Berichten van 1 december 2007 tot 31 december 2007

 Op het niveau van het dadelijks leven zie ik niet het minste probleem : couscous of patatten , wat maakt het uit (...)
Maar ik stel wel de vraag waar we ideologisch en filosofisch een common ground kunnen vinden. Al vijfhonderd jaar het Westen twijfel en zelfkritiek als bron van alle denken. Dat kom je in de moslimwereld zelden tegen . Mensen leven er onder een koepel van zekerheden en waarheden. (...)

In Egypte verkondigde de minister van Binnenlandse Zaken in de krant dat moslims ,die zich bekeren tot het Christendom de dood verdienen. Kan jij je voorstellen dat Patrick Dewael in de gazet zou zeggen :alle christenen die moslim worden, moeten worden omgebracht. In Europa vind je duizende boeken ,die vernietigend zijn voor de paus en het christendom; ik daag je uit om in de moslimwereld een kritische tekst over de profeet te vinden. (...)

Lees de boeken van Tariq Ramadan, één van de bekendste Europese islamitische denkers. Hij heeft een gematigde reputatie, maar hij pleit wêl voor de ' islamisering' van de wetenschap en hij vindt dat we respect moeten hebben voor de Korangeleerden, die het afbeelden van mensen als zondig beschouwen.  Dan pas ik.  Hoe kan je iemand au sérieux die een probleem heeft met de hele westerse kunstgeschiedenis. (...)

Een Turkse schooldirecteur zei tegen mij: ' In Darwin en de evolutie geloven, maakt dat het leven aangenamer ?' Ik weet zeker dat zo'n vraag nog nooit in één Europese aula is gesteld. Een wetenschapper is niet bekommerd om gezelligheid:  hij wil feiten.

Je zou kunnen zeggen: in Europa garandeert de grondwet de vrijheid van menigsuiting. Maar in de praktijk is er al censuur. Zelfs de mensen, die vonden dat zo'n Mohammed-cartoon moest kunnen voegden eraan toe: ' maar ze waren flauw '- met andere woorden: ' ik zou het toch niet gedaan hebben (...) En weet je waar ik bang van word ?
Ik hoor nauwelijks protest. Neem de zaak Ehsan Jami,  Wouter Bos (partijgenoot en vicepremier) kant zich tegen Eshan Jami, want dat gaan de mensen choquerend vinden, hoor ! Dat pretendeert dan een socialist te zijn! Zou Wouter Bos destijds tegen Nietzsche hebben gezegd ' Oei God is dood' dat ga je toch niet in een boek zetten, want dat gaan de mensen choquerend vinden, hoor! Als ik Bos op televisie zie, ben ik diep verlegen maar ik hoor verder weinig mensen piepen.

Hier zeggen moslima's dat de hoofddoek een symbool is van hun godsdienst; daar beklemtonen ze dat het ze beschermt tegen de lusten van  de mannen. Dat beledigt mij persoonlijk. Alsof ik een vrouw zonde boerka gelijk zou bespringen (...)
Maar ik hoor geen mensen piepen. (...)
(vreemd hoe Jan Leyers' aangenaam reis-programma een wetenschappelijke analayse van de hedendaagse islam wordt  ??)

 De mening van Lucas Catherine  Hij schetst in zijn nieuw boek  ' Van Morendoders tot botsendebeschavingen een heel ander beeld van de Arabische wereld dan Jan Leyers in zijn ' Weg naar Mekka '.
Over Jan Leyers - Als reisprogramma is het erg goed gemaakt en interessant, maar zo'n reisprogramma heeft ook zijn beperkingen.
Zoals Jan Leyers zelf zei in een Humo-interview is hij geïnteresseerd in extremen. Dit heeft natuurlijk met de tijdsgeest te maken.
Botsende beschavingen zijn in !  Zo krijgen we vooral extreem-religieuzen te horen en te zien maar niet feministische figuren als Fatima Mernissi of Nawal al Sadawi ( haar vereniging heeft wel een bloeiende en actieve afdeling  in België . ( zie ook zijstroken van deze blog )


Rijstpap, tulpen & jihad

Lucas Catherine schrijft zeer onderhoudend, maar niet altijd gestructureerd; hij wandelt een beetje van de ene anekdote naar de andere. Hij gaat ook voorbij aan de gedwongen bekeringen van christenen en joden in gebieden die veroverd werden door Arabisch-islamitische legers in naam van de koran: “bestrijdt hen die niet geloven in God, totdat zij de islam aannemen.” Hij zwijgt ook over de vele kerken en synagogen die omgebouwd werden tot moskeeën of afgebrand werden. Hij heeft het ook niet over het huidige terrorisme en de vele vormen van intolerantie bij huwelijken met niet-moslims, tegenover homo’s, tegenover christelijke volksgenoten in Soedan of Kosovo, de beperkte godsdienstvrijheid in islamitische landen en de jihad die in de titel voorkomt. ( Jef Abbeel)

(Oude wijn in nieuwe zakken)

Creationisme en intelligent design theorie (of neocreationisme) zijn beide geloofssystemen die teruggaan op een ontwerper, een creator. In essentie is intelligent design dan ook een variant binnen het creationisme, zij het in een meer aangepaste vorm. Over de jaren heen hebben sommige creationisten immers ingezien dat het klassieke creationisme, waarin de bijbelse scheppingsverhalen als een historisch relaas wordt beschouwd, wetenschappelijk moeilijk kan verdedigd worden. Alle verwoede pogingen om het creationisme in het Amerikaanse staatsonderwijs onderwezen te krijgen, liepen op weinig of niets uit. De strijd werd zelfs tevergeefs gevoerd tot in het Amerikaanse hooggerechtshof. De reeks van juridische mislukkingen, in de hand gewerkt door een evolutiewetenschap die zelf ook niet stilstaat, dwong het creationisme tot het voortdurend aanpassen van hun tactiek. Intelligent design wordt dan ook door de meeste academici beschouwd als de zoveelste poging om het creationisme in het onderwijs te krijgen. Om hun doel te bereiken beschikken creationisten overigens over de nodige getrainde retorische technieken. In discussies en in hun propagandamateriaal verwijt men darwinisten provocatief dat zij het debat niet aandurven. De evolutiebioloog Richard Dawkins verwoordde het treffend waar dit eigenlijk om draait:

‘Creationisten verwachten niet dat ze achtenswaardige wetenschappers door hun belachelijke argumenten kunnen overtuigen. Waar ze naar op zoek zijn is om zich in de sfeer van achtenswaardigheid te koesteren... Het kan hun niet schelen dat ze in een debat verslagen worden. Waar het hen om gaat is dat we ze erkenning geven door de moeite te nemen met hen in het openbaar in discussie te gaan... Je hoeft alleen maar met hen op een podium te verschijnen om hun het respect te verlenen waar ze naar smachten. Ongeacht de uitkomst van het debat wekt het loutere feit dat het plaatsvindt bij onwetende omstaanders de indruk dat er iets moet zijn dat het waard is om op ongeveer gelijke voet over te debatteren.’ (Dawkins, Kapelaan van de duivel, p253)