Mirakels en Heiligen
Meldigingen van mirakels komen uiteraard vooral uit devote milieus, waar een sfeer heerst die onverenigbaar is met enige kritische zin. Dat de katholieke kerk instellingen heeft die deze meldigingen kritisch moeten onderzoeken is, zo toont de praktijk aan geen garantie dat er geen zwakke en omstreden gevallen worden erkend.
Omdat de Congregatie voor de Heiligenzaken al heel selectief is met meldigingen, kan ze zichzelf wijsmaken dat ze zeer streng optreedt als ze enkel de minst omstreden gevallen aanvaardt.
Zo waren er voor de zaligverklaring van Josémaria Escriva de Balaguer, de stichter van het Opus Dei, liefst 75.000 mogelijke mirakels gemeld. De Congregatie selecteerde er een twintigtal genezingen uit voor verder onderzoek, waarvan er uiteindelijk één erkend werd.
De druk om uiteindelijk niet al te kritisch te zijn is groot zeker als het, zoals Damiaan, om een mirakel ' pour le besoin de la cause 'gaat : de pret die met een canonisering gepaard gaat mag niet worden bedorven door een skeptische houding.
bron : SKEPP
: Job 36:32 In beide handen neemt Hij schichten die Hij op hun doelwit richt.
Koran: Surah 24:43 Hij treft daarmee wie Hij wil en wendt het af van wie Hij wil.
Geen enkele profeet, zoon van god, heilige of kerkgeleerde kon ons vertellen wat de bliksem werkelijk was en hoe we ons daar succesvol tegen konden verweren. Zo stelde bijvoorbeeld de profeet Mohammed dat de donder en de bliksem twee engelen zijn die volkeren kunnen treffen wanneer ze de geboden van Allah overtreden. (51:44) Zijn laatste rustplaats, de moskee van de profeet in Medina, werd echter in 1481 bijna helemaal verwoest door een inslag van dezelfde ‘engelen’. Ook de Heilige Grafkerk in Jeruzalem, die op de plek staat waar Jezus zou zijn gekruisigd, brandde door blikseminslag grotendeels af. En dat terwijl de lager gebouwde bordelen buiten schot bleven. Ondanks deze voorvallen bleef men halsstarrig geloven dat de bliksem afkomstig was van God en dat men zich hiertegen met gezamelijk gebed en klokkenluiden tijdens de storm kon verweren. Met als gevolg dat er tijdens onweersbuien regelmatig een onfortuinlijke klokkenluider via het natte touw van de kerkklok werd geëlektrocuteerd.
Het duurde tot 1752 tot Benjamin Franklin vliegerend in het onweer
aantoonde dat de bliksem altijd in het hoogste geleidende punt zal
inslaan. Dankzij dit levensgevaarlijke experiment vond hij de
bliksemafleider uit. Hiermee toonde Benjamin Franklin ook aan dat de
heilige boeken het wederom bij het verkeerde eind hadden: wie zich onder
een correct geinstalleerde bliksemafleider bevindt, zal nooit door de
bliksem kúnnen worden getroffen. Waarmee we dus ook vraagtekens bij de
vermeende almacht van God kunnen plaatsen.
Nou kunnen we wel
stellen dat al die getroffen kerktorens en klokkenluiders voor de
uitvinding van de bliksemafleider een triest gevolg zijn van
onwetendheid, maar wat gebeurde er nou ná 1752? Vele kerkleiders bleven
halsstarrig geloven dat er niet met de toorn van God gespot mocht worden
en weigerden aanvankelijk deze ‘duivelse roede’ op de kerk te plaatsen.
Als God met zijn schichten een gebedshuis raakt, dan heeft God daar
vast een goede reden voor, zo luidde de redenatie.
De engel op
de fraaie basiliek van San Marco in Venetië kon niet voorkomen dat de
San Marco regelmatig ernstig getroffen werd door de elektrische
ontladingen van de atmosfeer. Pas na de plaatsing van een
bliksemafleider in 1766 werd deze basiliek nooit meer getroffen. Helaas
verzuimde men indertijd hetzelfde te doen in de italiaanse plaats
Brescia. De republiek van Venetië had hier in de kerk van San Nazaro
200.000 pond buskruit opgeslagen omdat men geloofde dat ‘het Huis van
God’ werd beschermd door de onzichtbare huiseigenaar. In 1767 sloeg de
bliksem echter toe en het buskruit ontplofte. Hierbij werd een zesde
deel van de stad verwoest, vielen 3000 slachtoffers en verstomde
terstond de kerkelijke kritiek op de ‘demonische’ bliksemafleider. In
Frankrijk ging de invoering van de bliksemafleider ook niet zonder slag
of stoot. Er werden 386 kerktorens getroffen en 103 klokkenluiders
gedood tussen 1753 en 1786. Hierop besloot de franse regering de
bliksemafleiders verplicht op alle kerken te laten plaatsen en
klokkenluiden tijdens onweer te verbieden.
De aarde wordt
ongeveer honderd keer per seconde ergens geraakt door een bliksem. De
bliksemafleider op de Empire State Building in New York wordt jaarlijks
gemiddeld 23 keer geraakt. We kunnen dus rustig stellen dat de vinding
van Franklin ontelbare mensenlevens heeft gered en die hoge kerken,
moskeeën en tempels op deze aardbol voor vernietigende inslagen heeft
weten te behoeden. Een uitvinding die niet alleen een vermeende
eigenschap van God heeft ontkracht maar in één klap alle levensreddende
daden van heiligverklaarden heeft doen verbleken. Een uitvinding die we
te danken hebben aan een man die mede dankzij zijn volstrekte
afwezigheid van godsgeloof niet bang was om door de toorn van God te
worden getroffen. Is het niet ironisch dat sindsdien onder andere de
moskee van de profeet en de Heilige grafkerk in Jeruzalem worden
beschermd tegen blikseminslag door een uitvinding van iemand die volgens
beide religies ‘verloren’ is en in de hel brandt?
Deze column werd eerder gepubliceerd op religie.blog.nl