Niets van deze teksten mag zonder toestemming van de auteur gebruikt worden.
over depressie en persoonlijkheidsstoornis
Vrijdag 13 september 2013
Ochtend.
Opnieuw vroeg op. Een half uur hield ik het uit tot de piekermolen zich met zijn gevaarlijke messen in beweging zette, toen vluchtte ik uit bed. Voel me niet zo goed, hoofdpijn, misselijk naast de psychische duisternis en pijn in me. Is het simpel lichamelijk ongemak, een verkoudheid die broeit? Of is het opnieuw een weerslag door de psychische rotzooi Ik weet het vaak niet meer te onderscheiden (wat van wat komt). De lichtpuntjes van gisteren, een fijne ontmoeting met een onbekende vrouw ergens onderweg, dat lichtere gevoel is alweer weg. Ik dacht erna nog dat ik best met haar bevriend zou willen geraken. Die wens verwordt tot de sombere gedachte dat ik me misschien opnieuw vergis in mensen. Te goed van vertrouwen sloeg om in het omgekeerde. Sinds... en sinds. Soms ben ik bang dat er iets onheilspellends boven mijn hoofd hangt. Dat komt doordat ik me fysisch ook niet meer zo goed voel. Dat het ene zich mengt met het andere brengt me nog meer van mijn stuk. De vaak ontzettende vermoeidheid werkt op mijn gemoed.
Zoveel angsten, zoveel vragen die ik me eenmaal bij mijn psychiater niet meer kan herinneren. Zo hinderlijk dat gedachten, zaken die ik moet onthouden (ook op praktisch vlak) meteen weer wegschieten. Alsof mijn gedachten vissen werden die even uit het water springen en waar erna geen spoor meer van te bekennen is. Daarom moet ik het misschien hier aanhalen, zodat ik niet kan vergeten er op de eerstvolgende sessie over te praten. De vraag rechtuit stellen, de angst bespreken. Waarom twijfel ik zo.... aan mezelf.... aan waar ik zelf de vinger oplegde. Moet er dan werkelijk onderzoek aan te pas komen voor ik overtuigd ben van het ene of het andere? Ongelukkige zucht. Ik zit niet meer in de modder maar werd zelf modder. Mijn hele wezen lijkt modder geworden. Ik begrijp nergens nog wat van. Een poel werd het in mijn brein, in mijn hele wezen. Het maakt me bang, bang dat dit nooit meer weg zal gaan en het steeds erger zal worden. Dat ik mezelf verder zal verliezen. En altijd die vraag in me... 'wat is er aan de hand, wat gebeurt er toch...?'
Dit zou misschien een goed edéé zijn wat Annie hier schreef
Mijn stengel is hol, Zodat er water door kan vloeien; Ik kan dan groeien en bloeien Daardoor kan ik hier nu staan, In al mijn pracht en praal, voor jullie allemaal. Nikki
Je blik rustte op de huid van je handen. Wat is die dun geworden. Net zo dun als die andere huid altijd was en nog is... en die de pijn van de wereld en het leven niet tegenhield en nog steeds niet tegenhoudt, ruw en hard komt die binnen en jaagt de dood steeds door je hart.
Zal dat veranderen. Zal niet meer iedere indruk de boel van binnen kort en klein slaan en angst voor oordelen van anderen een voortdurend en daardoor uitputtend gevecht vereisen van jezelf? Dit jezelf afvragen, die bedenking neerschrijven geeft alweer een felle stroomstoot doorheen je wezen... drukt pijn en tranen tegen je ogen niet in... niet uit....
Amper vertel ik in real life nog wat ik voel. Wanneer ik het er toch een keer op waag en er geen reactie op komt, word ik daar angstig en onzeker van.
Ik herinner me nog een prof waar we vroeger les van kregen en die verschillende boeken over rouwverwerking schreef, hij zei dat veel mensen niet weten wat zeggen bvb. bij een overlijden of ander verlies of angst hebben om iets verkeerd te zeggen. Volgens hem is het beter dàt risico te nemen dan niets te zeggen... ! Ik heb die woorden onthouden. Het is ontzettend moeilijk om dan de juiste woorden te vinden... toch is het nog duizend keer moeilijker voor degene die het ervaart om géén woorden te krijgen... vermeden te worden, geen steun of troost te mogen voelen in enkele welgemeende woorden.
