CHRONISCHE DEPRESSIE, PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS,
Foto

Archief per jaar
  • 2013
  • 2012
  • 2011

    Foto

    Mijn naam is Loreanne, afgekort 'Lore'. Die naam verschijnt onder mijn blogjes.
    Mijn bedoeling is mijn belevingen trachten te uiten. A
    ls psychische zieke word je immers vaker de mond gesnoerd dan als de fysisch zieke mens.
    Loreanne


    Foto

  • STICHTING BORDERLINE
  • MOEILIJKE MENSEN
  • PSYCHISCHE PIJN



  • BOEKEN

    CIRCUS DEPRESSIE, Drs. Paul Wisman

    LEVEN MET EEN BORDERLINE PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS, Josephine Giesen-Bloo

    BORDERLINE PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS, een praktische gids voor behandeling, Roy Krawitz, Christine Watson

    GROOTSE PATIENTEN, KLEINE THERAPEUTEN. Narcisme en Psychotherapie, Mark Kinet, Luc Moyson

    ROSALIE NIEMAND, Elisabeth Marain

    HET MOET ERUIT, Marie Cardinal

    ONTSPOORD, Ria van de Ven

    DE UREN, Michael Cunningham

    BORDERLINE STOORNIS. Crises in hechten en onthechten, E. Van Meekeren

    BORDERLINE HULPBOEK. Zelf leren omgaan met, Jaap Spaans en E.Van Meekeren
     
    WAT BORDERLINE MET JE DOET, Arthur Hegger




    Foto

    BOEKEN

    BORDERLINE PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS. Handleiding voor training en therapie', M.Linehan

    VER HEEN, P.C. Kuiper

    MORGEN BEN IK EEN LEEUW. Hoe ik mijn schizofrenie overwon.', Arnhild Lauveng

    DE STILTE VOORBIJ. Mijn weg terug.', Nancy Venable Raine

    ALS LIEFDE IS PIJN DOET EN JE WEET NIET WAAROM, Dr.Susan Forward en Joan Torres

    DILEMMA'S IN DE PSYCHIATRISCHE PRAKTIJK, Kaasenbrood, Kuipers, van der Werf.


    Foto

    De lijst boeken die ik vermeldde, gaan uiteraard niet allemaal over borderline persoonlijkheidsstoornis. Het zijn boeken die me om één of andere reden steun boden al was het door de (h)erkenning van bepaalde gevoelens, gedachten, bedenkingen. Er zijn boeken bij die me een beter inzicht gaven in wat tijdens mijn huwelijk speelde ('Als liefde pijn doet en je weet niet waarom') of over het verworpen worden door die je lief zijn. ('Ontspoord')

    Foto

    Laatste commentaren
  • Een aangename namiddag toegewenst lieverd (Nikki)
        op Af en toe
  • Wens je een fijne Zondag lieve vrienden xxxxx (Nikki)
        op Af en toe
  • Wens je een fijne vrijdag lieverd xxxx (Nikki)
        op Af en toe
  • Een gezellige Woensdag lieverd xxxxx (Nikki)
        op Af en toe
  • Een fijne nieuwe week toegewenst vriendin xxxx (Nikki)
        op Af en toe
  • Aangename zondag toegewenst vriendin (Nikki)
        op Af en toe
  • Een fijne Donderdag toegewenst vriendin (Nikki)
        op Af en toe
  • Een fijne nieuwe week toegewenst vriendin (Nikki)
        op Af en toe
  • Aangename vrijdag vriendin (Nikki)
        op Af en toe
  • Een fijne nieuwe week gewenst vriendin (Nikki)
        op Af en toe
  • Aangename Donderdag lieve vriendin (Nikki)
        op Af en toe
  • Fijne nieuwe week Lieverd xxxxx (Nikki)
        op Wat?
  • Lieve groetjes vanwege DEWESTHOEK (Annie & Rogier)
        op Wat?
  • Ik heb mijn Kerstaward mee als dank voor je vriendschap xxxxx (Nikki)
        op Wat?
  • Een fijne nieuwe week gewenst lieverd (Nikki)
        op Wat?
  • 't is hier nu kerstmarkt (Annie & Rogier)
        op Af en toe
  • Fijne namiddag gewenst lieverd (Nikki)
        op Wat?
  • Fijne nieuwe week lieverd xxxxxx (Nikki)
        op Wat?
  • sinterklaasoptocht hier vandaag (Annie & Rogier)
        op Wat?
  • Een aangename vrijdag gewenst lieverd xxxxx (Nikki)
        op Wat?
  • Lieve groetjes vanwege DEWESTHOEK (Annie & Rogier)
        op Wat?
  • Lieve midweekgroetjes lieverd xxxxxxx (Nikki)
        op Wat?
  • Lieve groetjes vanwege DEWESTHOEK (Annie & Rogier)
        op 2. Nodig
  • Een fijne Zondag gewenst xxxxxx (Nikki)
        op Wat?
  • Lieve groetjes vanwege DEWESTHOEK (Annie & Rogier)
        op Wat?

  • Foto


    Foto


    Blog als favoriet !

    Foto

    films die me aanspreken, me rust geven:

    -The hours
    -La meglio Gioventu
    -Shall we dance?
    -Chocolat
    -Bleu. Blanc. Rouge
    -Milk
    -Altiplano
    -The color purple
    -The terminal
    -Skin
    -Shine, shine, shine
    -Awakenings
    -The piano
    -The pianist


    (wordt vervolgd)

