voelen

Zandstormen woeden
op welke manier
kan je jezelf nog behoeden...?
Grote druppels in de goot
overstromen
zaaien dood.
Schreeuwen, huilen, roepen
geluidloos en verstomd
Gevoelens achter grendel
de mond gesnoerd, op slot
onverschillig
geworden voor het leven
en het lot...?
Of verdoofde ontreddering
't moedig tot vertwijfeld
streven....?

©Loreanne 2012

afbeelding= mijn vorige psychiater...!!!!!
Ik voel me vandaag op een heleboel fronten niet zo best. Vermoeidheid wellicht van de afgelopen dagen. Ergens ook een verkoudheid opgelopen of iets anders onder de leden want ondanks een kamertemperatuur van 21 graden had ik zowel gisteren als vandaag kou.
Zelfs dat wat me alle dagen rust geeft, daar kon ik vandaag niet eens aan denken of ik voelde me gelijk nog slechter.
Ik ben uiteindelijk opgehouden me te verzetten tegen de teneerdrukkende uitputting en k' nam enkele tijdschriften van Knack waarin ik wat bladerde en las wat me kon boeien. Het enige wat me echt boeide was het kruiswoordraadsel oplossen en meedoen aan de wedstrijd wat ik alleen doe als de prijs me interesseert. 
Heb daarna toch weer een klus op me genomen die misschien toch te zwaar was maar ik ben het tegenwoordig zo beu te wachten op alle beloftes van die zogenaamd die karwei voor mij zullen opknappen dat ik steeds meer karweien zelf opknap. Ik word namelijk ook depressief van daar allemaal te blijven tegen moeten aanstaren.
Het vergde echter zo'n krachtinspanningen die ik na de afgelopen dagen niet meer zo blijk te kunnen waarmaken dat ik misselijk werd, en zowaar ook nog draainissen kreeg, het zweet gutste langs mijn rug en erna voelde ik me, hoe kan het ook anders, nog ellendiger. Ik ben ook abnormaal kortademig. Rusten moet ik... rusten. En dat zal nu toch wel beter lukken zeker? Nu ik deze klus toch al voor een groot deel klaarde?
Ik ben moe en down en niets kan me nog veel schelen. Ik dacht aan die ik verloor, die me niet meer moeten is beter geformuleerd. Ik kan mezelf en anderen wijsmaken wat ik wil maar het leven veranderde erdoor en helemaal en bijzonder drastisch, toen ook de vorige psychiater die ik heel heel moeizaam mijn vertrouwen schonk me dumpte als slachtafval. Het hoeft voor mij sindsdien niet meer. Ik zal me proberen die momenten te herinneren dat anderen me nodig hebben. Het is soms erg moeilijk er ook om te geven. Toch zet ik me ervoor in. Ik prent in mijn hoofd dat ik het ze niet kan aandoen.
Morgen is het een jaar geleden dat het kikkervisje me dumpte per mail. In feite is het een sukkel waar je medelijden mee moet hebben. En gek genoeg heb ik dat ook. Hij is zo doorzichtig als goedkope plastic.

Ach waar maakte ik me druk om... Dergelijke creaturen zijn het niet waard om je druk over te maken.
We hebben de wisser genomen en hebben gewist, de hele tekst die ik schreef. Hoe mensen zich gedragen, zou je niet mogen raken want ach het zegt zoveel van ze zelf.
Vandaag begin ik de dag heel vroeg zoals je ziet. En niet zo goed eveneens. Maar dat ik aan het wissen ben gegaan, is zeker verstandig.
Met mijn verstand op nul begin ik deze dag.

Gedurende een maand zijn er in mijn leven nog meer zware zorgen bijgekomen. Ik kan nog oneindig veel meer verliezen dàn ik al verloor. Ik kan er hier  helaas niets over vertellen. Als ik er privé over vertel, weet ik niet eens of de mensen die ik het vertel beseffen wat het voor me betekent. Gezien de soms nietszeggende reacties. Uitgezonderd die enkele vriendin die me laat weten dat ze me kent. Door haar begrip knok ik verder... ook voor degene die me lief zijn en die me laten voelen dat ze me (nog) niet kunnen missen.
Degene die niet beseffen wat ik doormaak... het kan me bitter weinig nog schelen... Ondertussen ken ik mijn vrienden en wéét ik welke mensen wérkelijk om me geven en niet alleen in woorden. Degene die beseffen hoe het is voor me... Het zijn er bitter weinig. Ik ben erg moe nu. En al dat geleuter rondom me is als gezoem van bijen. Dwazen... dwazen.. dwazen.
Ik ben helaas niet in staat om normale bezoekjes af te leggen, dus onthou ik me van dat evenement tot ik er opnieuw toe in staat ben.
Soms vraag ik me af om anderen ook zoveel tijd stoppen in het lezen van wat ik schrijf als ik in dat van ze en ondanks mijn geestestoestand ook nog vanuit mijn hart op ze wil reageren...
Bedroevend is het resultaat. Meeleven is helaas niet meer van deze tijd. Ze willen slechts inééen of andere top staan met loze, nietszeggende berichtjes... hun hart spreekt niet meer... alleen hun gevoel van in de top-leeghoofd met leeghoofdige berichten staan... Werkelijk lezen bij anderen doen ze niet meer, meeleven dat kennen ze niet meer... Misschien geloven ze dat alleen hun leed er toe doet? Dat fysisch leed het enige is wat zwaar om dragen is? Zo weinig meeleven pur sang... altijd opnieuw dat op zichzelf betrekken. Psychisch lijden is 'zot als een achterdeur'... ? Stompzinnige idioten die menen dat fysisch lijden het enige is wat telt... of die omdat hun verstand het niet naar behoren doet ze maar aan het schelden moeten om wat ze niet KUNNEN begrijpen omdat hun verstand en geweten, hun hart daartoe niet in staat is.
Lees wat erover psychisch lijden te lezen valt...  Zwaarder om dragen... maar natuurlijk moet je dat eerst aan de lijve voelen... als je tot één van die mensen behoort die menen dat alleen fysisch lijden 'lijden' is.
Ik kots die wereld er vandaag uit... en die wereld daarmee bedoel ik al die zelfgenoegzame creaturen die menen dat hun beweringen dé werkelijkheid vertegenwoordigen... en die niet verder kijken dan hun neus lang is... Niet erg lang. Vandaag geef ik er de brui aan, even genoeg van alles en iedereen.