Lieve bezoekers van mijn blog. Ik wil jullie vragen om geen grote prenten als button te gebruiken omdat het mijn blog onnoemelijk langzaam maakt en slecht te openen, wat anderen dan weer afschrikt. Ik hoop op jullie begrip! Bedankt.

Dinsdag 26 augustus 2008

Vaarwel!

Ik voel me weeral ontredderd en mijn hoofd zit vol van waarom's en ik weet dat ik daar geen antwoord op krijg, dus waarom schrap ik het er allemaal niet uit. Maar dat is niet zo eenvoudig en al zeker niet, nu ik me sowieso niet in optima forma voel. Teveel dingen die niet lopen zoals het moet en teveel pijntjes. En dan sterft de zoveelste vriend voor zijn 65ste verjaardag. We zijn druk bezig om het feest in te richten voor de 65-jarigen en hij was de voorzitter. Maar het ging niet zo goed met hem en de chemo en bestralingen volgden elkaar op. Ik zag zijn bril en gebit te groot worden en en zijn gezicht steeds maar smaller. Toch klaagde hij niet en als je vroeg hoe het ging, antwoordde hij steeds: vandaag gaat het goed.
De vergaderingen hadden steeds plaats bij hem thuis, want dan hoefde hij zich niet te verplaatsen, wat hij niet meer kon. Zijn gezicht klaarde op als we binnen kwamen en zijn vrouw zegde: Alleen als jullie allemaal hier zijn, dan voelt hij zich goed. Onze plagerijen om hem op te kikkeren, hadden dan ook dat effect, maar toch werd het getater hem soms teveel en daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Als acht mensen, waaronder 6 vrouwen aan het kwebbelen zijn, dan kan dat voor een erg zieke man wel eens wat teveel worden. Toch wilde hij niet dat we na een uurtje naar huis gingen. We zagen dat hij dan wat moe werd en maakten aanstalten om te vertrekken. Daar kon geen sprake van zijn. Hij nestelde zich in zijn relax naast ons op het terras en luisterde naar ons geginnegap en verhalen. Hij bleef de voorzitter en wij verplaatsten het feest naar een eerder tijdstip in het jaar om hem er zeker nog bij te hebben.
Dat was echter buiten de waard gerekend. Die riep hem al eerder naar de overkant. Hij wilde niet gaan, hij wilde bij ons blijven, maar zijn smeekbeden werden niet verhoord.
Zaterdagnacht om iets voor middernacht doofde zijn levenslicht en liet zijn vrouw en gehandicapte zoon ontredderd achter.
Hij ligt thuis opgebaard, smalletjes en sereen, want hij had gevraagd: doe me niet weg. Maar zijn geest is weg en alleen zijn omhulsel ligt daar nog tot donderdag. En wij, zijn vrienden en vriendinnen, jaargenoten, gaan noodgedwongen verder met het organiseren van "het feest" in september.

Geschreven door Michelly om 23:56 Reageer op dit bericht

9 reacties op dit bericht

Ludovikus3 september 2008 om 15:11

Gaat het al wat? Het leven gaat verder meisje, willen of niet.

Natoken31 augustus 2008 om 12:09

Kom even langs om je en zonnige zondag te wensen Michelly met niet teveel piekeren en zorgen. Genieten meisje het leven is al kort genoeg.Lieve groetjes

warket29 augustus 2008 om 23:47

ongetiteld

Onvermijdelijk is dat. We komen uit het niets en verdwijnen in het niets. Net zoals oneindigheid begrijpen we het niet.
Wie van ons zal als laatste eenzaam overleven?

warket

bojako29 augustus 2008 om 12:04

Ik denk dat we allemaal op de leeftijd zijn gekomen dat we steeds vaker afscheid zullen moeten nemen van mensen die ons dierbaar zijn. Eerst waren het 'de ouderen' maar nu beginnen we steeds meer leeftijdsgenoten, vrienden te verliezen.
Het doet me steeds meer beseffen dat we nu van elke dag die onszelf nog gegund is ten volle moeten genieten, want 'gelukkig' weten we zelf niet hoeveel tijd ons nog toebedeeld wordt.
Mijn hart voelt diep mee met uw hart...

Ludovikus28 augustus 2008 om 17:55

Het valt altijd zwaar, dat voor eeuwig afscheid nemen van hen die je nauw aan het hart liggen en hoe ouder je word, hoe meer je er moet missen. We hebben het hier ook zwaar te verduren. Twee jongere broers van mijn vrouw, juist bericht gekregen: een na acht weken zware strijd, waarschijnlijk nog max twee weken, alle apparatuur om hem in leven te houden wordt af gekoppeld, en de andere ligt op palliatieve, misschien nog max twee maand. Ik probeer Lea zoveel mogelijk te troosten om het onvermijdelijke te verwerken. Ze bezoekt ze bijna dagelijks om hen bij te staan, valt niet mee. Groetjes

huismusje27 augustus 2008 om 17:34

Mijn oprechte deelneming in het verlies van jullie goede vriend
Zelf in de lappenmand zitten en dan de dood van een goede vriend moeten verwerken is geen kattenpis. Een dierbaar iemand verliezen benadrukt je eigen sterfelijkheid. Op het feest zal jullie vriend ontegensprekelijk aanwezig zijn, zij het dan niet lijfelijk. Maar kranig als hij was, zoals ik kan lezen hier, zal hij zeker toekijken en zien dat het goed is. Hou jij je vooral taai meisje, ik wens je een vlugge beterschap toe. Lieve groetjes en tot de volgende

natoken27 augustus 2008 om 12:31

Ach lieve Michelly ik volg je gemoedstoestand hoor, een goede vriend afgeven en nog zo jong slaat wonden temeer omdat we zelf allemaal ouder worden met al de nodige ongemakken van dien en dat zet je aan het " piekeren" hé ? Niet doen meisje, leef en beleef elke dag zoals je wil en geniet er intens van. Ik voel met je mee en als een warme knuffel helpt dan stuur ik die nu direct door!!Liefs

Uilenspiegel.27 augustus 2008 om 08:08

Heengaan

nooit komt er een antwoord op de laatste vraag waarom

het blijft gissen

een altijd missen

van een leven dat werd weggeveegd door een harde gom

je ziet hem niet, je hoort hem niet maar hij is er wel

de altijd aanwezige dood als een trouwe levensgezel

Gecondoleerd met het verlies van jouw vriend Michelly.

Lieve groeten, Uilenspiegel.

paz27 augustus 2008 om 00:15

weer zo'n erg verdriet, lieve michelly...als het dan gaat om zo'n minzame mens die je heel nabij is, valt het gemis des te scherper. ik wens je veel sterkte en troost in die vriendengroep van leeftijdsgenoten en tevens spoedig beterschap van die lichamelijke ongemakken. heel veel liefs,

Reageer op dit bericht

Zondag 17 augustus 2008

Brandend Portugal.

Als we daar zo luilekker zaten te niksen kon ik me heel goed voorstellen dat dit leventje eeuwig zou duren! Om aan die fantasieën paal en perk te stellen, deden we af en toe een uitstapje en reden we een eindje weg om te genieten van de uitgestrekte bossen met hun majestatische bomen of om een of ander klein dorp of stadje te bezoeken.
We slenterden dan door de smalle straatjes, ontweken lome poezen en honden, die lagen te luieren in de zon en knikten naar de mensen die in hun venster lagen of aan de deur stonden om te kletsen met de buren. De kokkin woonde ergens in de buurt. Als ze tegen me taterde verstond ik hier en daar een woord en kon daaruit de strekking opmaken van hetgeen ze vertelde. Toen ik echter spontaan in het Spaans antwoord gaf, hetgeen ze blijkbaar ook wel verstond, volgde er zo'n waterval van zinnen, dat ik helemaal het noorden kwijt was. Ik heb haar dan diets moeken maken dat ik echt geen Portugees praatte of goed verstond en zeker niet als zij het zo snel ratelde!
Dat vond ze erg grappig en ze nodigde ons uit om eens bij haar een drupje te komen drinken. J. stelde voor om eens met ons bij haar op bezoek te gaan. Dat vond ze heerlijk! De meeste mensen in het dorp waren erg arm maar deelden nog van hun armoede. Daar konden wij "rijke toeristen" een puntje aan zuigen!
Wij gingen dus bij haar op bezoek. In een heel smal straatje leidde een trap naar haar voordeur. Haar huis was zo smal dat ik me niet kon voorstellen, dat daar mensen in woonden. Dat deden ze wel degelijk. De vertrekken waren niet breder dan 2 à 2,5 meter en daar stonden dan ook nog tafels, stoelen en zetels in. Ze had een gezin met verschillende kinderen, waarvan er enkele in de "salon" zaten en ons giechelend en fezelend observeerden. De tafel in het eerste vertrek was tegen de muur onder het raam geschoven en daar zette ze flessen zelfgemaakte drank op. Het waren er heel wat en we werden verondersteld om overal van te proeven! En het was verdorie geen thee, die daar geschonken werd. Pffff... mijn hoofd voelde na twee drupjes al niet meer normaal aan! Ze had een allegaartje van glaasjes en ze bleef maar inschenken en ons drank aanbieden. Ik had er geen goed oog in, want de weg naar beneden naar ons onderkomen , was geen avenue en je moest al een geroutineerde chauffeur zijn om geen brokken te maken.
Onze terugweg in de jeep van J. was veel luidruchtiger dan onze heenvaart en er werd aardig wat afgelachen en gezongen.
Plots zag ik een stukje bos, waar het blijkbaar brandde. Ik maakte de anderen erop attent en we zagen hoe mensen, blijkbaar wandelaars, naar hun auto's renden en in allerhaast vertrokken. Dit was niet pluis. Toen we terug waren op ons vakantieadres en naar de andere kant van de Mondego keken zagen we al dikke rookwolken boven de bossen hangen. J. had al telefonisch kontakt gehad met iemand uit het dorp en daar had men hem al verteld dat de brandweer reeds ter plaatse was en er alles aan deed om het vuur onder controle te krijgen. Uren en uren hebben we naar de overkant gestaard en alleen maar het steeds uitbreidende vuur in de gaten gehad. Helicopters vlogen over om de bluswerken vanuit de lucht te ondersteunen. De lucht was bezwangerd van brandgeur en hars. We zagen hoe het vuur over de grond naar de volgende boom liep, zich een weg zocht langs de stam, steeds hoger, totdat het de potjes met hars bereikte. Dan: vroemmmm!!!! Lijk een ongelooflijk grote toorts stond de boom in lichterlaaie en brandde met een hevigheid, die ik nog nooit gezien had.
Ongelooflijk fascinerend en mooi, en totaal beanstigend tegelijk. Ik kon met geen mogelijkheid mijn ogen van het tafereel houden. Ook de opgestapelde tonnetjes aan de rand van de stukken bos vlogen in brand met een hevigheid, die mij de adem benam. De mannen bespraken de toestand en er werd besloten dat er de ganse nacht de wacht zou gehouden worden. Vonken die over de rivier konden waaien, zouden in een mum van tijd onze verblijfplaats in vuur en vlam zetten en wij zouden nooit meer tijdig uit het dalletje komen, als het vuur rond zich zou grijpen. Alles was kurkdroog een één vonk kon voldoende zijn. De mannen waren in twee ploegen ingedeeld en zouden zich aflossen, om het gevaar op indommelen tegen te gaan.
Het werd een erg lange nacht, en de meeste vrouwen hadden ook geen zin om te gaan slapen, dus bleven we allemaal aan de lange tafel zitten en terwijl de asse van de verbrande bomen naar onze zijde van de Mondego waaide, probeerden we ons bezig te houden en de lange nacht door te komen. Later hoorden we dat er ongeloolfijk veel hectaren bossen waren afgebrand en er werd geopperd dat het grondspeculanten en makelaars waren, die de opdracht gaven tot die branden.
Onze mannen deden voortdurend de ronde om alles te controleren maar zijn gelukkig niet in aktie moeten komen. Een paradijs kan door toedoen van mensen heel snel veranderen in een inferno!

