altijd hetzelfde?

Zelfs in zaken die me een fijn gevoel gaven, sloop het nare, donkere, onwerkelijke, nachtmerrieachtige gevoel. Soms lijkt het wel of twee zijden een gevecht leveren op leven en dood. Het zware, donkere wint.
Ik houd me voor dat ik geduld moet hebben. De periode die ik nu doormaak is een hele zwarte bladzijde in mijn leven. Tegelijk voel ik dat ik in tegenstelling tot de vorige acht jaren nu wél in goede handen ben.
Deze psychiater weet wat hij doet... is ook eerlijk. Dat hij zaken niet weet of nog niet weet, nog niet kan bij de kraag vatten, verdoezelt hij niet en dat is een geruststelling. Ik krijg een eerlijk antwoord op mijn vragen, een 'levend' antwoord en geen 'mond snoerend, dood en dood makend antwoord of zo'n cliché wat niet eens gemeend was uit de praktijkboeken van ze'. In alles voel ik dat deze psychiater wél een 'eerlijke, aandachtige interesse heeft in wat ik aanbreng, vertel én vooral me ernstig neemt... (en dat niet veinst-ook dàt voel ik zeer scherp nu... in alles...)'. Hij zoekt, hij kijkt, luistert, schrijft op... niet om 'erbij te blijven' maar om aan de hand daarvan te bestuderen, na te gaan. Ik zei het al... ik ben bij hem in goede handen. Het is veilig om te vertellen wat je voelt, wat je bij de keel grijpt en ze wil dichtknijpen, wat je onder de aarde sleurt...
Los door de immense angst die er ontstond na de flater van de vorige psychiater blijft dat vertrouwen heel voor mijn huidige psychiater...! Dat zegt enorm veel...!

Het ontwaken is iedere dag een nachtmerrie. Omdat de donkere, zware, onwerkelijke, pijnlijke massa die ik verder vandaag alleszins niet kan beschrijven me meteen verplettert nog voor ik goed en wel besef wakker te zijn. Een abnormale vermoeidheid eveneens die noopt tot de hele dag op je bed blijven liggen maar de nare, akelige gevoelens dwingen je dan weer op te staan zodat het draaglijk blijft.
Aan dat element van de hele zooi is jammer genoeg nog niet veel veranderd, dat na een iets fijnere, lichtere dag het ontwaken de ochtend daarna nog nachtmerrie-achtiger is.
Dat vind ik erg moeilijk om te blijven verdragen iedere ochtend opnieuw, zoiets geraak je niet gewend. Ik hoop dan ook dat het vlug weer milder wordt. Want hopen dat het ooit helemaal verdwijnt, zal ik wellicht niet meer moeten doen.

Ben weer om de twee dagen bezig met een uurtje studeren 'psychopathologie'. Gek hoor maar het doet me goed. Ik kom tot rust als ik dingen kan begrijpen... en door dit alles te bestuderen, begrijp ik allerlei en kom ik tot innerlijke rust. Ik kan het niet alle dagen omdat ik vrij vlug pijn in schouders en armen krijg als ik daar zit te schrijven. Ik hoef me nergens om te haasten, moet geen examen afleggen hé... kan studeren op mijn eigen tempo... en dat is heel langzaam. Ik ben wel vrij ongeduldig hoor, wil meteen dat hele boek uit... maar ik wil het ook héél goed begrijpen waardoor ik het dus héél langzaam bestudeer, zaken opschrijf.... Het is als iets proeven... bewust, genietend van iedere hap. Ik voel opnieuw mijn honger naar kennen... De studies die ik vorige keer deed, die kan ik nog niet aan... omdat de confrontatie met zaken die toen in mijn leven gebeurden nog te erg zijn, me doen schreeuwen van binnen.
Maar deze studie... ik smul ervan... heel langzaam... ieder woord opdrinkend... en de woorden die ik niet begrijp... het woordenboek ligt naast mij.  Ik hoef na die vorige studies ook niets meer te bewijzen, dat scheelt. Ook wat een vriendin me zei bij ons afspraakje eerder deze vakantie... maakt dat ik dat voel... dat ik niets meer hoef te bewijzen... en wat ik doe voor mezelf mag en kan doen.

