde er alsnog op zijn eigen laffe manier een draai aan te geven zodat hem ze-ker niets verweten kon worden.

    Maar zelfs dàn werd er opnieuw een laffe zet van hem aan gekoppeld... want hij schreef  dat hij nu dat gesprek niet meer kon laten plaatsvinden 'omdat ik hem met de grond had gelijk gemaakt' (dat die man toen zelfs nog maar dàcht dat ik na zijn wrede behandelingen nog een gesprek met hem zou WILLEN slààt écht àlles) 
    (met de grond gelijk gemaakt, bedoelde hij 'mijn' inzichten over 'zijn' laffe gedrag, na de lafheid van zijn mail, het niet eens antwoorden op mijn vragen naar het wààrom...)
    Verder was het een foutje in zijn redenering : Ik hàd hem niet met de grond gelijk gemaakt, hij kwam niet hoger dan de grond en dàt is niet mijn maar zijn verdienste. 

    Wat een slappeling...  dat mijn woorden hem zo kwetsten, was dat misschien omdat het bittere waarheid was? Een psychiater die bekwaam, sterk, en empathisch is, die bovendien inzicht heeft in de patiënt én in het proces zou NOOIT op zulke laffe manier een patiënt gedumpt hebben... per mail aub... en let wel zonder ook maar één woord vooraf... Altijd dat lachende gezicht alsof het iedere keer een feest was... Ik heb het aldoor gevoeld dàt die man niet over het minste inzicht en empathisch vermogen beschikte... 
    Maar ik gaf hem méér vertrouwen en krediet dan hij mij gaf. Ik heb meer geloof gehecht aan hem dan aan mijn eigen intuïtie en aanvoelen. Omdat hij toch zo graag gebruik maakte van 'dat ik nu écht té wantrouwig was.... toevallig telkens als hij een misser maakte, een duidelijke inbreuk op zijn eigen regels!!! 
    Ik weet niet eens of het wel normaal is dat een psychiater zich op die manier uitlaat naar een patiënt toe van 'nu ben je écht té wantrouwig' of 'nu ben je wel wit-zwart aan het denken hoor'. (toevallig dus beiden nadat hij die fout maakte toen hij wat ik in mijn sessie aan hem vertelde aan mijn dochter ging vertellen in haar sessie!!!!!)
    Hij ging zelfs mijn woorden verdraaien en deed het voorkomen of ik mijn vriendin en hem beschuldigde pathologische leugenaars te zijn terwijl ik slechts bezig was mijn vertwijfeling uit te spreken aan de hand van een net gelezen artikel over ministers en een bepaalde bewering als zouden zij hun geloofwaardigheid verliezen als ze een leugen zouden toegeven. Die vertwijfeling werd alleen maar groter toen ik hoorde hoe mijn psychiater toen van leer trok nadat ik hem liet weten dat ik niet begreep wààrom hij iets van wat ik in vertrouwen in mijn sessie vertelde aan mijn dochter had doorverteld. Zij was er zelf tegen me over begonnen, stelde zich dezelfde vraag als ik 'of dat zomaar kon'....!

    Ik herinner me nog hoe ik begon te stamelen en hakkelen zo was ik geschrokken van zijn plotse uitval dat ik nu écht té wantrouwig was en dat hij dit alléén maar gedaan had om ons 'te helpen'... (Helpen? Waarmee? Met het vertrouwen dat mijn dochter in mij stelde te schaden???? Of zich op te stellen als een alleenheerser die wel regels mag opstellen maar zich er zelf niet aan hoeft te houden? Vreemde hulp als je het mij vraagt. En ik had mijn dochter nog wel bezworen dat hij te vertrouwen was en ze kon zeggen wat ze wilde tegen hem, dàt hij het NOOIT tegen mij zou vertellen...  en omgekeerd ook niet. Wat had ik mij vergist...!

    Hij misbruikte die keer mijn ontreddering om mijn woorden te verdraaien en mij het gevoel te geven dat ik toen zelf een zéér te vertrouwen vriendin aanviel... Zulke dingen vergeet ik niet... ik vond dit zo immens laag van hem.

    Hij was een psychiater met bakvisallures, of was het een bakvis met psychiater-allures... wie zal het zeggen... Misschien was hij gewoon emotioneel erg dom, zoals een goede vriend van mij het zou noemen.
    Wat hij ook was, hij was noch deskundig of bekwaam en helemaal niet empathisch, evenmin verantwoordelijk wat ZIJN deel van de koek betrof... Wat hij dan wel was? Dat wat nog rest wellicht... ik moet er eens ernstig over nadenken .