Vanmorgen een mail van een vriendin als antwoord op die van mij. Schrijnend en hilarisch tegelijk. Ze weet niet in welke toestand ik me bevind. Ik ga ook geen moeite doen om haar dat te laten weten. In het verleden werd ik jaren in stilte door haar veroordeeld en weet wel beter dan nog iets ervan te laten blijken. Rustig van buiten, ziek van binnen. Heel veel mensen zien het niet waardoor je je vaak heel alleen voelt met de hele ellende. Over psychische ellende ligt nog altijd een deken van schande...
Uitspraken als "Ze stellen zich aan... ze moesten eens voelen wat écht ziek zijn is, dàn, dàn zouden ze weten wat 'afzien' is... " Van zulke uitspraken, plooi je dubbel . Zelfs wanneer je met geen woord rept over hoe je je voelt, krijg je dat oordeel door je strot geboord.
Net als met fysieke ziekte kan je het soms niet meer aan om er nog maar aan te denken, je wil er soms ook niet meer over praten. Maar er is voor fysieke ziekte veel meer ongevraagd, spontaan begrip en steun en weinig veroordeling terwijl bij psychische ziekte net zulk ongevraagd onbegrip en geen steun is maar overdosissen veroordeling. Maar goed... dat is al bekend... en verenigingen die opkomen voor psychische zieken blijven zich inzetten om het taboe en onbegrip er rond te doorbreken. Nog een lange weg te gaan....
Het is zo dat het erg moeilijk is als je er zelf niet aan lijdt om het te begrijpen... maar wààrom dan meteen (ver)oordelen of onbegrip laten blijken en psychische zieken afwijzen? Waarom niet gewoon zeggen dat het voor jou moeilijk te begrijpen is maar dat je het wel probeert (tenzij onwil in de weg zit om dat te proberen... of angst).
In feite komt het er wel meer op neer dat er nog al te vaak één groot thema gevolgd wordt... Er wordt nog altijd door een deel mensen gemeten naar de eigen maatstaf, namelijk: 'als je niet bent zoals ik dan ben je niet goed'... Niet alleen op het vlak van psychische ziekten hoor... maar op alle vlakken... Huidskleur, afkomstig van het buitenland, uiterlijk, status, graad van welstand... opvoeding, bezit... enz... Neem nu als simpel voorbeeld mensen die met hun vingertje wijzen als je niet net als ze iedere week je ramen lapt.... en als het nog bij dat vingertje blijft ben je nog goed af...
Vroeg op, maar 't kan me weinig schelen. Ik sliep de uren dat ik sliep in één ruk door, dan ben je wel min of meer uitgerust. Immers vier uur wakker is best vroeg... . Ik bleef nog een half uur liggen en begreep dat ik niet meer hoefde te hopen op nog wat meer slaap. Ben dan maar opgestaan een uur geleden, 4.15u, stilletjes om ze hier niet wakker te maken. Op bed valt de wereld toch maar op me neer, de donkere wereld... pfff. Ik let niet meer op dat gevoel van uitputting dat er vaak is. Het gaat wel over of het doet dat niet . Verder na de onmiddellijke bedelving door de wereld, ga ik aan het piekeren, probeer ik te begrijpen dat wat ik toch niet zal begrijpen dus waarom daar energie aan verspillen? Waarom nog angstig zijn voor mogelijke misverstanden maar vooral omdat de wereld stil werd, je zonder dat je weet waarom vergooid wordt, genegeerd, doodgezwegen. Er wordt geen rekening meer gehouden, zo vrees ik, met kinken in kabels. Op praktisch,psychisch,fysisch vlak, lijkt het we. Ik ben blijkbaar niet de enige die geplaagd wordt door achterdocht en wantrouwen. Door allerlei zakt de rand van de afgrond nog meer weg. Ik probeer niet in paniek te geraken en in mijn gedachten te houden dat er hoe dan ook mensen zijn die me niet wegkeren. Ik besef best hoe zwaar de impact van die zaken op mij weegt en hoe bijzonder het is dat er een kans bestaat dat ik die impact in de toekomst zal kunnen milderen. Als dat eens waar zou kunnen zijn. Ben ik alvast minder angstig en niet meer afhankelijk van minder fijne houdingen van anderen. De intense pijn die de doodsdrang activeert, kunnen vermijden... het zou leven en het contact met mensen een enorm pak fijner maken én vooral minder angstaanjagend en bedreigend....
