Berichten van 1 januari 2012 tot 31 december 2012

Die hitte hoeft voor mij niet. Meer nog, het werkt op mijn gemoed.
Ik was zeer tevreden met het weer van de afgelopen zomermaanden. Geef mij maar regen en frisheid boven deze ellendige warmte die je nog meer beperkt in je bewegen.
Natuurlijk gun ik het mensen die dit weer wel fijn vinden... maar ik tel de dagen af dat het weer flink gaat afkoelen.

Verschillende keren tijdens de nacht wakker geworden. Nochtans was het toch iets beter nu op de kamer. Vanmorgen na het zoveelste wakker worden, was ik het beu. Het was nog donker toen ik na een droom wakker schoot. Dit keer kon ik de slaap niet meer vatten, ben na nog een uurtje rusten tenslotte opgestaan. Ik voelde me nog zo moe. Het desondanks opstaan is nodig omdat die nare gevoelens het me onmogelijk maakten te blijven liggen zonder me met de seconde ellendiger te voelen.

Nu zit ik aan de koffie en achter mijn scherm. Enkele oude blogjes verwerkt en geplaatst en dit nieuwe.

Het is nog steeds vrij warm in de woonkamer maar het komt wel in orde... ze gaven toch van dag tot dag frissere temperaturen?
Gisteren waren er enkele zaken die me kopzorgen en angst bezorgden. Dat heb ik vaak als ik iets moet regelen waarbij ik van anderen afhankelijk ben. Te vaak te maken gehad met willekeur... en tja afhankelijk zijn van anderen hun goodwill is nooit fijn.
Het is achter de rug en het liep dit keer wel goed, in mijn waarde gelaten, en ook te maken met menselijkheid, hartelijkheid, dat doet deugd.

Ik merk dat het in mijn brein weer allemaal door elkaar loopt. Ik kan herlezen en herlezen, toch mis ik het overzicht dat ik in goede dagen heb. Heel lastig want het lijkt wel of de woorden dansen door elkaar. Nog maar eens overlezen dit blogje en dan geef ik het op. Ik wilde zien of het helder geschreven is maar ik kan het niet zien omdat ik niet helder kan lezen.

Momenteel gaat het niet zo goed met me. Ik ben erg moe.. lichamelijk en geestelijk.
Uren heb ik in me pijn. Ik hoef niet meer te vertellen waardoor die veroorzaakt is.
Ik drink... en dàt stel ik zo lang mogelijk uit. Ik ben namelijk niet dom.
Ik ben alleen mijn leven ontzaglijk erg moe... en toch geef ik niet op.
Om de kinderen, mijn dochters, zoon en schoonzoon die me nog wél graag zien (ik zie hen net zo graag als de pijn dat gevoel niet verdooft)... om het lieve kleintje dat me iedere dag mist dat ze me niet ziet, en ik haar,  mijn schoonzoon beschouw ik als mijn zoon... hij respecteert me, waardeert me, ik weet dat hij me graag mag, omgekeerd net zo. Om die ene vriendin die me niet veroordeelt en die ik vertrouw als geen enkel ander meer... de andere stierf aan kanker enkele jaren geleden.

Er kwam nog meer ellende... Dan krijg je eindelijk weer schik in bepaalde zaken... slaan ze daar met hun voorhamer op... de machtigen der aarde, de verhevenen boven het pulp van de maatschappij. Die schijnbaar 'verhevenen' slaan met sadistisch genoegen op de kwetsbaren, de mensen die het leven amper op hun smalle schouders kunnen torsen maar het niettegenstaande dàt toch doén...

Soms denk ik... laat iemand met een olifantenvel verder leven en neem mijn leven... laat het voorbij zijn.

Sorry voor de sombere gevoelens... als ik ze uit... ben ik niet meer zo alleen... Ik hou vol... en al die met hetzelfde zitten... hou ook vol... aub.

enne... wat de bezoekjes aan jullie betreft... morgen ben ik present.. beloofd.
Blij  hoor dat jullie me niet vergeten zijn...

