Collega Joop helpt bij het koken op het brugklaskamp.
Dan slaat het noodlot toe. Zo noem je dat toch! In de kerstvakantie krijgt ze een herseninfarct, denken ze. Ze is in één klap haar korte geheugen kwijt. Frits- een andere collega- en ik bezoeken haar regelmatig. Sjef schrijft alles wat er gebeurd was op in een schrift zodat ze na kan lezen wat ze meegemaakt heeft. Wat is het vandaag voor dag? vraagt ze iedere keer. Ik zeg dan bv 26 januari. Oooo, zegt ze dan,Sjef was gisteren jarig en ik weet er niets meer van. En dat terwijl we in het schrift lezen dat ze naar huis is geweest en haar zus heeft ontmoet op de verjaardag.Ze beseft dat er iets heel ergs aan de hand is. Als ze weer thuis is ga ik geregeld met haar op pad bibliotheek winkelen eindje rijden. Sjef is in die tijd overspannen thuis, maar aan het werk kan hij zo niet meer. Maar thuis gaat het ook niet met haar. Uiteindelijk wordt Bernadien ter observatie opgenomen in Groningen. Het blijkt dat alle ellende veroorzaakt wordt door een virus in de hersenstam. Ook hier ga ik of met Wim of met Frits naar haar toe en wandelen we samen de stad in. Op een keer ben ik al een uurtje samen met Frits en Bernadien op stap geweest. We zitten nog even in de hal. Frits gaat even naar het toilet en wanneer hij terug komt zegt ze:Oooo Frits, wat leuk dat ik je zie. Wat hebben we met hen te doen! Het is de oude Bernadien niet meer. Ze wordt wat later opgenomen in een opvang voor jong dementerenden in Assen. Daar heeft ze een mooi eigen appartementje. Sjef komt praktisch elke dag op de motor naar Assen en haalt haar iedere week ook een keer op naar huis. Frits en ik gaan ook daar regelmatig bezoek. Ze herkent ons altijd. We nemen vaak puzzelboekjes mee, want daar is ze gek op. Ze hield altijd van lekker ruiken en ik had ook een keer zeepjes meegebracht in de vorm van varkentjes. Wat moet ik daar mee? Neem die maar weer mee! We praten altijd over die goeie oude tijd en nemen haar mee naar restaurantjes om even in een andere omgeving te zijn.
Gek dat ik van Bernadien helemaal geen foto's heb. Maar hier nog wel één uit de onbezorgde tijd toen de jongens nog klein waren: Rick en Mark bij ome Johan op de tractor.
Bernadien en ik waren echt maatjes op school. Buiten school hadden we ons eigen gedoetje, maar we wisselden veel gedachten en ideeën en belevenissen uit. Al onze ups en downs deelden we met elkaar. Haar Sjef was ook een Achterhoeker. Zo één van: Doe maor gewoon . dan doe j al gek genog. Hij was adjunct op de Meao, nu Drente College. Het liefst ging hij naar school op de café racer van zijn zoon en die zette hij dan ook nog zo voor het grijpen op het schoolplein. Niemand heeft hem ooit meegenomen. Sjef hield ook niet erg van vakantie. Ooit gingen ze naar Parijs. Ze parkeerden hun auto in een buitenwijk en gingen met de metro de stad in. Toen ze terugkwamen lag de ruit eruit en was er heel wat gestolen. Nee Sjef ging het liefst op de motor toeren met Bernadien. Maar nog liever bleef hij thuis. Alle ondeugden van ons beider jongens passeerden de revue. Om de ondeugd van haar oudste moest ze steeds lachen. Hij doubleerde op school, ging naar het Havo examen met Het bittere kruit op de Nederlandse boekenlijst. Waarom schrijf je kruit met een t, vroeg Bernadien. Dan weet ik zeker dat ze me daarover vragen, was het antwoord. En het gebeurde! Hij ging ook nog VWO doen en de truc werkte opnieuw. Ik denk dat ze Sjef daar in herkende. De jongste leek sprekend op haar en was de oogappel van Sjef. En ik vertelde over onze jongens met hun pubertroubles, maar ook de leuke kanten van ons stel. Af en toe vormden we een front wanneer de mannen-collegas wat dominant gingen doen. Toen Otto, onze collega Engels, voor de vierde keer eindelijk slaagde voor zijn akte zei ze:Zullen we hem een kaart sturen met een felicitatie en dan zetten we gewoon als afzender: de meisjes! Ik kan me niet meer herinneren of dat ook gebeurd is. Bernadien gaf R.T.- remedial teaching- en voor de andere helft was ze mentor van een klas en gaf alle algemene vakken aan die klas. We hebben nog net samen de aankondiging van de fusie met het KDC meegemaakt. Toen bleek dat ze ms had. Ze werkte op halve kracht door. Met de kerst voorstelling in 1990 voor de leerlingen deden we beiden nog mee en lagen af en toe krom van het lachen in de coulissen.
Toen we hier kwamen wonen gingen we iedere dag met de honden naar het bos een stukje verder aan het Schoolpad: het Oeverse bos. Het is echt nog een stukje puur natuur. Scott en Kim liepen ook netjes bij ons op het paadje. Het zijn bordercollies..., geen jachthonden. Dit soort blijft gewoon bij je ook als je ze los laat lopen. Ik ontdekte helemaal op de verste uithoek een grote boomstronk een hele mooie vond ik. Ik had het Mark al een paar keer gezegd dat ik die zo mooi vond. Mark was toen nog samen met Hilda en die gaan met de kruiwagen en kar die stronk ophalen. Het heeft ze nog heel wat zweetdruppeltjes gekost. Sinds die tijd ligt hij mooi te wezen bij de vijver. Een paar piepkleine kaboutertjes zitten op een schommeltje aan een punt. Toen de vijver net uitgegraven was en er omheen aangeplant, kwam buurman Wielens op de koffie met een zak boontjes uit eigen tuin. Dat deed hij vaker op zaterdagmorgen en we vonden dat altijd gezellig. Hij bekijkt onze nieuwe vijver en roemt de keurige aanleg. Alleen dat lilleke ding daor die moj wel weg doen, zei Harm terwijl hij mn geliefde boomstronk aanwees. Nee Harm hield van netjes en glad. Hij ging altijd op weg met glimmend gepoetste schoenen. Hij had ook mooi haar met iets slag er in, maar hij kamde net zo lang tot alles netjes recht lag. Zijn nicht Anneke vroeg hem vaak mee wanneer ze weer examen moest doen voor herenkapster. Nee Harm dat lilleke ding daor dat blif. Pas geleden heeft onze tuinadviseur Gerald hem ontdaan van te overdadig klimop en ik kreeg van hem een prachtige kerstroos om er bij te planten.