Bij die laatste paragraaf slaat er opnieuw een vuist van binnen de zaken tot moes. Hoop en angst.... angst en hoop.
Er zijn zoveel veranderingen op til, ook dat boezemt me angst in en verergert de ontreddering. Ik probeer het te relativeren en/of te negeren... maar het is als ijzig koude wind, je kan je induffelen tot je je bijna niet meer kan bewegen, toch ziet die koude nog kans je ergens te bereiken. Helemaal klopt dat beeld niet want sommige mensen voelen die kou misschien niet en weten zich werkelijk goed tegen koude te beschermen... en tegen het leven. Niet alleen door (het beeld volgend) hun kleding maar ook door eigenschappen, door omgevingsfactoren enz... .
Gisteren zag ik op National Graphic (of hoe het ook geschreven wordt) een reportage over een overlevende van de aanslag van 9/11. Woorden die hij op het einde zei, bleven me bij. Dat hij weer kon voelen. Ik herinner me de juiste woorden niet meer maar het kwam op hetzelfde neer dan de nu al enkele jaren durende toestand waarin ik zelf verkeer. Ik voel me vaak geen mam meer, geen zus, geen vriendin, geen grootmoeke, geen mens. Het enige wat ik voel is dat doffe, onwerkelijke gevoel, alsof ik niet meer ben, slechts een computer gestuurd omhulsel ben met een niet te omschrijven innerlijke pijn.
Het gevoel 'verdriet' ken ik en dat is een te plaatsen gevoel, in tegenstelling tot het hierboven aangehaalde.
Door de reportage kreeg ik weer een tikje geloof dat het goed komen kan. Dat er ook bij mij een dag kan aanbreken dat ik opnieuw het 'leven' zal voelen en me zal 'voelen' leven. Het leven weer zal kunnen beleven. Dat ik me ook weer een mam zal voelen en een zus, een grootmoeke, een vriendin... enz.
Als ik zulke dingen neerschrijf, voel ik een vlammende pijn door mij heengaan. Misschien angst dat ik daar niet zal geraken, of pijn omdat ik weet hoe het was voor ik in de zwevende luchtbel belandde en er (nog) niet uit geraak...
Het blogjes schrijven kost me nog steeds veel moeite. Altijd moet ik een weerstand overwinnen, doorheen een muur van verlamming, van dood, angst en pijn. Ik ga er doorheen omdat ik instinctief voel dat dat goed is, dat de vastgedrukte zooi dan losgewoeld kan worden.
Alles in het leven in communicatie met mensen kan verkeerd begrepen worden. Zo moeilijk om je daardoor niet te laten sturen door angst dat woorden van jouw pijn anders worden ingevuld/aangevoeld/opgenomen een perfecte wereld bestaat niet daar kan je slechts van dromen
Amper nog durven bewegen angsten uit te spreken tot het besef dat je net daardoor nog verder van het leven weg zal drijven.
Nu probeer je te spreken vanuit je pijn en je voelen niet meer ook dat te verdringen uit angst dat het anders wordt gezien beseffen dat de schrijver alleen weet wat hij/zij wil bedoelen.
Verdriet omdat wat is wat was en misschien nooit meer terugkeren zal 't vertrouwen in enkele mensen maakte een diepe val.
De houvast dat woorden/houdingen je mogelijk in de toekomst niet meer dodelijk zullen treffen omdat je een omheining zal kunnen bouwen die kompleet afsluiten op kan heffen door wat in de laatste sessies werd besproken.... 't verbindt tranen met pijn om het weder geboren worden van een sprankeltje geloof de roof van vertrouwen in jezelf speelbal van indrukken van buitenaf
zonder zelfoordeel mag je rouwen om het vergooid worden wantrouwd en afgewezen het onderhuids lesjes te worden gelezen die je verloor jij achter liet omdat ze jou niet meer moesten zou het mogelijk zijn dat zulke en nog andere zaken dat hele binnenste niet langer elke keer weer zullen verwoesten?
Treuren doe ik om verloren vrienden in dit leven en andere mensen waar ik zoveel om heb gegeven niet zozeer verloor ik ze door de dood maar vooral door het vertrouwen ooit zo'n vaststaand gegeven dat het uiteindelijk schijnt te hebben begeven.