Het is donker in de woonkamer. Een regenbui in aantocht misschien? Het ziet er alvast niet uit of de zon vandaag zal schijnen. Goed. Voor mij is het allemaal best zo. Alles is toch vreemd en onwerkelijk. Dat duistere buiten en daardoor ook binnen verandert er niet veel aan.

Dat wat me vorige dagen uit elkaar scheurde, is eindelijk iets milder. We redden het wel.
Mogelijk is het de voorbode van de herfst. Samen met al de rest.
Verstand op nul. En simpelweg volhouden.

Wat er met me is gebeurd sinds de enorme klap die de vorige psychiater me bezorgde, het vertrouwen in 'tenminste' hulpverlening maakte plaats voor een verregaand cynisme, een akelig kil ongeloof dat je ook maar op één van ze nog màg/kàn/vertrouwen. Ik vertrouwde die man, ik schonk hem na moeizame jaren mijn vertrouwen... en wat deed hij ermee...?

Ook al voel ik een enorm verschil bij de huidige psychiater, een aanvoelen dat ik miste bij de vorige, een wijsheid die ik eveneens miste, een alertheid, begrijpen én respect in zijn hele houding... er is door toedoen van de on-therapeutische (impulsieve..!!!!)(ondoordachte...!!!)(onverantwoorde...!!!) handeling van de vorige psychiater iets fundamanteels verwoest.
We kunnen onszelf blijven wijsmaken dat het niet zo is... dat wat alles vergiftigt van binnen, de angst voor herhaling van de hallucinante mis-handeling van de vorige psychiater blokkeert en saboteert de boel.

Je kan er je hoofd voor in het zand steken, doen alsof het niet zo is... maar dat helpt niets, geen vin... dus kijken we het monster in de ogen... het monster van angst, pijn om dit zwaar geschonden vertrouwen.