Zien jullie er nou ook een wild varken in?
Mijn keetje waar ik schilder en de Finse kota om bij een vuurtje te zitten.
Nog net te zien... links op de foto-- dè boomstronk.
We leenden daarna ieder jaar een tijdje een bokje en konden de hele zomer genieten van de jonge geitjes die na 5 maanden geboren werden . In oktober als het bokje kwam gingen die jonge geitjes weer met de geitenhouder mee naar een soort kinderboerderij. Zo bleef de veestapel bij ons enigszins beperkt. Maar geiten .! Wanneer je geen hoog gaas om je wei hebt gaat letterlijk alles er aan. Alle jonge groen in de tuin wordt opgevreten. Scott deed erg zijn best om ze uit de tuin te houden, maar het zijn geen schapen. Hij probeerde ze steeds aan te kijken en naar de wei te drijven, maar die loeders doken steeds de verkeerde kant op. Geiten zijn zó ondeugend ..maar wel leuk. Ze gingen op pony Betsy staan om bij de bladeren van de boom te kunnen. Er werd eens een tweeling bij Coba geboren, een wit ooitje en een pikzwart rammetje. Ze werden Freddy en Ankie genoemd naar de donkerste jongen en het blondste meisje van mijn klas. En ze kwamen allemaal kijken. We dronken vaak koffie achter bij de wei om van al dat grut te genieten en dat doen we nog steeds. Zelfs de katten vinden het gezellig als je buiten gaat zitten en komen erbij. Nu zijn de schapen en geiten weg. Suze en Loedertje zijn gesteriliseerd. Amber en Sara zijn volgend jaar pas aan de beurt. Binnenkort mag Hector z'n kunsten vertonen. Dan wordt het feest in de wei. Bij de schapen moest je goed opletten als je de dekking wilde zien, maar Hector maakt daar geen punt van. Ha! De kuikens .moeten we even afwachten. Nog een week dan kunnen de eersten er zijn, maar Wim heeft al ontdekt dat de kriel die in het hokje zit te broeden op..... niks zit. Ooit zo'n domme kip meegemaakt? Maar we hebben Tessa en Toska! Geen pups voorlopig. Maar wel tophonden. Straks mogen ze mee naar de camping bij Johan: camping De Boomgaard. Wanneer we meer dieren hadden konden we niet zo gemakkelijk meer weg. Soms . moet je keuzes maken. En . inderdaad niet zeuren!
Na die vreselijke dag kregen we verschillende kippen en krielen. Het werd een multicultureel gezelschap!
Op school vertelde ik vaak over onze veestapel. Ik vertelde over de kuikens waarvan een paar hennetjes bleken te zijn en één haantje. "Och mevrouw, mag hij Sandro heten", vroeg Sandro, één van de brugklassers. Sandro werd één van de mooiste hanen die ik ooit gezien heb, maar kreeg steeds ruzie met vader Hendrik, onze allereerste haan die we van Henk en Anneke gekregen hadden. Mn collega Gerard Hempen had wel kippen, maar nog geen haan en kwam Sandro halen. Maar Sandro had bij die hennen van hem niets in te brengen. Gerard zei steeds:Volgens mij is hij homo. Af en toe staat hij klaar als de hennen langs komen en net als hij de sprong zal wagen, doen die gauw een stapje extra zodat hij telkens mis springt. Maar Sandro mocht blijven en is oud geworden tot hij vanzelf een keer de pijp uit ging. Op een bepaald moment hadden we zelf geen haan meer. Er was een loslopende hond op het erf geweest en heeft bijna al onze kippen om zeep gebracht. Bij Wielens hadden ze hem een poosje op de deel gehad, maar toch maar weer los gelaten. Het was vreselijk om thuis te komen. Eerst vond ik een jong hennetje vlak bij huis doodgebeten. De haan had zn beide hennen tot het eind verdedigd. Ze lagen samen op het land van de boer ook dood. Toen we later een loslopende hond zagen belde Wim de politie. Die zei: Vang hem maar. Dat vond Wim geen oplossing en zei zoiets van: Dan regel ik het zelf wel. Nog geen vijf minuten later was er wel een politieauto. Ze dachten zeker dat Wim de hond neer zou knallen. Nu had ik een meisje in de klas waar ze een haan over hadden. Dus wij er naar toe en de haan uitgezocht. Willen jullie ook onze twee lieve geitjes hebben, want wij moeten verhuizen. Ik keek ze aan èn was verkocht. Nu hadden we dus ook al geiten.