Geschreven door Michelly om 23:09 7 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 14 augustus 2008

Brandend Portugal.

Het was alsof de dagen zich langzaam in een soezerige sfeer opvolgden en een mens werd er gewoon lui van. Toch wilden we ook wel eens iets gaan bezoeken, maar na die 2.000 km heenrit hadden we niet echt behoefte aan rondtoeren, waarheen dan ook! Onze gastheer raadde ons aan om Coïmbra te bezoeken en zeker een stop te maken bij het prachtige voormalige klooster daar ergens in de buurt, dat omgevormd was tot hotel en waar men de uitgebreide Engelse thee kon gaan gebruiken. Hij was zo enthousiast over deze gelegenheid, dat we besloten zijn raad op te volgen en onze nieuwsgierigheid te bevredigen. Toen we stopten voor het gebouw, keken we onze ogen uit in sprakeloze bewondering. Dit was kantwerk in zijn mooiste vorm en men kon zich nauwelijks voorstellen, dat dit door mensenhanden gemaakt was. het was gewoon niet meer van onze tijd, maar onuitsprekelijk mooi. Er liep van het gebouw met zijn prachtig aangelegde Franse tuinen een weg naar boven naar de top van de heuvel, waarop een groot kruis stond en waar vandaan men de hele omgeving kon overschouwen, groen zo ver het oog reikte. Wij zijn die weg naar boven gelopen, en het was geen gewoon weggetje, maar een kruisweg met levensgrote beelden, prachtig onderhouden, die me deden denken aan de marmeren beelden, die men overal in de grote steden in Italië aantreft. Nadat we het uitzicht bewonderd hadden en op adem gekomen waren van onze klim, ging de tocht terug naar beneden via trappen aan weerszijden van een héél brede trap, die fungeerde als waterval. Het water klaterde, omzoomd door een weelde van bonte bloemen, naar beneden en eindigde in een soort van meertje beneden aan de zoom van de parkeerplaats.
Nu hadden wij onze High Tea wel verdiend, vonden we, en beklommen de trappen van het sprookjesgebouw.
We waren met verstomming geslagen, toen de deur voor ons geopend werd door een butler met witte hadnschoenen aan, die ons naar een vertrek leidde, waar we plaats namen in diepe lederen zetels, die rond een grote ronde salontafel stonden. Wij bestelden dan de "High tea" aan een ober, eveneens met witte handschoenen aan en toen de
man zich verwijderd had om onze bestelling te bezorgen, fluisterde M. mij toe: Voor die thee gaan we die witte handschoenen duur moeten betalen!
Ik had de grootste moeite om niet te giechelen, maar liet het allemaal niet aan mijn hart komen en was vast van plan om er dan ook optimaal van te genieten. Ik ging eerst op zoek naar een toilet om mijn handen te wassen. Weeral een en al verrassing: mooie diepe wasbekkens in prachtig porcelein, die gevat waren in mooie hout en aan weerszijden twee kastjes met prachtige mollige handdoeken. Vooraleer men aan de toiletten kwam was er ook nog een kamertje, waar men zich eventueel wat kon verfrissen en zijn toilet kon bijwerken De deurknoppen waren van porcelein met prachtige bloemetjes.
Nadat ik mijverfrist had keerde ik terug naar de salon, waar wij de thee zouden nemen. Het was een weelde, die we voorgeschoteld kregen. Gebakjes in alle vormen, kleuren en smaken en de thee was heerlijk. Natuurlijk werd niet alles opgegeten, en wat schets onze verbazing: toen we de rekening kregen werden alleen die gebakjes aangerekend, die we opgegeten hadden en de prijs was een zéér aangename verrassing!
We zagen in een ander vertrek dat er filmopnames gemaakt werden van de prachtige kamer met de mooie antieke meubelen. In een andere zaal, waarvan de dubbele deur af en toe open ging, werd er een groot feest gevierd en op de parking stopte een auto met een witte strik aan de antenne en op de achterruit: Just married!
Toen we naar buiten gingen zag ik in de gang een prijslijst hangen en mijn nieuwsgierigheid was meer dan gewekt!
Toen ik de prijzen las voor overnachting, ontbijt en maaltijden, begreep ik helemaal, waarom mensen hier naartoe kwamen, maar snapte ik absoluut niet meer, hoe zo'n ongelooflijk mooi oud klooster-hotel zo'n redelijke prijzen kon hanteren.
(Wordt vervolgd)

Geschreven door Michelly om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 13 augustus 2008

Brandend Portugal.

De auto bleef dus staan waar hij was stilgevallen. Dat waren zorgen voor later. Nu eerst de koffers uitpakken en beetje verfrissen en dan iets eten en op verhaal komen.
Wij werden naar onze kamer gebracht en die rook naar vers hout waarmee ze helemaal bekleed was en dat gaf een knusse en aangename indruk. De douches waren buiten in aparte kamertjes. Dus eerst kloppen of ze niet bezet waren. J. maakte zijn eigen electriciteit met een generator en er was slechts licht tot middernacht. Daarna was het kwestie van met de zaklantaarn naar de WC en de douche te gaan. Het had iets van kamperen maar met meer luxe en lekkerder slapen. De ongelooflijk dikke muren zorgden voor een heerlijk koele temperatuur binnen, zolang de vensters en luiken mooi gesloten bleven.
De eetmalen werden samen door alle gasten genomen onder een groot dak waaronder lange tafels en banken stonden. Er was slechts één wand en daartegen stond de open haard, waarin ook gekookt werd door de portugese kokkin. We keken van op de zitplaats aan tafel uit over de olijfbomen en de Mondego. Je kon gewoon tot aan het water lopen en eventueel met een bootje roeien of zwemmen of alleen maar pootje baden en luieren. Ander de overkant van de stroom verhieven zich de dichte bossen met hun specifieke bomen. Tegen de stam van de bomen hingen een soort van potjes waarin de hars uit de boomstam opgevangen werd. De potjes werden regelmatig leeggemaakt in tonnetjes, die aan de rand van het bos lagen. Ik heb me laten vertellen, dat van die hars rubber gemaakt werd. We konden zien hoe de kokkin het eten toebereidde en water ging halen aan de eigen bron enkele meters verderop. Het water stond in grote kruiken, was lekker en bleef ongelooflijk koel. Hier en daar stond een Rhododendron in bloei en M. had zijn doos met mesjes voor houtsnijwerk meegebracht en zat uren onder een boom zijn beeldje te snijden en te bewerken. Het was er zonder meer idyllisch en je waande je aan het einde van de wereld, waar geen stress of moeilijkheden bestaan.
Wij hadden echter een moeilijkheid, n.l. dat de auto het niet meer deed. De batterij werd dus gedemonteerd en J. trok met M. naar het dorp om "even" een nieuwe te halen.
Dat "even" heeft een ganse dag geduurd, want de werkplaats stelde niets voor en overal moest er gepraat en een drupje gedronken worden. Daarbij kwam ook het feit dat de mensen erg steld waren op Belgen. De eigenaar van de werkplaats nam J. en M. weer mee naar een andere werkplaats enkel dorpen verder, en zo ging dat de hele dag door. Het eindresultaat was toch dat hij met een nieuwe batterij terug kwam en dat aan een heel redelijke prijs.
De dagen regen zich aaneen in de soezerige warmte van Portugal. We zaten met z'n allen aan de lange tafel en vertelden, kaartten of speelden gezelschapsspelletjes,lazen een boek of deden een dutje. Niets moest, alles kon. Uitgaan was er totaal niet bij want in het dorp was daar geen gelegenheid voor. Daarom waren we ook allemaal heel erg verwonderd, toen J. met de mededeling kwam, dat we naar het bal in het dorp gingen. Op de bewuste avond vertrokken we met een paar auto's richting dorp, of liever schoolgebouw. Daar had namelijk het bal plaats. Het waren twee naast elkaar gelegen grote ruimtes met rondom banken tegen de wand. In één ruimte werd er gedanst en de ruimte ernaast diende als bar, en daar diende men telkens een glas drank te gaan kopen.
Ik zie het beeld nog steeds op mijn netvlies. Het was een scène uit een zwart-wit film geplukt. Op de banken tegen de wand zaten oudere vrouwen in donkere kleren, de chaperones. Aan een zijde stonden de jonge mannen en aan de ander zijde de jonge vrouwen.
Als de muziek inzette floot een jongen op een meisje, deed teken met zijn vingers van "kom mee" en beiden begaven zich naar de dansvloer en dansten. Het gekke was, dat het bewuste meisje steeds wist dat zij gemeend was en niet haar buurmeisje. Voor mij waren het taferelen als uit een droom, irreëel en niet van die tijd. Nadat wij het schouwspel een tijdje bekeken hadden, ging het ganse gezelschap naar een café in de buurt en dronken de meesten onder ons de heerlijke plaatselijke
amandellikeur, waarvan de naam me nu ontschiet en die qua smaak te vergelijken was met de Italiaanse Amaretto. De caféruimte diende ook als huiskamer voor de eigenaar en zijn gezin en de TV stond omhoog tegen de muur en iedereen van de bezoekers volgde de uitzendingen, omdat de meesten onder hen thuis geen toestel hadden. Toen we na ons festijn de rekening vroegen en die betaalden, kregen we een fles van de lekker drank cadeau. Blijkbaar hadden we goed verteerd in de ogen van de waardin, en zelf vonden we dat we voor een prikje de hele avond gedronken hadden!
Dus iedereen tevreden en gelukkig terug naar ons onderkomen. Die nacht hebben we allemaal vreselijk goed geslapen!
(Wordt vervolgd)

Geschreven door Michelly om 23:42 3 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 12 augustus 2008

Brandend Portugal.