    Foto



    Inhoud blog
  • Af en toe
  • Erg moe. Onbekend wezen... nam een onbekende start.
  • dank je wel...
  • Stappen
  • Stabiel
  • Overrompelend
  • Een beeld
  • Stilletjes bezig blijven.
  • Waarom?
  • ommezwaai
  • onzin
  • hinderlijk
  • paniek
  • willen delen
  • Dat deed ik al even...
  • Dank je
  • Ochtend.
  • Je huid
  • Zwijgzaam.
  • vroeg op
  • Alles in het leven
  • alle dagen vroeg wakker
  • Wat doet leven pijn...
  • Beter
  • Titel kan ik niet bedenken
  • Wegkruipen
  • Door een en ander down
  • Hij is niet bang
  • diep
  • Geen gedichten meer... voorlopig... wel blogs.
  • ommuurd (NA DIT BLOGJE HOU IK EVEN PAUZE-WIL JULLIE DEZE ZWAARTE NIET AANDOEN)
  • allerlei
  • Ontheemd
  • ?
  • DOODgezwegen
  • reacties op...
  • Dank je
  • .....
  • Rustig aan
  • Besef
  • Zweeg
  • Wat heeft het voor zin
  • Neen.
  • Moeilijk te beschrijven
  • Goed... de hitte...
  • Doodmoe
  • hun kracht
  • maalstroom van gedachten, de weg is weg
  • Terug van weggeweest?
  • Stand van zaken?
  • beleef-loos
  • er is nog ander bedrog dan 'gezichtsbedrog'...
  • in shock
  • ding
  • onherkenbaar en onbereikbaar
  • Moe
  • blogstop
  • Heel stil
  • millimeters
  • Vrienden
  • Op deze manier...
  • Eindelijk...
  • Moeite
  • Dit is therapie én psychiatrische hulp...
  • een kort berichtje
  • Sorry nogmaals
  • comfortabel
  • wat er aan de gang is
  • moe
  • bedankt
  • sorry nogmaals
  • dank je wel
  • Bedankt
  • Sorry
  • De stilte
  • aKeLiG eN gEk
  • Tijdens een droom
  • Armzalige poging
  • tjonge... vergeten dat het voor sommige mensen een vakantiedag was... beuh...
  • Sorry maar ik ga toch even verder herplaatsen.
  • stil
  • Droommarathon ?
  • Er is verandering op til... neen, dat klopt niet helemaal
  • dAT was me de reactie wel ANTI-KLIK !!!!!!!!!!!!
  • Gemengde gevoelens
  • zeer vreemd
  • Het is beslist een voordeel dat ik terug 'VOEL'...?! :-) :-(
  • voor één keer
  • gevoel
  • we zullen dooooorgaan...
  • remedie
  • ondanks
  • moeilijk
  • een kaas met gaatjes
  • De gekste dromen
  • op mijn hoede
  • 't lijkt wel avond, zo donker is het al...
  • verdriet
  • allerlei
  • Tollend
  • met het verstand op nul
  • verloren
  • moeilijk
  • heel erg down
  • dankbaar
  • ontgoochelend
  • begrijpen
  • na het lichtere
  • het niet te beschrijven toch pogen beschrijven
  • ......
  • vandaag was het een moeilijke dag...
  • goed... weer wat moed
  • NIEMANDSLAND
  • Als ik al ziek was...
  • Door de gebeurtenissen
  • Verbazingwekkend dat ik net diezelfde avond dit aankloeg ...
  • KRIJGEN EN ZWIJGEN wat betreft misbruik door priesters....
  • Dan denk je....
  • psychische kanker
  • Op een rustig tempo
  • Alweer enkele oude blogjes kunnen plaatsen...
  • Wat was eerst, de kip of het ei?
  • Iemand in zijn/haar waarde laten.
  • Ook dat voelt 'anders' sinds...
  • veranderd
  • Onverwacht
  • ogenschijnlijk
  • Veel gas terugnemen... :-(
  • geen probleem vandaag om...
  • voelen
  • indrukken
  • Titelloos...
  • twee voor de prijs van één haha
  • Omdat
  • rusteloos
  • Het gaat weer...
  • ach
  • stil
  • Een beetje verdwaasd.
  • Een wonder...
  • Goed bezig... ?
  • Ik val in herhaling.. maar het is dan ook herhaling van het zijnde...
  • Weg, weg, weg...
  • Wat...
  • verward
  • Erg moe
  • Zware problemen
  • 't Gaat...
  • Vanmorgen, een duisternis met sterretjes...
  • Een overheerlijke dag...
  • Daaraan kan je het merken...
  • Ziezo, opgeruimd staat netjes...
  • in stukjes gehakte nachtrust
  • Bericht aan die zich hier 'moi' noemt... (én William én Wim....) (asjemenou... )
  • Een stap...
  • Wat me in zulke perioden helpt...
  • vroeg uit de veren
  • nuchter verslag van de dag
  • vertalen
  • blijven drijven
  • Zo moe
  • altijd hetzelfde?
  • beduusd
  • rusten
  • Ben erg moe
  • waarom of waar vandaan
  • Gruwelijk besef..!
  • Als ik kon ik schoot mezelf naar de maan...
  • ontwaakmomenten
  • bewogen, fijn, vermoeiend
  • Lol?
  • Het is opnieuw 'klassieke muziek-tijd'... Schubert dit keer.
  • beter
  • naderende herfst
  • steeds
  • geen goede ingrediënten
  • een hele week
  • wantrouwen
  • Scherp
  • beschrijving
  • Omdat
  • heftig
  • de atmosfeer
  • pijnlijk maar nodig...
  • eerst de dumping verwerken
  • ontwaakt
  • Beter
  • onverwacht
  • De herfst
  • Donker
  • Momenteel gaat het niet zo goed met me...
  • pijn en verdriet
  • angstig
  • Er gebeurt
  • Op dagen als deze...
  • Een brij
  • Dan maar opgestaan.
  • Het huilen staat me nader dan...
  • De hitte


     


    Niets van deze teksten mag zonder toestemming van de auteur gebruikt worden.
    over depressie en persoonlijkheidsstoornis
    02-07-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.216. dankbaar
    Ik voel me dankbaar dat ik een goede dag had, een dag dat ik grotendeels vrij was van psychische pijn, van zwaarte en onrust... Daar ben ik dan telkens heel dankbaar om. Ik kan jammer genoeg niets speciaals doen want wat ik vandaag deed, maakt het volgende keer net andersom. Gewoon dankbaar ben ik en met opnieuw iets meer moed. 
    Vakantie is goed voor me, minder stress, ik weet dat het elke keer zachter wordt van binnen.
    Ik keek de film Crocodile Dundee nog eens... Ooit in lang vervlogen tijden zag ik die al wel... maar was het meeste wel vergeten. Vanavond vond ik die echt lollig, ik genoot ervan. Slaapwel allemaal...