Ieder jaar hebben we tot nu toe jonge dieren gehad. Ik vind het een beetje kaal zo. Het is dat Toska me zo bezig houdt. Het is zon lieve hond. Ze begint steeds beter te luisteren. Echt mijn hond. Dus ik moet niet zeuren. We hebben jaren gehad dat we puppies, kittens, kuikens èn lammeren hadden. Soms ook een veulentje .zo mooi! Ik heb er van genoten. Je hebt er natuurlijk wel werk mee, maar dat weegt niet op tegen het plezier dat je er van hebt. Er is niks zo mooi als moeder schaap met haar tweeling, die je om de haverklap aan weerszijden onder hun moeder te zien duiken. Altijd heb ik gedacht dat Diny dat ook had, maar zij zegt van niet. Ja . ze houdt wel van de dieren die er zijn, maar ze hoeft er geen meer bij en al helemaal geen jong spul meer. Toen ze zon 20 jaar geleden in hun boerderijtje in Eefde trokken kocht Pa voor haar twee jonge bruine schapen. Ze hadden immers een mooie wei bij huis. Ze noemde ze Lientje en Lotje. Een aantal jaren hebben ze ook lammeren gehad, maar ik denk dat Ben daar nog meer plezier van had dan Diny. Dat geblèer, zei Diny. Heb iej daor gien last van? Ik kan mien de kop niet buten de deure stekken of ze begint al. Nee ikke niet, maor biej ons loopt ze ok iets wieter van t huus af. Lientje en Lotje gingen weg en hun paard dat daarvóór op De Boomgaard stond kwam nu in de wei. Onze eerste schapen heetten Coba en Sietje naar onze beide moeders. Hadden we niet moeten doen. Sietje bleek een mager scharminkel. Toen die geschoren was bleef er niet veel van over. Van Coba hebben we langer plezier gehad, maar bleek wel gevoelig voor rotkreupel. Maar hun nageslacht mocht er wezen! Nog voor onze verhuizing naar het Schoolpad zochten we al een bordercolliepup uit. Dat werd Scott. Wim ging er mee op cursus schapendrijven. Wanneer s zomers de wei kaal werd lieten we de schapen op het gras er voor lopen en Scott hield ze uit de tuin en dreef ze later weer terug in de wei. Geweldige hond!
De grote keukentent in latere tijd. In het midden mèt pijp zit Leo, altijd een kleurrijk figuur!
Weet je nog van die caravan met Bernard? Wanneer het woord kamperen viel in de lerarenkamer dan kwamen de sterke verhalen boven. Ik was niet de eerste die met caravan meeging op kamp. De tweede klassen moesten aan het eind van het jaar kiezen in welke richting ze verder wilden gaan. Ze konden kiezen uit electro, timmeren, schilderen, mechanische techniek of autotechniek. Daarom werden aan het eind van die tweede klassen ook kampen georganiseerd met die nieuwe groepsindeling. De nieuwe klasseleraar, zoals de mentor toen nog genoemd werd, had dan al een goed idee over wat hem te wachten stond. En de jongens konden alvast aan elkaar wennen. Bernard Platzer was een metaalman. Hij wilde ook niet in zon bekrompen tent slapen en nam zn caravan mee. Bernard hield ook niet van laat naar bed gaan. Terwijl de meeste collegas het nogal vol hielden onder het genot van enkele glazen wijn, lag Bernard al op één oor. Ze hadden zin in een goeie stunt en Bernard was het slachtoffer. Midden in de nacht hebben ze hem met caravan en al over de camping gesleept. Maar Bernard gaf geen krimp. Hij bewóóg nog niet. Jaren lang werd de stunt door verteld. Bernard glimlachte alleen maar! Er waren altijd een paar collegas die de jongens in hun tentjes in de gaten hielden. Leo en Jan waren daar goed in. Bij te veel spektakel werd er een extra nachtwandeling ingelast of werd zon knul wel buiten de tent gezet als hij zo graag buiten wilde zijn. Na een half uur was de lol er wel af en had je er geen kind meer aan. s Morgens was het altijd Rieks die met zn krantje en een hele grote pot thee helemaal wakker op ons zat te wachten! sAvonds na het avondspel had hij ook een hele pan Hema worsten warm gemaakt, voor ieder een halve. Tussendoor kregen de jongens regelmatig een stuk Mars om de energie wat op peil te houden. Wanneer ik nu nog jongens van toen, mannen van nu, spreek is het kamperen op de Rk LTS De Zuidoosthoek één van de hoogtepunten uit hun schooltijd.
Na 1990 kregen we na de fusie vbo-mavo, havo en vwo klassen en dus ook meisjes!
De taken waren goed verdeeld bij de organisatie van die brugklaskampen. In de loop der tijd waren er tenten en kookgerei aangeschaft en Wim Többen had daarover het oppertoezicht. Verder was er voor de mentoren een grote rol weggelegd, want die zorgden voor het programma. De mentoren kregen een paar uur vrijgeroosterd om van te voren de tenten te gaan opzetten. Ze mochten een hulpje uitzoeken om hen te ondersteunen bij alle voorbereidende werkzaamheden en tijdens het kamp zelf. Voor de leerlingen waren er driepersoons tenten en er was een grote tent als verzamelpunt waar ook de leiding sliep. Toen ik meeging hadden we net ons eerste caravannetje, het Knausje, en die ging mee en Wim kwam s avonds ook gezellig meedoen en sliep dan ook op kamp. Die tenten...... het was nog een hele toestand om die fatsoenlijk op te zetten. Ik was natuurlijk niks gewend en kwam geradbraakt weer thuis. Die brugklaskampen besloegen een hele week. Er waren twee groepen. De mentoren van de eerste groepen zorgden voor het opzetten van het kamp en die van de tweede groep voor het afbreken. Maar dan begon het feest. Zon kamp was bedoeld om aan elkaar en de school te wennen. Op de fiets naar De Hunzebergen in Borger met een stel brugklassers is niet niks, vooral omdat je ze nog niet kent. Ze zwiepen eerst alle kanten op. Dat zie je dan voor je gebeuren, want ik fietste meestal achteraan. Ik had graag John Wolters of Tonny Tibben bij me. Ook met Leo of Joop kon je goed samen op pad. Vaak gingen we onderweg nog wat ondernemen zoals een bezoekje aan het onderduikershol en aan de schaapskudde. We lieten het stelletje ongeregeld na de eerste oversteek al stoppen en dan werden ze toegesproken: twee aan twee, en bij de fluit achter elkaartegenliggers!!--. Daarna waren het nog maar enkelen die nog uit de band sprongen. Dan werden de dagen gevuld met spoorzoeken, zwemmen,kanoën, een bezoekje aan het grote hunebed met spannend verhaal van Leo, het douanespel met de smokkelaars en s avonds in het donker het dierengeluidenspel. Tussendoor werd er in de plaatselijke supermarkt per tent ingeslagen wat ze nodig hadden om in leven te blijven, want ze moesten zelf koken. Ze kregen per tent 25 gulden voor twee dagen.eind jaren 80-- Ik heb zulke leuke herinneringen aan dat koken. Op school hadden we al besproken wat ze op hun boodschappenbriefje moesten zetten. Ze leerden elkaar kennen ze moesten immers samenwerken. Bij iedereen at ik een klein hapje mee. Wij hadden na zon kamp wel door wat voor vlees we in de kuip hadden. Het opperhoofd van de keukentent was meestal Rieks Reuvers, het rustpunt van alles. Dat was onze stek. Daar kwamen de jongens met hun vragen en om s morgens brood boter, jam en hagelslag te halen. Tijdens de LTS tijd vond ik de kampen geweldig, maar na de fusie ging alles anders. Er werd op tijd en geld beknibbeld en het werd veel massaler. Jammer!