Wat is het lang geleden, onze reis met de wagen naar Portugal. Niet naar de Costa, maar naar het binnenland van dit prachtige, arme land. M. gaf in die tijd het stuur nog niet uit handen en reed dus de ganse rit van 2.000km zelf. Op gezette tijden stopten we, aten of dronken wat, M. deed wat turnoefeningen en dan ging de rit weer verder. Soms reden we ook ergens een landweg in, spreidden een deken uit in een of andere weide en binnen enkele tellen sliep M. Ik liep dan gewoon het wegje af of zette mij neer en las een boek.
's Nachts sliepen wij in de auto op een parkeerplaats of ergens langs de weg. We klapten de zetels naar achter, schoven een hoofdkussen onder ons hoofd, legden een deken over ons heen en we sliepen als in het beste bed.
Reizen maakt moe.
We waren al een heel eind in Portugal en moesten zo stilaan in de buurt van onze bestemming komen. Het adres hadden we gekregen van een collega van M., die huis en have verkocht had, een gouden handdruk genomen had op het werk en de wijde wereld ingetrokken was om te ontkomen aan een geldhongerige ex-vrouw, die de kip plukte zolang ze kon. Hij was vertrokken met een camper en wilde een wereldreis maken. Gestrand was hij echter in Portugal.
Aan de oevers van de Mondego zag hij een ruwbouw liggen, zonder vensters of deuren, met muren van een halve meter dik, waarin schapen een onderkomen gezocht hadden. Hij was langs de weg gestopt om de omgeving te bekijken en het prachtige landschap in zich op te nemen. Hij daalde af naar de oever van de stroom en zag de schapen en de herder en het robuuste gebouw, dat blijkbaar nooit bewoond was geweest. Het lag in een verwaarloosde olijvenplantage. Na een grondige inspectie van de omgeving startte hij zijn wagen en reed naar het dorp en de plaatselijke bank om geld op te halen. Hij raakte aan de praat met een jonge vrouw, die hem, bij navraag, vertelde, wie de eigenaar van de bouw en het grondstuk was. Het eindigde ermee, dat J. grond en gebouw aan de Mondego kocht. Zijn wereldreis had een eind gekregen en hij zette zich aan het werk om van de ruwbouw een bewoonbaar onderkomen te maken. Tijdens een van zijn bezoeken aan België had hij zijn kaartje aan M. gegeven en gevraagd of we geen zin hadden om bij hem op vakantie te komen. Hij verhuurde kamers met volpension alleen aan Belgen. Dat leek ons wel wat en zo reden we dan over de wegen van Portugal opzoek naar die Belg in Portugal. We stopten op een zeker ogenblik aan een stuk land, waarop mannen graan aan het dorsen waren. We wilden hen vragen hoe we op het aangegeven adres konden komen. Wat bleek? Eén van hen had nog in België gewerkt en herkende natuurlijk de belgische nummerplaat. Hij legde niet eens iets uit, maar sprong in zijn eigen auto en reed gewoon voor ons uit naar de weg waar we moesten zijn, want iedereen kende die Belg in Portugal! En ja hoor, na nog enkele kilometers rijden, zagen we beneden langs de weg, aan de oever van de Mondego het genoemde gebouw liggen. Lieve deugd, hoe moesten we daar in godsnaam geraken? Een fatsoenlijke weg ernaar toe was niet te bekennen en onze auto had geen jeep-allures. We vonden dan toch een smalle zand- en steenweg die naar beneden liep tussen de hoge struiken. Héél voorzichtig werd de daling ingezet en we slaakten beiden een zucht van opluchting, toen we de motor konden afzetten en uit de wagen stapten. Gastheer en aanwezige gasten hadden onze aankomst al opgemerkt en kwamen ons welkom heten. J. gaf ons instructies, waar de wagen konden parkeren nadat wij de koffers uitgeladen hadden. M. wilde de auto starten, maar die gaf geen kik meer! Zo dood als een pier. Blijkbaar was de batterij volledig af, en gelukkig gebeurde dat hier en niet ergens op die lange, lange weg tussen de bossen van Portugal.
(wordt vervolgd)

Geschreven door Michelly om 00:00 5 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 30 juli 2008

Lange vingers!

Als het maar een beetje mooi weer is heb ik altijd de behoefte om zoveel mogelijk deuren en vensters wagenwijd open te zetten en dat liefst dag en nacht! Dat kan natuurlijk niet, ook niet als het zoals nu loeiheet is en alleen maar languit in een zwembad dobberen, verkoeling kan brengen.
Je kunt dat risico gewoon niet lopen, want men haalt gewoon je huis leeg, zelfs op klaarlichte dag en bovendien komt de verzekering niet tussenbeide, als blijkt dat je onnodig risico genomen hebt, en vensters bij afwezigheid niet gesloten waren.
Er zijn nu eenmaal mensen, die alles, wat niet te zwaar of te heet is, kunnen geruiken als is het maar om het een beetje verder in het kanaal te dumpen.
Dat doet me denken aan een gebeurtenis uit mijn jeugd. Ik moet een jaar of veertien geweest zijn. Het was oktober en de avonden waren al behoorlijk donker.Mijn ouders waren aan het werk op hun slaapkamer, die opnieuw behangen en geverfd werd.
Ik was bezig met mijn werk voor school en zat rustig te studeren aan de tafel in de eetkamer. Ik had een pauze nodig en stond op om in de keuken wat te drinken te halen. De deur naar de gang stond open en ik liep door de gang tot aan de voordeur en keek door het venstertje in de deur naar buiten. Ik zag een fiets tegen de hoek van het huis staan. Hé, er was blijkbaar iemand, die op bezoek kwam! Ik zag of hoorde echter niemand, niet voor het huis en ook niet in de oprit die langs het huis doorvoerde naar achter.
Zouden mijn ouders iemand hebben binnen gelaten zonder dat ik daar ook maar iets van gehoord had?
Ik kon heel erg verzonken zijn in mijn boeken maar een deurbel en bezoek dat binnen gelaten wordt is nu ook weer niet zo geruisloos! Ik riep naar boven en vroeg aan mijn ouders of er iemand bij hen was. Een beetje verwonderd over die vraag, antwoordden zij dat er niemand was. Waarom vroeg ik dat ? Nu ja, er staat een fiets hier aan de hoek van het huis en ik zie niemand, dus...
Mijn pa antwoordde: Dat zal wel iemand zijn die hiernaast schoenen gaat halen bij Jaak en die zich van deur heeft vergist en daardoor zijn fiets even heeft laten staan. Onze buurman was schoenlapper en dat was natuurlijk een mogelijke verklaring. Toch voldeed me dat antwoord niet echt. Ik liep de keuken in om mijn drinken te halen en verder te gaan met mijn schoolwerk. Alsof ik een voorgevoel had, deed ik het licht in de keuken niet aan. Het licht van de buitenlantaarn wierp voldoende licht naar binnen om gemakkelijk mijn weg te vinden. De rolluiken waren nog niet neergelaten. De keuken had een uitbouw en aan alle zijden van die uitbouw waren en vensters in loodglas. Met mijn glas in de hand liep ik naar de voorste vensters en bekeek peinzend die fiets, die mij intrigeerde. Plots merkte ik uit mijn ooghoeken een beweging in de weide naast onze oprit. Onze oprit liep naast het kerkhof en de daarachter gelegen weide door.
In die weide stond een werkhuis van de schrijwerker, die daar later zijn woning en winkel zou bouwen.
Ik keek opmerkzaam naar de weide waar ik de beweging had waargenomen. Plots zag ik een man, die zware, lange, gezaagde planken tot aan de omheining sleepte. Daar liet hij ze in het gras vallen en begon aan de volgende sleeptocht. Wat was daar de bedoeling van? Die kerel ging warempel die planken over de omheining in onze oprit manoeuvreren om ze dan naderhand mee te nemen. Hoe stelde hij zich dat voor?? Met zijn fiets, elke plank apart! Ik zag het hem nog niet doen, maar dat was blijkbaar wel zijn intentie.
Ik liep terug de gang in en riep op mijn ouders. Aan de dringende en gedempte toon van mijn roepen, begrepen ze dat er iets niet pluis was. Mijn pa kwam de trappen afgedonderd en vroeg wat er loos was. Ik legde hem uit wat ik gezien had. Hij overtuigde zich van de toestand en belde prompt de gendarmen. Dan ging hij langs de voordeur naar buiten met zijn gummiknuppel en revolver en besloop de man, die net over de omheining aan het klouteren was, langs achter. De kerel kon geen kant meer op en draaide zich met een spierwit verschrikt gezicht naar mijn vader. Zelf stond ik in de keuken tegen de muur gedrukt tussen twee vensters en bad dat de dief mij niet zou zien, want die zou ongetwijfeld direct weten, dat ik hem verraden had!
Even later werd hij opgehaald door de rijkswacht en in verzekerde bewaring genomen. In die tijd liepen dieven een uur nadat ze opgepakt waren, niet terug op straat om hun inbraakwerken terug verder te zetten!
Hoe het verder met hem afgelopen is, weet ik niet, maar de onmogelijke opdracht , die hij zich gesteld had, om die zware lange planken per fiets één voor één weg te halen, verwondert me zelfs nu nog, na al die jaren.

