nuchter verslag van de dag

Ik wil de snik niet vertalen
dat vreemd pijnlijk gevoel
het snijdende mes
en het schreeuwen in mij
ik wil niets van dat alles nog voelen
en toch breekt de nachtmerrie iedere dag open
intuïtief wil ik er sinds de mis-behandeling door de vorige psychiater
slechts van gaan lopen

sinds ik mijn huidige psychiater bezoek
voel ik vertrouwen en is er opnieuw een schijn van hoop
ik en de pijn in mij worden niet langer verdoofd
de veiligheid, alertheid, bekwaamheid, kennis
het werkelijk ernstig worden genomen
en niét geveinsd...!
door de vorige werd ik vaak in die zin 
bij de neus genomen
toch bleef ik meer in hem dan mijn eigen aanvoelen geloven
hoe hij me het laatste jaar behandelde
gaf me zowat alle bewijzen
dat hij me slechts van mijn geloof in mezelf wilde beroven.

De bekwaamheid en de authenticiteit van de huidige psychiater
stelt mij in staat er nogmaals in te duiken
niet om het zwijgen te worden opgelegd
maar met herstel in het verschiet
althans het psychische lijden
draaglijk te maken
Zéker hoef ik niet bang meer te zijn
dat voel ik aan zoveel
dat deze man me als de vorige psychiater
ook als een haarbal
uit gaat braken....!

©Loreanne 2012

Zelfs in zaken die me een fijn gevoel gaven, sloop het nare, donkere, onwerkelijke, nachtmerrieachtige gevoel. Soms lijkt het wel of twee zijden een gevecht leveren op leven en dood. Het zware, donkere wint.
Ik houd me voor dat ik geduld moet hebben. De periode die ik nu doormaak is een hele zwarte bladzijde in mijn leven. Tegelijk voel ik dat ik in tegenstelling tot de vorige acht jaren nu wél in goede handen ben.
Deze psychiater weet wat hij doet... is ook eerlijk. Dat hij zaken niet weet of nog niet weet, nog niet kan bij de kraag vatten, verdoezelt hij niet en dat is een geruststelling. Ik krijg een eerlijk antwoord op mijn vragen, een 'levend' antwoord en geen 'mond snoerend, dood en dood makend antwoord of zo'n cliché wat niet eens gemeend was uit de praktijkboeken van ze'. In alles voel ik dat deze psychiater wél een 'eerlijke, aandachtige interesse heeft in wat ik aanbreng, vertel én vooral me ernstig neemt... (en dat niet veinst-ook dàt voel ik zeer scherp nu... in alles...)'. Hij zoekt, hij kijkt, luistert, schrijft op... niet om 'erbij te blijven' maar om aan de hand daarvan te bestuderen, na te gaan. Ik zei het al... ik ben bij hem in goede handen. Het is veilig om te vertellen wat je voelt, wat je bij de keel grijpt en ze wil dichtknijpen, wat je onder de aarde sleurt...
Los door de immense angst die er ontstond na de flater van de vorige psychiater blijft dat vertrouwen heel voor mijn huidige psychiater...! Dat zegt enorm veel...!

Het ontwaken is iedere dag een nachtmerrie. Omdat de donkere, zware, onwerkelijke, pijnlijke massa die ik verder vandaag alleszins niet kan beschrijven me meteen verplettert nog voor ik goed en wel besef wakker te zijn. Een abnormale vermoeidheid eveneens die noopt tot de hele dag op je bed blijven liggen maar de nare, akelige gevoelens dwingen je dan weer op te staan zodat het draaglijk blijft.
Aan dat element van de hele zooi is jammer genoeg nog niet veel veranderd, dat na een iets fijnere, lichtere dag het ontwaken de ochtend daarna nog nachtmerrie-achtiger is.
Dat vind ik erg moeilijk om te blijven verdragen iedere ochtend opnieuw, zoiets geraak je niet gewend. Ik hoop dan ook dat het vlug weer milder wordt. Want hopen dat het ooit helemaal verdwijnt, zal ik wellicht niet meer moeten doen.

