Naar de inhoud

CHRONISCHE DEPRESSIE, PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS,

Niets van deze teksten mag zonder toestemming van de auteur gebruikt worden.
akke.beakke.be
over depressie en persoonlijkheidsstoornis

Stabiel











Stabiel als een iglo op de noordpool.
Gaar gestoofd als witte kool.
Ik blijf stil
van binnen kil
Met lege ogen blijf ik kijken
naar al die mensen
die vergeefse moeite doen
om al de opgemerkte pijnlijke plooitjes glad te strijken. 
Wat een bof
dat ze zolang kunnen volhouden
te doen 'alsof'.

Gooi zoveel ongemeende woorden de wereld in,
ik trap er alvast niet in.
Het sceptisch gevoel en het akelige detecteren
kan ik helaas niet afleren.

Velen zijn geroepen
maar weinigen uitverkoren,
ik zie het kaf zo scherp onder het koren.
De ongemeende heiligenprentjes 
hebben al làng hun heiligenkrans verloren.
Al die komedie en het ongemeende medeleven
waarnaar leidt dat streven?
Naar een opwaardering van hun ego, zo zielig man
alsof dat door anderen te betuttelen en de goeroe uit te hangen
ooit blijven kan.

Wat denk je te weten van anderen
probeer eerder je eigen denkbeeld te veranderen.
Kijk wat je schrijft en doet.
Put jij moed
uit het anderen betuttelen,
de grote goeroe uit te hangen
in de hoop dat ze je met oneindig veel roosjes zullen behangen?
Wat loop je hoog op met jezelf
hol klinkt je stem in het lege gewelf.
Neem jij ooit de tijd om te lezen wat er staat
wanneer stop je met dat stom geblaat?

Eindeloos wachtend op een welgemeend woord
en dan komt het... verstoord.
Zelden komt er een menselijk bericht
eerder een goeroeboodschap, zonder hart, zonder licht.
't Heeft al meerdere keren onheil gesticht.

Vriendschap wordt soms als begrip ijdel gebruikt
gefnuikt
want je bent slechts een middel ter verhoging van hun egootje
wat een zootje.

Wat is werkelijk voelen en net zo werkelijk begrip?
Het is als een kleine stip.
Die je kan voelen in je hart.
En die je zelden verplettert of verwart.

Stil ga je daarom een ander pad
want hun geleuter ben je hartstikke zat.

Je laat ze lullen en hoog van de toren blazen.
Ze zijn als met reclameboodschappen bedrukte glazen.
Om anderen met hun ongemeend geleuter te behagen.
In de hoop dat ze nog meer vaandels met eigen lof
kunnen dragen.

'k Werd zo moe van zulke mensen
'k ging ze zowaar verwensen.
Pijn zo hevig, verlaten
door al dat zielloze blaten.
 
Maar nu laat je ze, besteedt geen energie meer aan die groep
het is geen troep
ze weten simpelweg niet beter
ze begrijpen er niets van, voor geen meter.
Dat is niet eens zo erg, wel dat ze menen van wel...
dàt precies dat... vergrootte het gezwel.

Je nam afstand van hun gezwam.
Je bent niet langer lam.
Je blijft in alle talen zwijgen... 
als je voelt dat je anders een zenuwtoeval zal krijgen...
van hun oh zo wijze raad
hun zo verheven geblaat.
Weten dat ze niet eens weten over wie het gaat.
Tja... precies zoals het in dit ingewikkeld leven nu eenmaal gaat.
Mensen worden zo vaak onderschat.
Het hoort niet langer dat zij er zo onder lijden.
Onder al dat gekwaak van die wijsgerige kikkers
en het gejank en geronk van die valse kat.
 
Je laat ze... laat ze... die vol zijn van zichzelf en van hun woorden
en je staat niet langer toe dat die domme uitspraken je in de toekomst nog zullen vermoorden.

Wie zou haar nog kennen
vooral de leuteraars zullen aan die nieuwe inslag
moeten wennen.

Wat een hekel heeft ze aan een mensen en hun woorden zo onecht
De toestand beslecht
Er is niet langer onrecht
ze went zich nog alleen maar tot 'écht'.

Mensen als kikkers met zielloos gekwaak
voortaan Syberisch doof voor ze
Teveel en te vaak
ging er energie naar ze en dat veroorzaakte pijn.
Dat is voorbij, zo zal het niet langer gaan, zo zal het nooit meer zijn.
Ze negeert ze... ze hakt ze na deze keer hopelijk niet nog een keer fijn. 

©Loreanne 2013








Geschreven door Lore om 17:36 Reageer op dit bericht

20 reacties op dit bericht

Nikki12 oktober 2013 om 10:25

Veel beterschap gewenst xxxx

Image and video hosting by TinyPic
Liefde, doet de mens groeien,
iedere dag opnieuw
weer opgestart.
Enkel goud en geld,
zullen eens de aarde schroeien.
Rijkdom zit immers
in je hart!