Geschreven door Michelly om 00:00 7 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 18 juli 2008

Waar.....??? Michelly

Waar zijn ze, die dagen
van warme zon op mijn gezicht,
van wind door mijn haren
en een hart, zoet als een gedicht.

Waar zijn ze, die dagen
vol klaterend lachen en vrolijkheid,
zo jong als wij waren
vol zoete liefde en tederheid.

Waar zijn ze, die dagen
liggend in het hoge gras,
starend naar de wolkenbogen
en hand in hand van Eden dromend.

Ze zijn voorbij, die jonge dagen
van jeugd en mateloos vertrouwen,
dat heel het leven zo zou zijn
om dag en nacht van je te houden.

Wij hebben nu die "andere" dagen
vol warmte en vol tederheid.
Ze helpen ons vol liefde dragen
voorbije jeugd, misschien wat spijt?

Geschreven door Michelly om 23:08 10 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 17 juli 2008

My home is

is my castle. Mooie uitdrukking is dat hé! Maar elk zich respecterend kasteel van een beetje ouderdom, heeft zijn spook of geest, die dan door de gangen dwaalt en gewone stervelingen de daver op het lijf jaagt!
Je hoeft er niet eens in te geloven, ze brengen je het wel bij en je bent voor altijd van je scepsis genezen!

Het was weeral ver voorbij middernacht toen ik naar mijn bed trok. Ventje lag al lang in dromenland en ik ging uiterst stil tewerk, want ofschoon hij niet gemakkelijk wakker wordt, wilde ik dat toch zeker vermijden, want dan volgde er zeker weer een preek, dat ik veel te weinig slaap en mijn gezondheid naar de vaantjes help!
Geruisloos kleedde ik me uit in de kleedkamer en van daaruit bereikt hem geen enkel geluid. Ik was me rustig in de badkamer en glijd dan soepel naast hem in bed. Dat bed is erg breed, dus hij voelt niet eens dat hij er niet meer alleen in ligt en slaapt verder, diep en rustig, zoals hij dat, tot mijn jaloersheid, zo goed kan.
Ik moet steeds rekenen op minstens een half uur tot drie kwartiers, vooraleer ik de grens van de slaap bereik en ze achter me laat. Maar ik sliep diep en rustig en vertoefde in een gans andere wereld. Plots schrok ik wakker en spitste mijn oren. Wat was dit? Ik hoorde hoe de garagepoort open of dicht ging en merkte dat M. niet meer naast me lag. Lieve deugd wat was er gebeurd? M. op midden in de nacht, dat kon niet anders dan ernstig zijn. De klok wees 02u20 aan en ik was diep in dromenland geweest. M. was blijkbaar opgestaan en weggeweest met de auto. Waarom ging anders de garagepoort open of dicht? Wat was hij van plan op dit onzalig uur van de nacht.
Ik hoorde deur van de garage naar de trap open en dichtgaan en het licht werd uitgeknipt. Ik zat rechtop in bed, het licht aangeknipt, toen hij de slaapkamer binnenkwam. Verbouwereerd zag ik dat hij zijn ochtendjas aanhad. Hij kon dus onmogelijk met de wagen weggeweest zijn. Niet in die outfit!
Waar was je naar toe,vroeg ik hem stomverbaasd.
Nergens antwoordde hij. Ja maar, de garagepoort....
Ja inderdaad, de garagepoort! Die was gewoon midden in de nacht vanzelf open gegaan en daardoor was hij wakker geworden. Ik in mijn eerste slaap, had niets gehoord.
Hij dacht dat ik nog vertrok en merkte dan dat ik naast hem in bed lag.
Er was dus duidelijk iets mis. Hij is dan maar opgestaan en naar beneden gegaan om eventuele indringers te lijf te gaan.

Tot zijn grote verbazing en opluchting was er helemaal niemand en stond de electrische poort gewoon wagenwijd open. Na een zorgvuldige controle heeft hij ze dan maar terug gesloten en kwam hij naar bed.
Wij hebben dus ons eigenste spook en ik moet zeggen, het is geen aangenaam gevoel, want het gaat ons begrip teboven en stel je voor dat dit gebeurt, als je enkele weken op vakantie bent! Het zal moeten leren, dat het de garagepoort, zeker 's nachts, moet dicht laten!

Geschreven door Michelly om 00:00 5 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 11 juli 2008

Zwemmen. Ja, maar.....

Gisterenavond zaten we na onze tennismatch zalig te genieten van een glaasje wijn op het terras van de tennisclub.
Het was afschuwelijk benauwd geweest tijdens het spelen en er was zeer weinig zuurstof in de lucht. Iederen zweette verschrikkelijk en ik voelde dat zelfs mijn benen drijfnat waren. Niets wat niet door een lekkere douche achteraf kan weggespoeld worden. We zaten daar lekker te tateren en te kijken naar andere matchen die gespeeld werden. Plotseling begon het keihard te regenen en binnen de kortste keren stonden de pleinen blank en rende iedereen het vuur uit zijn sloffen om binnen te geraken. Het rommelde en bliksemde en wij zaten met z'n allen te genieten op het overdekte terras, blij dat de akelige hitte uit de lucht gespoeld werd en iedereen weer normaal kon ademhalen.
Water, wat kan het op bepaalde momenten heerlijk zijn. En dan bedoel ik vooral water om in te zwemmen en niet het regenwater, waarmee we zodanig overspoeld worden dat zelfs onze botten ervan verkillen.
Waar zijn die heerlijke zomers, die ons na een warme en plakkerige werkdag deden smachten naar een koele duik in het zwembad?
Mijn schoonzus en haar man baatten tijdens de zomermaanden een chaletpark en camping uit met een mooi zwembad. Mijn schoonzus was ook oppasmoeder voor ons zoontje, die toen in de lagere klas zat. Tijdens de zomervakantie was hij dan ook steeds samen met hen en hun kinderen op de camping te vinden van 's morgens tot 's avonds. Dat de kinderen zich mateloos amuseerden hoeft natuurlijk geen betoog. Voetballen, rennen, in de zandkuilen spelen, verstoppertje spelen en het fijnst van alles, in dat heerlijke zwembad spartelen en spelen zoveel hun hartje begeerde.
Ons zoontje S. was een erg goede zwemmer en had verschillende zwemdiploma's behaald tijdens de lagere school. Dat kon van zijn moeder niet gezegd worden. Ik had nooit leren zwemmen en had op latere leeftijd een halfslachtige poging gedaan om tenminste boven water te blijven als ik erin dobberde. Op een zekere dag nam ik me zelf voor om niet meer uit het water te komen totdat ik minstens een slag of tien kon zwemmen. Door mijn koppigheid lukte dat ook en heel geleidelijk aan werd ik een beetje stoerder.
Die namiddag kwam ik op de camping aan na een uitputtingsslag op het werk en ik voelde me kleverig en warm en wilde alleen nog maar het water in. Ik had mijn bikini in de auto en was zo omgekleed en vervoegde het vele volk in het water. Er werd gegild en gespeeld, gelachen en geroepen en er was een tumult van belang. Jongeren duwden elkaar in het water en er werden zelfs mensen met kleren aan in het water geworpen, tot grote hilariteit van iedereen, die niet het slachtoffer was! Ik had mij op de rand van het zwembad gezet, waar het water ondiep was en daar was het tamelijk rustig. Ik zwom enkele keren in de breedte het bad op en af en dat lukte wonderbaarlijk goed. Ik voelde me al wat zekerdere worden en overwoog om de lengte te zwemmen.
Ik keek naar het einde van het zwembad, waar het diepste punt zich bevond en zag jongeren met de armen op de kant hangen. Dat zag ik wel zitten. Als ik aan de andere kant was toegekomen kon ik even gaan staan en rusten en dan terugzwemmen. Ik had dus totaal niet in de gaten dat zij op een richel stonden en dat het zwembad daar zo diep was dat ik er echt niet kon gaan staan zonder kopje onder te gaan.
Vol goede moed begon ik te zwemmen en bereikte de rand van het zwembad. Ik wilde even rusten en dan terugzwemmen. Ik liet mijn benen zakken en verdween onder water. Niet alleen het water overspoelde mij maar een vlaag van paniek, zoals ik nog nooit gevoeld had. Ik zonk naar beneden en kwam terug naar boven om prompt weer naar beneden te zakken. Doordat ik in paniek was slikte ik hopeloos veel water. Weer kwam ik naar boven en ging weer even snel naar beneden. Je gaat verdrinken, schoot het door mijn hoofd, en niemand die het ook maar merkt.Mijn gespartel werd aanzien als gekkigheid tussen al het andere gejoel. Ezel, je benen! Dat ging plots door mijn hoofd. Mijn benen hingen onder mij en die moesten naar boven anders zou ik het nooit redden! Hoe ik er toch in geslaagd ben, om die naar boven te tillen, kan ik niet navertellen. Maar het lukte en ik geraakte aan de kant waar ik mij omhoog hees en kokhalzend en totaal buiten adem bleef zitten. Ik rilde van ellende. Totaal verdwaasd keek im om me heen en constateerde, dat geen mens in de gaten had gehad, wat er met me gebeurd was. Als ik mezelf niet had kunnen redden, was ik hopeloos verdronken temidden van zoveel uitgelaten volk.
Hoelang ik daar naar adem heb zitten snakken, weet ik niet meer. Toen mijn hart eindelijk terug normaal klopte en ik weer klaar uit mijn ogen zag nam ik het besluit om onmiddellijk terug het water in te gaan en de breedte van het zwembad over te zwemmen. Als ik dat niet deed, zou ik er nooit meer in durven, daar was ik van overtuigd. Ik heb dat dan ook gedaan, met de daver op het lijf, maar ik kwam veilig aan de overkant. Sindsdien voel ik me echter alleen maar veilig als ik kan zwemmen, waar ik met de tippen van mijn tenen aan de grond kan. En tot mijn scha en schande moet ik zeggen, dat zowel mijn man als zoon en schoondochter en kleinkinderen mij glansrijk de loef afsteken in het water. Ik, die zoveel van het water en de zee houd!

