Berichten van 1 september 2006 tot 30 september 2006

"Levend monument duiven schrikken de stad uit Willy Prima Donni raakt gevoelige snaar ook bij publiek exquise Rombouts Cappuccino brandend heet slurpen niks te maneblussen Django drijft op wolk voorbij alchemistische onderonjes brouwen in gaarkeukens van de blues complementaire gitaren vrolijk gestemd publiek tijd stolt in glazen stolp open doekjes voor het bloeden grijs verleden strooit lang vergeten noten uit lenige vingers zandman niet opgedaagd."  (PG)

"Toch een volle zaal voor André Donni (sax en klarinet) tesamen met z'n pa Willy en daartussenin een tweede gitarist de Brusselaar Dominique Pierard. We krijgen een aaneenschakeling van standards van idolen Duke Ellington, Fats Waller, Modern Jazz Quratet. We horen onder meer: Saint Louis Blues March, Honey suckle rose, softly as in a morning sunrise, take the A-train, on green Dolphin street. Maar we krijgen ook een koddige vettige blues en dan verrijst Willy van zijn stoel. Hij krijgt een energiestoot tot jolijt van het publiek. Ook Dominique zet een tandje bij.

Na de pauze krijgen we 'caravan' (niet van Will Tura), Sweet Georgia Brown, Nuages van Django quasi solo en een eigen compositie 'the woman blues': yeah!  Een blues is toch altijd lekker om te horen en zien, en dit gaat verder in een 'ugly woman blues' met vader en zoon Donni. Op het einde nog 'in a sentimental mood' om te besluiten. Leuk, fun en sympathiek." (michel p)

"Het André Donni Trio heeft furore gemaakt op de Jazzzolder. André zelf speelt zijn klarinet en tenor weelderig met punctuele techniek en natuurlijke swing en al zijn solo's zijn creatieve improvisatieverhalen. Hij beschikt over een volle belegen unieke tenorsaxklank zoals ge er vandaag nog weinigen hoort spelen, met grote stabiliteit. De gave ingetogen klarinetimprovisatie tijdens Duke Ellington's "in a sentimental mood" was van pure schoonheid.

Gitarist Dominique Pierard valt ook onmiddellijk op door zijn groot creatief improvisatievermogen en perfecte gitaartechniek met weergaloze, maar toch ingetogen en zelfs ingehouden solo's.

Terwijl driekwart van de zaal gitarist Willy Donni al meermaals had meegemaakt, was het voor mij de allereerste keer, en chapeau! ik was onmiddellijk impressed, RESPECT!!

Willy is de vader van André, en de vader-zoonrelatie is méér dan OK en al jaren opgeklaard, ze begrijpen elkaar met een blik, en de humor van en tussen beiden is gewoon onbetaalbaar. Bij momenten leek het wel of we met zijn allen op bezoek waren ten huize Donni, samen met een bevriend gitarist, Dominique.

Hoe Willy Donni's gitaarspel nu omschrijven?? Uniek is not enough! Ge hebt zo van die cd's waar de ene grote jazzgitarist een andere grote jazzgitarist speelt... NO WAY! Bij Willy Donni zal dat niet lukken, want alleen Willy Donni plays like Willy Donni!

Hij heeft een volledig zelfontworpen gitaartechniek, helemaal ingemecheld en doordrenkd van american jazzbluessoulmusic. Neem nu bijvoorbeeld zijn geweldige solo "Nuages". Dat zijn niet alleen de wolken boven Parijs maar ook die boven NewYork en Detroit.
My god!...wat een soul heeft die mens. Hotjazz vermengd met Deltablues, de Cottonclub vol met gangsters, gensters van afketsende kogels, dikke swing en hier en daar een ferme grove fout, maar fouten hebben nog nooit zo mooi geklonken als die vrijdag in de Jazzzolder.
Op zijn drieenzevenstigste is Willy Donni pure naturel, kunstenaar van zijn kunst, in de volle betekenis van het woord. Ieder nummer had iets speciaals, of het nu in solo, duo of trio was gespeeld; een warme gloed hing boven het podium en we wilden met zijn allen dat het bleef duren." (Kris)