Ik ben alle dagen vroeg wakker. Soms blijf ik nog wat liggen om de anderen niet wakker te maken, als het nog te schandalig vroeg is. Ik vind het niet erg om vroeg wakker te worden, zolang het maar niet midden in de nacht is. Al word ik in die nacht ook meerdere keren wakker de laatste maanden, gelukkig slaap ik toch telkens weer in. Soms vrij vlug, soms niet. Het geeft niet, ik maal er niet om. Vroeg gaan slapen, of laat, het maakt geen verschil, ik blijf rond 5 à 6 u ontwaken. Om niet aan een slaaptekort te gaan lijden, zorg ik ervoor niet al te laat te gaan slapen. Soms is dat geen probleem, dan kan ik niet eens een film of serie uitkijken maar word ik wakker en heb de helft of het einde ervan gemist. Zoals het nu is, gaat het goed. Ik voel me niet happy, maar dat geeft niet... ik 'voél' en dat is het bijzonderste... al voél ik door de dag vooral in perioden van rust telkens verdriet... dat verdriet moet ook de ruimte krijgen.
Wat doet leven pijn. Le-ven en het leven. Ik probeer te blijven geloven dat het weer anders gaat worden. Geduld moet ik hebben. Denk ik. Vandaag had ik geen zin om mijn kleurloze wimpers met de mascaraborstel te kleuren en dat is een zeldzaamheid als ik om boodschappen moet. Ik denk dat ik zonder mascara 'zichtbaarder' ben. Bang dat ik bepaalde mensen zou zien die ik geen enkele kijk wens te geven in mijn niet zo goed voelen. Ze mogen mijn kwetsbaarheid niet zien, ik huiver ervan er nog maar aan te denken aan hoe ze zich kunnen lopen verkneukelen. Dat gun ik ze niet. Ik ga nog liever dood. Ik gebruik mascara vaak als een soort 'bescherming' een soort 'masker'... .
Ik moest naar een soort specialist en ze was erg aardig. Ik ben er ooit nog geweest voor een ander medisch probleem en voelde me er meer op mijn gemak dan die me werd aangeraden. Deze vrouw is heel menselijk, niet arrogant of zo, eerder bezorgd en geeft ook antwoord op onzekerheden of vragen. Mensen als zij moesten er meer zijn, ik zou veel vlugger hulp zoeken voor medische problemen. Nu houdt angst voor de arts of verpleegkundige of andere hulp alleen me al tegen... zonder nog maar aan mogelijke behandelingen te denken.
Onderweg kwam ik heel wat mensen tegen die ik ken. Ze zwaaiden spontaan, blij me te zien... en ik zwaaide terug. Ook 'even' blij. Voor even dat hart dat wat minder vol pijn zit... erna komt die pijn weer terug. Toch is het goed dat die dingen gebeuren. Ik 'voel' weer meer, al is het merendeel pijn en verdriet. Mijn vorige psychiater was vooral bezig om het weg te stoppen, het te negeren... de berg is daardoor, vrees ik, niet meer te overzien.
Goed... het is ok met me, de suïcidepijn is er toch minder. Ik ben vandaag ook nog geconfronteerd geweest met een heel diep vertrouwen van mensen in mij. Dat doet goed... terwijl ook dat, hoe vreemd het ook mag klinken tegelijk pijn doet. Het is me niet onbekend. Maar het geeft niet... dat deze mensen zulk diep vertrouwen in mij hebben, vertelt me dat er toch mensen zijn die voelen dat ze dat kunnen, mij vertrouwen... die mijn diepe zijn voelen. Daar ben ik dankbaar voor.
Voel me vanavond wat beter, één en ander heeft het zachter gemaakt. Voel me zelf een beetje blij al voegde zich daar verdriet bij. Het geeft niet, het bleef zacht. Niet zoals de andere keren dat ht jaren verdoofde verdriet bovenkomt. Soms is de omvang ervan zo angstaanjagend, zo alles overspoelend als een modderstroom, dat ik er bijna niet aan durf. De boel sluit zich als het te erg wordt gelijk weer af. Ik besef wel dat het goed is dat ik terug af en toe voel. Vooral vandaag... het (normale, zachtere) verdriet, dankbaarheid, geluk, warmte, vrede er weer was. Vandaag voelde ik me weer even mens en omdat ik weet hoe vlug dat weer kan verdwenen zijn, schrijf ik het op, météén. Dat verdrietige is zacht, te verdragen. Er is geen pijn. En ik voel me dankbaar. Ik krijg hulp en daardoor komt hoop en moed. Hulp die goed is omdat ze vergezelt gaat met die diepere eerlijkheid en oprechtheid die niet bang is en die ik zo nodig heb. Hulp die niet betuttelt maar me blijft zien als een volwaardig wezen. Dankbaar ben ik er om. Ik kan en wil het niet verder uitleggen... Nu volstaat het dat alleen ik het misschien begrijp, begrijp wat ik bedoel.