Geschreven door Michelly om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 1 juli 2008

Van mollen en ganzen........

Hoe zegt men dat ook weer zo mooi? Als er veel mollen in je tuin of gazon zitten, betekent het, dat je heel vruchtbare grond hebt! Geweldig, en daar zal dan iedereen, die zijn tuin of grasvlakte omgeploegd ziet door molshopen, heel erg blij mee zijn!
Ik zie in herinnering mijn pa op mollenvangst! Als er ergens een hoopje te bespeuren was, ging de show van start! Wij, de kinderen, mochten dan niet meer buiten en hingen in het deurgat naar buiten te turen om geen seconde van het hele gebeuren te missen! Mijn pa, de onvermijdelijke sigaret in een mondhoek, een oog dichtgeknepen tegen de omhoog kringelende rook, stond daar bewegingloos bij de molshoop met de schup in zijn handen. Hij stond steeds met het gezicht tegen wind in, zodat zijn geur niet over de molshoop gedragen werd. Dat hoorde zo, want anders zou de mol het hazenpad kiezen en niet stoten op die plaats! Met een grenzenloos geduld bleef hij daar roerloos staan totdat de molshoop lichtjes bewoog en langzaam groter werd. Met een ongelooflijke behendigheid schupte hij hoopje en mol uit het gat. Het diertje overleefde de aanval niet en snel liepen we naar buiten om het te bekijken in al zijn nietigheid. Zo'n klein zacht beestje, dat zo ongelooflijke veel grond omhoog stuwde en sommige stukken grond in een ruïne veranderde!
M. is al net zo behendig in het mollen vangen als mijn pa. Maar tegen wind in staan en niet bewegen of lopen in de buurt van de hoop, daar bleef na een ervaring in onze tuin, niets van over.
Hij liep het gras af te rijden en ik zat op het terras toe te kijken. Plots zag ik hoe op het stuk gazon, waar hij liep, een hoopje omhoog kwam! Een mol was daar aan het stoten bij al dat kabaal en gedaver! Ik riep naar M. en wees naar het steeds groter wordend hoopje. Hij hanteerde dezelfde methode als mijn pa en had in een mum van tijd de mol uitgeschept! Hij heeft hem gevangen en netjes aan de overkant van de straat op het veld gaan zetten!!!

Alsof die de weg niet terug zou vinden!

Later heeft hij nog heel veel mollen gevangen, maar ze niet meer naar de overkant gebracht!

En onze ganzen, dat was ook nog zo'n verhaal apart. Het zijn betere waakhonden dan eender welke hond. Ik spreek uit ondervinding. Op alles wat beweegt reageren en kwaken ze, vooral 'avonds en 's nachts! Wij hadden er een stuk of acht, zogenaamd om het gras in het achterste stukje grond kort te houden. Het zijn ook alleseters en uitermate geschikt om afval van de tafel en groenten te vermalen. Bovendien is ganzenvlees héél erg lekker en vooraleer ze oud en taai waren, werden ze dan ook geslacht en in de diepvries gestopt. Elke dag tegen vijf uur ging mijn man met een emmertje naar de weide om hen te voederen. Stipt op het uur stonden ze allemaal aan het poortje op hem te wachten en te snateren. Ik hoefde op geen klok te klijken om te weten, hoe laat het was.
Hij deed dan het poortje open en liep door de weide naar de bak, waar hij het voer in deed. In een lange sliert liepen de ganzen achter hem aan, waggelend en kwekkend en ik heb nog steed spijt dat ik hiervan een foto heb.
Tot de dag dat ze geslacht zouden worden! Er stond geen gans aan het poortje! Toen M. naar de weide trok om de beestjes te vangen, heeft hem dat bloed, zweet en tranen gekost om ze te krijgen, want ze bleven mijlen ver bij hem uit de buurt.
Ze wisten perfect wat er te gebeuren stond en speelden het spel niet mee!
M. geraakte hierdoor behoorlijk ondersteboven en zwoer dat hij nooit meer een vogel of ander dier zou aanschaffen, dat later geslacht moest worden. Dat was het einde van het dierentijdperk ten huize van ondergetekende.

Geschreven door Michelly om 23:21 6 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 23 juni 2008

Tennissen - opvoeden??

Jong ben ik niet meer en bewijzen moet ik nog minder, maar als ik op een tennisplein sta, loop ik het vuur uit mijn sloffen en een beetje gas terugnemen is er voor mij echt niet bij, want dat komt gewoon niet bij me op!
M. zegt regelmatig: Kun je nu niet wat rustigeraan doen en niet als een gek achter elke bal aanrennen. Je denkt echt dat je nog 20 bent! Neen dat kan ik dus niet. Aard van het beestje natuurlijk, maar het doet zo ontzettend deugd, als je je zo kan laten gaan in een spel.
Als ik vroeger enkele weken niet kon spelen, om welke reden dan ook, werd ik behoorlijk ongedurig en voelde ik me niet goed in mijn vel. Deed mijn baas dan ook nog vervelend, dan werd het natuurlijk helemaal erg. Een van mijn collega's zegde dan steeds: Ga jij maar eens goed tegen een bal meppen en stel je maar voor dat het zijn hoofd is!
En als ik dan afgepeigerd thuis kwam en later weeral een match moest gaan spelen, omdat ik dat afgesproken had, kon ik me soms voor mijn hoofd slaan. Wat deed ik mezelf toch aan! En afzeggen deed ik niet. Afspraak is afspraak, dus op naar het plein en spelen! En als we dan gespeeld hadden, lekker gedoucht en nadien samen iets dronken, voelde mijn hoofd vrij van alle muizenissen. Moe? Ja maar op een heel prettige, soezerige manier, die totaal stressvrij was.
Ik was ook bij het bestuur van de club en van alle leden, maar vooral van de bestuursleden, werd verwacht dat men een oogje in het zeil hield, zodat alles volgens de regels van de club verliep.
Samen met een vriendin speelde ik elke week vast op bepaalde dagen.
We waren natuurlijk niet alleen op de velden en het gebeurde regelmatig en twee jonge gastjes, leden van de club, op het veld naast ons speelden. Ze waren zo'n jaar of 14-15 en elke verkeerde bal of slag buiten het veld, ging gepaard met uitgebreid commentaar, dat niet van die aard was, dat ouders het graag horen. Ik had hen al een paar maal teken gedaan, dat het een beetje rustiger moest, zeker wat hun vocabulair betrof, maar stoer als ze waren, trokken ze zich van die "oude", niets aan. Voor hen is iedereen die de dertig gepasserd is, oeroud natuurlijk. Ondertussen had zo ongeveer elk geslachtsdeel de revue gepasseerd.
Het liep zodanig de spuitgaten uit, dat ik stopte met spelen en naar hen toeging. Ik vertelde hen, dat ze het plein mochten verlaten en een sanctie zou volgen, als ik nog één smerig woord hoorde.
Ze schenen plots te begrijpen dat het menens was en de rest van het spel verliep op een fatsoenlijke manier en de stoerdoenerij, want dat was het, bleef achterwege.
Toen we nadien op het terras zaten om iets te drinken, zag ik de jonge heren in een hoekje zitten en van daaruit wierpen ze ons duistere blikken toe. Ze hadden helemaal niets met me op, dat was meer dan duidelijk.
Toen ik binnen iets ging bestellen, zegde ik tegen de baruitbater: Piet breng die twee jongens ook wat van mij. Ik wist dat ze niet veel geld kregen om iets te drinken en dus trakteerde ik hen.
Hun ogen rolden bijna uit hun kassen, toen de man hen vroeg wat ze wilden drinken van mij.
Ik kan jullie vertellen, dat ik nooit meer iets verkeerd heb kunnen doen in hun ogen. Jaren later, toen ze een jaar of twintig waren en al wat meer zakgeld ter beschikking hadden, werd ik steeds opnieuw als eerste door hen getrakteerd. Dat was niet nodig maar ze stonden er wel op.
En vieze woorden, heb ik niet meer gehoord, als ze op het plein naast me speelden!

Geschreven door Michelly om 00:00 9 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 10 juni 2008

Dansende waterjuffers....

Het geluid van kabbelend water dringt af en toe tot me door.
Mijn ogen volgen dromerig de grillige dansende vlucht van tientallen libellen, lichtblauw neigend naar turkoise. Frêle en ongelooflijk sierlijk zweven ze met trillende ranke lijfjes rond de buxusstruiken en hun prachtige tere kleur contrasteert met het diepgroen.
De zon speelt verstoppertje met de wolken en schaduw- en lichtspel wisselen elkaar af in grillig tempo. De wind schuifelt door de bladeren van de prachtige hoge beuken. Alleen de grijsgroene gladde stam is roerloos en stil. Alle takken en bruin-rode bladeren spelen een dansend spel van beweging. Ik sluit mijn ogen en herken in het geluid van de wind het aanrollen en wegsterven van de golven aan zee. Op de achtergrond wordt alles begeleid door het concert van talloze vogels, die jubelen en krassen, piepen en ganse toonladders zingen. Een vogel doet zowaar het geluid van de alarminstallatie van de buren na. Zou dat zijn natuurlijk geluid zijn of imiteert hij het? Bosduifjes, verscholen tussen de bladeren worden het niet moe om uren lang hun roekoe te herhalen, op de achtergrond begeleid door de jubelend trillers van merels. Zeker een paar mannetjes, die indruk willen maken op hun vrouwtje. Een van hen zie ik gans hoog en ongenaakbaar op het ranke topje van een boom zitten. En zoals altijd ben ik totaal verwonderd, dat het twijgje zelfs niet buigt onder het gewicht van de vogel.
De blaadjes van de klimop, die door de claustramuur slingert,wemelt en trilt onder de warme wind. De nesten, verscholen tussen de bladeren, zijn al lang leeg en verlaten, want alle eitjes zijn uitgebroed en de vogels uitgevlogen.
Ik zit roerloos en zonder geluid alles in me op te nemen. Dan schiet er ploseling uit het niets een eekhoorntje te voorschijn. Dat gebeurt hier wel meer. Wat zijn ze mooi met hun roestbruine kleur en die prachtige pluimstaart. Ik durf nauwelijks nog ademhalen. Het beestje heeft zijn "run" onderbroken en zit bewegingsloos naast mijn stoel. Ik durf amper met mijn ogen knipperen. Dan schiet het plots met een sneltreinvaart over het terras naar de grote beukenstruik en verdwijnt in de kroon van bladeren, die nog feller heen en weer wiegen. De diertjes kennen die plek en als de nootjes rijp zijn, ligt de grond steeds bezaaid met schillen. De hele struik is dan in beweging, alsof hij een eigen leven leidt, en dient als speeldomijn voor deze rossige wezentjes.Van uit deze struik schiet het diertje plots door de hulstkroon, langs de naaldbomen de beukenboom in. Prachtig, hoe ze langs die gladde stammen in de kruinen verdwijnen.
Met een zucht van bewondering laat ik mijn adem ontsnappen en keer terug naar de aarde.