Nikki
Annie & Rogier11 oktober 2013 om 12:16

Lieve groetjes vanwege DEWESTHOEK


8JlFtn1.jpg Vele lieve groetjes vanwege Annie & Rogier

Nikki11 oktober 2013 om 10:00

Gaat het lieverd xxxx

Image and video hosting by TinyPic 
Het begint nu...
 we kunnen blijven
 hangen en dwalen in het toen
 Maar nu is het moment om
echt iets met je leven te doen
Nikki
Nikki10 oktober 2013 om 11:04

Graag was ik hier om je een fijne dag te wensen lieverd

Vandaag is het drie maanden dat ik afscheid heb moet nemen van mijn lieve broer
Image and video hosting by TinyPic
Diep in mijn hart ligt een sleutel,
maar niemand kan hem zien..
Deze sleutel geeft toegang tot mijn ziel,
mijn ik, mijn beste kant misschien..
Nikki

Nikki9 oktober 2013 om 15:18

Gaat het wat met je lieverd

Image and video hosting by TinyPic
 Ik blijf spontaan...
Wat een ander ook zegt
 ik weet hoe ik ben
 Zacht, Warm en oprecht
Ik blijf spontaan
Al word er over mij gepraat
Het maakt me niets meer uit
als iets iemand niet aanstaat
 Ik blijf spontaan
En geniet van het leven
omdat ik van mezelf weet
 dat ik alles heb gegeven.
Nikki
Annie & Rogier9 oktober 2013 om 10:47

Hallo, lieverd


Ruw00V6.jpg Vele lieve groetjes vanwege Annie & Rogier

Annie & Rogier8 oktober 2013 om 10:47

Lieve groetjes vanwege DEWESTHOEK


XDih89s.jpg Vele lieve groetjes vanwege Annie & Rogier

Nikki7 oktober 2013 om 11:53

Een fijne nieuwe week toegewenst lieverd xxxx

Image and video hosting by TinyPic
Geluk sluipt naar binnen
door een deur waarvan je
niet wist dat je
die opengelaten had
Nikki
Annie & Rogier7 oktober 2013 om 08:32

kom nog eens kijken hoe het is met u, lieverd


R4VIYsg.jpg Vele lieve groetjes vanwege Annie & Rogier

Annie & Rogier5 oktober 2013 om 11:23

Lieve groetjes vanwege DEWESTHOEK


fO6Qz0i.jpg Vele lieve groetjes vanwege Annie & Rogier

Nikki5 oktober 2013 om 10:35

Denk maar eerst goed aan jezelf lieverd

Image and video hosting by TinyPic
Wees niet bang of gevreesd
 na regen komt zonneschijn
Dan is het weer feest
 hopend dat het eeuwig
 zo fantastich zal zijn
Nikki
Annie & Rogier4 oktober 2013 om 11:12

zorg in ieder geval zo goed mogelijk voor uzelf, lieverd


QcYwykA.jpg Vele lieve groetjes vanwege Annie & Rogier

Nikki4 oktober 2013 om 10:26

Gaat het wat lieverd wat ongerust xxxx

Leuk dat er een speciale dag voor onze dieren is,
maar eigenlijk zou het iedere dag dierendag
moeten zijn want niet alleen op 4 oktober moet
 je ze verwennen,of extra aandacht geven
Image and video hosting by TinyPic 
Het lukt me niet,
 ik krijg geen letter op papier
Zoveel zinnen in mijn hoofd,
 maar 't lukt niet,
 mijn denken lijkt verdoofd
Ik wil me zo graag uiten,
verwoorden wat ik diep weg voel,
zodat ik af kan sluiten en toe
kan geven aan een nieuw gevoel
Nikki
Nikki3 oktober 2013 om 15:43

Ik denk aan je lieverd xxxx

Image and video hosting by TinyPic
Er is geen weg,die geen weg heeft,
Elke weg heeft zijn bereik
 bereik het mooier,dan het mooier
De afslag is er altijd,hou koers aan de weg
 de weg heeft ook zo'n zijn eigen weg,
 maar op elke weg een samenkomst,
om een weg in te kunnen slaan.
Nikki
Nikki2 oktober 2013 om 14:57

Hoe gaat het met je lieverd xxxx

Image and video hosting by TinyPic
 Niets komt voor niets op je pad.
Soms maak je mee, dat iets niet lukt.
 Dat is niet leuk, maar wel leerzaam.
 Je groeit, van alles, wat je te verwerken krijgt.
Ga af, op wat nu wel lukt en vroeger niet.
 Je ervaart dan, dat je gegroeid bent.
Volg je intuïtie en negeer de criticus.
Kritisch zijn en kijken naar jezelf mag,
 zolang het maar geen afbreuk doet aan jezelf.
Ga uit, van wat je wel kunt en volg je hart…
Nikki
Nikki1 oktober 2013 om 17:15