Stilte, een waas van stilte. Situatie vergeten. Uit mijn brein geband. BPS, depressie én de risicovolle fysieke aandoening die nog eens de kop moest opsteken, dan moet je alle gedachten uitschakelen en dàt 'uitschakelen' van niet alleen mijn 'gedachten' gaat me sinds september 2011 griezelig goed af. Dat ik daar zo getalenteerd in schijn te zijn sindsdien heeft alles te maken met overleven, denk ik. Ik weet wel wanneer het blijft duren dit mogelijk het tegenovergestelde effect kan hebben. We werken eraan. (als een sarcastisch emotion bestond, zette ik die hier) Momenteel voel ik me comfortabel zo lang dat duurt. Alles kan me namelijk gestolen worden en dat is een erg comfortabel gevoel.
Soms is dat nog het enige dat helpt, wegkruipen... je verschuilen. Heel beperkt momenteel door fysieke ellende. Verdoofd door de medicatie. Wat niet echt positief is, want de psychische ellende verdooft niet mee... integendeel. Verder niet veel zin om in detail te gaan. Heb meer en meer de sluizen gesloten. Nog veel werk aan de winkel als het gaat om begrip voor mensen met chronische en andere depressie, voor mensen met psychische ziekten. Degene die al te veel onbegrip of veroordeling ervaren hebben, doen er wellicht net als ik het zwijgen toe. Al roer ik nog af en toe mijn mond of mijn pen. Maar nu niet. Heb er even genoeg van. Ik denk aan een vroegere vriendin... die me veroordeelde omdat ik even de 'clown' niet meer was. Geen enkel begrip voor de depressie die ik doormaakte... . Jaren later kreeg zij er een... en 'eiste' begrip en meevoelen van me. Ze was... helemaal vergeten... hoe ze mij al die tijd behandelde... maar ik niet.
Door één en ander nog graden downer binnen de downheid. Het geeft niet. Het gaat wel weer over. Ik wil daarom ook niet over de oorzaken spreken. Altijd maar zaken herhalen die steeds terugkomen, ik heb er geen zin in. Gewoon deze vervelende periode doorkomen en meteen erna vlot vergeten. Zo niet heb je immers niet genoeg energie om mogelijke nieuwe obstakels te lijf te gaan.
Hij is niet bang voor mijn suïcidepijn en mijn borderline-zijn
Hij is niet bang voor al die diepe gevoelens en voor mijn diepe, vaak confronterende eerlijk-zijn
Hij is niet bang voor de schreeuwen in mij en dat ik soms verdwijn door angst niet ben of kan zijn
Hij is niet bang voor mijn directe vragen zijn angst maakt niét dat die vragen hem zoals die lafaard van ervoor belagen
Hij is niet bang voor mijn zijn daarom kan ik er ook met alle pijn, verdriet blokkades angsten vertwijfeling ontreddering wanhoop radeloosheid en suïcidegedachten zijn
Zo'n verdriet en angst omdat ik door die andere werd geloosd en zelfs toen zijn eerlijkheid ontbrak het gaf me vrees ik de té veelste krak.
Hate you vorige psychiater voor jammer genoeg niet slechts één flater wat zei u nog op het laatst dat u me toch hielp tot het laatst? Bent u dan werkelijk nergens voor beschaamd? Oh wat jammer nou, hypocriet dat het toén ontbrekende gesprek niet meer kon zijn want ik brak je (arme sukkelaar) gelijk af met de grond???? was dan uw 'zwijgen'op àl mijn vragen alle voorgaande sessies zoooo gezond? en me daarna lafharig lozen zonder enige inleiding of grond???