Geschreven door Michelly om 23:14 6 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 4 juni 2008

Het zwarte kauwke!

Ik ben druk in de weer met poetsen, want eens te meer is mijn poetshulp ziek. Dat wordt dus behoorlijk de handen uit de mouwen steken, want vandaag wil ik alles geklaard hebben. Morgennamiddag heb ik een afspraak met een schoolvriendin van de lagere klas en die wil ik niet meer verplaatsen naar een andere dag.
Dus volle goede moed loop ik me in zweet te werken. M. is buiten al dagen bezig om de buxusstruiken te fatsoeneren en te kortwieken. Zal daar nog wel een tijdje mee zoet zijn, want het is een werk van dagen, gezien de oppervlakte!
Ik ben nogal in mezelf gekeerd als ik druk aan het werk ben en blijkbaar had hij al verschillende keren geroepen, toen het eindelijk tot me doordrong.
"Kom eens naar buiten, ik heb wat voor je!" Ik liep met een vragend gezicht naar hem toe. Daar stond hij op het terras met in de ene hand een zwarte vogel en met de andere streelde hij voorzichtig het kopje en de bek van het diertje.
Of ik wist wat dat was? Kon niet veel zien van het beestje maar dacht dat ik juist zat met het antwoord: een merel.
"Neen" antwoorde hij, "een kauwke" En of ik dat kende?
Ja natuurlijk kende ik die vogel.Hij stelde voor hem tam te maken maar wat dan? Dan zat het beestje hier en zou waarschijnlijk door een of andere kat of kater te pakken genomen worden. Dus toch maar niet en hij heeft hem gewoon terug in het kleine hofje, waar een serrebak staat, neergezet. Daar zat hij een uur later nog. De ouders hoorden we ondertussen boven ons in de bomen roepen en die zorgden wel dat hij op tijd naar huis terugkeerde!

Maar bij het zien van het beestje kwam de herinnering terug van het kauwke, dat wij hadden in onze kindertijd. Ik moet een jaar of veertien geweest zijn en hoe wij eraan geraakt zijn, weet ik niet meer, maar wij haden het beestje in elk geval totaal handtam gemaakt. Het kwam op onze schouder zitten en week niet van onze zijde. Als ik oorbellen droeg, pikte het in mijn oorlellen, want ze zijn gek op alles wat blinkt. Hij zat eens op de schouder van mijn pa en die stond het diertje te plagen door zijn tong voortdurend uit te steken, telkens aan de andere hoek van zijn mond. Met vinnige kraaloogjes volgde het elke beweging van die tong en opeens, hap, en hij pikte in de lip van pa, want die tong was ondertussen alweer verdwenen. Het bloedde ferm, maar dat had hij zichzelf gezocht! Dikwijls ging hij ook boven op je hoofd zitten en stond daar dan voortdurend rond te draaien. Het resultaat was dan natuurlijk dat zijn poten totaal verstrikt raakten in je haren en het echt geen sinecure was om die hele warboel te ontwarren. Dat ging gewoonlijk gepaard met heel veel au- en ah-geroep!
Als we allemaal binnen waren, zat de vogel op de vensterbank naar binnen te kijken. Hij hield nauwlettend alle bewegingen in de gaten.Zoals gewoonlijk had ik mijn fiets onder het raam gezet met achterop de boekentas onder de snelbinder. Daar zat het beestje driftig te pikken. Ik was me van geen kwaad bewust, totdat ik mijn tas naar binnen haalde om aan mijn huiswerk te beginnen. De rakker had een van de lederen vakjes aan de voorzijde van de tas gewoon kapot gepikt! Eerst begreep ik er niets van, maar toen ik er goed over nadacht viel de frank: de vogel had gepikt naar het blinkende slotje op het zakje en zo mijn tas behoorlijk toegetakeld!
Langs de grote moestuin lag een hoop zand, die overgebleven was van een of ander werkje. Toen die héél veel later werd opgeruimd, kwamen er heel wat blinkende voorwerpen te voorschijn, die op onverklaarbare manier verdwenen waren, zoals o.a. kleine thee- en koffielepeltjes.
Hoe Kauwtje uit ons leven verdwenen is, kan ik me niet meer herinneren. Misschien ook wel opgepeuzeld door een of andere buurtkat. Want anders leefde het beestje nu misschien nog. Ze kunnen namelijk tot 60 jaar oud worden en zeg nu zelf, dat is toch echt wel een respectabele ouderdom voor een vogel. Vraag me alleen maar af, of hij dan ook helemaal grijs wordt?

Geschreven door Michelly om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 26 mei 2008

Zonnebaden....waterbaden.....

En ja hoor, hier zijn we weer. Terug van weggeweest en als ik hier ons weer bekijk en meemaak, had ik beter wat verder naar het zuiden getrokken in plaats van naar huis terug te keren. Nu moet ik eerlijkshalve vertellen, dat ik het weer in Spanje nog nooit zo kwakkelig en slecht heb meegemaakt als deze veertien dagen in mei. Echt belgisch weertje. Voormiddag was het betrokken en grijs en er stond een vinnige koude wind. We lieten ons niet tegenhouden en trokken een extra jasje aan en vertrokken voor een lange wandeling. Goed voor het verwerken van al die lekkere gerechten en dessertjes, die ons elke dag werden voorgeschoteld. En wat is het moeilijk om daar vanaf te blijven!! Zodra Laura zich dus verstopte achter grijze wolken, trokken wij op pad en liepen kilometers lang de voormiddag stuk. De eerste grijze morgen dat we vertrokken, opperde ik dat we misschien beter een regenscherm konden meenemen. Algemeen protest, want "in Spanje is het misschien grijs, maar hier regent het niet!" Ik had daar zo mijn twijfels over maar legde me neer bij de overtuiging van de vijf andere vrouwen. Een goede twee uren later kreeg ik dan ook de bevestiging, dat je steeds gehoor moet geven aan je intuïtie en je niet moet laten ompraten. Eerst regende het aarzelend, dan een beetje harder en even later stortregende het zo erg, dat men ons zelfs tegenhield, toen we een boetiek wilden binnenstappen. Wij zouden alles natmaken en de kleren zouden vuil worden. Ik, in tegenstelling tot sommige andere, kon zelfs begrip opbrengen voor de houding van de winkelmeisjes.
Er werd dus koortsachtig uitgekeken naar een winkel met regenschermen of regenkleding. En raar maar waar, overal toverden dewinkelhouders die dingen te voorschijn, alsof ze het hele jaar niets anders deden dan dit item verkopen.
Onze wandeling werd in verhoogd tempo afgelegd en ons rijtje had meer weg van een rij natte eenden achter elkaar dan van een groepje genietende wandelaars.
Terug in het hotel ging de rit rechtstreeks naar de kamer om ons om te kleden en de natte spullen te drogen te hangen.
Onze mannen waren slechter af, want die reden met hun koersfiets in de bergen en dan ben je niet zomaar een, twee, drie terug beneden. Een afdaling is steeds gevaarlijk maar dat is zeker het geval als het pijpestelen regent.
Toen ze later in het hotel arriveerden, waren ze dan ook door en door nat en verkleumd. Kleren en fiets waren aan een schoonmaakbeurt toe, om van de mannen zelf dan nog maar te zwijgen.
Na een goede douchebeurt gingen we samen eten en brachten we de namiddag in ons eigen tempo door met vanalles en nog wat.Voor mij is dat steevast een boek en dan kan rond mij de wereld vergaan zonder dat ik er erg in heb.
's Avonds na het avondeten zaten we allemaal in de bar te babbelen en te kletsen en het vreselijke weer kon ons niet deren. Wat er nu uitvalt, kan morgen niet meer naar beneden komen, was de slogan. Dus we lieten het aan ons hart niet komen. Wij zaten met de hele groep samen aan enkele tafeltjes aan het venster naar het zwembad. Plots was er een oorverdovende slag en gerammel. Ik dacht echt dat een gedeelte van het gebouw naar beneden kwam. Mensen vlogen op en er was geren en geroep. Enkele kinderen huilden en er werden bevelen geschreewd . Onmiddellijk stonden er rijen mensen te drummen om maar niets van het schouwspel te missen. Op dat ogenblik wisten we niet wat er gaande was of wat er gebeurd was. Later bleek dat de wand van ca 15 meter tegenover ons, aan de straatzijde, die bijna volledig uit glas bestond, door een tornado of windhoos of hoe het fenomeen ook mag heten, naar binnen geblazen was en in diggelen op de grond lag.Een man lag onder een hoop gebroken glas en kinderen hadden verwondingen in hun gezicht. Een klein meisje had een hechting van 8 draadjes op haar voorhoofd. Later stonden er jonge vrouwen op de toiletten de spinters uit hun kleren te kloppen en uit de huid van hun nek te verwijderen.
Er was een dokter en verpleger ter plaatse en die hebben ter plaatse verzorging toegediend. Ondertussen ging het noodweer buiten door en moest de kapotte vensterwand toegenageld worden door planken of een voorlopige afscherming tegen de regen en de wind. De wind en de regen joelden en huiden en maakten een oorverdovend lawaai.
Als ik dat achteraf overdenk, is het verwonderlijk, hoe rustig de mensen gebleven zijn. Er is totaal geen paniek uitgebroken, hetgeen toch niet verwonderlijk geweest zou zijn in deze situatie. 's Anderdaags hoorden we dat de omliggende straten afgesloten waren om de bomen, die uit de grond gerukt waren door de storm, te verwijderen. Meer dan tien stuks waren ontworteld en dat zegt toch wel wat over de kracht van de storm.
En nog was het hele water niet gevallen! We hebben er zo ongeveer elke dag een portie van gekregen maar niet meer met de furie en overvloed van die avond.