Toen Rick bij de Emco in de paprika's was gaan werken waren pa en Diny, maar ook Glenn en Greta van de partij op de Open Dag!
Vroeger stond er naast de school een klooster waar verschillende broeders woonden die ook op school les gaven. Lang voor mijn tijd gaf de directeur hier Engels. Hij was een kloosterling en als ik goed ben ingelicht droeg hij nog zon mooie witte pij. Laat hij toch verliefd worden op Marietje, een meisje van de administratie en Marietje op hem. Ach... hij ging in eerste instantie terug naar zijn eigen klooster ergens in Brabant. Het hielp niet. De liefde was echt. Hij trad uit en trouwde zijn Marietje. Ze zijn heel gelukkig geworden. Later werd hij een heel fijne directeur van onze LTS. Ook collega Frits is een uitgetreden kloosterling en zijn vrouw een voormalig nonnetje. Toch hadden we nog twee echte fraters in ons midden al was dat aan hun uiterlijk niet meer te zien. Frater Brouwer gaf met veel liefde voor de minder bedeelde jongens les in handvaardigheid. Ik herinner me zijn afscheidsspeech waarin hij pleitte voor minder gebruik van het rode potlood, maar meer voor het stimuleren van de leerlingen! We hadden het goed bij die mannen. Zat je bij Bernard aan de koffietafel ging het over politiek of financiën. Bij Teun werden er steeds moppen getapt en kropen we bijna van het lachen. John Wolters was als militair ooit naar Nieuw Guinea geweest en wist daar van alles over op te dissen. Tinus Timmer, de collega metaal kon je zo van achter bij de schouders pakken en optillen. Je had hem dan wel uitgedaagd natuurlijk. Een paar apart waren de vrienden Leo en Jan, beiden specialisten op het gebied van individueel onderwijs. Ik heb nog steeds groot respect voor ze. En Glenn ook een metaalman was vroeger bij de Marine geweest en we werden bevriend, samen met zijn Greta en mijn Wim. Maar allemaal hadden ze het over hun beroemde brugklaskampen. Daar werd ik onderhand ook wel nieuwsgierig naar.
De eerste periode op de LTS gaf ik alleen les aan de drie brugklassen. Ik ontdekte dat de taal die er onderling gesproken werd heel verschillend was. Het was een echte streekschool. De jongens kwamen van Ter Apel tot Oosterhesselen tot Schoonebeek en alles daartussen. Ik kon ze wel volgen , maar wanneer er echt Kanaols ( Emmer Compas, Nieuw Weerdinge en Ter Apel) gesproken werd stond ik ook wel eens met de oren te klapperen. Ik vroeg eens aan een jongen waar hij vandaan kwam. taontie, zei hij toen. Het duurde even tot het tot me doordrong dat hij Het Haantje bedoelde. Het toppunt was toen een brugpieper uit Erica een stukje voor moest lezen. Het stukje stond natuurlijk in het nederlands, maar hij las het voor in zn eigen taal en had het zelf niet door. Het orde probleem in die gewone LTS brugklassen toen was er nog niet zo. Na verloop van tijd kreeg ik er ook ITO- individueel techn. Onderwijs bij. Later zou het IVBO en nog later LWOO -leerweg onderst onderwijs- gaan heten. Daar speelt de motivatie een bijzonder belangrijke rol. Op een keer ging ik voor het eerst met een groep van 3 IVBO de trap op naar boven. Ik moest hier onverwacht invallen. Het waren allemaal jongens met van die stoere leren bromfietsjacks aan, stuk voor stuk een kop groter dan ik. Je weet wel: ruwe bolsters blanke pit! Collega en buurman Jan Scheve liep achter mij de trap op en mompelde naar mij:Leuke jongens hoor hartstikke leuke jongens ! Dat deed me echt goed op dat moment. Het werd een heel ontspannen les. Geen wonder, het hoofdstuk waar ze aan toe waren met nederlands ging ook over een stoere jongen op een brommer. Je kon merken dat ze het best leuk vonden dat er ook door een paar dames les gegeven werd. Greet Leon voor muziek, Ans Over voor Engels, Bernadien en ik vormden het dameskwartet, terwijl er minstens dertig mannelijke collegas waren. Bernadien was mijn steun en toeverlaat en ik de hare, Even oud, dezelfde opleiding, allebei uit de Achterhoek, zij twee en ik drie jongens. We hebben er wat afgelachen!