    Natuurlijk zou ik willen kunnen zeggen dat ik er niet meer onder leed en die tronie nooit meer voor mijn geestesoog hoef te zien verschijnen... maar zo ver is het jammer genoeg nog niet... Door de bijzonder naargeestige laffe manier waarop hij me behandeld heeft en er op een zo mogelijk nog laffer én wreder manier inluisde.
     Ik hoop dat ik die man helemaal uit mijn systeem krijg, liever vandaag nog dan morgen. Hij bestaat niet meer voor mij als psychiater... en dat wat hij therapie noemde, de fragmentjes die goed waren... zijn door zijn eigen walgelijke lafheid verwoest... door zijn weerzinwekkend gedrag heeft hij alles als ongeloofwaardig gemaakt... Iemand die zich te buiten gaat aan mis-handeling maakt de zaken die goed waren stuk. Net zoals met andere vormen van misbruik van vertrouwen. 

    Ik ben niet zo naïef als hij wel dacht... want naast de BPS heb ik ook nog een goed ontwikkeld verstand én dat kwam hem uiteraard niet goed uit. Bovendien zijn mijn voelhorens en aanvoelen zeer goed ontwikkeld en ook dat vond hij niet zo leuk... al ben ik ze die laatste jaren gaan toeschrijven aan wat ze toch ooooh zo graag beweren van mensen met BPS dat ze té wantrouwig zijn...

    12-11-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Categorie:herstel van de onvergefelijke flaters van de vorige psychiater
    11-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.564. shocking...
    Klik op de afbeelding om de link te volgen















    Dan lees je in dat boek wàt 'overdracht' precies is in een therapeutische relatie en ontdek je tot je ontzetting dat je ex-psychiater zijn uitschuiver (toen hij uit de biecht klapte .!!!!!) misbruikt en op mij afschoof als zogenaamde 'overdracht'? Zielig en laf.

    En omdat ik dat bevroeg in de daaropvolgende sessie ging hij in de aanval... In plaats van 'zijn' over-duidelijke fout toe te geven... begon hij zich te verlagen tot laffe beschuldigingen naar mij toe.  
    Hij begon toen over zogenaamde 'overdracht'... !!! Ik zag hoe hij zich gedroeg, als een puber die zich betrapt voelde.
    Toen ik dat erna terug de revue liet passeren, is mijn walging nog groter voor zijn onnoemelijke zwakheid én lafheid. Wat voor een soort van psychiater is hij die zich niet meent te moeten houden aan zijn eigen nochtans strikt opgestelde regel (niets van wat in de sessie van mijn dochter door haar verteld werd gaat naar de sessie met mij en omgekeerd) . Tot overmaat van ramp 'psychologische termen of begrippen zoals overdracht ' gaat misbruiken om zijn fout op de patiënt toe te schrijven????
    Het lijkt mij eerder iets te zijn van 'tegenoverdracht' !!! Namelijk zijn gevoelens of zijn gekwetste ego dat hier op de voorgrond trad én niet het belang van een goede therapie die het toegeven van zijn misser in zou houden!!!!!

    Ik las nog meer zaken die je de keel dichtsnoeren... deze man als onze psychiater heeft zowel mij als mijn dochter meer kwaad gedaan dan goed.. dat wordt met de dag duidelijker. 
     
    Ik voel me nu schuldig dat ik niet eerder door had dat het ook bij haar grondig fout ging... want zij vertrouwde op mijn oordeel...

    Zij merkt in de huidige gesprekken met een arts dat onze ex-psychiater haar niet uit de put hielp maar er steeds dieper in... net zoals bij mij overigens. Het is bijzonder pijnlijk.

    Ook wat empathie betreft, is die man geen cent waard. Dat had ik zelfs in de beginjaren gemerkt... maar ik dacht dat het 'normaal' was in de eerste tijd. Het is echter nooit veranderd. Hij snapte duidelijk niets van wat mijn dochter of ik vertelden...

    Te groot vertrouwen in de verkeerde mensen heeft me nog meer ellende gekost...

    Nog elders in het boek vond ik nog meer informatie. Hij ondermijnde mijn zelfvertrouwen door de fout die hij maakte op mij af te schuiven... maar erger nog hij ging erna niet in op mijn herhaaldelijke vragen wat de therapie inhield en mijn twijfel of ik het wel goed deed en zo niet wat ik kon doen om het wel goed te doen...
    Hij bleef maar zeggen dat hij niet meer kon dan luisteren en zo ondersteuning geven... terwijl zelfs dàt niet meer klopte... omdat hij niet luisterde... hij deed alsof... ging nergens op in. Hij wàs niet alert...!!!!
    Hij was alles behalve oplettend voor de processen die er in gang gezet waren. 