Geschreven door Michelly om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 6 mei 2008

Héérlijk genieten!!!

Ik had het druk, véél te druk. Als je dagen moet indelen met een kwartier voor dit en drie kwartiers voor dat en dan kan ik gelijk daar langs gaan en dat ophalen!! Lieve deugd wat doen we onszelf toch aan! Als ik naar mijn agenda keek, begon het te draaien in mijn buik en kneep mijn maag samen tot een bal. En veel van die zaken doe ik mezelf aan omdat ik niet "NEEN" kan zeggen en altijd maar weer denk dat ik ik wel kan inplannen!
Meestal lukt dat ook maar soms net niet met alle gevolgen vandien. M. vraagt zich af waar ik me zenuwachtig over maak! Wat niet kan, kan niet, zo eenvoudig is dat. Hij heeft natuurlijk gelijk maar voor hem is het allemaal ook een stuk makkelijker omdat zijn agenda nooit op die manier overladen wordt.
Maar die ellendige weken zijn voorbij en zondag heb ik de wereld de wereld gelaten en alleen maar genoten. Wat aangerommeld, wat opgeruimd, eten gemaakt en dan mijn stoel buiten in het zonnetje geïnstalleerd en mij met haar en huid en hart en ziel overgegeven aan de warmte en weldoende stralen. Op een schaal van honderd heb ik 200% genoten. Heerlijk rustig met alleen maar kwinkelerende vogels van allerlei pluimage rondom mij. Een zacht briesje zorgde er regelmatig voor dat mijn huid niet te zeer verhit geraakte en terwijl ik daar lag te genieten, kon de rest van de wereld me gestolen worden. Nu ja....tot op zekere hoogte!
Ik kon er me zelfs niet toe brengen om 's avonds ergens een ijsje te gaan eten of iets te gaan drinken. Nu ja, ik drink alleen maar koffie en water en was op dat ogenblik niet in stemming om daarvoor 2.0€ of meer te betalen op een terrasje.
Dit scenario heeft zich gisteren en vandaag ook weer herhaald. Ben alleen maar gisterenavond naar de repetitie van ons koor geweest en vandaag heb ik met mijn voeten laten spelen en nu heb ik weer communievoetjes en loop ik op zachte wolkjes.
En geloof het of niet, heel die warmte en zon heeft me een boost gegeven, waarover ik zelf verwonderd ben! IK voel me terug goed in mijn vel en hier zijn we dan weer en tokkelen er weer op lustig op los.

Geschreven door Michelly om 00:00 12 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 18 april 2008

Het oude dametje.

Morgennamiddag vertrekken de broers en zussen van M. samen met hun wederhelft te voet naar een bedevaartsoord op zo'n 10 à 13 km van hier. Die wandeling doen ze jaarlijks en aansluitend wordt er dan door de pastoor een mis opgedragen voor mijn schoonouders en de andere afgestorvenen van de familie. De dag wordt besloten met een gezamelijk samenzijn en een natje en een droogje.
Ik denk daardoor terug aan mijn eigen ouders, die niet de gezegende ouderdom van mijn schoonouders hebben mogen bereiken.
Pa was 71 en ma was er 75 toen ze stierven na verschillende herseninfarcten.
Mijn ma was een vrouw, waarvan iedereen dacht dat ze zonder meer de honderd zou halen in goede gezondheid. Bedrijvig, voortdurend bezig, alles moest snel en onmiddellijk en iemand iets vragen en wachten totdat het karwei gedaan werd, was aan haar niet besteed. Dus deed ze het maar liefst allemaal zelf, al moest ze daarvoor op de ladder klimmen. Ik had haar al verschillende malen hierover de les gelezen omdat ik bang was, dat ze een keer van de ladder zou donderen en ik of een van mijn broers haar enkele dagen later zouden vinden. Toen het op een zekere dag niet veel scheelde, werd ze wijzer en hield zich een beetje gedeisd. Ik zeg wel een beetje....
Ze had erg gemakkelijk blauwe plekken en zo kon ik precies zien of er weer iets gebeurd was. Ze viel regelmatig en dan preekte ik maar weer, dat ze alles rustigaan moest doen, en dat ze zich voor niemand hoefde te haasten. Maar geleidelijk aan werd ze minder bedrijvig en bleef ze in de zetel zitten als er iemand op bezoek kwam. Ze maakte zelfs geen kan koffie meer en een koekje moesten we ook maar zelf nemen. Hier klopte niets van en na een gesprek met de huisarts stelde die voor, dat ze in observatie naar het ziekenhuis zou gaan voor een grondig nazicht. Na de opname bleek dat ze water op de longen had en haar hart niet functioneerde zoals het moest. Ze lag op de I.C. aan een monitor en het heeft heel wat voeten in de aarde gehad vooraleer de medicatie op punt gesteld was en die ook door haar verdragen werd. Bij die onderzoeken bleek eveneens dat zij verschillende kleine herseninfarcten had gehad en dat die de oorzaak geweest waren van haar vallen. Tot op een dag een zware infarct haar en ons leven op zijn kop zette en ze niet meer zelfstandig kon wonen. Na maanden in het ziekenhuis werd ze naar een verzorgingstehuis verplaatst, afhankelijk van het ziekenhuis. Ze stond op de wachtlijst van een RVT-tehuis in onze buurt, maar wanneer daar een plaats vrijkwam kon op voorhand niet gezegd worden.
Ik ging rechtstreeks na het werk steeds naar haar toe voor een praatje en om het vuile linnen mee naar huis te nemen en het zuivere af te leveren. Op een dag kwam ik door de gang gelopen en een oud dametje kwam me tegen. Ze nam mij bij de hand en voerde mij de kamer van mijn ma in. Ze liep tot aan het bed en begon zich uit te kleden. Ma was blijkbaar weer voor een of ander onderzoek weggehaald en het bed was leeg.
Ik vroeg aan het dametje, wat ze van plan was.
Ze zegde: kindje toch, je moet lief voor me zijn, want ik ben toch altijd zo goed voor jou geweest.
Ik had het menske nog nooit gezien en ze hoorde ook niet thuis op deze kamer. Waar de hare was kon ik met geen mogelijkheid zeggen. Zij, zich van geen kwaad bewust, ging vlot door met zich uit te kleden, terwijl ze ondertussen tegen me taterde. Blijkbaar zag ze in mij iemand, die haar na stond en ik kreeg het niet over mijn hart om haar uit haar droom te helpen.
Een verpleegster, die op de gang voorbij liep, had blijkbaar haar stem gehoord en kwam de kamer binnen. Zij nam het dametje onder haar hoede en leidde haar netjes naar de kamer waar ze thuis hoorde.
Ik ben stilletjes op een stoel blijven zitten totdat mijn ma teruggebracht werd.
Het kleine dametje is nooit meer uit mijn gedachten verdwenen.

Geschreven door Michelly om 00:00 9 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 3 april 2008

Zo maar, opeens.....

Ik krijg het gevoel dat er voortdurend mensen in mijn omgeving ernstig ziek worden of sterven.
Een collega van een lid van ons koor, was net verhuisd naar een apartementje, samen met haar man. Ze had deze maand voor het eerst pensioen getrokken. Ze wonen er nu 5 maanden. Zij was doende in de keuken en haar man was begonnen het tuintje een beetje te fatsoeneren. Af en toe wierp ze een blik naar buiten en zag hem bezig met aarde en plantjes. Toen ze opnieuw keek, zag ze hem bewegingloos op de grond liggen. Ze rende naar buiten en kon alleen nog maar vaststellen, dat haar man morsdood was. Hij was net 61 jaar geworden. Mijn maatje in het koor vertelde dit vanavond en iedereen werd er een beetje stil van.
Dat bracht plots de herinnering terug aan een voorval, heel wat jaren geleden.
Het was ook april en de competitie in het tennis begon. Overal werden er interclubmatchen gespeeld. Wij speelden een thuismatch. Het spel hield in dat er door ieder van ons een single gespeeld werd. Na de vier enkelspelen werd, na een korte rustpauze, de samenstelling van de twee dubbels doorgegeven en werden die gespeeld. We moesten het opnemen tegen een ploeg met jeugdige en vaardige meisjes en wisten, dat we het zwaar te verduren zouden krijgen. We waren niet de enige thuisploeg, die zaterdagnamiddag. Wij hadden twee pleinen ter beschikking en de twee andere waren gereserveerd voor een van onze herenploegen. Thuisspelers en bezoekers liepen druk in en uit de tennisbar en bestelden nog wat te drinken voor het harde werk begon. Eén van de heren van de thuisploeg R.T. moest aan zijn match gaan beginnen. Hij was gekleed in een korte witte tennisshort, een wit tennisshirt en witte sokken en tennisschoenen. Over deze outfit had hij een dikke zwarte bloeson aangetrokken en een donkere pet opgezet. Het was geen gezicht en hij werd dan ook duchtig geplaagd. Tegen zijn jongste zoon, die ook aanwezig was, had hij al gezegd, dat hij het koud had en niet in optima forma verkeerde. Die had hem geantwoord, dat hij niet moest spelen, als hij zich niet goed voelde. Ach wat, repliceerde hij, ik heb het gewoon koud. Het is niets nieuws, dat er tijdens de interclub-competitie soms deftig kou geleden wordt, en dat de aprilse grillen ons ferm parten kunnen spelen. Maar niet gezeurd dus, en maar het plein op.
Wij speelden het plein naast R. en zijn tegenstrever.
Tijdens de wisseling van pleinhelft had R. zich toch weer beklaagd dat hij het zo verdomd koud had.
De tegenstrever had voorgesteld dat hij misschien liever iets moest rusten maar dat was natuurlijk ook geen oplossing. Buiten op een bank gaan zitten, is niet echt aangewezen om het warmer te krijgen. R. vermande zich en stond op om naar zijn pleinhelft te gaan. Hij liep naar de omheining om de ballen op te rapen, want hij was aan de opslag.
Hij bukte zich, zakte in elkaar en was dood. Eén van onze medespeelsters was arts en haar man, die stond te supporteren, ook. Zij zijn bliksemsnel naar de ineen gezakte man gelopen en hebben op hun knieën hartmassage toegediend en dat heel erg lang. Toen de verplegers van de ambulancedienst, die onmiddellijk verwittigd was, arriveerden en R. op een brancard wegvoerden, stond zijn vrouw, die ondertussen aangekomen was, verwezen te kijken en maakte een indruk, alsof ze helemaal niet in de gaten had, dat haar man gestorven was.
Later bleek dat inderdaad het geval te zijn. Ze dacht dat er een kleinigheid aan de hand was, waarvoor R. even naar het ziekenhuis moest. Ze is daar dan ook naartoe gereden en is gewoon op de gang gaan zitten en wachtte tot R. terug naar buiten zou komen. Dat het wachten tevergeefs zou zijn, is eerst veel later tot haar doorgedrongen.
Wij hebben onze matchen verder moeten spelen en kwamen er als overwinnar uit. PLezier aan die overwinning en het feit dat we als eerste van de groep eindigden, hebben we echt niet gehad. Het samenzijn achteraf was bedrukt en van alle vrolijkheid gespeend. Bij onze tegenstrevers, waren meisjes, die nog nooit een dode gezien hadden.©