Na verloop van tijd kwam er een tweede bijverdienste. Mark kon in de vakanties bij verhuizer Hekman aan de slag. Het verdiende goed, vooral wanneer ze s nachts al op pad gingen. Vaak moesten ze militairen verhuizen van of naar Duitsland. Achterin de verhuiswagen lagen dekens en zo kon hij al slapend geld verdienen. Verder was het natuurlijk zwaar werk. En je moet wel inzicht hebben. Je moet in kunnen schatten hoe je een bureau het beste door een trapgat kunt krijgen .. of niet natuurlijk. Dat leerde hij al doende. Soms kwam Mark thuis met flessen drank die hij voor het goede zorgen gekregen had. Die werden dan door Wim dankbaar aanvaard. Bij het barbecuen gebruiken we nog vaak de handige en kwalitatief super goede Mepal borden die hij ook eens meekreeg. Anders gingen ze toch maar de container in. Ik moet zeggen dat ik iedereen kan aanraden om zn zoon te stimuleren een poosje bij een verhuisbedrijf te gaan werken. We hebben al zoveel plezier gehad van zijn kennis èn handigheid bij alle verhuizingen binnen de familie. Ook meubels uit elkaar halen en in elkaar zetten blijft een handigheidje. Toen we in 1994 hier naar het Schoolpad verhuisden, verhuisden wìj niet alleen, maar Gerhard en Judith gingen naar ons huis aan de Kuifmees. Rick ging van de Spehornerbrink naar de studio bij ons in de schuur en Mark trok van zn studentenkamer in de Emmerhout naar Rick zn flat. Alles gebeurde met eigen vervoer en mankracht. Ook toen Judiths ouders verhuisden hebben ze veel plezier gehad van Mark zn kennis en handigheid. Toen Mark, Jennifer en Eva in december verhuisden naar Sleen ging dat ook van een leien dakje. We hoefden dit keer niet eens mee te helpen, want deze vogels waren gevlogen letterlijk dan. Toen we terugkwamen van onze prachtige reis naar Nieuw Zeeland woonden ze al in hun gezellige 30er jaren woning. Op eerste Kerstdag hebben we er al met zn allen al kerst gevierd. Je zou niet zeggen dat ze de week ervoor er pas ingetrokken waren.
Omstreeks zn 15e jaar kwam ook Mark in geldnood. Met zn zakgeld kwam hij niet zo ver en dan heb je ouders die de hand aardig op de knip (moeten) houden. Een korte tijd heeft hij ook ramen gewassen in de buurt, maar Mark was er zo één die kwam en ging wanneer hij er zelf zin in had. En dat had hij niet altijd. Nee dat was nou niet zon succes. In die tijd ging ik ook weer aan het werk en wel op de r.k. LTS De Zuid-Oosthoek. Buurvrouw Korry kwam aan de deur:Heb jij niet zin om op Jan zn LTS in de brugklassen nederlands te gaan geven? Jan belde net dat ze daar plotseling verlegen zitten". De vorige docent was opnieuw wat over de toeren en had zijn hele handeltje aan boeken zo in de docentenkamer van zich af gegooid. Ze zagen het niet meer zitten dat hij terug zou komen. Deze collega werd door de leerlingen de cowboy genoemd vanwege de soort laarzen die hij meestal droeg. Zo gebeurde het dat hij op zaterdag in Emmen nageroepen werd:Hé cowboy ! Dan werd hij zo woest dat hij die jongens de hele V en D door achterna zat. Ik hoefde niet lang te denken. Eigenlijk popelde ik weer om op een school aan de slag te gaan. Ik had op de basisschool in de Rietlanden wel eens een paar dagen ingevallen, maar dit leek me wel een nieuwe uitdaging. Alleen dat r.k ? Ik kon gelijk s middags al op sollicitatiegesprek. Directeur Harry Reinders en onderdirecteur John Muysers ontvingen me met open armen. Het klikte meteen. Ik vertelde mijn staat van dienst en achtergrond. Toen ik zei dat ik niet rk was en niet gewend kruisjes te slaan moesten ze lachen. Daar ging het niet om op deze school, maar wel hoe je verder in het leven staat. Ik mocht s morgens op mn eigen manier beginnen. De boeken kreeg ik meteen mee naar huis en kon beginnen met voorbereiden. De volgende morgen begon ik .en ik ben bijna 20 jaar gebleven! Met opgroeiend kroost en een werkende man moest er qua huishouden wel wat georganiseerd worden. En het kwam goed uit dat Mark wel zin had om, uiteraard voor een aanvulling op zijn zakgeld, de handen uit de mouwen te steken! Hij stofzuigde regelmatig en hij bleek erg goed te zijn in opruimen. We hadden een deal!
1982--Onze eerste vakantie op camping Kirschenteuer, samen met Klaas en Sanny met vriend Ipe en Renny. Hier werden waarschijnlijk voor het eerst de gokautomaten op een camping gecheckt.
[b]De tijd brak aan dat de jongens met hun zakgeld niet meer rond konden komen. Ze werden handig met flipperkasten en later gokautomaten bleek nadien.. Niet dat ze constant aan het flipperen of gokken waren, maar ze wachtten op hèt strategische moment in de patatzaak aan de Twekkelerweg. En dat moment was dáár wanneer een speler zuchtend de strijd tegen zon apparaat opgaf en het strijdperk verliet. Dan kwamen ze in aktie. Want...... als er een poosje niets gewonnen was had je méér kans. Eerst werd er gekeken of er nog vrije spelen opstonden. Met deze vrije spelen hebben ze al menig patatje verdiend. Daarna probeerden ze of het geluk mèt hen was. We hadden dat eerst niet zo door, maar tijdens de vakanties bleken ze erg vaardig op dit punt en toen kwam de aap uit de mouw. Ook op de campings werd vroeg opgestaan om bij de apparaten langs te gaan. Ik heb zelfs nog een moment gedacht dat Gerhard misschien monteur zou worden van die apparaten in cafetarias. Maar nee het leverde toch geen stabiele verdiensten op en Gerhard meldde zich aan bij een schoonmaakbedrijf die de ramen van scholen ging wassen in de vakanties. Denk maar niet dat je daar zo maar voor aangenomen werd. Je moest eerst serieus oefenen en dan een soort examen doen. Gerhard slaagde. Hij heeft de laatste jaren in Hengelo zo zn zakcentjes aangevuld. Het werken had ook consequenties, want hij werd ook voor feestjes uitgenodigd en ja dan moet je ook een biertje drinken. Zo kwam hij na een bruiloft zo vol drank thuis dat hij vanuit zn bed de wc niet meer kon halen en uit het raam driehoog kotste. Alle ramen onder zijn kamerraam zaten onder Hij was nog niets gewend. De andere morgen werd de ladder uitgeschoven en kon hij de ramen van de twee onderste verdiepingen gaan wassen. Toen we later eens met Berend en Rick naar Wales gingen namen we de overtocht met de vrachtferry. Dat was mèt caravan een vrij goedkope nachtelijke overtocht. Je kreeg een lekker buffet, een hut en 's morgens je ontbijt in een zak mee. Ook daar werd flink door de chauffeurs aan de gokkasten gezeten. Maar zij niet alleen. Op een gegeven moment komt Rick met twee volle handen vijfjes bij ons, Berend glimmend in zijn kielzog.. Ik zeg: Wat is dat nou? Hoe kom je daar nou aan? Rick is een man van weinig woorden en zei alleen maar:Pok pok pok pok! Ook in Emmen ging Gerhard op pad in de buurt. Wij kochten de ladder en hij ging in een speciale outfit de buurt rond. Petje op bodywarmer aan shagje gedraaid ladder op de schouder en daar ging hij de buurt in om bij de huizen de bovenramen te wassen. Goeiemorgen .de glazenwasser! Ze waren heel blij met hem, want Gerhard is trouw. Wanneer hij zegt dat hij over 6 of 8 weken terugkomt doet hij dat. Hij heeft regelmatig de kreet gehoord:Kopje koffie glazenwasser?