    02-07-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.215. Dat is alvast een PLUSpunt
    Vroeger zou ik angstig zijn gaan kijken naar de blog van degene die zulke gemene aanvallen uitvoerde... maar nu niet meer.
    Ik zou heus niet weten waarom ik me nog langer zou laten kwetsen door schijnheilige sint pieters en mensen die BEWEREN o zo begaan te zijn met anderen. Ze bedoelen 'met zichzelf'...!!!
    Immers hun 'meevoelen' duurt net zo lang tot wanneer je het wààgde ze weerwerk te geven, dan slachten ze je af. En dat weerwerk bood je dan nog op hun betuttelend en kleinerende opmerking. Hij schreef: "lieve lieve???? Lore wààr jij je nu toch druk om maakt..."

    Ik liet mijn reacties en die van de lafhartige aanvaller lezen... ik stuurde ze integraal door naar mijn psychiater en die was zoals ik al vermoedde 'geschokt' en vond het maar wàt goed dat ik die heilige bimbam blokkeerde.

    Alweer 'geschonden' vertrouwen... en ik kan het me héél goed indenken dat iemand heel dicht in zijn nabijheid niets wil zeggen aan hem.... ! Na wat die man met mij deed, kan ik het me héél levendig voorstellen dat die iemand beter niets loslaat van hemzelf

    Je moet je beschermen tegen zulke mensen... mensen die -hoe is het mogelijk- eerst o zo meevoelend bijna schrijven dat ze zoooo getroffen zijn door wat je schrijft, o zo gepakt en geraakt... en dat ze je zooooo graag beter willen leren kennen.
    Maar o wee als je het eenmaal niet eens bent met hun betuttelend, kleinerend 'gemekker'... dan lees je plots in hun reactie dat waarvan ze ervoor beweerden dat het ze zo raakte én trof eensklaps veranderd is in 'kilo's zelfbeklag dat je in je blog zou lozen'...???!!!!!
    Goed bezig.

    Het vervult me met walging... dat die man niet beschaamd is, begrijp ik niet. Het is een gespleten tong... die leutert maar wat aan om je in zijn netten te strikken... Welke netten dat laat ik hier buiten beschouwing... netten met véél verschillende doeleinden... maar géén van die netten vervult je niet met walging... want werkelijk meevoelen kent die man niet... tenzij met zichzelf.... Dus ja hoor, absoluut projectie wat die deed... de kilo's zelfbeklag die hij mij verweet... blijken meer op hemzelf van toepassing....!!!

    02-07-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.214. Supergelukkig...
    Het kan misschien 'gek' klinken, nu dat is niet erg... gek is soms normaler dan 'normaal'... maar ik ben zoooo gelukkig dat ik een vrij grote klus toch bijna geheel geklaard heb. Ik genoot zelfs... al moet ik er eerlijkheidshalve bij vertellen dat ik uit angst voor bemoeizieke mensen mijn mp3 op mijn hoofd zette en wel zo luid dat ik ze-ker niets zou horen. Gelukkig bleef de straat zowat de hele tijd leeg want halverwege was mijn batterijke plat... nu ja, dat van mijn mp3...
    Heb ook nog een hele fijne babbel gehad met een voorbijganger, zo kon ik even rust nemen.
    Ik ben zo fier dat ik zoveel heb kunnen verzetten...
    Moe en zweterig en pijn in mijn rug, polsen, schouders... maar heb erna een hele warme en lange douche genomen... en nu een Chimay van 7° terwijl ik rust neem, kussen in mijn rug en blogje schrijven... Delen hoe blij ik me voel en hoeveel moed me dit geeft ook.
    Mijn ene kind voelt zich vandaag ook stukken beter, en dat werkt ook op mij positief, want ik wil mijn kinderen alleen maar gelukkig zien... al denken sommige van ze daar anders over... Ik weet waarom. Als ze werkelijk zien wat is... komen ze in conflict met ...
    Dus laat ik ze, die ik ooit zooo in mijn hart droeg... tot ze het vermorzelden... en dat bleven doen.
    Nu... voel ik vaak niets meer... mijn psychiater denkt om mezelf te beschermen... omdat ik het anders niet zou aankunnen.
    Gelukkig zijn er nog drie andere kinderen... daar trek ik me heel erg aan op. En dat lieverdje... het kleintje van één van ze. 
    Moed houden, zeg ik dan soms tot mezelf... blijf vechten om te leven... voor ze... voor die jou niet verwierpen.

    02-07-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.213 Plots een beeld ervan...
    Ik had plots een beeld van hoe zorgvuldig ik mijn gedachten afbaken.
    Zodat ze me niet meer overrompelen of angst aanjagen, paniek zaaien of onrust stoken.
    Natuurlijk ken ik het gevaar dat in zulke afbakening schuilgaat... dat ze plots na een druppel als een vloedgolf alle dijken doen breken. Zoals die ene keer toen er een brief kwam met nogmaals een soort dreiging... dat wilde ik nog willen genieten van dit voordeel ik me zou moeten blootstellen aan precies datgene wat mij heel veel angst inboezemt en zéér bedreigend is voor me. 
    Het bizarre is dat ze me op datzelfde gebied een peer gestoofd hadden, me in de kou lieten staan... Dat soort willekeur, dat soort ongerijmdheden maakt me ziek. Ik hoop er binnenkort eindelijk na al te veel jaren van verlost te zullen zijn.
    Nu ga ik voor enkele uren horizontaal zodat ik straks toch één klus van het lijstje kan klaren al hoop ik stiekem op meer dan één klus natuurlijk.