Lieve groetjes lieverd

Image and video hosting by TinyPic
Mijn mooiste platen
Wat muziek betreft ben ik een mens
 die gauw tevreden is met zijn wens
mooie muziek is zoals gedichten
je gevoel erop richten
 dat is de wens van iedere dichter en muzikant
 en wordt gehoord in gans het land
 Nikki
Annie & Rogier1 oktober 2013 om 15:35

Lieve groetjes vanwege DEWESTHOEK


Ce9j12w.jpg Vele lieve groetjes vanwege Annie & Rogier

Nikki30 september 2013 om 14:53

Dit heb je toch weer mooi geschreven

Image and video hosting by TinyPic
Als je met de juiste toon begint aan de dag
 Zal deze bekroond worden met mooie muziek
Komt de beloning met een gulle lach
 Zeker als het eindigt met romantiek
 Nikki
Annie & Rogier30 september 2013 om 10:10

Lieve groetjes vanwege DEWESTHOEK


zU5fmbP.jpg Vele lieve groetjes vanwege Annie & Rogier

Annie & Rogier29 september 2013 om 11:08

dat heb jij zeer mooi geschreven, Lieverd


WkglXJa.jpg Vele lieve groetjes vanwege Annie & Rogier

Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

Overrompelend

Overrompelend. Binnen de nachtmerrie die je buiten wil blijven houden.
Steun. Handen. Woorden. Vertrouwen van mensen in jou. 
Overrompelend. Je kan niet in detail, want details zijn gevaarlijk. Nu.
Wat mensen van je denken. Het kan je even bitter weinig schelen. Die kracht mankeer je. Hoe bizar. Je registreert.... 
Het goede greep je net zo bij de keel. Al die emoties werden teveel.

Ze weten. Zo weinig. Die niet afwezig blijven... ben ik dankbaar.




Geschreven door Lore om 15:07 11 reacties Reageer op dit bericht

Een beeld



















Een beeld

alsof met veel touw

de uit elkaar vallende delen

bijeen worden gehouden

Een beeld


En pijn

die niet durft ademen

de schreeuw die stil blijft


Verslagen

door inslagen

Stil verwerkend

met een vleug verdringing

omdat de weg anders veranderen zal

in een ravijn.


©Loreanne


Geschreven door Lore om 09:16 1 reactie Reageer op dit bericht

Stilletjes bezig blijven.

Gedachten op stop. Stilletjes bezig blijven. Zonder al te veel denken. Zombie-bestaan is even noodzakelijk. 

Tot het weer draaglijker wordt.

Kan het niet verder beschrijven, ik geloof ook niet dat ik dat wil.

Bedankt alvast allemaal voor jullie steun.


Geschreven door Lore om 15:21 5 reacties Reageer op dit bericht

Waarom?



Plots... dat telefoontje...
Je bevond je net ergens...
In vroegere tijden zou je ervan genoten hebben...
Nu liet het je Syberisch koud...
Je wou... alleen maar naar huis...
Dat telefoontje...
Je kon er na... 2 jaar wachten... eindelijk... terecht.
Het liet je koud.
Je zei 'ja'.
Maar je kon net zo goed 'neen' zeggen.
Je zei geen 'neen'... misschien dicteerde je nog op slaapstand werkende verstand je 'ja' te zeggen.
Who knows.
Vandaag werk je, zwoeg je, doe je, met een dood lijf, lege ogen en je voelt niet veel... en als je voelt, voelt het niet bij je behorend. Je bent niet meer.
Dat wordt niet zo goed begrepen. Daardoor wordt hét nog zwaarder om dragen. Ze denken dat je voélt, en dat doe je ook... je voelt de dood, de pijn, de wanhoop... maar je voelt niet dat wat het allerbelangrijkste is voor jou 'JEZELF'.
Klotewereld, kloteleven, klote onbegrip... klote daardoor zo immense gevoel van eenzaamheid.... klote klote, klote... zo klote.
Is het dan zoooo moeilijk om begrepen te worden?


Geschreven door Lore om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

ommezwaai








Ommezwaai
verloren draai

Ommezwaai
al dat gekakel
en gekwek
van een kraai.

Ommekeer
leven doet zeer
en alle woorden
bijzonder dom
't gekronkel in bochten is zo stom
Die 't hardste roepen
je moet jezelf wezen
zijn soms net diegene die je 't hardste moet vrezen

©Loreanne 2013


Geschreven door Lore om 08:05 9 reacties Reageer op dit bericht

onzin













Onzin. Onzinnig. Zinloos.
Te gek om los te lopen.
Maar ik loop nog los.
In een vreemde bui.
We komen er wel.
We weten alleen niet waar.
En wanneer.
Of hoe.
Nou moe.
Zo voel ik me momenteel, leeg, me van geen kwaad (of goed) bewust
zo onnozel ongeveer als een naar de wereld der mensen
gapende koe.