Beetje onduidelijke foto, maar dit is Gerhard metTreesje, het nichtje van juffr. v d Meulen. Hij moet hier ong.8 maanden zijn. Zo vroeg begon je in die tijd al met zindelijkheidstraining. Pampers waren er nog net niet!
Wim is altijd een zorgzame vader geweest. Hoewel hij slecht tegen luchtjes kan was hij de eerste die baby Gerhards poepbroek verwisselde. Hij was niet alleen zorgzaam, maar hij gaf ook altijd vreselijk goede adviezen. Het was alleen wel zo dat je die wel op diende te volgen .anders was het hek van de dam. Hij snapt niet dat je iets op een andere manier ook handig kunt vinden want dat is het volgens hem niet. Zolang we in Hengelo woonden kwam hij tussen de middag thuis eten, behalve als hij met inspecteurs uit eten ging. Dat gebeurde nog wel eens en dan hadden wij het wel lekker rustig. We zaten net zo lang aan tafel daar ging het niet om. We konden alleen meer praten en verhalen vertellen. Dat wil je toch weten. Alle belevenissen van vriendjes en juffen passeerden de revue. Wim niet die kwam om te eten. En er moest vooral netjes gegeten worden. Ik heb wel eens gelezen dat Prins Bernhard ook zo gesteld was op de tafelmanieren van zijn kroost. En vooral niet smakken! En beslist met de mond dicht kauwen. Toen ik na de eerste klas op het Baudartius in Zutphen een vriendinnetje Wilma te logeren had vroeg die later zo tussen neus en lippen: Mag jij thuis smakken aan tafel? Ik zei natuurlijk dat dat bij ons ook niet mocht. Nou, je moeder doet het anders wel! En terwijl ik dit schrijf hoor ik weer het genoeglijk zachte smakgeluidje van mama. Die kon inderdaad smakelijk zitten eten. Dat had ze ook niet van een vreemde, want Opa Bijenhof deed dat net zo. Toen Wim in de begintijd van onze verkering in het weekend bij ons logeerde mocht hij steeds naast opa Bijenhof zitten. En hoewel hij zeer op opa gesteld was griezelde hij van die smakgeluidjes, maar kon daar natuurlijk niets van zeggen. En ik keek wel uit ..ach opa...laat hem toch... mij interesseerde het niet zo. Maar dank zij Wim wordt er bij ons aan tafel niet gesmakst, zoals wij dat altijd noemden.
Ong. 1990 toen we nog aan de Kuifmees woonden. Wim lijkt wat zorgelijk, maar dat viel wel mee...!
[b]Toen Gerhard naar de Mavo zou gaan kreeg hij een nieuwe fiets. Het was wel geen Gazelle, maar hij was wel splinternieuw. Het duurde niet lang of er zaten allemaal deukjes in de velg van het achterwiel. Het was snel duidelijk hoe dat kwam. Buurman Bertus zag het het eerst gebeuren. Hij reed gewoon met zn zware boekentas achterop bom zo van de stoep af en wat later kwak zo weer tegenop. Dat was het begin van de fietsellende. Toen Rick voor het eerst naar de Tuinbouwschool in Enschede ging kreeg die ook een nieuwe fiets. Bij ons vandaan was het goed te doen. De tweede dag werd hij al kletsnat thuisgebracht door een student van de TH halverwege Enschede. Het fietspad liep daar vlak langs. Ja ik reed gewoon, maar ik zag de bocht in het fietspad te laat en toen reed ik zo rechtdoor.... de vijver in. En toen dan? Blub blub blub! Daar ging dus de fiets met tas. Ik weet niet meer of Mark ooit een nieuwe fiets gehad heeft waarschijnlijk wel. Maar voor die jongens van ons was dat boter aan de galg gesmeerd. Bij Mark was het meer de slordigheid of moet ik zeggen.. de nonchalance, toen hij wat ouder was, die ons parten ging spelen. Had hij een lekke band..nam hij gewoon mijn fiets. Het ergste was het toen de heren begonnen uit te gaan. Daar hadden we met Gerhard nog niet veel last van gehad, maar Mark vond dat hij er eerder aan toe was. Ik ben de tel kwijt van de gejatte of vernielde fietsen. Op het laatst stond er nog een speciale café-racer onder dak bij ons. Die liep zo slecht dat je die zelfs niet op slot hoefde te zetten, want de potentiële dief gooide die na 10 meter toch wel weer van zich af. Het ergste wat ik me herinner, behalve dat akkefietje met Wims nieuwe fiets, was toen Mark mijn nieuwe fiets had meegenomen. Mijn oude was al gejat. Hij had hem wel netjes op slot èn extra aan een paal had gezet. Toen hij uitgefeest was vond hij mn fiets ( wel dure Gazelle) in elkaar getrapt, maar wel nog aan de paal weer terug. Hij was blijkbaar zo kwaad dat hij een andere damesfiets meejatte, want hij durfde niet helemaal zonder iets weer thuis te komen. Ik was zóóó kwaad:Je denkt toch zeker niet dat ik op een gejatte fiets ga rijden. Terugbrengen die handel! Eén keer dacht ik hem te pakken te hebben. Mark reed vaak met een studiegenoot mee vanaf basisschool Het Rietveld. Ik reed op een ochtend naar school en zie daar een fiets tegen een paaltje staan die verdacht veel op die van Wim leek. Op school vertel ik het aan vriend en collega Glenn. Die kende onze fietstroubles langzamerhand ook wel en zei:Meenemen en thuis verstoppen! Die middag stond de fiets er nog en ja het was die van Wim. Ik doe hem achter in de auto en zet hem achter het huis. Even later komt Mark thuis één streep naar achteren natuurlijk. Als ik het me goed herinner.... kwam hij toch heel opgelucht binnen!!