    In mij zit een gehuil... maar ik negeer het... ik ken het... als een ding dat er al héél véél jaren zit... een ding dat ik ook al die jaren moedig bestreed...

    02-07-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.212. dubbel

    Die briefomslag in mijn brievenbus hield toch goed nieuws in... Tegelijkertijd brengt het me behoorlijk van streek. Op dat ene element is het goed nieuws, ik word minder speelbal van een vorm van willekeur in wetgeving. Langs de andere zijde zal ik allerhande stappen moeten ondernemen en vermoedelijk ook instanties op de hoogte moeten stellen met opnieuw de angst dat ze fouten zullen maken. Met bijzonder nadelige gevolgen voor mij die ik niet eens kan vermijden zoveel is me na soortgelijke ervaringen wel duidelijk geworden.
    Je wordt op dat vlak vaak zo moegetergd dat je het opgeeft... of niet langer vraagt naar die voorzieningen waar je recht op hebt. Ik ben gisteren tijdens de avonduren toen de paniek bij dit besef opdook, gestopt met denken, ik duwde ook dit heel erg van me weg en probeer me voor te houden dat ik moet afwachten tot de volledige uitslag is toegekomen.

    Ik tol zowat van angst en zorgen want ook al worden dingen 'geregeld' toch blijf je afhankelijk van de goodwill of willekeur van mensen binnen instanties én of ze al dan niet fouten maken. Ik weet bvb niet of ze me zaken zullen laten terugbetalen en welke voordelen ik niet meer zal kunnen genieten. Dat zij mij jaren lieten aanmodderen en de zaken waar ik wettelijk recht op had onthielden, vergeten ze dan voor het gemak.
    Ik had de pech dat degene die mijn dossier beheerde het niet zo nauw nam met mijn rechten. Ergens voelt het als dat hij misbruik maakte van de toestand waarin ik verkeerde en van die andere mensen die aan een depressie lijden. Je vindt immers amper energie  om voortdurend tegen een soort van overmacht te vechten en je bent evenmin alert genoeg om te zien wàt er gebeurt en wat niet...
    Bovendien kon ik bij de weinige keren dàt ik zoiets zag niet voor mezelf opkomen omdat hij me behandelde als een onmondig kind, me op kleinerende toon het zwijgen oplegde, liet voelen dàt hij en hij alleen de macht had. Na telkens zo'n ervaring was ik bijna een week ziek van ellende, ware doodsgedachten ook. 
    Na jaren kreeg ik een nieuwe dossierbeheerder. Pas toen merkte ik het verschil. Die manier van werken van ze... heeft bijgedragen in het zieker worden... omdat je in een situatie beland die veel weg heeft van een soort onderdrukking. En mensen onderdrukken is zoals je wel weet niet zo gezond en zeker niet bevorderlijk voor het genezen of in mijn geval milderen van depressies. In die zin ben ik blij dat er op dat vlak mogelijk verbetering zal optreden...  

    02-07-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    01-07-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.211. rust verschoven...
    Onverwacht kwam er van mijn voorgenomen rusten niets. Eén van mijn kinderen voelde zich niet zo lekker... Wellicht de weerbots van al die spanning en zo van examen en eindresultaten... Ook de ratrace van een van de avonden waarin zowat alles misliep wat maar mis kon lopen.
    Vandaag moest de jongste van de twee een soort proef afleggen en ja omdat ik het natuurlijk erg vond dat die zich niet zo goed voelde, stelde ik voor om mee te gaan. Ik troostte mezelf met toch nog een uurtje rust voor we vertrokken... Verder zijn we zowat van de ene bus op de andere gestapt. Ergens in een park na de proef rust opgezocht en jongens... ik sleepte me letterlijk van de ene bank naar de andere.
    Toch blij dat ik mee ben gegaan...  Ik nam me nog maar eens voor de komende twee dagen ze-ker rust te nemen... Zo niet dan vrees ik dat ik een van de dagen begeef. Ik voel het aan allerlei voortekenen. Ik ken het 'wie niet luisteren wil moet maar voelen'... en ik wil het voorkomen... heb namelijk geen zin in een week ziek worden of twee weken buiten werking door fysieke crashen. Wil daarentegen kracht verzamelen voor een beloofd uitstapje... De tuin moet nog steeds een grondige beurt... en de  kamers. Die spullen moeten weg. 
    Mijn eigen kamer daar ligt nog een berg kleding om gesorteerd te worden. (in feite twee bergen ) Goed... ik heb er dus alle belang bij me nu aan mijn rustschema te houden.

    01-07-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.210. brrr... ik vond dat geknal maar niets

    Wat volgden de onweren elkaar vlug op... en wat was dat geknal eng als je erdoor uit je slaap gehaald wordt. Het leek wel of ik elke keer opnieuw uit mijn bed getild werd... niet letterlijk uiteraard... maar van het schrikken. Er zullen wel meer mensen niet veel ogen hebben dicht gedaan, vermoed ik.
    Als je haha weet dat ik mijn wekkertje op ultrastil moet zetten en slechts één elfenbelletje mag laten klinken om me maar geen ongeluk te schrikken bij het ontwaken, kan je denken hoe zo'n knallen voor een bonkende hartslag hebben gezorgd.
    Ik heb nu het gevoel amper geslapen te hebben, dat komt wellicht door het vaak wakker schieten.
    Soit, het is vakantie en dan is het ritme alvast minder vlug... tijd genoeg om te rusten... (hoop ik).
    Al bij al voel ik me beter nu de spanning voor dat onderzoek weg is.
    Nu nog anderen verplichtingen afwerken zodat die me niet meer achtervolgen.