Geschreven door Lore om 07:40 Reageer op dit bericht

hinderlijk





























'k Heb zo vaak het gevoel (vaak ben ik me pas erna daarvan bewust) dat ik me steeds voor al wat ik doe/zeg/voel/schrijf/niet doe... moet verklaren. In feite komt het erop neer dat ik mijn hele bestaan lijk te moeten verantwoorden... :-(
Waarom is dat zo? Uit angst afgewezen, veroordeeld, verafschuwd, minacht te worden
Lastig... en dat is belachelijk licht uitgedrukt.
Het maakt ziek en onzeker, al vloeit het dan voort uit onzekerheid die voortvloeit uit een minieme eigenwaarde of een gebrek eraan...:-?
Die eigenwaarde is niet bepaald gegroeid na verwerpingen, vergooiingen, dumpingen, afwijzingen.
Dat hoop ik ook om te kunnen keren.
Dit alles geschreven met alweer een opvlammende hevige pijn en een oorverdovend gehuil van binnen. Van buiten oog ik wellicht als een  boeddhistisch kalm maar ook weemoedig wezen.

Ik heb weer veel hinder van woorden die ik net wou neerschrijven en die de seconde erna al een serieuze denkoefening vragen om ze me te herinneren. Soms vind ik het woord niet meer terug, of een gebeurtenis...dit keer wel na veel inspanning. Ook dat verschijnsel boezemt me angst in en bemoeilijkt het schrijven. Het gaat niet om een moeilijk woord of uitdrukking maar om een belachelijk eenvoudig woord zoals 'licht'... :cry:

Geschreven door Lore om 10:20 4 reacties Reageer op dit bericht

paniek










Soms voel ik paniek opkomen. Om hoe ik me voel. Vlug gedachten afleiden, 't wegduwen, doe ik dan.

Hoeveel inspanning vergt het proberen te verwoorden wat is. Als ik mijn gevoel daarin volgde, stopte ik opnieuw met blogjes schrijven.
Het gevolg zou zijn, datik opnieuw verder zink in de dikke, verzwelgende modder. Als ik -hoeveel moeite het me ook kost-, erover schrijf en probeer te benoemen, al was het deels, wat is, dan krijg ik er kijk op, hou ik de verzwelgende, verstikkende modder enigzins op afstand, hou tenminste tegen dat die me helemaal omgeeft en in zich opneemt.

Als ik er zelfs hoe langer, hoe minder in slaagde me ook naar mijn psychiater kenbaar te maken, is dit een alternatief om te vermijden dat de zinloosheid toeneemt... de modder me helemaal gaat doen verdwijnen.

Daarom, omdat ik besef dat dit een hulpmiddel is, doe ik nog meer moeite om de weerstand telkens te doorbreken.
Eenmaal ik bezig ben, gaat het toch vlotter dan een tijd geleden.
Ook al gaat het schrijven gepaard met pijn, verdriet en een bloedstollende schreeuw in dat binnenste van me.

Ik moest plots denken aan een fysieke ziekte... je kan onderzocht worden, benoemen wat de klachten zijn, allerlei toestellen helpen bij het onderzoek, gerichte vragen... fysiek waarneembare klachten en symptomen....
Zoveel bij psychische ziekte kan niet op die manier gedecteerd worden. De klachten zijn moeilijk benoembaar, toestellen kunnen niet registreren wat je voelt, het kost enorme moeite om de klachten te benoemen.
De ironie wil bovendien dat net psychische problemen blokkeren dat je erover praat of kunt praten terwijl dat een belangrijk deel uitmaakt om een beeld te krijgen van wat er aan de hand is.
Als je daarbij zonder dat al moeilijk kan verwoorden wat is, wordt het nog hachelijker.
Wanneer je daardoor niet ernstig genomen wordt of er een verkeerde diagnose gesteld wordt, geraak je van de wal in de sloot. Of wanneer een totaal verkeerd beeld van je ontstaat.

In mijn geval kon ik het best wel verwoorden, (al is dat ooit anders geweest...! ) Echter nu merk ik hoe moeilijk het ook voor mij is geworden. 
Vandaag,dit blogje, ik voel dat ik het helder kan verwoorden, dus gelukkig besef ik dat het kan lonen de weerstand te doorbreken....
Maar het is niet meer altijd zo... soms dansen de woorden in mijn brein of danst er niets meer in, is er gewoon ook daar een traag stromende vloed modder.
Geschreven door Lore om 08:06 Reageer op dit bericht

willen delen



















Onmacht om te verwoorden
ondanks 't verlangen om te delen
het leven verstomde, wat werd het stil
en de stroom woorden ging verloren
't werd zo ijzig, ijl en kil.