Ben weer om de twee dagen bezig met een uurtje studeren 'psychopathologie'. Gek hoor maar het doet me goed. Ik kom tot rust als ik dingen kan begrijpen... en door dit alles te bestuderen, begrijp ik allerlei en kom ik tot innerlijke rust. Ik kan het niet alle dagen omdat ik vrij vlug pijn in schouders en armen krijg als ik daar zit te schrijven. Ik hoef me nergens om te haasten, moet geen examen afleggen hé... kan studeren op mijn eigen tempo... en dat is heel langzaam. Ik ben wel vrij ongeduldig hoor, wil meteen dat hele boek uit... maar ik wil het ook héél goed begrijpen waardoor ik het dus héél langzaam bestudeer, zaken opschrijf.... Het is als iets proeven... bewust, genietend van iedere hap. Ik voel opnieuw mijn honger naar kennen... De studies die ik vorige keer deed, die kan ik nog niet aan... omdat de confrontatie met zaken die toen in mijn leven gebeurden nog te erg zijn, me doen schreeuwen van binnen.
Maar deze studie... ik smul ervan... heel langzaam... ieder woord opdrinkend... en de woorden die ik niet begrijp... het woordenboek ligt naast mij.  Ik hoef na die vorige studies ook niets meer te bewijzen, dat scheelt. Ook wat een vriendin me zei bij ons afspraakje eerder deze vakantie... maakt dat ik dat voel... dat ik niets meer hoef te bewijzen... en wat ik doe voor mezelf mag en kan doen.

Daarna heb ik ook nog even geklust in de tuin. Ligt het aan me of was het werkelijk zweet-weer? Het water gutste weer in beekjes over mijn gelaat en rug. Ik denk dat ik met vertraging sinds enkele weken in de menopauze beland ben. Het kan me wat.

Nu rust ik uit hier achter het scherm... met mijn biertje.
Ik kan het niet meer aan om momenteel bezig te zijn met dé brieven, ook niet met de notaatjes die mij en mijn nieuwe wél goede, respectvolle psychiater zouden kunnen helpen... ik moet het even laten rusten.
Ik voel zoveel verdriet, ik kan het niet benoemen, het is er, ik weet niet waarom of waardoor.  Het leven kan me even niets meer schelen... ik voel het amper. En als ik wat voel... dan is het dit... een zinken in een poel van onbenoembare ellende.

Het minste werkt me op de zenuwen merk ik... getater, gedoe... daarom ben ik ook liever alleen.

Het zijn geen goede ingrediënten
om met mensen om te gaan
weet het wel
een onzichtbaar
maar pijnlijk
verraderlijk psychisch gezwel
de angst
en overgevoeligheid
bij ieder prikje net wat anders
of iets wat je ongerust maakt
alle pedalen kwijt

verlatingsangst, of om te worden veroordeeld
afgewezen of vergooid
achtergebleven
al eerder van zoveel wat je lief was
beroofd

overboord gooi je sindsdien zo vaak alle voorzichtigheid
je weet best hoe pijnlijk ze is
en wat ze je bezorgen kan
jouw overgevoeligheid
 absurde zaken van de laatste jaren
hebben niet veel meer in jou overgelaten
om die verwoestende storm of orkaan
die dan in je woedt te kunnen bedaren
de angst verandert je in een jou vreemd wezen
dat niet meer vertrouwt
en slaat en klauwt
uit angst nog meer mensen te verliezen
je slaat ze weg voor zij je wegslaan
zo hoef je niets meer te vrezen?
omdat jezelf weg hebt geslagen
voor ze het met jou hebben gedaan.

Een snik van binnen
en een kreet van pijn in mij
het blijft evenwel stil naar buiten stiller dan ooit 
want de rots wil niet breken
alles wat woekert
komt maar niet vrij
en het leven dat ik ooit voelde
is nog steeds niet terug bij mij.

dat ik kwetste
is niet goed te maken
kan me beter een volgende keer
tijdig uit de voeten maken
voor ik de angst volg
 dat omdat die man
de vorige psychiater niet te vertrouwen was
niemand dat meer kan zijn of is
'k wou dat ik tenminste van de gevolgen van die schok
afkomen kan
en er weer iets meer geloof in goede bedoeling
van mensen was.

Gek om te constateren dat ik ondanks zoveel pijn in mijn leven
toch steeds mensen mijn vertrouwen kon blijven geven
sinds vorig jaar toen de vorige psychiater me dacht per mail
te moeten lozen
kan ik het niet meer, moet ik steeds oeverloos veel angst
en wantrouwen uit het lek geslagen bootje hozen.

© Loreanne 2012