Geschreven door Michelly om 00:00 7 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 20 maart 2008

DROMERIJEN. (Michelly 21.03.2008)

Mijn ogen dromen zich weg van hier

Naar blauwer dan blauw

Naar glooiende heuvels

In groen onder dauw.

Ze dwalen verdroomd

Langs weiden en akkers

En bomen in bloei,

Het is of ik slaap, ben niet wakker.

Ze zoeken naar einders

Ver achter de kim

Verliezen houvast in het heden

Vind ik het daar, wat ik wil?

Los van het hier en het nu

Versluierd, half open, half dicht

Ze voeren mijn geest weg in trance

Naar een wereld badend in licht.

Geschreven door Michelly om 00:00 13 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 20 maart 2008

Profitariaat!!

Morgenavond zet het Paasverlof in en heel veel mensen trekken er weer op uit voor een korte of langere vakantie. In deze hectische wereld van vandaag krijgen we hoe langer hoe meer behoefte aan een break en om alles achter te laten wat aan die hectiek herinnert. Daar is ook totaal niets mis mee. Maar wat ik enkele weken geleden in een weekblad las, vond ik zonder meer een aanfluiting van fatsoenlijk gedrag, of wat we daaronder verstaan.
M. is een van de weekbladen, die ik met interesse lees, omdat er elke week opnieuw interessante artikelen over allerlei onderwerpen gepubliceerd staan. Er is ook een rubriek, waarin brieven opgenomen worden van lezers en lezeressen.
Soms vertellen ze iets wat hen is overkomen, soms geven ze reactie op artikels , die verschenen zijn of reageren ze op reacties van andere lezers en lezeressen.
Enkele weken geleden las ik een brief, ingestuurd door een jonge vrouw. Ze vertelde daarin, dat ze geweldig dankbaar was, dat haar moeder haar als kind een vrije opvoeding gegeven had. Zij had haar kind steeds voorgehouden, dat ze NOOIT iest tegen haar zin moest doen in het leven. Deze houding werd ook in de praktijk doorgetrokken, en als dochterlief geen zin had om naar school te gaan, dan mocht ze zonder meer een dagje thuis blijven en in plaats van op de schoolbanken te zitten, met mama naar de Zoo of de speeltuin gaan. Ik vind dit dus persoonlijk een zeer bedenkelijke manier van met kinderen omgaan. De jonge dame is nu echter de schoolbanken ontgroeid en heeft al ontelbaar veel jobs gehad. Na verloop van tijd of zodra de proefperiode voorbij is, wordt ze vriendelijk bedankt voor bewezen diensten en mag ze verdwijnen. Daar is ze heel erg verontwaardigd over. De reden van die, volgens haar onterechte afdankingen, ligt in het feit dat de jonge dame om de drie weken een vrije dag neemt. Ze heeft dan geen zin om gaan te werken en neemt gewoon een baaldag. Ze vindt dat ze er alle recht op heeft en dat haar collega's, die voor haar werk opdraaien, zeer onverdraagzaam zijn, dat ze haar dit niet gunnen. De arrogantie van die houding, beneemt me de adem! Iedereen draait voor haar op en zij vindt dat ze onterecht behandeld wordt, haar collega's onverdraagzaam zijn, en dat iedereen haar maar moet nemen zoals ze is.
Ik heb reeds in een eerder bericht geschreven, dat het funest is, om kinderen alles te geven, wat ze vragen of wensen, omdat ze nooit leren, dat het leven niet altijd geeft wat men wenst of wil, maar heel dikwijls inspanningen en offers vraagt, soms groot soms klein, maar niemand komt daaronder uit.
Deze dame is dus volledig verpest voor de samenleving en schrijft dan doodleuk: ze zullen me moeten nemen hoe ik ben, want hieraan zal ik nooit iets veranderen.
Ze staat geen ogenblik stil bij het feit dat, als al haar collega's zouden handelen, zoals zij dat doet, er op bepaalde dagen in de week geen mens aanwezig zou zijn om het werk te doen.
Er is geen mooier voorbeeld van egoïstisch gedrag op de werkvloer, dan de brief van deze jonge dame.
©

Geschreven door Michelly om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 4 maart 2008

Vliegende mieren....

Als je een woning in de stad hebt of op een apartement woont, zul je er misschien niet veel, of helemaal geen last van hebben: mieren. En oh wee als je ze eenmaal binnen hebt! De diertjes kennen de weg en je zult het geweten hebben, ieder jaar opnieuw. Er worden allerlei huis- en tuinmiddeltjes genoemd om ze weg te houden. Daar zijn de mierendoosjes, waar een substantie inzit, die ze heel lekker vinden, maar wel dodelijk heet te zijn. Ze kruipen erin , zitten onder de smurrie en nemen het op die manier mee naar het nest. Dat zou de nesten uitroeien! Vergeet het maar. Koperen halve frankskes over de hele lengte van het terras leggen, heette een probaat middel te zijn tegen de mieren.Nu ja, als je die beestjes elk jaar binnen krijgt in de zomer, dan probeer je alles uit, hoe gek het ook klinkt.
Wij waren op vakantie geweest en deuren en ramen waren hermetisch gesloten gebleven gedurende 2 weken. Ik zat 's avonds lekker in een boek te lezen en de wereld rondom bestond op dat ogenblik niet meer. Ik zat op mijn vertrouwde plaatsje in de tweezit net onder de verlichting.
Plots viel er iets op mijn boek: een mier. Ik drukte het beestje dood met een papieren zakdoekje en verwijderde het uit mijn zicht. Even later opnieuw een mier. Een tijdje later weer een. Verdorie waar kwamen die nu weer vandaan, uit de lucht. Ik keek omhoog naar de verlichting, die bestond uit drie ovalen bollen. Inderdaad, in de bollen, die langs boven open waren, zaten heel wat mieren! Mieren in de de glazen bollen van mijn lamp! Dat bestond toch zeker niet. Ik veerde uit mijn zetel en ging op inspectietocht door het huis. Wat ik toen vond, deed mij griezelen van kop tot teen. De hele oppervlakte van de grote venster van meer dan vijf meter breed zag zwart van de mieren. Door de glasgordijnen had ik dat niet eerder opgemerkt. Als de weerlicht heb ik de stofzuiger erbij gehaald en die krioelende massa opgezogen. Ik bleef echter het gevoel hebben, dat ze over mijn rug wriemelden!
Wat moet een mens hiertegen beginnen? Er is gewoon geen ontkomen aan en als je gif strooit, bestaat de mogelijkheid dat vogels of katten en honden hiervan eten en eveneens sterven. Dus dat was geen optie.
Ik begreep echter absoluut niet waar zoveel mieren vandaan kwamen. Totdat ik een namidag op het terras zat te soezelen. Het had die ochtend een paar flinke buien geregend en nu scheen de zon op een stekerige manier, die niet echt aangenaam te noemen was. De temperatuur was laf-warm.
Ik zat wat voor me uit te dromen en keek eigenlijk naar niets. Plots werd mijn aandacht gevangen door een fenomeen, dat ik nog niet eerder gezien had. Uit het gras zwermde hopen mieren omhoog, een vliegende zwarte wolk. En het hield niet op en bleef maar doorgaan. Daar waren ze de vliegende mieren. Ik was zo verdwenen van het terras en bleef het gebeuren volgen van achter het venster, veilig voor die invasie van ongedierte, want dat zijn ze, ondanks alles, voor mij.
Met argusogen hield ik vensters en het hele interieur in de gaten, om gelijk aan het moorden te slaan, als ik iets zag, dat in de verste verte maar op een mier geleek! Gegarandeerd dat zo fobieën ontstaan.
Naar het schijnt vliegen de gevleugelde mannetjes samen met een koningin uit de grond , paren in de lucht en gaan dan opnieuw een kolonie stichten ergens onder de grond en een jaar nadien begint het allemaal weer van voorafaan.
Als echter een weg naar binnen gevonden hebben, is dat erg gemakkelijk en kiezen ze die.
Toen we echter het jaar nadien het hele huis voorzien hebben van nieuwe ramen en deuren, waren de problemen van de baan. Ik loop nu in de zomer niet meer voortdurend te speuren naar kleine wriemelende zwarte beestjes!
©

Geschreven door Michelly om 00:00 13 reacties Reageer op dit bericht

9 reacties op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Mijn eigen wondere wereld.