Onmacht om te verwoorden
wat er ronddraait, huilt en scheurt
niet veel dat nog opbeurt
ondanks de inspanning
was er na hun, ook mijn eigen verbanning

©Loreanne 2013


 



Geschreven door Lore om 12:50 Reageer op dit bericht

Dat deed ik al even...



















Opschrijven wat er gebeurt, wat ik voel, wat is en wat was, gedichten en andere teksten, die nam ik al minstens een jaar mee naar mijn psychiater.
In het begin niet telkens. Nu wel. Omdat ik ervoer hoe moeilijk het voor me werd om alles onder woorden te brengen. Door allerlei. Door het geplof in mijn hoofd, of het ijl worden, of een te langdradig verslag van onbelangrijke zaken, door het telkens wegschieten van gedachten, door het ongewild vergeten... door...en door... enz...
Omdat printinkt duur is en het uitprinten te omslachtig werd in deze toestand, schrijven met mijn pen me nog amper lukte, schafte ik me ongeveer een jaar geleden (denk ik) een tablet aan, in promotie wegens showmodel. Sindsdien neem ik dat iedere week mee en lees ik mijn teksten op blogs of elders geschreven voor tijdens een deel van mijn sessie. Dat is zoveel beter... aan de hand daarvan bespreken ook. Ik dwaal en verdwaal niet langer... en ik heb niet telkens het gevoel nààst de kwestie gepraat te hebben.
Ik heb ook ervaren dat ik niet de hele sessie best voorlees, zodat het geen vlucht wordt en er ruimte rest om erover praten.
Alles doet pijn, is ontzettend moeilijk, maar ik wil volhouden al is dat andere er ook nog steeds. Daarom zet ik mijn gedachten vaak op 'stop'... en ga als leeghoofd door mijn dag. Vreemde technieken heb ik, maar het enige wat mij daarbij kan schelen is dat ik het red en blijf volhouden.
Geschreven door Lore om 13:47 2 reacties Reageer op dit bericht

Dank je

















Dank je voor alle steun. Het doet deugd en het geeft tegelijk pijn.
Dat verschijnsel is me niet onbekend.
Het heeft met alles wat gebeurt nu te maken.
Nogmaals... dank je wel allemaal.

Geschreven door Lore om 12:42 Reageer op dit bericht

Ochtend.




















Opnieuw vroeg op. Een half uur hield ik het uit tot de piekermolen zich met zijn gevaarlijke messen in beweging zette, toen vluchtte ik uit bed. Voel me niet zo goed, hoofdpijn, misselijk naast de psychische duisternis en pijn in me. Is het simpel lichamelijk ongemak, een verkoudheid die broeit? Of is het opnieuw een weerslag door de psychische rotzooi Ik weet het vaak niet meer te onderscheiden (wat van wat komt).
De lichtpuntjes van gisteren, een fijne ontmoeting met een onbekende vrouw ergens onderweg, dat lichtere gevoel is alweer weg. Ik dacht erna nog dat ik best met haar bevriend zou willen geraken. Die wens verwordt tot de sombere gedachte dat ik me misschien opnieuw vergis in mensen. Te goed van vertrouwen sloeg om in het omgekeerde. Sinds... en sinds. Soms ben ik bang dat er iets onheilspellends boven mijn hoofd hangt. Dat komt doordat ik me fysisch ook niet meer zo goed voel. Dat het ene zich mengt met het andere brengt me nog meer van mijn stuk. De vaak ontzettende vermoeidheid werkt op mijn gemoed.

Zoveel angsten, zoveel vragen die ik me eenmaal bij mijn psychiater niet meer kan herinneren. Zo hinderlijk dat gedachten, zaken die ik moet onthouden (ook op praktisch vlak) meteen weer wegschieten. Alsof mijn gedachten vissen werden die even uit het water springen en waar erna geen spoor meer van te bekennen is. Daarom moet ik het misschien hier aanhalen, zodat ik niet kan vergeten er op de eerstvolgende sessie over te praten. De vraag rechtuit stellen, de angst bespreken. Waarom twijfel ik zo.... aan mezelf.... aan waar ik zelf de vinger oplegde. Moet er dan werkelijk onderzoek aan te pas komen voor ik overtuigd ben van het ene of het andere? Ongelukkige zucht. Ik zit niet meer in de modder maar werd zelf modder. Mijn hele wezen lijkt modder geworden. Ik begrijp nergens nog wat van. Een poel werd het in mijn brein, in mijn hele wezen. Het maakt me bang, bang dat dit nooit meer weg zal gaan en het steeds erger zal worden. Dat ik mezelf verder zal verliezen. En altijd die vraag in me... 'wat is er aan de hand, wat gebeurt er toch...?'
Geschreven door Lore om 06:43 6 reacties Reageer op dit bericht

Je huid























Je blik rustte op de huid van je handen. Wat is die dun geworden. Net zo dun als die andere huid altijd was en nog is... en die de pijn van de wereld en het leven niet tegenhield en nog steeds niet tegenhoudt, ruw en hard komt die binnen en jaagt de dood steeds door je hart.