    01-07-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.209. Van de sofa naar het bed...
    Toch niet meer in staat geweest om een avondmaal te bereiden...
    Net iets te vermoeid. Goed, een van de kinderen haalde Durums voor ons allemaal, 't is lekker en lang geleden...
    Morgen en het verdere weekend zal ik zorgen voor voldoende rust  zodat ik toch een beetje van de vakantie kan genieten en klussen in huis en tuin die zijn blijven liggen toch stilaan kan wegwerken.
    De uren avondrust op de sofa hebben me ondertussen wel goed gedaan.
    En nu van de sofa op naar de slaapkamer waar ik me in slaap zal lezen met een haha thriller... Tja, ik heb al maanden niets anders gelezen dan die elfen-verhalen en had nu toch wel zin in iets 'sterkers'. Slaapwel.

    01-07-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    30-06-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.208. Ben op...
    Ik ben helemaal op. Ik voel dat aan het krassende, verscheurende gevoel van binnen. Het voelt eveneens dat wanneer ik eenmaal zou beginnen huilen ik nooit, nooit meer zal kunnen ophouden.
    Ik wijt het nog steeds aan de immense vermoeidheid... en ik hààt het... als je allerlei wil en bijna niets meer kan, het is rot. Vooral omdat ik vroeger steeds één brok energie was.
    Goed... het aanvaarden blijft een proces dat door mensen als die zoetsappige bittere meloen niet echt bevorderd wordt.
    Dat mijn zenuwen nog meer op de proef gesteld werden tijdens de rit naar huis was er ook niet bepaald goed voor... Er was daar een 'papa' die zijn kind toebrulde, ik werd er misselijk van en moest mezelf bedwingen of ik had die vent aangevlogen.
    Een klein kind van amper zes jaar dreigen het uit de autobus te zetten en het alleen achter te laten? Mooi hoor, zo'n mensen moesten ze opsluiten.
    Hij dreigde als het nog één kik gaf hij het een mep zou verkopen en het buiten zou achter laten. Die moeder vond het blijkbaar nor-maal want ze zei niets.
    Ik werd bijna gek van hiervan getuige te zijn en ik wilde tussenkomen... maar wat daarna? Zou hij zijn frustratie eenmaal thuis helemaal botvieren op dat kleine kind?
    Soms vind ik de wereld en een heleboel mensen op die wereld werkelijk rotellendelingen... Ik hoorde dat kind zijn immense verdriet inhouden... dat vreselijke snokken...
    Ik herkende in dat kind... mijn kind zijn... mijn snokken... en ik wist waartoe het kon leiden.
    Ik haatte die vent die daar op de bus zat te brullen 'en jij gaat mij hier niet in verlegenheid brengen, je gaat nu ophouden'... tegen komaan zeg... een jong kind. Hij bracht zichzelf in verlegenheid, neen hij maakte zichzelf te schande... als vader, als mens... maar dàt besefte hij niet, blijkbaar.

    shame on you... zo'n mensen als deze vader moesten ze opsluiten... en die moeder die dit toestond eveneens.

    30-06-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.207. van de vermoeidheid wellicht
    't is bizar dat ik niets meer voelde wat betreft die me wegwisten als een vieze veeg op het raam... maar toen ik op de terugweg naar huis een jongetje met zijn kleine broertje dat in een buggy zat, zag spelen en lachen was er die vreselijk pijnlijke scheut los door mijn hart want op dat moment zag ik die me behandelden als afval opnieuw ook zo spelen en lachen met mekaar... 

    Ze wilden die nog thuis woonden nog betrekken in het mij demoniseren... dat maakten degenen die het doorzagen zo mogelijk nog kwader.

    Genoeg daarover... Ik weet mezelf hierin niet meer te vinden... alsof ik ze voorgoed verloor... Soms lijkt het wel of ik ze nooit had... vreselijk om dat te voelen... maar misschien is het een automatisch afweermechanisme?

    Ik wist niet of ik dit ooit te boven zou komen, ik weet het nog steeds niet. Het veranderde mijn leven op zulke drastische wijze dat ik lange tijd niet meer wist dàt ik nog leefde...

    Ik ben moe... op alle gebied... doodmoe. Enkele dagen volledige rust daar ben ik aan toe. Ik lijk een ruimtecapsule die in de ruimte zweeft en nooit meer naar de aarde kan terugkeren.

    30-06-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.206. een paar dagen komplete rust

    Na ook de vandaagse therapie nam ik rechtstreeks de bus naar een nabijgelegen stad. Ik wist niet of dat verstandig was, maar je moet niet steeds doen wat verstandig lijkt, wel?
    Het kleine eindje dat ik naar de halte moest om nààr de therapie te gaan, leek al een voettocht van 20 km... hoe moest ik dan nà de therapie een trip ondernemen om daar nog een eind te gaan?
    Ik besloot het aan te zien, ik kon vertrekken en terugkomen wanneer ik wou, toch?
    Bijna een uur in een bus reizen, kon ik  rusten. Verder zou ik niet het normale toertje doen maar een korte versie ervan... Ik had namelijk vorige week wat besteld, kon ik dat ophalen en dan de autobus of tram op, terug naar huis.
    Zo geschiedde... maar heel vlug, na amper twee uur was ik al bekaf, nam de autobus naar huis, wachtte daar op een tweede autobus die dichter bij huis stopte. Zo moe dat ik het niet kon opbrengen verder te stappen.
    Nu zit ik op mijn comfortabele stoel voor het scherm, een kussen achter mijn rug, een biertje om de vermoeidheid die meer weg heeft van uitputting te verdrijven, de spierpijnen op afstand te houden en het wondvuur weg te krijgen.
    Zo kan ik straks na een uur of wat toch nog wat lekkers bereiden voor ons drietjes. Ik bracht ook voor ieder een grote chocolade muffin mee.

    30-06-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.205. beschrijving
    Ik vind het moeilijk beschrijven hoe ik de dag voordien nog genoot van onverwacht fijne zaken en hoe ik de ochtend daarna ontwaak met nog scherpere, pijnlijke gevoelens, zware, duistere blokken van binnen dan andere 'moeilijke' dagen... 
    Ik hoor het te kennen en ik ken het ook. Ik zou ondertussen moeten weten dat het telkens opnieuw een duik in de donkere put is... Gelukkig wil ik die fijne momenten toch nooit weren... hoe hoog en pijnlijk de prijs erna ook is. Het is zoals het is.