Durf tenminste erkennen wat u verkeerd deed je maakte fouten en 't ergste was mijnheer de psychiater dat je niet in staat was te bekennen dat je ze beging ook die tegen het VERTROUWEN' je verbrak je eigen regel en waarom? Je briefde over wat ik u in vertrouwen vertelde over naar mijn dochter ben je zo dom? noem je dàt een futiliteit? of is het dàt wat je me verwijt dat ik én mijn dochter u betrapten, op het verbreken van uw eigen regel? moest ik daarom zo vlug mogelijk weg? Wat een lafbek van een psychiater ben jij zeg. Zo dicht zat ik bij de dood ik verkeerde in jaren niet zo in nood...!!!!!!!!!!!!!! ik vergeef het je nooit blijf dat maar onthouden vergeet het aub... nooit... nooit NOOIT...!
en u dank ik dr. Cee met u durf ik in deze nooit eerder zo bloedende zee
'k heb zo'n verdriet en pijn maar van u mag ik tenminste zijn zoals ik ben eerlijk, rechtuit en voelen nooit eerder 'zonder zin' en 'zonder doelen' 'zonder levenslust' of geloof alles in mij is voor het eerst in mijn leven volledig doof een gevolg van de opgelopen pijn én de ongelofelijke flater van Jan Klungelaar, de vorige psychiater.
'k doe zo mijn best om te blijven leven ben zo moe de genadeslag van Jan de klungelaar heeft mijn laatste greintje moed verpest
ik tracht het terug te halen en de levensvreugde ooit die téveel 'HULPVERLENERS' stalen misbruik op zoveel vlakken dat ze die ellendelingen er aub voor eeuwig en altijd uitkwakken. of tenminste zorgen dat ze leren zodat het tij voor uiterst kwetsbare hulpvragers in positieve zin kan keren.
De ene zit eindelijk in de nor dat zit alvast 'snor' hij jammerde zo zielig de laffe psycholoog 'ze wilden het allemaal zelf' stond in de krant echt een 'gezegde' aan een laffe misbruiker verwant. Wat een psychopaat zoals die steeds manipuleerde en loog.
E. eindelijk zit je waar je hoort de vijandigheid van die meenden dat ik zomaar wat verzon het heeft mij al die jaren nog meer pijn gegeven en doorboord eindelijk krijg jij E. je verdiende loon en raakt het me niet meer jouw en haar's vijandigheid of hoon Ook al kom je ooit weer vrij (hopelijk niet te vlug) ik ben blij en ik niet alleen, je kreeg wat je verdiende, een (besef dat maar) nog minieme straf jij bevat géén koren maar jij daar met je belachelijke eigenwaan, terechte viezigheid en kaf.
Om dat en nog zoveel meer was er verdriet hopeloosheid en spijt dat ik niet méér op mijn eigen intuïtie vertrouwde maar op 'die walgelijke hulpverleners hun' 'zogenaamde' ervaring, bekwaamheid en dramatisch vooral hun 'te vertrouwen zijn' afschuwwekkend hoe ze dit beschaamden en zichzelf voor eeuwig blaamden. een rotte tomaat gaat steeds erger stinken wat je ook doet of laat zo zal het ook jou vergaan en 't rotte stankjasje zal je mooi staan en mensen die je willen vertrouwen hopelijk op veilige afstand houen.
Zij verdienen de naam niet... hulpverleners als jij blijven voor de volksgezondheid beter niet vrij zijn ze dat wel controleer ze en voorkom bij heel wat hulpvragers een blijvend... kankerend en ongenééslijk gezwel.
daar kwam... oh wonder... een reactie van mezelf sterk maar tegelijk zo moe- getergd...
huilend schreeuwend van binnen maar stil van buiten
'k vraag mezelf nogmaals... 'waarom moest ik geboren worden?' was en ben ik een blaam waarom was ik geen 'mis'kraam?
heel mijn leven ben ik door mensen zelfs die me zoooo lief waren en zijn als mis-baksel behandeld. Hebben ze dit mooi 'afgehandeld' door me uit hun leven te bannen doet zo onnoemlijk veel pijn kom dit maar niet te boven 'k doe zo mijn best maar ik ben weg kan bijna niet meer zijn met dergelijke onmenselijke pijn
verdriet stroomt door mij heen snijdt door merg en been
geef (nog) niet op al zitten jarenlang te vergieten tranen strop 'k heb een goede begeleider mijn huidige 'bekwame' psychiater en mijn sterke wil vastberadenheid die pijn doet 't is moed die ik soms vervloek als die er niet was sloot ik al eeuwenlang dit 'vervloekte' levensboek.