Zal dat veranderen. Zal niet meer iedere indruk de boel van binnen kort en klein slaan en angst voor oordelen van anderen een voortdurend en daardoor uitputtend gevecht vereisen van jezelf?
Dit jezelf afvragen, die bedenking neerschrijven geeft alweer een felle stroomstoot doorheen je wezen... drukt pijn en tranen tegen je ogen niet in... niet uit....
Geschreven door Lore om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Zwijgzaam.



















Amper vertel ik in real life nog wat ik voel. Wanneer ik het er toch een keer op waag en er geen reactie op komt, word ik daar angstig en onzeker van.

Ik herinner me nog een prof waar we vroeger les van kregen en die verschillende boeken over rouwverwerking schreef, hij zei dat veel mensen niet weten wat zeggen bvb. bij een overlijden of ander verlies of angst hebben om iets verkeerd te zeggen. Volgens hem is het beter dàt risico te nemen dan niets te zeggen... ! Ik heb die woorden onthouden.
Het is ontzettend moeilijk om dan de juiste woorden te vinden... toch is het nog duizend keer moeilijker voor degene die het ervaart om géén woorden te krijgen... vermeden te worden, geen steun of troost te mogen voelen in enkele welgemeende woorden.


Vanmorgen een mail van een vriendin als antwoord op die van mij. Schrijnend en hilarisch tegelijk. Ze weet niet in welke toestand ik me bevind. Ik ga ook geen moeite doen om haar dat te laten weten. In het verleden werd ik jaren in stilte door haar veroordeeld en weet wel beter dan nog iets ervan te laten blijken. Rustig van buiten, ziek van binnen. Heel veel mensen zien het niet waardoor je je vaak heel alleen voelt met de hele ellende. Over psychische ellende ligt nog altijd een deken van schande... 

Uitspraken als "Ze stellen zich aan... ze moesten eens voelen wat écht ziek zijn is, dàn, dàn zouden ze weten wat 'afzien' is... "
Van zulke uitspraken, plooi je dubbel:cry: . Zelfs wanneer je met geen woord rept over hoe je je voelt, krijg je dat oordeel door je strot geboord.

Net als met fysieke ziekte kan je het soms niet meer aan om er nog maar aan te denken, je wil er soms ook niet meer over praten. Maar er is voor fysieke ziekte veel meer ongevraagd, spontaan begrip en steun en weinig veroordeling terwijl bij psychische ziekte net zulk ongevraagd onbegrip en geen steun is maar overdosissen veroordeling. 
Maar goed... dat is al bekend... en verenigingen die opkomen voor psychische zieken blijven zich inzetten om het taboe en onbegrip er rond te doorbreken. Nog een lange weg te gaan....

Het is zo dat het erg moeilijk is als je er zelf niet aan lijdt om het te begrijpen... maar wààrom dan meteen (ver)oordelen of onbegrip laten blijken en psychische zieken afwijzen? Waarom niet gewoon zeggen dat het voor jou moeilijk te begrijpen is maar dat je  het wel probeert (tenzij onwil in de weg zit om dat te proberen... of angst).

In feite komt het er wel meer op neer dat er nog al te vaak één groot thema gevolgd wordt... Er wordt nog altijd door een deel mensen gemeten naar de eigen maatstaf, namelijk: 'als je niet bent zoals ik dan ben je niet goed'...
Niet alleen op het vlak van psychische ziekten hoor... maar op alle vlakken... Huidskleur, afkomstig van het buitenland, uiterlijk, status, graad van welstand... opvoeding, bezit... enz...
Neem nu als simpel voorbeeld mensen die met hun vingertje wijzen als je niet net als ze iedere week je ramen lapt.... en als het nog bij dat vingertje blijft ben je nog goed af... :shock:

Geschreven door Lore om 06:50 2 reacties Reageer op dit bericht

vroeg op





























Vroeg op, maar 't kan me weinig schelen. Ik sliep de uren dat ik sliep in één ruk door, dan ben je wel min of meer uitgerust. Immers vier uur wakker is best vroeg...:shock: . Ik bleef nog een half uur liggen en begreep dat ik niet meer hoefde te hopen op nog wat meer slaap. Ben dan maar opgestaan een uur geleden, 4.15u, stilletjes om ze hier niet wakker te maken.
Op bed valt de wereld toch maar op me neer, de donkere wereld... pfff.
Ik let niet meer op dat gevoel van uitputting dat er vaak is. Het gaat wel over of het doet dat niet :-? .
Verder na de onmiddellijke bedelving door de wereld, ga ik aan het piekeren, probeer ik te begrijpen dat wat ik toch niet zal begrijpen dus waarom daar energie aan verspillen?:cry:
Waarom nog angstig zijn voor mogelijke misverstanden maar vooral omdat de wereld stil werd, je zonder dat je weet waarom vergooid wordt, genegeerd, doodgezwegen.
Er wordt geen rekening meer gehouden, zo vrees ik, met kinken in kabels. Op praktisch,psychisch,fysisch vlak, lijkt het we. Ik ben blijkbaar niet de enige die geplaagd wordt door achterdocht en wantrouwen.
Door allerlei zakt de rand van de afgrond nog meer weg. Ik probeer niet in paniek te geraken en in mijn gedachten te houden dat er hoe dan ook mensen zijn die me niet wegkeren.
Ik besef best hoe zwaar de impact van die zaken op mij weegt en hoe bijzonder het is dat er een kans bestaat dat ik die impact in de toekomst zal kunnen milderen. Als dat eens waar zou kunnen zijn. Ben ik alvast minder angstig en niet meer afhankelijk van minder fijne houdingen van anderen. De intense pijn die de doodsdrang activeert, kunnen vermijden... het zou leven en het contact met mensen een enorm pak fijner maken én vooral minder angstaanjagend en bedreigend....

Bij die laatste paragraaf slaat er opnieuw een vuist van binnen de zaken tot moes. Hoop en angst.... angst en hoop.

Er zijn zoveel veranderingen op til, ook dat boezemt me angst in en verergert de ontreddering. Ik probeer het te relativeren en/of te negeren... maar het is als ijzig koude wind, je kan je induffelen tot je je bijna niet meer kan bewegen, toch ziet die koude nog kans je ergens te bereiken. Helemaal klopt dat beeld niet want sommige mensen voelen die kou misschien niet en weten zich werkelijk goed tegen koude te beschermen... en tegen het leven. Niet alleen door (het beeld volgend) hun kleding maar ook door eigenschappen, door omgevingsfactoren enz... .
Geschreven door Lore om 05:58 Reageer op dit bericht











Gisteren zag ik op National Graphic (of hoe het ook geschreven wordt) een reportage over een overlevende van de aanslag van 9/11. Woorden die hij op het einde zei, bleven me bij. Dat hij weer kon voelen.
Ik herinner me de juiste woorden niet meer maar het kwam op hetzelfde neer dan de nu al enkele jaren durende toestand waarin ik zelf verkeer. Ik voel me vaak geen mam meer, geen zus, geen vriendin, geen grootmoeke, geen mens. Het enige wat ik voel is dat doffe, onwerkelijke gevoel, alsof ik niet meer ben, slechts een computer gestuurd omhulsel ben met een niet te omschrijven innerlijke pijn. 

 Het gevoel 'verdriet' ken ik en dat is een te plaatsen gevoel, in tegenstelling tot het hierboven aangehaalde.

Door de reportage kreeg ik weer een tikje geloof dat het goed komen kan. Dat er ook bij mij een dag kan aanbreken dat ik opnieuw het 'leven' zal voelen en me zal 'voelen' leven. Het leven weer zal kunnen beleven. Dat ik me ook weer een mam zal voelen en een zus, een grootmoeke, een vriendin... enz.

Als ik zulke dingen neerschrijf, voel ik een vlammende pijn door mij heengaan. Misschien angst dat ik daar niet zal geraken, of pijn omdat ik weet hoe het was voor ik in de zwevende luchtbel belandde en er (nog) niet uit geraak... :cry:

Het blogjes schrijven kost me nog steeds veel moeite. Altijd moet ik een weerstand overwinnen, doorheen een muur van verlamming, van dood, angst en pijn. Ik ga er doorheen omdat ik instinctief voel dat dat goed is, dat de vastgedrukte zooi dan losgewoeld kan worden.
Geschreven door Lore om 07:48 2 reacties Reageer op dit bericht

Alles in het leven
















Alles in het leven
in communicatie met mensen
kan verkeerd begrepen worden.
Zo moeilijk om je daardoor
niet te laten sturen door angst
dat woorden van jouw pijn
anders worden ingevuld/aangevoeld/opgenomen
een perfecte wereld bestaat niet
daar kan je slechts van dromen

Amper nog durven bewegen
angsten uit te spreken
tot het besef dat je net daardoor
nog verder van het leven weg zal drijven.

Nu probeer je te spreken
vanuit je pijn
en je voelen
niet meer ook dat te verdringen
uit angst dat het anders wordt gezien
beseffen dat de schrijver alleen
weet wat hij/zij wil bedoelen.

Verdriet omdat wat is
wat was
en misschien nooit meer terugkeren zal
't vertrouwen in enkele mensen
maakte een diepe val.