    Ondertussen ben ik bedreven in het leegmaken van mijn hoofd.
    En nu ga ik mijn bezoekje afleggen...



    30-06-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    29-06-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.204. toevoeging
    Ik wil er nog aan toevoegen dat ik begrijp dat niet iedereen ieder ander kan begrijpen... Ik vind dit echter geen argument om die ander dan een oordeel door de strot te rammen. bvb... als je niet kan begrijpen dat een ander ergens door van streek geraakt, ga dat dan niet afschilderen als belachelijk...
    We verschillen allemaal... maar je moet/kan toch niet eisen dat de ander voelt als jij? Of dat je meent te mogen oordelen waarover anderen verdriet mogen hebben? Enz...?
    Verder vind ik het 'vreemd' dat mensen die mijn ontboezemingen 'kilo's zelfbeklag' noemen hier toch kwamen lezen en begrip veinsden...!!!!!!!
    Ik zou ze willen verzoeken dan maar niet meer hier te komen lezen, logisch toch? Of moet je hier alleen zijn om je frustraties op een onbewaakt ogenblik eens lekker te kunnen lozen? Dat lijkt me méér dan ongepast, zeker als je denkt dat jij een goedheilig man bent.... die anderen wil 'helpen'. (bedoel je misschien om zeep?) .

    29-06-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.203. wil dit toch even zeggen...
    Hoe dapper ik ook wilde zijn, ik merkte welke impact die lelijke reactie van enkele dagen geleden nog steeds op me had, precies omdat ze tegengesteld was aan al zijn vorige, eerder zoetsappige, flemende reacties...
    Het is en blijft schokkend om de ware aard van iemand op zo'n manier te zien. De ware motieven ook achter het eerder o zo lieve en begripvolle... Gelukkig waren er bepaalde steken die hij liet vallen... zodat ik het zaakje bleef wantrouwen... Zoals bvb dat het hem stoorde dat ik me zo weinig liet kennen... en dat hij het toch een normale evolutie vond om je hele hebben en houden bloot te geven? En dan ook mijn naasten bloot te stellen aan zaken die ik voor mezelf wil verwerken zonder mijn omgeving te schaden? Mezelf de vrijheid op die  manier opnieuw ontnemen om te kunnen schrijven wat ik schrijf, om mijn verhaal te kunnen doen op een anonieme manier zonder betrokkenen voor de leeuwen te gooien?
    Ik zou het bvb niet zo fijn vinden moest mijn partner (als ik die had) met naam en toenaam een blog oprichten en daarin over mij gaan vertellen dat het niet zo goed meer met ons gaat of dat hij een dochter of zo had met een of andere stoornis.

    Soit... Ik merkte hoe angstig ik werd om nog te schrijven... angstig om weer zo'n miskennende, in feite erg gemene zaken te moeten lezen over wat ik hier toe-vertrouw. Echter dat ik weer uit onverwachte hoeken zoveel fijne, warme, begripvolle reacties krijg, is als zalf op de wonde en nam het zware van binnen weg.
    Ik bedank jullie daarvoor... en ik weet dat ieder zijn/haar manier heeft om dàt te laten merken... ik voel geen addertjes meer onder het gras... De adder onder het gras kan hier niet meer komen reageren.

    Alle andere lezers hier... omarm ik en ben ik dankbaar... voor dat wat ik ervaar als respect voor het anders zijn en niet dat gemaakte, schijnheilige van de voorvernoemde adder onder het mooi ogende gras die hier voor een andere reden kwam, vermoed ik, dan om proberen inzicht te krijgen in, of simpelweg te lezen wat het is voor mij en dat hoeft heus niet hetzelfde te zijn als voor een ander met gelijkaardige (de naam zegt het zelf 'gelijk-aardig' is niet gelijk aan exact hetzelfde)...  Het lijkt me meer dat die een of andere goede vader wilde komen uithangen, (ook dat hoeft hij niet te doen want ik had wel degelijke een goede vader) dus aan valse vaders heb ik evenmin nood (ik had al genoeg ellende met een valse moeder) 
    Dat er mogelijk ook geprobeerd werd de wijze therapeut uit te hangen, hoeft evenmin. Een wijze therapeut zal nooit zo gemeen uit de hoek komen om eerdere zoetsappige uitspraken een slag om te draaien, ze met andere woorden te hervormen in een giftige, dodelijke appel.
    Voor degene die de beeldspraak niet kunnen volgen... een verduidelijking... Ik heb hier ervaren hoe iemand die eerst zijn voortdurend zogenaamde meevoelen en begrip liet blijken het plots ging hebben over mijn kilo's zelfbeklag hier ???? Toen ik het met een van zijn uitspraken over 'mijn' gevoel niet eens was.!!!!! (vreemd nietwaar?) Die man durft dan nog te beweren dat hij zulke zaken zegt uit 'bezorgdheid voor mij'... Dat noem ik een mishandelaar verkleed in een heiligenbeeld met aureool inbegrepen.

    Je merkt meteen dat ikzelf lang geen heilige ben en dat ook niet zal worden. ... zeker niet als er zulke haken in me worden gegooid. Nogmaals... wie zijn... brandt, mag op de blaren zitten.

    Ik hoef dus geen bedenkelijke 'ervaringsdeskundige' die zich de begripvolle allesweter meent. Ik hoef geen reacties die slechts meppen op een boksbal van frustraties die niet met mij maar met de bokser te maken hebben... en dààr heb ik echt totaal géén zaken mee... vandaar dat ik het ook niet neem dat hij mij mogelijk als een soort surrogaat ziet....waarvoor?
    Als hij ergens niet bijkan, ergens door gefrustreerd is... hoeft hij dat niet op mij uit te werken... maar naar zichzelf kijken... waar zijn nood aan betuttelen van anderen vandaan kan komen. Dat noemen ze introspectie in plaats van projectie.

