Donderdag 20 september 2012
Wat...
Ach, wat kan ik vertellen? Het is steeds hetzelfde. Het ontwaken en die vreemde, hevige, ondefinieerbare pijn, de vraag of je dat blijft verdragen, wil blijven verdragen. En dan sta je op omdat je brein je stuurt dat te doen zodat het draaglijker wordt. Je drinkt koppen koffie en doet allerlei in keuken en woonkamer en je zet enkele stappen in de frisse ochtendlucht. Dan probeer je het van je af te schrijven terwijl je voelt hoe dof je ogen zijn en leeg je blik, de pijn die zeurt en knaagt in je lijf. Je haalt je schouders op, niet heus maar innerlijk terwijl je voelt hoe moe je het allemaal bent. Een gelatenheid, onverschillige conclusies dat je er je beter kan bij neerleggen. Je treurt zelfs niet meer om de verloren levensvreugde, zoveel laat je Syberisch dus volslagen koud. Zelfs dàt het je koud laat, laat je koud. Je bent op de goede weg 
(sarcastisch)... Ik heb vandaag opnieuw een lijstje gemaakt met zaken die ik kan doen. Geen overbodige luxe, me dunkt.
Geschreven door Lore om 08:52
Reageer op dit bericht
in plaats van jou onbekenden af te kraken.