    En toen ik duidelijke boodschappen begon te geven, dacht hij dat hij me 'door moest sassen' omdat er een 'therapeutische impasse' was? Die hij en niet ik veroorzaakte...! want ik wou zeer duidelijk werken waar hij zich louter tot 'doen alsof hij luisterde' wilde beperken... want alert was hij niet en empathisch nog minder. Ook bij mijn dochter niet... want zij kwam wel meer van streek thuis met verhalen van totaal uit de pot gerukte feedback en een compleet gebrek aan begrip en empathie van zijn kant.

    Welke psychiater leutert ook een halve sessie door over blauwe plekken die hij opliep door een valpartij of infecties op zijn ogen??? Welke psychiater vlucht naar zijn koffiekamerke wanneer zijn patiënte net een drama in haar leven vertelde? 

    Morgen ga ik verder met het hoofdstuk empathie...

    Ook dat hij zijn onkunde niet eens kon toegeven maar persé wilde vasthouden, ons wilde vasthouden... om ons nog verder om zeep te helpen??? En zijn egootje vooral in ere te houden?

    Ik heb meer respect voor hulpverleners die zo moedig zijn TIJDIG aan te geven wanneer één en ander boven hun petje gaat... en doorverwijzen... dan deze ellendige zwakkeling die zelfs op dàt ogenblik alleen bezig was met een manier om er zichzelf van te bevrijden... zichzelf er uit trachtte te redden door zich te bedienen van technieken die in therapie zeker niet thuishoren... .

    Ik ben geen idioot... ik weet van welke argumenten hij zich bij een mogelijke klacht zou kunnen bedienen. Zelfs dan zou ik winnen... omdat ik tal van bewijzen heb... van mijn blijvende wil om vooruit te geraken terwijl hij me opgaf en van mij wilde dat ik hetzelfde geloofde... Niet dus...!!! Ik ben niet dom.

    Hij hield ons niet aan om het geld, denk ik, al kan ik niet ontkennen dat hij gemakkelijk, zéér gemakkelijk aan ons heeft verdiend. Neen, ik denk dat het zijn egootje was... Hij meende zich de redder van de patiënten... 
    Hij vergat dat wij hééééél wat geven om onze zelfredzaamheid.
    Door ons te willen behandelen als onmondige sukkelaars poogde hij ons afhankelijk te maken en bevorderde hij zeker niet ons zelfbeeld. 
    Ik hoop dat hij na ons niet meer zulke stommiteiten uithaalt en nog meer mensen extra trauma's bezorgt.

    11-11-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Categorie:inzichten
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.563. Vrediger
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Ik voel me vrediger dan in da-gen... sliep vannacht abnormaal goed... en zelfs de nare droom deed niet af aan mijn gevoel nu. Bij het ontwaken, voel ik me vaak nog bar slecht... maar na enkele uren beneden ebt dat gelukkig weg. 

    De dromen die ik enkele dagen geleden had, waren minder OK.... Daarin leek het wel of het trauma me door mijn ex-psychiater bezorgd, nagespeeld werd. Ik werd zeer in de put wakker na die nare droom en het verdriet wat ook in de droom voelbaar was, zette zich voort bij het ontwaken.
    Het blijft een trauma en al wat er dan wel goed was, is door het schaden van vertrouwen vernield. Door zijn 'handeling' werd de hele therapie en zijn geloofwaardigheid teniet gedaan. 

    Nu echter voel ik me dus beter... Ook om de extra belasting die weg viel door het gevoel gebruikt te worden door sommige mensen. Mensen die niet eens beseffen hoe het bedillerig commentaar leveren ook een afwijzing inhoudt... 
    Verder is het hemeltergend dat ze wel weliswaar bedekte commentaar kunnen leveren maar één woordje van meeleven is ze blijkbaar teveel. Er is al genoeg pijn zonder die bedekte toespelingen en kijvende vingertjes. 

    De zelfzuchtige sfeer in de huidige maatschappij is mij niet onbekend maar ze blijft me wel schokken. De weigering om het onbekende proberen te begrijpen is net zo schokkend. Ze weigeren open te staan voor een andere leefwereld en andere beleving, andere ervaringen, andere pijnen, problemen en ziektes dan die van zijzelf. Mooi is dat, niets om fier over te zijn en jezelf heilig te verklaren.
    Mensen die goed doen... verklaren zich nooit heilig is mijn ervaring maar voor mij voelen ze vaak wel zo, heel goed en warmhartig. Ze stellen hun hart open en vaak wordt er dan nog hard op getrapt ook. Dan denk ik vooral aan die overleden engel van een vriendin...

    Dat ik me beter voel zal ook wellicht te maken hebben met hoe mijn arts goed nieuws bracht... het gevaar is geweken. Hij raadde me wel af om me nu al aan bepaalde zaken te wagen. Nu als het dat maar is. 