Een pijn die ik ken, is blijkbaar ontwaakt. Iedere ochtend en overdag.
Heel wat gedachten malen door mijn hoofd. Ik heb enkele hypotheses waardoor die er opnieuw is. En wat het is. Ik krijg daardoor nog meer bedenkingen wat de houding, behandeling én afhandeling door de vorige psychiater betreft.... en dat ik niet erg ver van mijn gevoel stond toen ik enkele zaken benoemde wat hem betrof.
Intuïtief  was dàt alvast een deel van wat was... dat hij bezig was me met een reeks medicatie stilaan zo te verdoven dat er niets meer van me over zou gebleven zijn. Kneedbaar. Zwijgend. Stilaan leven als een zombie, een verdoofd wezen... Geen verdriet maar ook geen leven meer. Toen ik me daartegen verzette, werd ik uiteindelijk gedumpt, geloosd, plots bleek de therapie in een 'impasse' beland?
Gek dat hij dat woord ook gebruikte toen het de eerste keer ernstig mis ging toen hij een fout maakte en die niet toegeven kon maar mij ging aanvallen. Wat je in vertrouwen tegen je psychiater vertelt, gaat hij toch zomaar niet tegen een ander lid van je gezin vertellen die ook in therapie was bij hem, vooràl niet als hij zelf bezwoor met nadruk dat niéts van wat wij hem vertelden naar de ander zou gaan.   
Hij heeft me niet geholpen het verdriet te verwerken, me te begeleiden in dat proces... hij wilde het smoren en hij wilde dat ik het smoorde... met medicatie... hij zag me niet meer als mens maar als product, een product dat hij het zwijgen wou opleggen, letterlijk en figuurlijk... mijn leven moest verdoofd worden, mijn wezenlijkheid, verdriet maar ook vreugde... want dàt is de consequentie als je gedwongen wordt je verdriet te ontkennen, te smoren, te verdringen.
Hij heeft dat niet begrepen. Niet begrepen dat na die ene periode ik dat verdriet niet aankon (dacht hij toen dat het weg was omdat ik er niet over KON spreken?) ik voelde er na bijna twee jaar aan moest... om opnieuw te kunnen voelen, leven, mens te zijn mét verdriet maar daardoor ook levend. Dat heeft die man niet begrepen. Hij noemde het dat de therapie in een impasse zat... wààrom? Omdat ik verder wilde maar hij niet? Hij wenste niets dan dat ik verder de stille gemakkelijk hanteerbare want verdoofde vrouw was, zodat hij half slapend verder kon doen dat hij luisterde, zag hij me als een pauze waar hij nog geld mee kon verdienen bovendien? Hij brak daardoor mijn mens-zijn af... hij ontnam me mijn waardigheid, mijn eigenwaarde.... net door zo doof, ongeïnteresseerd en niet alert te zijn... door me te behandelen als een ding en niet als een mens in nood. Doof voor mijn vragen wat ik kon doen om verder te geraken. Doof voor mijn vragen om een zelfhulpgroep, een therapiegroep, een tweede psychiater toen mijn sessies ook nog eens gehalveerd zouden worden... en dit in één adem met zijn gezegde als zou hij weten dat ik erg leed. Tjonge wat een hypocriete boel was me dat... wat een ongelofelijke halfslachtigheid. En daarmee niet alleen... ook door zijn afhandeling die zijn eerdere verslagen niet eens voor 70 procent tegenspraken maar voor de volle 100 procent...!
Als je al die zaken terug de revue ziet passeren... weet je... en het is schokkend... Die pijn van gedumpt te worden op grond waarvan...(?) heb ik er van hem nog bijgekregen. En dan meent die verwaande snoeshaan nog dat hij me tot het einde hielp...? En snapt die man niet eens dat de voorbije jaren therapie bij hem als 'onbestaand' beschouwd worden door zijn 'afhandeling'? Wat voor een psychiater is hij dan wel? Als hij dàt niet eens begrijpt.... Hoe kan je beweren iemand geholpen te hebben al die tijd als je die persoon op het einde als afval dumpt? Zonder enige uitleg? Zonder ook maar een voorgaande? Zonder gesprek? Maar als een donderslag en bliksem in een mail?
Vervolgens liegen over het zogenaamde overleg met een collega...
Halfslachtige voorstellen (het waren duidelijk geen voorstellen maar voorwaarden) zij voelden als stenen die hij rond je bond voor hij je in het water gooide... En net door die voorwaarden werd je behandeld en beschreven als een soort kwaadaardig gezwel dat hij moest verwijderen... niet als een mens... en het was zo vreselijk, zo ontzettend vreselijk dat ik het hem nooit zal vergeven, nooit. Dat hij zelfs erna nog zijn best deed me nog meer tot een ding te herleiden....
En het recht aan zijn zijde hield... hij mocht mij zomaar op die manier dumpen... zonder tekst of uitleg... ik had zelfs geen recht op een verklaring, en later ook geen recht op verzet...
Waar hij verdere communicatie verzocht te stoppen... toen ik dat eveneens had gevraagd, had hij zelfs het recht om dat te negeren????
Echt... nog nooit zo'n ziekelijke situatie meegemaakt... tenzij met  een psycholoog ooit...
Beiden gingen zich te buiten aan misbruik van vertrouwen, beiden bedienden zich ieder van een andere vorm van misbruik van vertrouwen maar net zo ernstig... waarbij de patiënte herleid wordt tot een ding...  en de mond gesnoerd wordt doordat zowel de psycholoog destijds als de vorige psychiater termen uit de psychiatrie misbruikten en hun macht om je het zwijgen op te  leggen. Onvergefelijk. 

(wanneer ik eenzelfde afbeelding plaats, heeft dat te maken met een bepaald gevoel... )

Verder alle gegevens chronologisch opgeschreven... van de ellende die notabene een psychiater (de vorige die me zogezegd 'behandelde' van 2003 tot 2011) me EXTRA bezorgde... door me te dumpen als een ding.
Het is pijnlijk... de pijn van die dag en de weken erna... werd opnieuw opengereten... de onheuse behandeling die ik kreeg. Het is nu bijna een jaar geleden... het lijkt nog maar net...