    Misschien dat sommige mensen er niets op tegen hebben om met dergelijke reacties te maken te krijgen, bemoeienissen, ongevraagde raad en invullingen over je, over wat je mag voelen en waarvoor niet...  ik heb eerder laten merken dat ik daar niet van gediend ben...

    Als ik me al mijn hele leven redde, als ik die zelfdiscipline kon opbrengen die ik opbracht maar niettegenstaande dat gevoelig en kwetsbaar blijf voor miskenningen dan is het nodig mijn grenzen daarin aan te geven en ervoor te zorgen dat die gerespecteerd worden. En dat zal ik doen ook.
    Met neerhalende opmerkingen ben ik niets... in tegendeel. Als ze dat nog 'waarheid' noemen, is dat een brug te ver... Het is HUN waarheid over mij... en ze ligt ver van mijn wezenlijkheid af.

    Als hij de zachte grenzen niet voelt... dan maar de harde...
    Als ik mijn stekels opzet... dan doe ik dat uit zelfbehoud. Te lang en te veel liet ik over mijn grenzen gaan... met als gevolg meer psychische slachtpartijen dan een mens verdragen kan. Daar zet ik nu paal en perk aan... Ik leer mijn les... leer jij de jouwe beste man.

    29-06-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.202. Het kost me nog steeds veel moeite...
    Het kost me nog steeds heel veel moeite me te concentreren. Het is ook frustrerend omdat ik verdomd goed weet hoe helder het anders is in mijn hoofd.

    Ik geef nooit op (anders had ik dat al lang gedaan natuurlijk)... maar eenvoudig is het niet door de bomen het bos niet meer te zien en tegelijk het gevoel van falen op die dagen onder ogen te zien, toch verder te worstelen, tegelijk voor ogen houden de balans niet uit het oog te verliezen tussen verder ploeteren en het laten rusten. Het moet daar tussenin blijven... en precies dat evenwicht tussen de twee te vinden is moeilijk. Het liefst bleef ik me verzetten maar ik leerde welke gevolgen dàt kan hebben...

    Verder over het modderige gevoel, de vermindering van helderheid of vertroebeld zicht op het geheel. Het is alsof de zinnen verdwijnen voor ik ze kon intikken. Vervolgens weet ik niet meer wat ik schreef. Alles loopt door elkaar heen. Het is alsof ik bij de tweede helft van de zin al niet meer weet wat het eerste deel was.
    Meestal is het schrijven van een blogje pindakaas. Als ik tenminste begin met de blokkade te beschrijven.
    Ik moet nu even denken aan bepaalde miskennende opmerkingen van mensen uit mijn verleden die menen dat ik steeds mijn gevoelens haarfijn weet te beschrijven. Of ik hun werk ook wilde maken, want ik kon toch zo goed schrijven. Ze dachten dat het bij mij allemaal 'vanzelf' ging. Ze moesten eens weten...
    Er zijn dagen dat ik er niet eens aan moet beginnen, zulke soep is het. Het ergste is dat ik wanneer ik dagen verzuim een blogje te schrijven vaak nog erger vervreemd omdat precies dat schrijven mijn telkens verdwijnende bestaan terughaalt....

    Ik weet zelden de oorzaak van het vertroebelen, alleen dat het lastig is en ik beter stop en ga rusten. Ik heb geleerd dat te aanvaarden en niet al te veel druk op mezelf te zetten.
    Het heeft wellicht te maken met de algehele vervreemding die nu nog steeds als een dik mistgordijn over mij en mijn leven en beleven hangt.

    Ook het lezen van boeken, aandacht op straat of in een winkel is dan een hachelijke onderneming. Verder moet je maar eens proberen denken aan alles als je bijna niet meer denken kan.
    Op straat moet ik lang blijven wachten om over te steken, zodat ik ruimschoots de tijd kan nemen om te beseffen dat er auto's komen en ik beter net zo lang wacht als ik op zulke ogenblikken nodig heb.

    Ook bij bankverrichtingen of betalingen in warenhuizen stelt zich dat probleem. Overal uiteraard maar sommige zaken doen er niet zo toe... anderen wel. 

    Wanneer ik spreek in die perioden dan lijkt het of de woorden in mijn mond verlammen, de volgorde van de woorden in een goede zin stoppen vergt een enorme inspanning... tesamen met de inspanning dàt zo min mogelijk te laten merken aan de buitenwereld.

    29-06-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.201. opzij duwen van...
    Je ontwaakt en meteen duw je als een bulldozer nare gevoelens weg. Dat doe ik de meeste jaren van mijn leven. 'Gedeeltelijk' raak je eraan gewend. Misschien helpt het dat ik er zelden lang aandacht aan wil geven en ze een enorme duw geef. Ik maak mijn hoofd leeg.
    Natuurlijk blijft het niet lukken maar ik weet dat ik eenmaal na het uitje met mijn hondje, met een kop koffie achter mijn computer kan zitten, tot rust kom, omdat ik dan al die gedachten die van alle zijden tegelijk schijnen te komen kan 'behandelen'. Niet allemaal maar toch een deel.

    Wanneer ze me nu zouden vragen hoe ik me voel... zou ik zeggen 'ik voel me niet goed'. Als ze zouden vragen hoezo, waarom dan of hoe, dan zou ik het antwoord schuldig blijven.  Het is iets dat komt uit het niets en dat ondanks al je geduw toch op de loer blijft, de hele dag, zodat het in een onbewaakt ogenblik, een moment van rust kan toeslaan. Bijten, scheuren, krabben, vreten, branden.

    Het zij zo... ik probeer rust te vinden... door het neer te schrijven... het voelt als zalf op vele wonden.

    29-06-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    28-06-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.200. Doodsbang om niet voor het onweer thuis te zijn
    Wat een geluk... net na de tweede bliksem was ik veiliig binnen.
    Nu ja... veilig... dat nu ook weer niet. In het verre verleden was er ooit een ernstige blikseminslag.
    Het knalde en denderde... niet te doen. Ik stak een heleboel kaarsen aan, dat neemt het angstaanjagende weg, vind ik. En vreemd genoeg waren twee van de anderen ook bang in tegenstelling tot andere keren. Het ging zo tekeer buiten... de hel leek losgebroken.