Op onze 25-jarige bruiloft kwam ons buurtje samen met onze jongens èn Judith in aktie! We worden er flink tussen genomen op een melodie van Doe maar! Ze eindigen telkens met: Daar word je niet goed van-- Wim z'n favoriete gemopper.
[b]Ik kan niet anders zeggen dan dat we het altijd getroffen hebben met onze buren. Aan de Kuifmees in de Rietlanden kwam er nog bij dat je allemaal een nieuw begin maakte in een nieuwe wijk. Samen met Roelie en Adriaan hadden wij al teeners . Zij drie meiden en wij drie jongens. De anderen hadden veel jongere kinderen en we hebben er heel wat geboren zien worden, figuurlijk dan! Wij zuchtten wel eens over de problemen van ons opgroeiend stel. Onveranderd kregen we van Jan en Korry en Ger en Lies te horen:Er is niks mis met jullie jongens leuk stel ..komt allemaal goed. Tegen de tijd dat we verhuisden hadden zij ze in die leeftijd puberproblemen? Toen konden wij zeggen :Die kinderen van jullie niks mis mee hartstikke leuk stel komt allemaal goed. Eens kwamen we van een vakantie naar Engeland terug. Lies liet zich amper zien. Beetje vreemd. Achter het huis stonden vier afvalzakken met kleren en lappen. Ik zeg:Wat is dit nou? O we hebben de zolder voor jullie opgeruimd! Lies zei nog:Laat alles eerst nog maar achter het huis staan, anders hadden we het al weggegooid. Kijk maar eens hoe netjes het geworden is. Ik inspecteerde eerst de zakken. Eén zak heb ik gered. Daar zat Wim zn nette blauwe broek in. Gerhard dacht dat het zijn broek van de Marine was. Maar de zolder was netjes. Ja, we hebben alles gewoon naar beneden gegooid en toen met een hark verder naar beneden gewerkt. Erik hielp ook mee. Jan Scheve zag dat vanaf de overkant gebeuren en kwam wat ongerust poolshoogte nemen. Ach, zei Lies toen, ik hou het wel in de gaten. s Avonds aan tafel kwam het volgende probleem ter sprake: Wims nieuwe fiets zat in de kreukels. Er was duidelijk afgesproken dat na alle narigheid met onze fietsen ( gejat bochel in t wiel..lekke band) die splinternieuwe van Wim zeer beslist niet gebruikt mocht worden. De eerste avond wij waren koud weg nam Mark de fiets al mee en op de terugweg s nachts zag hij die dikke steen te laat. Flinke schade.., die onze fietsenmaker niet zo maar wilde repareren. Wacht eerst maar eens tot je vader er weer is, zei die. Na het eten kwam Liesbeth toch maar goeiendag zeggen. Heb je nou alles verteld? Nee missen deden ze ons niet. Toen Rick in 1990 een ontstoken elleboog had ging Ger met hem naar het ziekenhuis. Nee over onze buren hadden we niet te klagen. Ook nu niet, al wonen ze hier wel 500 m verderop aan het Schoolpad!
1985--Dit was het jaar dat Gerhard zijn eigen weg begon te kiezen. In de vakantie zeker...! Ik weet niet meer welke vakantie het was, maar toen we eens in één keer door waren gereden naar huis ...geen files en ja... gewoon je ruikt de stal... zal ik maar zeggen, was Gerhard hoogst verbaasd en teleurgesteld dat we er al waren. Hij was zelf naar de voetbal, vriend Erik Scheve lag op de bank te slapen, een vriendinnetje had hij laten stofzuigen èn hij had die avond net een barbecue gepland met Ger en Lies, onze buren. Zolang wij aan de Kuifmees op vakantie gingen was het een rustig gevoel dat Ger en Lies en ook Jan en Korry een oogje in het zeil hielden. Daar konden ze altijd terecht. Het jaar ervoor had hij op Laska gepast dwz die hadden Ipe en hij meegenomen in de trein naar Hengelo en dat was nog een hele hijs geweest. Hij zat in die tijd nog op de MSvS in Zwolle nu en was bij oma van der Kolk onder dak. Hij heeft het er goed gehad. Oma had altijd goed de wind eronder. Hij ging zelfs naar cathechesatie. Met Gera had hij een bijzondere band daar. Ik vermoed dat ze elkaar vertelden hoe ze onder het juk van ouders èn oma uit probeerden te komen. Al had de studie niet het gewenste resultaat...ik weet zeker dat Gerhard nog met plezier aan die tijd terugdenkt of ik moet me vergissen. Gera kwam ook eens een weekend naar Emmen. Ze was zo benieuwd naar haar verzorgpony die nu bij de Eekwal in de manege was. En natuurlijk gingen ze samen Emmen in...zo tegen half 11 's avonds. Ik was altijd blij dat ik het speciale rammeltje van de fiets weer hoorde midden in de nacht. Dan kon ik pas slapen. Gera was altijd al creatief. Ik zal de broek die ze aan had niet gauw vergeten. Een wijd geval, dat ze had gemaakt van een laken. Toen we 2 jaar terug bij hen in Canada logeerden bleek Suze ook al het een en ander in elkaar te zetten. Dat bleef toen bij een rokje. Maar dat worden vast nog hele creaties!