Gelukkig heb ik nu een hele bekwame empathische psychiater waar ik heel goed kan voelen dat hij wat ik vertel ernstig neemt... hij geeft ook feedback waardoor ik ook voel dat hij begrijpt... Ik zou erom kunnen huilen als ik daartoe nog in staat was. Ik kan niet meer huilen.

Het is zwaar om dat alles op te schrijven = de hele ellendige historie met die vorige flater van een psychiater... maar tegelijk is het goed... ik begon mijn nieuwe psychiater er meer en meer over te vertellen...

Ik bestudeer ook een dik boek... psychopathologie... en het doet me goed. Ik doe het rustig... maar mijn honger naar begrijpen en leren wordt er door gestild. Ik kan niet veel leerstof aan per keer... de ene keer al wat meer dan de andere. Ik ga ook niet iedere dag studeren... alleen die dagen dat het gaat. Het is uit vrije wil uiteraard en uit interesse.

Vandaag was het vrij kort... ik las  verder zonder opschrijven... moest mezelf dwingen te stoppen zo boeiend vind ik het... maar ik werd ook ontzettend moe van die geestelijke inspanning en de spanning in schouder en de rest nam toe... dus stopte ik... zodat ik nog verder kon versnijden... al die documenten uit het verleden die ik weg wil uit mijn leven én herinneringen... en zo symbolisch in reepjes snijd...
De zaken die ik wil vertellen aan mijn nieuwe psychiater, die hou ik nog even opzij.. ze tekenen trauma's met een document, foto... waardoor ik het beter kan vertellen en het erna weggooien.

De vorige psychiater... die dacht dat het een goede methode was 'wat niet weet wat niet deert'? De idioot... hij zette me aan om te verdringen... zodat ik niet uit maar slechts dieper in de depressie zonk.

Geweldige idioot... en dan het slachtoffertje uithangen... want ocharme hij kon het psychisch niet meer aan? Ik was écht zijn mammie niet hoor... al gedroeg hij zich tot mijn ergernis meerdere keren zo.

(de afbeelding is natuurlijk de vorige psychiater die ocharme geen mammie vond in mij... geen ego-strelende en oh zo behoeftige patiënte maar een wezen dat niet van gisteren is... )

omdat huilen niet lukt
schreeuw je
omdat schreeuwen niet kan
zwijg je.

© Loreanne 2012

Geen dag gaat het goed
verloren moed
en wanhoop
uitzichtloos
lijkt je leven
en dat je dat zelfs alle dagen
niet eens meer hier
toe durfde te geven
je moet toch af en toe laten weten
dat er hoop is
alsof je zonder dat
je niet van je menselijke plicht
hebt gekweten
de pijn hoopt op
wanhopig zet je een stop erop
zonder resultaat
het schaadt
stil denk je na over woorden
en hoe zelfs enkele voorzichtige meldingen
je kunnen vermoorden
voorzichtig ga je als voorheen
de grootste pijn
verzwijgen
verbrokkelend
 als gebarsten steen

welke lelijke dingen die ik schreef
allemaal in de hoop dat ik zou blijven bestaan
zou kunnen voelen dat ik leef

onderschat me niet
veel dingen begrijp ik zonder dat je dat beseft
ik heb niet gebeten
alleen heel erg gehuild
als een wolf
gegrold
en gekeft.

© Loreanne 2012

Scherp is hun oordeel
al is het met watten omwikkeld
scherp is hun oordeel
het spreekt in hun voordeel
want ze hebben gelijk
ik deug niet
ben niet perfect
geen heilige
'k volg hun schijnheilige voorbeeld niet
zoals u ziet

ik val aan
en ben scherp met mijn commentaar
het helpt niet dat ze zeggen
zwijg nu, wees stil en lief
bedaar
het is slechts olie op het vuur
geslagen is het laatste uur
dat ze nog ooit een goed woord voor mij over zullen houden
tenzij ze hun eigen lieftallige waan willen behouden
want zelfs zij die beweren nooit te veroordelen
liepen weliswaar omzwachteld met dons
hun veroordelingen te verdelen.