    In de autobus leek het een hete-lucht-oven... zweetdruppels liepen in beekjes, werkelijk waar, naar beneden. Mijn zakdoek was nat toen ik al dat water van mijn voorhoofd, wangen en hals veegde...

    Eén van mijn oudste kidneren telefoneerde me vandaag terwijl ik rustte... en zo kwam het dat ik naar ze toe ben gegaan... en naar hun kleintje. We zijn weer een stapje dichter bij gekomen wat het uitwissen van misverstanden betreft.

    Nu ben ik erg moe maar wel rustig... We aten samen...  't Was lekker... maar vooral genoot ik van het samen zijn.

    Het vreemde gevoel houdt aan... ik zal eerst een bijna meditatieve rust moeten aanhouden... wat niet eenvoudig is wanneer heel wat indrukken als kannonkogels om mijn oren fluiten. Het is even zoals het is.

    28-06-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.199. tijd om rust te nemen...
    Al werkt het tegelijk helend, het is ook telkens voelbaar op fysiek gebied... de gesnoerde mond openen. Dat verhelp ik met even rust... en dan verder kijken welke klussen we kunnen klaren.
    Het is nog steeds enorm benauwd. Onweer heb ik niet gezien of gehoord, wel regendruppels die al bij wijze van spreken verdampten voor ze de grond raakten. Daar heb je verder dat rottige gevoel te willen huilen en zelden ook daadwerkelijk van enkele tranen verlost te geraken. Ook daar schenken we verder geen aandacht aan.
    Verder wil ik toch even terloops vermelden dat ik hier de touwtjes wat mijn schrijven betreft, minder strak in handen houd, ik let niet zo op zinsbouw en fouten. De energie ontbreekt me daar voorlopg voor.

    Ik hoop dat ik vlug terug ontwaak uit dat comateuze van de vervreemding zodat ik weer voeling heb met mijn omgeving en mijn eigen 'min of meer' normale gevoelens... want jongens... wàt is normaal hé...?

    28-06-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.198. Beangstigend
    Ik vernam hoe duizend mensen uren vast zaten in een trein, hoe er noch raam of deur open kon of mocht. Dan slaat de schrik me weer om het hart. De oude treinen daar was ik niet op die manier angstig in... maar reizen met de nieuwe die zo potdicht lijken, waar geen raampje open kan, want er is airco... (behalve als ze uitvalt) zijn een strijd op zich. Grotendeels onbezorgd reizen is op die manier bijna niet meer mogelijk. Waar ik die ene angst moest overwinnen als we eens een keertje door de tunnel moesten, voegt hier nu ook de angst zich toe om uren vast te zitten in een potdichte trein.
    Wanneer we wel eens een keertje door de tunnel moesten, sloot ik mijn ogen tot ik zeker wist dat we uit de tunnel waren. Ik telde in stilte af.
    Ofwel las ik op die manier in een boek dat ik niet kon zien hoe donker het uit de raampjes was. Een rit door een tunnel in België duurt meestal niet langer dan een minuut of drie.
    Wanneer echter ook de treinen nu opnieuw die defecten gaan vertonen als jaren geleden... dan durf ik mijn vorig jaar aangekochte abonnement niet eens meer verder te gebruiken terwijl we toch enkele steden wilden bezoeken tijdens de vakantie... omdat het nieuws dat mensen 'uren' vastzitten een hele grote nachtmerrie zou zijn.

    Ik herinner me hoe ik jaren geleden wel vier keer op één zomer vastzat in een trein... en dat was dan alleen omdat de deuren niet opengingen en de treinbestuurder handmatig die ene deur openmaakte... waardoor alle reizigers van een volle trein langs moesten. Eén keer kon de treinbestuurder de deuren niet eens handmatig openen en dienden ze van buitenaf door een of ander 'besturend orgaan' geopend te worden. De bestuurder telefoneerde toen naar dat orgaan.
    Wel dat is méér dan beangstigend.. en ik begrijp zulke zaken niet... dat mensen zo nonchalant omgaan met dit soort dingen... zodat mensen in noodsituaties de trein niet eens kunnen verlaten. (tenzij ze het glas uitbreken, of is dat ook niet meer mogelijk????)

    Ik kon die keren toen de paniek amper op afstand houden, om mezelf af te leiden naar één van mijn kinderen bellen. Belabberd kwam ik van die trein af... al duurde het hele gebeuren amper tien minuten.
    Wanneer ik lees dat maandagavond mensen een uur of langer opgesloten zaten (als ratten in een val... ) is dat heus onverdraaglijk.
    Daar helpen heus geen flesjes water bij, misschien slechts enkele flesjes sterk bier...

    28-06-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.197. Weinig maar vrij goed
    Dat ik niet bijster veel sliep, is aan mezelf te wijten. Had ik maar vroeger moeten gaan slapen... maar de uurtjes dié ik sliep, sliep ik goed...! De dromen die ik had, waren evenmin akelig. Ik kan me er verder niets over herinneren.
    Toen ik in de vroege morgen dit benauwde huis ontvluchtte, met ons vinnige keffertje was ik nog niet alert genoeg... mijn hondje vatte bijna een kat. Waarom bleef die ook zitten? 
    Eer ik wakker genoeg was om de kat te zien, te merken hoe mijn hondje erop af stormde, was het al te laat... Gelukkig beperkte de kat zich tot blazen, hoge rug zetten en er vandoor gaan...
    We gaan de dag tegemoet met wat meer lichtheid en moed. Ik weet uit pure ervaring dat ik niet té vlug en té erg blij moeten zijn. Niet te veel verwachten, op niet te veel hopen... is het beste en verstandigste... de dag omhelzen zoals hij komt en verder verloopt...

    28-06-2011, 00:00 geschreven door Lore

    Reageer (0)

    >

    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!