Een stille snik een rauwe kreet voor onbegrepen maar vaak onhoudbaar leed.
Ik zou niet meer dichten ik hoef echter niemand verantwoording te geven het gaat tenslotte om mijn -al vind ik het vaak een vervloekt- leven. Alleen het begrip van mijn psychiater en de vriendschap van die werkelijke vrienden kunnen de dodelijke pijn in mij nog enigzins verlichten
Vandaag voelde ik... hoe ik van ze hou, van mijn kinderen zelfs die mijn leven door hun verwerping onbewust verhinderen ik voelde de liefde van altijd geen verwijt voor zij die me vergooiden al voelde ik maar voor even daardoor wist ik het is er nog dat stukje voelbaar leven pijnlijk weliswaar het voelen was immers even daar.
Ik kan niet om ze rouwen weet niet hoe en ik ben dit onnodige, zo onrechtvaardige verdriet en mijn leven moe waarom werd ik vergooid heb ik me te lang naar hun eisen geplooid? Wisten ze daardoor niet meer dat ik ook een mens ben? met een hart gevoel pijn verdriet gebreken maar moesten ze daarom zo wreed met mij breken?
Een goede beslissing dat ik nog wél blogs blijf schrijven maar even de gedichten stopzet hiér toch al. Die beslissing heb ik te danken aan het programma op Koppen XL gisteren. Het programma heb ik bekeken dankzij de vereniging Ups & Downs... die het me meldden via een andere site. Ik laat hier graag de link achter... in de hoop dat er meer begrip komt voor psychische zieken... en ze niet langer meer als 'aanstellers' en 'zwakken' worden versleten waardoor ze nog meer alleen komen te staan en de psychische pijn nog verveelvoudigd wordt.
Verder... dank je wel... vrienden die me blijven volgen en reageren. Die me in mijn waarde laten. Jullie hebben deze reportage absoluut niet nodig om te begrijpen en me te respecteren als mens...
Via nog een andere site kwam ik te weten dat er een zelfhulpgroep, een lotgenotengroep gaat starten voor mensen met bps op een plaats die ik tenminste kan bereiken, niet alleen qua plaats maar ook qua dag en uur... want ik ben doodsbang en uitgeput... om me s'avonds. vooral in een onbekende stad te begeven. Ik schreef me meteen in, de groep is zeer beperkt... ben bang maar tegelijk ook hoopvol... dat ik eindelijk ongeveer hetzelfde voelenden zal ontmoeten... hoop zo dat ik daardoor weer moed vat en vooral het begrip dat ik zozeer mis in mijn omgeving... daar wel vind. Dat geeft moed... het andere ontmoedigt. Dat ze me betuttelen knabbelt aan mijn waarde, al is het goed bedoeld, ik ben ziek maar niet debiel. En het doet pijn dat ze het eerste wel weten maar het tweede vergeten.
Verder ben ik de psychiater die ik bezocht vanaf 14 oktober 2011 nog altijd dankbaar... heel dankbaar... Vorige week... heb ik getelefoneerd... en mogen delen... de pijn.... Deze week... vroeg ik om een extra sessie... kreeg ze. Niet veel woorden nodig. Voel me als mens behandeld... en gehoord... ernstig genomen én toch in mijn waarde gelaten... ik word er niet betutteld... niet behandeld als een zieke geest... maar de pijn die door zo weinig mensen als werkelijke pijn wordt aanzien... wordt door hem wel als ernstig gezien... en mijn gevecht ook. Ik haat alle mensen die niet weten wat ze doen... als ze menen me voor die pijn en mijn blogjes te moeten veroordelen... en ik wens al haat ik ze zo erg... dat ze nooit hetzelfde hoeven meemaken.
Alle deuren zijn verdwenen en de ramen zitten dicht door een muur ben ik omsloten en ik vind nergens nog licht in de tranen die niet stromen ben ik bezig te verdrinken moet ik dan nog verder zinken?
kijk hoe 't leven stil verdwijnt 'k brak eruit niet aangelijnd weet niet langer wat is waarheid wat is waar geen hulp lijkt nog te baten noch advies van hier of daar want mijn moed kreeg teveel gaten alles voelt onnoemelijk zwaar
'k verspil uw tijd mijn psychiater waarom vond ik u toch zoveel later zou het anders zijn gegaan als u toen mijn behandeling had gedaan
'k gaf het op na de sessie vandaag al mijn technieken helpen niet beken dat echt niet graag lezen, spreken, 'k bleef proberen keer op keer maar de zin onbreekt, ik kan niet meer.
ben omsloten door een muur 't leven brandt als bijtend zuur kijk wat overblijft en mijn bewegen stil verstijft
alle doelen zijn klinisch dood ja... 'k verkeer in hoge nood
Verbinding verbroken en ik verdoken voel me zo gebroken.
vreselijke stilte om me heen iets fundamenteels verdween.