Ik was nooit een idioot
al voel ik me vaak vreemd
en half dood
ik zie met röntgenogen doorheen alle komedie en schijnheiligheid
en 'k zeg maar eerlijk
daaraan heb ik zo vreselijk 't schijt.
daar gaat mijn sintepietermijt.

Vandaag werd ik alweer wat wijzer
al wist ik het bij voorbaat al
zelden zijn vrienden eerlijk
alleen de werkelijke vrienden spugen niet ongemerkt
 of schijnheilig hun gal
ze blijven begrijpen
en zullen zelden scherpe wondjes snijden.

Vandaag is de laatste dag van mijn grote geloof
in vriendschap en eerlijkheid
alleen in die ik al meer dan 20 jaar ken
heb ik nog vertrouwen
ik weet dat ik me haar vriendschap 
nooit zal berouwen.

Heb even genoeg van al dat verdoken chagrijn
van er dan wel en dan weer niet mogen zijn.

Eén keer een nare uitschuiver
iets in mij vergeet dat niet
je kan het vergoelijken
het doet er niet toe
maar ik ben het zo ontzaglijk moe
't is maar hoe je het graag beziet
maar dat wat getroffen werd
vergeet het niet.
Adieu bedankt voor al die tijd
en 't mooie dat er was
nu rest slechts spijt
dat ik jou geloofde
't vertrouwen dat er was
transformeerde in een
grote vergiftigde donkere
plas

de tijd van eindeloos vertrouwen
en vergoelijken is voorbij
wees blij voor jou
maar vooral voor mij.

© Loreanne 2012

misschien zie ik spoken
maar misschien ook niet
altijd die angst
of wat ik voel
er werkelijk is
verbeeld ik het me niet
misschien zie ik spoken
maar misschien ook niet
de angst en 't vertrouwen
vechten hevig
er is iets veranderd
zie ik nu spoken
of zie ik ze niet
dat ik wil blijven vertrouwen
maar 't niet meer durf
geeft echt wel verdriet

 wie kan ik nog vertrouwen
wie anders kan me dat zeggen
dan mijn eigen gevoel
of dat nu juist is of niet
kan 't niet verhelpen
't bloeden van binnen is begonnen
mezelf geruststellen
kan het dit keer niet meer stelpen

de psychiater voor deze (die ik gelukkig nog steeds vertrouw)
geloofde ik ook
'k vertrouwde hem
k' bouwde op hem
in stilte bekokstoofde hij
en loog
slechts bezorgd om zichzelf
onder al die 'aardigheid'
onder dat lachende gewelf
school heimelijkheid uit zwakte
een lafheid
die hem aanzette
de hindernis te lozen
 niet voor eerlijkheid, een psychiater menswaardige behandeling
heeft hij toen gekozen

dus waarom méér vertrouwen
op anderen
dan op wat ik voel
al is dat gevoel dan vaak angstig
en té wantrouwig
vol achterdocht
waarom nog vertrouwen
ik sluit me af
de gekwetstheid scheert hoge toppen
ik kan momenteel niet naar beneden
of 'k val eraf.

ik sluit me ook beter af om niemand te kwetsen
met mijn wantrouwen
als ik het mis heb
wijst de tijd het wel uit
ondertussen kan ik alleen maar op mezelf
en wat ik voel en merk
verder bouwen.

Geen mens hoeft dit op zich te nemen
ik kom er zelf wel uit
ieder weet en voelt van zichzelf hoe hij/zij is
daar ga ook ik vanuit.

© Loreanne 2012

Het zijn geen goede ingrediënten
om met mensen om te gaan
weet het wel
een onzichtbaar
maar pijnlijk
verraderlijk psychisch gezwel
de angst
en overgevoeligheid
bij ieder prikje net wat anders
of iets wat je ongerust maakt
alle pedalen kwijt

verlatingsangst, of om te worden veroordeeld
afgewezen of vergooid
achtergebleven
al eerder van zoveel wat je lief was
beroofd

overboord gooi je sindsdien zo vaak alle voorzichtigheid
je weet best hoe pijnlijk ze is
en wat ze je bezorgen kan
jouw overgevoeligheid
 absurde zaken van de laatste jaren
hebben niet veel meer in jou overgelaten
om die verwoestende storm of orkaan
die dan in je woedt te kunnen bedaren
de angst verandert je in een jou vreemd wezen
dat niet meer vertrouwt
en slaat en klauwt
uit angst nog meer mensen te verliezen
je slaat ze weg voor zij je wegslaan
zo hoef je niets meer te vrezen?
omdat jezelf weg hebt geslagen
voor ze het met jou hebben gedaan.