    Ik heb echter mijn lesje wel geleerd... volgende keer bij de eerste symptomen ga ik naar de arts... en niet meer pas na een week...dat is zoals ik van verschillende mensen moest horen, 'spelen met mijn leven'. Alleen dacht ik aanvankelijk dat het iets anders was... en toen ik onraad begon te ruiken... bleef ik mezelf sussen met dat het wel niet zo'n vaart zou lopen en het vanzelf na enkele dagen rust zou beteren... Duidelijk niet dus. 

    Het komt omdat ik door de depressie nog minder bij de arts geraak dan normaal, ook dat voelt dan als een onoverkomelijke berg, zelfs hem oproepen. 

    Zelfs met hoge koorts door griep, hoef ik geen arts... (gelukkig heeft daarna iemand me de griepvaccins aangeraden). En ook wanneer ik door mijn rug ga géén injectie voor mij omdat een arts roepen van het goede teveel is.

    De psychische ellende weegt voor mij in al die gevallen zoveel zwaarder... maar ook dat begrijpen de kijvende vingers onder de mensheid niet. Ze doen maar. Ik wens ze er veel plezier mee, ik sloot bepaalde barelen... uit pure noodzaak om mezelf tegen ze te beschermen. Amen.

    11-11-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Categorie:mijn dagelijkse leven
    10-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.562. het leven met psychische pijn
    Klik op de afbeelding om de link te volgen














    Het leven is vreemd
    en vreemd ben ik.
    huilen en schreeuwen maar
    zonder een kik.

    De poorten sluiten zich en dat is goed
    voor al die menen... dat psychische pijn er niet toe doet.

    ©Lore2011


    10-11-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Categorie:de pijn in dichtvorm
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.561.Kleuren
    Klik op de afbeelding om de link te volgen













    Ze ziet de kleuren van de herfst
    maar voelt slechts grijs
    Ze merkt het leven rondom haar
    maar voelt slechts dood
    Ze duwt en snokt en schudt
    het mag niet baten
    Ze moet geduld hebben
    en de pijn nog even laten
    voor wat die is.
    Ze snoof de lucht
    heel diep in haar longen
    Ze heeft gisteren heel even
    voor het lieverdje gezongen
    Ze snikt zonder dat iemand het ziet
    of hoort
    Sommige snappen niet hoe het voelt
    niet één keer maar vele keren
    psychisch te zijn vermoord.

    ©Lore2011

    10-11-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Categorie:de pijn in dichtvorm
    09-11-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.560. Ben vandaag niets waard... daarom beperk ik mijn blogje
    Klik op de afbeelding om de link te volgen













    Ben vandaag niets waard
    daarom beperk ik me tot dit simpele gedicht
    zoveel zaken hebben me vandaag beentje gelicht
    Ik weet dat heel veel mensen hier niets van begrijpen
    en wat graag aan mij en mijn gevoelens een puntje willen slijpen.
    Het geeft me niet eens meer... zo moe ik me voel
    ik geef er niet eens meer om dat je weet wat ik bedoel...
    Gewoon moe van dit en het leven in het algemeen
    de lafheid van de psychiater... zijn wreedheid toen door de telefoon
    onnoemelijk gemeen
    ik strompel... sleep... drijf verder... tot de dag
    dat ik weer praten kan... en mag.
    Bij de goede psychiater
    degene die me niet velt
    door zijn lafheid of onverantwoorde flater
    zonder laf psychisch geweld.


    ©Lore2011

    09-11-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Categorie:de pijn in dichtvorm
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.559. voor alle duidelijkheid...
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Voor alle duidelijkheid 'er is niets mis met prentjes plakken... '. Het is zelfs handig om rechtstreeks naar de site te reizen van de ander...
    Waar ik het wél moeilijk mee heb, zijn mensen die weken na elkaar prentjes plakken maar niet eens weten wat er gebeurt met degene waar ze gezwind prentjes blijven plakken... !!! 

    In het begin beantwoordde ik ze trouw... nu alleen nog maar als ik de indruk krijg dat ze me niet slechts als een voorwerp zien om hun bezoekersaantal de hoogte in te pompen en verder slechts één van die vele anonieme mensen ben... maar een mens ben van vlees en bloed en niet slechts een middel om...

    Ook ik beantwoordde in het begin al die loze plakberichten, steeds geschokt door de boodschap erachter wanneer je net op je site een krater beschreef en je krijgt daar dan een vrolijke 'zonnige dinsdag op'... Ik stak er veel tijd in omdat mijn computer een zeer traag beestje is... Nu niet meer... Dat wilde ik even duidelijk maken... 

    Verder voel ik me vandaag in een soort niemandsland... al zijn er lieve dingen op me afgekomen... waar ik eveneens om zou kunnen huilen... als ik dat nog zou kunnen. Er zijn ook momenten deze dag dat ik het niet meer zag zitten... en waarom kan ik hier niet eens vertellen.

    09-11-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Categorie:mijn dagelijkse leven
    >

    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!