Daarna heb ik ook nog even geklust in de tuin. Ligt het aan me of was het werkelijk zweet-weer? Het water gutste weer in beekjes over mijn gelaat en rug. Ik denk dat ik met vertraging sinds enkele weken in de menopauze beland ben. Het kan me wat.

Nu rust ik uit hier achter het scherm... met mijn biertje.
Ik kan het niet meer aan om momenteel bezig te zijn met dé brieven, ook niet met de notaatjes die mij en mijn nieuwe wél goede, respectvolle psychiater zouden kunnen helpen... ik moet het even laten rusten.
Ik voel zoveel verdriet, ik kan het niet benoemen, het is er, ik weet niet waarom of waardoor.  Het leven kan me even niets meer schelen... ik voel het amper. En als ik wat voel... dan is het dit... een zinken in een poel van onbenoembare ellende.

Het minste werkt me op de zenuwen merk ik... getater, gedoe... daarom ben ik ook liever alleen.

Het zijn geen goede ingrediënten
om met mensen om te gaan
weet het wel
een onzichtbaar
maar pijnlijk
verraderlijk psychisch gezwel
de angst
en overgevoeligheid
bij ieder prikje net wat anders
of iets wat je ongerust maakt
alle pedalen kwijt

verlatingsangst, of om te worden veroordeeld
afgewezen of vergooid
achtergebleven
al eerder van zoveel wat je lief was
beroofd

overboord gooi je sindsdien zo vaak alle voorzichtigheid
je weet best hoe pijnlijk ze is
en wat ze je bezorgen kan
jouw overgevoeligheid
 absurde zaken van de laatste jaren
hebben niet veel meer in jou overgelaten
om die verwoestende storm of orkaan
die dan in je woedt te kunnen bedaren
de angst verandert je in een jou vreemd wezen
dat niet meer vertrouwt
en slaat en klauwt
uit angst nog meer mensen te verliezen
je slaat ze weg voor zij je wegslaan
zo hoef je niets meer te vrezen?
omdat jezelf weg hebt geslagen
voor ze het met jou hebben gedaan.

Een snik van binnen
en een kreet van pijn in mij
het blijft evenwel stil naar buiten stiller dan ooit 
want de rots wil niet breken
alles wat woekert
komt maar niet vrij
en het leven dat ik ooit voelde
is nog steeds niet terug bij mij.

dat ik kwetste
is niet goed te maken
kan me beter een volgende keer
tijdig uit de voeten maken
voor ik de angst volg
 dat omdat die man
de vorige psychiater niet te vertrouwen was
niemand dat meer kan zijn of is
'k wou dat ik tenminste van de gevolgen van die schok
afkomen kan
en er weer iets meer geloof in goede bedoeling
van mensen was.

Gek om te constateren dat ik ondanks zoveel pijn in mijn leven
toch steeds mensen mijn vertrouwen kon blijven geven
sinds vorig jaar toen de vorige psychiater me dacht per mail
te moeten lozen
kan ik het niet meer, moet ik steeds oeverloos veel angst
en wantrouwen uit het lek geslagen bootje hozen.

© Loreanne 2012

misschien zie ik spoken
maar misschien ook niet
altijd die angst
of wat ik voel
er werkelijk is
verbeeld ik het me niet
misschien zie ik spoken
maar misschien ook niet
de angst en 't vertrouwen
vechten hevig
er is iets veranderd
zie ik nu spoken
of zie ik ze niet
dat ik wil blijven vertrouwen
maar 't niet meer durf
geeft echt wel verdriet

 wie kan ik nog vertrouwen
wie anders kan me dat zeggen
dan mijn eigen gevoel
of dat nu juist is of niet
kan 't niet verhelpen
't bloeden van binnen is begonnen
mezelf geruststellen
kan het dit keer niet meer stelpen

de psychiater voor deze (die ik gelukkig nog steeds vertrouw)
geloofde ik ook
'k vertrouwde hem
k' bouwde op hem
in stilte bekokstoofde hij
en loog
slechts bezorgd om zichzelf
onder al die 'aardigheid'
onder dat lachende gewelf
school heimelijkheid uit zwakte
een lafheid
die hem aanzette
de hindernis te lozen
 niet voor eerlijkheid, een psychiater menswaardige behandeling
heeft hij toen gekozen

dus waarom méér vertrouwen
op anderen
dan op wat ik voel
al is dat gevoel dan vaak angstig
en té wantrouwig
vol achterdocht
waarom nog vertrouwen
ik sluit me af
de gekwetstheid scheert hoge toppen
ik kan momenteel niet naar beneden
of 'k val eraf.

ik sluit me ook beter af om niemand te kwetsen
met mijn wantrouwen
als ik het mis heb
wijst de tijd het wel uit
ondertussen kan ik alleen maar op mezelf
en wat ik voel en merk
verder bouwen.