Een snik van binnen
en een kreet van pijn in mij
het blijft evenwel stil naar buiten stiller dan ooit 
want de rots wil niet breken
alles wat woekert
komt maar niet vrij
en het leven dat ik ooit voelde
is nog steeds niet terug bij mij.

dat ik kwetste
is niet goed te maken
kan me beter een volgende keer
tijdig uit de voeten maken
voor ik de angst volg
 dat omdat die man
de vorige psychiater niet te vertrouwen was
niemand dat meer kan zijn of is
'k wou dat ik tenminste van de gevolgen van die schok
afkomen kan
en er weer iets meer geloof in goede bedoeling
van mensen was.

Gek om te constateren dat ik ondanks zoveel pijn in mijn leven
toch steeds mensen mijn vertrouwen kon blijven geven
sinds vorig jaar toen de vorige psychiater me dacht per mail
te moeten lozen
kan ik het niet meer, moet ik steeds oeverloos veel angst
en wantrouwen uit het lek geslagen bootje hozen.

© Loreanne 2012

Ben weer om de twee dagen bezig met een uurtje studeren 'psychopathologie'. Gek hoor maar het doet me goed. Ik kom tot rust als ik dingen kan begrijpen... en door dit alles te bestuderen, begrijp ik allerlei en kom ik tot innerlijke rust. Ik kan het niet alle dagen omdat ik vrij vlug pijn in schouders en armen krijg als ik daar zit te schrijven. Ik hoef me nergens om te haasten, moet geen examen afleggen hé... kan studeren op mijn eigen tempo... en dat is heel langzaam. Ik ben wel vrij ongeduldig hoor, wil meteen dat hele boek uit... maar ik wil het ook héél goed begrijpen waardoor ik het dus héél langzaam bestudeer, zaken opschrijf.... Het is als iets proeven... bewust, genietend van iedere hap. Ik voel opnieuw mijn honger naar kennen... De studies die ik vorige keer deed, die kan ik nog niet aan... omdat de confrontatie met zaken die toen in mijn leven gebeurden nog te erg zijn, me doen schreeuwen van binnen.
Maar deze studie... ik smul ervan... heel langzaam... ieder woord opdrinkend... en de woorden die ik niet begrijp... het woordenboek ligt naast mij.  Ik hoef na die vorige studies ook niets meer te bewijzen, dat scheelt. Ook wat een vriendin me zei bij ons afspraakje eerder deze vakantie... maakt dat ik dat voel... dat ik niets meer hoef te bewijzen... en wat ik doe voor mezelf mag en kan doen.

Daarna heb ik ook nog even geklust in de tuin. Ligt het aan me of was het werkelijk zweet-weer? Het water gutste weer in beekjes over mijn gelaat en rug. Ik denk dat ik met vertraging sinds enkele weken in de menopauze beland ben. Het kan me wat.

Nu rust ik uit hier achter het scherm... met mijn biertje.
Ik kan het niet meer aan om momenteel bezig te zijn met dé brieven, ook niet met de notaatjes die mij en mijn nieuwe wél goede, respectvolle psychiater zouden kunnen helpen... ik moet het even laten rusten.
Ik voel zoveel verdriet, ik kan het niet benoemen, het is er, ik weet niet waarom of waardoor.  Het leven kan me even niets meer schelen... ik voel het amper. En als ik wat voel... dan is het dit... een zinken in een poel van onbenoembare ellende.

Het minste werkt me op de zenuwen merk ik... getater, gedoe... daarom ben ik ook liever alleen.

