Dinsdag 10 september 2013
Gisteren zag ik op National Graphic (of hoe het ook geschreven wordt) een reportage over een overlevende van de aanslag van 9/11. Woorden die hij op het einde zei, bleven me bij. Dat hij weer kon voelen.
Ik herinner me de juiste woorden niet meer maar het kwam op hetzelfde neer dan de nu al enkele jaren durende toestand waarin ik zelf verkeer. Ik voel me vaak geen mam meer, geen zus, geen vriendin, geen grootmoeke, geen mens. Het enige wat ik voel is dat doffe, onwerkelijke gevoel, alsof ik niet meer ben, slechts een computer gestuurd omhulsel ben met een niet te omschrijven innerlijke pijn.
Het gevoel 'verdriet' ken ik en dat is een te plaatsen gevoel, in tegenstelling tot het hierboven aangehaalde.
Door de reportage kreeg ik weer een tikje geloof dat het goed komen kan. Dat er ook bij mij een dag kan aanbreken dat ik opnieuw het 'leven' zal voelen en me zal 'voelen' leven. Het leven weer zal kunnen beleven. Dat ik me ook weer een mam zal voelen en een zus, een grootmoeke, een vriendin... enz.
Als ik zulke dingen neerschrijf, voel ik een vlammende pijn door mij heengaan. Misschien angst dat ik daar niet zal geraken, of pijn omdat ik weet hoe het was voor ik in de zwevende luchtbel belandde en er (nog) niet uit geraak...
Het blogjes schrijven kost me nog steeds veel moeite. Altijd moet ik een weerstand overwinnen, doorheen een muur van verlamming, van dood, angst en pijn. Ik ga er doorheen omdat ik instinctief voel dat dat goed is, dat de vastgedrukte zooi dan losgewoeld kan worden.
Geschreven door Lore om 07:48
Reageer op dit bericht
Ik gebruik mascara vaak als een soort 'bescherming' een soort 'masker'... .
2 reacties op dit bericht
Verzorg je maar verder goed he
Wees oprecht...
Houd je hoofd trots omhoog
ook jij mag er zijn
met je fouten en gebreken
met missers en streken
Maar laat die houding varen
als je iets hebt te verklaren
Toon je spijt, wees oprecht,
als je sorry zegt
Nikki
blogjes schrijven is moeilijk, lieverd, maar je kunt het hoewel het moeilijk is voor u