Geen mens hoeft dit op zich te nemen
ik kom er zelf wel uit
ieder weet en voelt van zichzelf hoe hij/zij is
daar ga ook ik vanuit.

© Loreanne 2012

Scherp is hun oordeel
al is het met watten omwikkeld
scherp is hun oordeel
het spreekt in hun voordeel
want ze hebben gelijk
ik deug niet
ben niet perfect
geen heilige
'k volg hun schijnheilige voorbeeld niet
zoals u ziet

ik val aan
en ben scherp met mijn commentaar
het helpt niet dat ze zeggen
zwijg nu, wees stil en lief
bedaar
het is slechts olie op het vuur
geslagen is het laatste uur
dat ze nog ooit een goed woord voor mij over zullen houden
tenzij ze hun eigen lieftallige waan willen behouden
want zelfs zij die beweren nooit te veroordelen
liepen weliswaar omzwachteld met dons
hun veroordelingen te verdelen.

Ik was nooit een idioot
al voel ik me vaak vreemd
en half dood
ik zie met röntgenogen doorheen alle komedie en schijnheiligheid
en 'k zeg maar eerlijk
daaraan heb ik zo vreselijk 't schijt.
daar gaat mijn sintepietermijt.

Vandaag werd ik alweer wat wijzer
al wist ik het bij voorbaat al
zelden zijn vrienden eerlijk
alleen de werkelijke vrienden spugen niet ongemerkt
 of schijnheilig hun gal
ze blijven begrijpen
en zullen zelden scherpe wondjes snijden.

Vandaag is de laatste dag van mijn grote geloof
in vriendschap en eerlijkheid
alleen in die ik al meer dan 20 jaar ken
heb ik nog vertrouwen
ik weet dat ik me haar vriendschap 
nooit zal berouwen.

Heb even genoeg van al dat verdoken chagrijn
van er dan wel en dan weer niet mogen zijn.

Eén keer een nare uitschuiver
iets in mij vergeet dat niet
je kan het vergoelijken
het doet er niet toe
maar ik ben het zo ontzaglijk moe
't is maar hoe je het graag beziet
maar dat wat getroffen werd
vergeet het niet.
Adieu bedankt voor al die tijd
en 't mooie dat er was
nu rest slechts spijt
dat ik jou geloofde
't vertrouwen dat er was
transformeerde in een
grote vergiftigde donkere
plas

de tijd van eindeloos vertrouwen
en vergoelijken is voorbij
wees blij voor jou
maar vooral voor mij.

© Loreanne 2012

Geen dag gaat het goed
verloren moed
en wanhoop
uitzichtloos
lijkt je leven
en dat je dat zelfs alle dagen
niet eens meer hier
toe durfde te geven
je moet toch af en toe laten weten
dat er hoop is
alsof je zonder dat
je niet van je menselijke plicht
hebt gekweten
de pijn hoopt op
wanhopig zet je een stop erop
zonder resultaat
het schaadt
stil denk je na over woorden
en hoe zelfs enkele voorzichtige meldingen
je kunnen vermoorden
voorzichtig ga je als voorheen
de grootste pijn
verzwijgen
verbrokkelend
 als gebarsten steen

welke lelijke dingen die ik schreef
allemaal in de hoop dat ik zou blijven bestaan
zou kunnen voelen dat ik leef

onderschat me niet
veel dingen begrijp ik zonder dat je dat beseft
ik heb niet gebeten
alleen heel erg gehuild
als een wolf
gegrold
en gekeft.

© Loreanne 2012

omdat huilen niet lukt
schreeuw je
omdat schreeuwen niet kan
zwijg je.

© Loreanne 2012