Het ontwaken is iedere dag een nachtmerrie. Omdat de donkere, zware, onwerkelijke, pijnlijke massa die ik verder vandaag alleszins niet kan beschrijven me meteen verplettert nog voor ik goed en wel besef wakker te zijn. Een abnormale vermoeidheid eveneens die noopt tot de hele dag op je bed blijven liggen maar de nare, akelige gevoelens dwingen je dan weer op te staan zodat het draaglijk blijft.
Aan dat element van de hele zooi is jammer genoeg nog niet veel veranderd, dat na een iets fijnere, lichtere dag het ontwaken de ochtend daarna nog nachtmerrie-achtiger is.
Dat vind ik erg moeilijk om te blijven verdragen iedere ochtend opnieuw, zoiets geraak je niet gewend. Ik hoop dan ook dat het vlug weer milder wordt. Want hopen dat het ooit helemaal verdwijnt, zal ik wellicht niet meer moeten doen.

Zelfs in zaken die me een fijn gevoel gaven, sloop het nare, donkere, onwerkelijke, nachtmerrieachtige gevoel. Soms lijkt het wel of twee zijden een gevecht leveren op leven en dood. Het zware, donkere wint.
Ik houd me voor dat ik geduld moet hebben. De periode die ik nu doormaak is een hele zwarte bladzijde in mijn leven. Tegelijk voel ik dat ik in tegenstelling tot de vorige acht jaren nu wél in goede handen ben.
Deze psychiater weet wat hij doet... is ook eerlijk. Dat hij zaken niet weet of nog niet weet, nog niet kan bij de kraag vatten, verdoezelt hij niet en dat is een geruststelling. Ik krijg een eerlijk antwoord op mijn vragen, een 'levend' antwoord en geen 'mond snoerend, dood en dood makend antwoord of zo'n cliché wat niet eens gemeend was uit de praktijkboeken van ze'. In alles voel ik dat deze psychiater wél een 'eerlijke, aandachtige interesse heeft in wat ik aanbreng, vertel én vooral me ernstig neemt... (en dat niet veinst-ook dàt voel ik zeer scherp nu... in alles...)'. Hij zoekt, hij kijkt, luistert, schrijft op... niet om 'erbij te blijven' maar om aan de hand daarvan te bestuderen, na te gaan. Ik zei het al... ik ben bij hem in goede handen. Het is veilig om te vertellen wat je voelt, wat je bij de keel grijpt en ze wil dichtknijpen, wat je onder de aarde sleurt...
Los door de immense angst die er ontstond na de flater van de vorige psychiater blijft dat vertrouwen heel voor mijn huidige psychiater...! Dat zegt enorm veel...!

Ik wil de snik niet vertalen
dat vreemd pijnlijk gevoel
het snijdende mes
en het schreeuwen in mij
ik wil niets van dat alles nog voelen
en toch breekt de nachtmerrie iedere dag open
intuïtief wil ik er sinds de mis-behandeling door de vorige psychiater
slechts van gaan lopen

sinds ik mijn huidige psychiater bezoek
voel ik vertrouwen en is er opnieuw een schijn van hoop
ik en de pijn in mij worden niet langer verdoofd
de veiligheid, alertheid, bekwaamheid, kennis
het werkelijk ernstig worden genomen
en niét geveinsd...!
door de vorige werd ik vaak in die zin 
bij de neus genomen
toch bleef ik meer in hem dan mijn eigen aanvoelen geloven
hoe hij me het laatste jaar behandelde
gaf me zowat alle bewijzen
dat hij me slechts van mijn geloof in mezelf wilde beroven.

De bekwaamheid en de authenticiteit van de huidige psychiater
stelt mij in staat er nogmaals in te duiken
niet om het zwijgen te worden opgelegd
maar met herstel in het verschiet
althans het psychische lijden
draaglijk te maken
Zéker hoef ik niet bang meer te zijn
dat voel ik aan zoveel
dat deze man me als de vorige psychiater
ook als een haarbal
uit gaat braken....!

©Loreanne 2012