Dinsdag 4 maart 2008
Vliegende mieren....
Als je een woning in de stad hebt of op een apartement woont, zul je er misschien niet veel, of helemaal geen last van hebben: mieren. En oh wee als je ze eenmaal binnen hebt! De diertjes kennen de weg en je zult het geweten hebben, ieder jaar opnieuw. Er worden allerlei huis- en tuinmiddeltjes genoemd om ze weg te houden. Daar zijn de mierendoosjes, waar een substantie inzit, die ze heel lekker vinden, maar wel dodelijk heet te zijn. Ze kruipen erin , zitten onder de smurrie en nemen het op die manier mee naar het nest. Dat zou de nesten uitroeien! Vergeet het maar. Koperen halve frankskes over de hele lengte van het terras leggen, heette een probaat middel te zijn tegen de mieren.Nu ja, als je die beestjes elk jaar binnen krijgt in de zomer, dan probeer je alles uit, hoe gek het ook klinkt. Wij waren op vakantie geweest en deuren en ramen waren hermetisch gesloten gebleven gedurende 2 weken. Ik zat 's avonds lekker in een boek te lezen en de wereld rondom bestond op dat ogenblik niet meer. Ik zat op mijn vertrouwde plaatsje in de tweezit net onder de verlichting.
Plots viel er iets op mijn boek: een mier. Ik drukte het beestje dood met een papieren zakdoekje en verwijderde het uit mijn zicht. Even later opnieuw een mier. Een tijdje later weer een. Verdorie waar kwamen die nu weer vandaan, uit de lucht. Ik keek omhoog naar de verlichting, die bestond uit drie ovalen bollen. Inderdaad, in de bollen, die langs boven open waren, zaten heel wat mieren! Mieren in de de glazen bollen van mijn lamp! Dat bestond toch zeker niet. Ik veerde uit mijn zetel en ging op inspectietocht door het huis. Wat ik toen vond, deed mij griezelen van kop tot teen. De hele oppervlakte van de grote venster van meer dan vijf meter breed zag zwart van de mieren. Door de glasgordijnen had ik dat niet eerder opgemerkt. Als de weerlicht heb ik de stofzuiger erbij gehaald en die krioelende massa opgezogen. Ik bleef echter het gevoel hebben, dat ze over mijn rug wriemelden!
Wat moet een mens hiertegen beginnen? Er is gewoon geen ontkomen aan en als je gif strooit, bestaat de mogelijkheid dat vogels of katten en honden hiervan eten en eveneens sterven. Dus dat was geen optie.
Ik begreep echter absoluut niet waar zoveel mieren vandaan kwamen. Totdat ik een namidag op het terras zat te soezelen. Het had die ochtend een paar flinke buien geregend en nu scheen de zon op een stekerige manier, die niet echt aangenaam te noemen was. De temperatuur was laf-warm.
Ik zat wat voor me uit te dromen en keek eigenlijk naar niets. Plots werd mijn aandacht gevangen door een fenomeen, dat ik nog niet eerder gezien had. Uit het gras zwermde hopen mieren omhoog, een vliegende zwarte wolk. En het hield niet op en bleef maar doorgaan. Daar waren ze de vliegende mieren. Ik was zo verdwenen van het terras en bleef het gebeuren volgen van achter het venster, veilig voor die invasie van ongedierte, want dat zijn ze, ondanks alles, voor mij.
Met argusogen hield ik vensters en het hele interieur in de gaten, om gelijk aan het moorden te slaan, als ik iets zag, dat in de verste verte maar op een mier geleek! Gegarandeerd dat zo fobieën ontstaan.
Naar het schijnt vliegen de gevleugelde mannetjes samen met een koningin uit de grond , paren in de lucht en gaan dan opnieuw een kolonie stichten ergens onder de grond en een jaar nadien begint het allemaal weer van voorafaan.
Als echter een weg naar binnen gevonden hebben, is dat erg gemakkelijk en kiezen ze die.
Toen we echter het jaar nadien het hele huis voorzien hebben van nieuwe ramen en deuren, waren de problemen van de baan. Ik loop nu in de zomer niet meer voortdurend te speuren naar kleine wriemelende zwarte beestjes!
©
Geschreven door Michelly om 00:00
Reageer op dit bericht
groeide hij als kool en heeft hij er helemaal niet onder geleden. Ik had mijn werk opgezegd en ben het eerste jaar full-time moeder geweest. Toen besloot ik terug te gaan werken, en ik mocht S. naar mijn moeder brengen. Ze had hem graag de ganse week daar gehouden, maar daar ging ik absoluut niet mee akkoord. Ik had een kindje, en dat wilde ik elke avond zelf in bed stoppen en zelf opvoeden, zo goed en zo kwaad dat ging met een full-time job. Om het allemaal niet al te ingewikekld te maken moesten we dan een woning zoeken, die dichter in de buurt van mijn ouderlijk huis lag. 
13 reacties op dit bericht
..
Michelly en haar gouden pen.
Ze schrijft proza en gedichten om lezers te plezieren.
Over bloemen en bomen
belevenissen en dromen.
Te veel om op te noemen, zelfs over vliegende mieren.
Lieve groeten, Uilenspiegel.
vliegers...
Maandag groetjes
Halloooooooodaar aan de andere kant van mijn schermke
ongetiteld
warket
"
Groetjes
..
Die stofzak
Michelly
..
Ik maak uit je twee laatste stukjes op dat ook jij niet bepaald een insecten liefhebster bent.
Ik krijg van alles dat piepklein is en kruipt vreselijk huiveringen.
En inderdaad...zoals Lieve zei: kruipen die mieren gewoon niet terug uit je stofzuigerzak?
Net daarom dat ik spinnen in mijn bad altijd met héééééél heet water doodspuit, dan weet ik tenminste dat ze gekookt zijn en meer dan waarschijnlijk DOOD.
Groetjes,
GEWOON EVEN GROETEN
LIEFS MUISKE
...
In Afrika zag ik reusachtige termietenheuvels, zonder mieren weliswaar. En mijn 20 maanden oude zoon midden in een colonne over de roodaarden weg. Die was voordien reeds tot grote consternatie van de bewoners door het inheemse keukentje gemarcheerd. Was dat schrikken! Gelijk een kieken zonder kop veegde ik die beesten van zijn lijfje, hij had gelukkig niet één beet!
... Terug naar jouw verhaal: was je niet bang dat die mieren terug uit je stofzuiger gingen kruipen?
*
Mierenfestijn.
In haar huis zaten wel duizenden mieren op iedere centimeter.
Ze verdelgen was top prioriteit.
Een David tegen Goliath strijd.
Doch Goliath overwon enkel met de hulp van een miereneter.
Warme groetjes, Uilenspiegel.