Bang werd ik van mijn gedichten de pijn in al mijn uren en gezichten.
Doorbijten hoeveel pijn 't werd me vaak verweten want dat soort pijn kennen ze niet willen er ook niets van weten
Doorbijten waarvoor hoor ze beschuldigen 't heilige gorgel- en roddelkoor
Doorbijten voor mezelf zodat ik niet ook nog door hun onbegrip en niet te overtreffen heiligheid het onderspit delf.
Doorbijten en vragen om hulp volgende keer want zo... zo kan het niet langer zo lukt het niet meer.
Probeer eens te kijken niet weg maar naar want dat doe je daar je verstopt je pijn zodat het leed voor deze psychiater niet zichtbaar kan zijn je kijkt voortdurend weg zo ontzettend bang en dit vreemde in doodsangst weglopen duurt al erg lang.
Zo bang om je in die intense kwetsbaarheid en verdriet nog te laten zien de martelingen ooit blijken te groot.
Besef je eindelijk dat je niet op mensen zelfs niet op die je lief zijn in zulke mate kan vertrouwen?
Je telt... oh ja... -tenminste 'nu' nog wel....- niet heus als menselijk wezen maar als een ding voor hun comfort
begrijp je min of meer wat ik bedoel ken je ook soms of vaak dit gevoel?
Je tracht het te verdrijven en ondanks de pijn jezelf te blijven terwijl voel je je verder sterven 't gevoel dat je niet bestaat blijft immers bloeden alsof een scherpe scherf verwoed blijft kerven.
Iedere letter vormde een woord en ieder woord bevestigde de psychische moord. Iedere letter sneed als een mes niet langer ontvankelijk voor gemeenheid, wreedheid, wrok als afstraffing of les. Iets is in mij gebroken niemand kan het nog merken het blijft verdoken Huilen zal het van binnen en bloeden het hart de mensheid waaronder sommige naasten lijken zo verhard of ben ik door allerlei trauma's zodanig verward?
Een substantie inhoud omhulsel alles schijnt aanwezig alleen de geest ontbreekt het wezenlijke van het wezen niemand kan dat ding nog een lesje lezen.
Dood van verdriet en pijn van de dodelijke onverschilligheid er niet meer te mogen zijn 't onbegrip of d'onverschilligheid de nijd de venijnige of stille veroordelingen en beschuldigingen de schijnheiligheid de zogenaamd 'oneindige' goedhartigheid van zogenaamde vrienden die je gek genoeg nu niet meer weten te vinden.
Doodgezwegen als je het waagde jezelf te profileren ze zullen je eens leren jij... jij mag je niet verweren... je mag je slechts laten domineren betuttelen en 't voorwerp wezen van die zichzelf toch zo oneindig goed menen als je nog tranen kon laten stromen je zou daar en voor nog zoveel meer willen wenen
Je ziet met ogen die niemand vermoedt je voelt met een hart waarvan niemand écht voelt hoe het bloedt
Alles beving, blokkeerde verwoestte, doodde maar nu niet meer alles en nog veel meer doet té veel zeer.
Ochtend.
. Zelfs wanneer je met geen woord rept over hoe je je voelt, krijg je dat oordeel door je strot geboord.
.
Ik gebruik mascara vaak als een soort 'bescherming' een soort 'masker'... .
6 reacties op dit bericht
sterkte hé, lieverd
Een dikke knuffel lieverd xxxxx
Zodat er water door kan vloeien;
Ik kan dan groeien
en bloeien
Daardoor kan ik hier nu staan,
In al mijn pracht en praal,
voor jullie allemaal.
Nikki
dag lieve lieve lieverd
Groetjes en een knuffel van mij
Gezellige avond en een fijn weekend kom ik je wensen.
misschien kunt u het opschrijven en meenemen naar de psych, lieverd
Eeen dikke steunknuffel xxxxx
waren er alleen maar vallende sterrren
Nikki