Grote Laska werd de lieveling van ons allemaal, maar zo gemakkelijk als kleine Laska op te voeden was.... zo lastig was het met deze. Het bleek een zéééér eigenzinnig typje dat haar eigen zin deed. Ze was bovendien een stuk groter en daardoor sterker en hing je aan de riem als je haar uit ging laten. Toen ze dan alleen met kunst en vliegwerk in bedwang kon worden gehouden was de maat vol en gingen we op les: gedrag en gehoorzaamheid. Dat bleek dè oplossing. We hebben er met alle honden na die tijd gemak van gehad. Die eerste zomer ging ze mee naar Badenhard. Die vakantie stond in het teken van vliegeren, de Rijn, de Hohe Stein, Boer Steeg èn Laska. We woonden net een paar maanden aan de Kuifmees. Een verre vakantie zat er niet in dit keer. Gerhard ging niet meer mee en Laska kon dus mee tot groot plezier van Rick en Mark. Het was warm die zomer en we waren vaak aan de Rijn te vinden in Sankt Goar. Daar was ook telkens een Schotse colliepup die nog veel jonger was: Lady. Ze hadden haar gekocht op de Vogeltjesmarkt in Antwerpen. De mevrouw van het echtpaar was erg ziek, maar genoot nog zo veel mogelijk van alles en zij wilde graag dit hondje. Laska speelde graag met haar. Dit laatste weekend van juni ga ik een paar dagen met Diny naar Antwerpen en wij gaan zeker ook naar de Vogeltjesmarkt. Nee....we brengen geen beesten mee terug... zelfs geen hond.... echt niet!
Het acclimatiseren in Emmen heeft precies een 8 maanden geduurd. Wim ging fluitend naar zijn werk en we genoten van zn verhalen over de Drenten in de fabriek , over de Twentse collega die vond dat hij wel later beginnen mocht en over Willem Zeldenthuis die de vrolijke noot in de Kwaliteitsdienst bracht. Maar Gerhard woonde door de week bij Henk en Anneke in Lochem om op z'n brommertje naar de MSvS te gaan in Zutphen. Met tranen in de ogen ( alleen ik hoor!) brachten we hem naar de trein op zondagavond. In t weekend kreeg ik commentaar op de magere yoghurt met alleen een likje Roosvicee. Oooo bij Henk en Anneke krijg ik gele vla, rose vla .en chocoladevla! Den eersten dee et huus uut geet das et slimste, zei mama indertijd toen ik naar Hattem vertrokken was. Belachelijk vond ik dat toen, maar nu begreep ik haar. Rick had moeite om zich op school prettig te voelen. Hij zat nu op de Landbouwafdeling van de LAS tussen veel boerenjongens. De tuinbouwafdeling was meer gericht op kwekers en een aanleg en onderhoud hadden ze hier in Emmen niet. Mark dat was een verhaal apart. Zijn Twentse oo werkte op de lachspieren van klasgenoten. Die was hij dus snel kwijt. Verder had hij al heel gauw vrienden. Albert bleek de belangrijkste. Die hebben we dus veel over de vloer gehad. Ook toen we al in de Rietlanden woonden. Met de leraren was het soms aanzienlijk minder. We hebben wat een klaagzangen moeten aanhoren. Alleen met dhr Euving kon hij door één deur. Later dan Op een keer was er onenigheid over iets in de klas en niemand zei wat hij er van vond. Euving zei:Toe Mark zeg jij ook eens wat. . Ik weet niet precies meer wat, maar het klonk dus vrij brutaal waarschijnlijk. Euving kwam in de benen en greep hem bij de schouders. "Hij heeft me als een rat door elkaar geschud" volgens Mark. Diep beledigd kwam hij thuis en wilde meteen van school af. Het werd gelukkig uitgepraat. Wanneer hij er weer eens uitgestuurd werd ging hij in één streep door naar de kamer van Euving. Hier kon hij na dit akkefietje steeds zijn ei kwijt.
Het is een paar jaar later. Ook deze foto van Mark met Sacha laat iets zien van: ik en mijn vriendje. Natuurlijk was dit ook weer op de Boomgaard.Ik heb vanzelf zitten spitten in de voorraad foto's en dia's maar kan uit deze tijd niets vinden van Gerhard of Rick met een hond. Sacha was een superlieve hond. Toen waren er ook nog katten op de boerderij, waaronder Miesje en haar nakomelingen. Toen Johan en Joke na Sacha een nieuwe hond kregen was het helemaal gebeurd met de katten. Jansen was een levensgrote herdershond...een Duitse herder met een blik in de ogen van: ik lust jullie rauw. Maar voor eigen volk was hij lief. Wanneer Gerda Lettink even aan kwam fietsen begon ze bij de weg al te roepen van "...Jansen ...Jaaaaansen....Ik bun het heur"! Als je met de auto aan kwam rijden haalde hij je al half bij de weg op en liep naast de auto mee met zijn enorme kop bij het zijraam pal naast me. Wij kenden hem en onder luid geblaf stapten we uit. Dat blaffen stopte pas als Johan of Joke hem tot de orde riepen. Je kunt je voorstellen dat een onbekende niet zomaar uit z'n auto stapte. Toen Mark een jaar of 14 was en Gerhard 18 waren ze eens op "De Boomgaard". Iedereen ging naar binnen om koffie te drinken. Mark was de laatste...maar met een flinke grom ging Jansen voor hem staan. Mark durfde geen stap meer te verzetten en riep Johan. Toen pas liet Jansen hem binnen. Misschien had hij een zeer plekje waar Mark hem aangeraakt heeft. We zullen het nooit weten.