De houvast
dat woorden/houdingen je mogelijk in de toekomst
niet meer dodelijk zullen treffen
omdat je een omheining zal kunnen bouwen
die kompleet afsluiten op kan heffen
door wat in de laatste sessies werd besproken....
't verbindt tranen met pijn
om het weder geboren worden
van een sprankeltje geloof
de roof
van vertrouwen in jezelf
speelbal van indrukken van buitenaf

zonder zelfoordeel
mag je rouwen
om het vergooid worden
wantrouwd
en afgewezen
het onderhuids lesjes te worden gelezen
die je verloor
jij achter liet
omdat ze jou niet meer moesten
zou het mogelijk zijn
dat zulke en nog andere zaken
dat hele binnenste niet langer
elke keer weer
zullen verwoesten?

Treuren doe ik
om verloren vrienden in dit leven
en andere mensen waar ik zoveel
om heb gegeven
niet zozeer verloor ik ze door de dood
maar vooral door het vertrouwen
ooit zo'n vaststaand gegeven
dat het uiteindelijk
schijnt te hebben begeven.



Geschreven door Lore om 09:32 3 reacties Reageer op dit bericht

alle dagen vroeg wakker

Ik ben alle dagen vroeg wakker. Soms blijf ik nog wat liggen om de anderen niet wakker te maken, als het nog te schandalig vroeg is. :shock:
Ik vind het niet erg om vroeg wakker te worden, zolang het maar niet midden in de nacht is. Al word ik in die nacht ook meerdere keren wakker de laatste maanden, gelukkig slaap ik toch telkens weer in. Soms vrij vlug, soms niet.
Het geeft niet, ik maal er niet om.
Vroeg gaan slapen, of laat, het maakt geen verschil, ik blijf rond 5 à 6 u ontwaken. Om niet aan een slaaptekort te gaan lijden, zorg ik ervoor niet al te laat te gaan slapen. Soms is dat geen probleem, dan kan ik niet eens een film of serie uitkijken maar word ik wakker en heb de helft of het einde ervan gemist. :lol:
Zoals het nu is, gaat het goed. Ik voel me niet happy, maar dat geeft niet... ik 'voél' en dat is het bijzonderste... al voél ik door de dag vooral in perioden van rust telkens verdriet... dat verdriet moet ook de ruimte krijgen.
Geschreven door Lore om 07:49 2 reacties Reageer op dit bericht

Wat doet leven pijn...

Wat doet leven pijn. Le-ven en het leven. Ik probeer te blijven geloven dat het weer anders gaat worden. Geduld moet ik hebben. Denk ik. :cry:
Vandaag had ik geen zin om mijn kleurloze wimpers met de mascaraborstel te kleuren  en dat is een zeldzaamheid als ik om boodschappen moet.
Ik denk dat ik zonder mascara 'zichtbaarder' ben. Bang dat ik bepaalde mensen zou zien die ik geen enkele kijk wens te geven in mijn niet zo goed voelen. Ze mogen mijn kwetsbaarheid niet zien, ik huiver ervan er nog maar aan te denken aan hoe ze zich kunnen lopen verkneukelen. Dat gun ik ze niet. Ik ga nog liever dood. :roll: Ik gebruik mascara vaak als een soort 'bescherming' een soort 'masker'... .

Ik moest naar een soort specialist en ze was erg aardig. Ik ben er ooit nog geweest voor een ander medisch probleem en voelde me er meer op mijn gemak dan die me werd aangeraden. Deze vrouw is heel menselijk, niet arrogant of zo, eerder bezorgd en geeft ook antwoord op onzekerheden of vragen. Mensen als zij moesten er meer zijn, ik zou veel vlugger hulp zoeken voor medische problemen. Nu houdt angst voor de arts of verpleegkundige of andere hulp alleen me al tegen... zonder nog maar aan mogelijke behandelingen te denken.:shock:

Onderweg kwam ik heel wat mensen tegen die ik ken. Ze zwaaiden spontaan, blij me te zien... en ik zwaaide terug. Ook 'even' blij. Voor even dat hart dat wat minder vol pijn zit... erna komt die pijn weer terug. Toch is het goed dat die dingen gebeuren. Ik 'voel' weer meer, al is het merendeel pijn en verdriet. 
Mijn vorige psychiater was vooral bezig om het weg te stoppen, het te negeren... de berg is daardoor, vrees ik, niet meer te overzien.

Goed... het is ok met me, de suïcidepijn is er toch minder. Ik ben vandaag ook nog geconfronteerd geweest met een heel diep vertrouwen van mensen in mij. Dat doet goed... terwijl ook dat, hoe vreemd het ook mag klinken tegelijk pijn doet. Het is me niet onbekend. Maar het geeft niet... dat deze mensen zulk diep vertrouwen in mij hebben, vertelt me dat er toch mensen zijn die voelen dat ze dat kunnen, mij vertrouwen... die mijn diepe zijn voelen. Daar ben ik dankbaar voor. 


 
Geschreven door Lore om 12:37 Reageer op dit bericht

Meer van CHRONISCHE DEPRESSIE, PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS,

↑ Terug naar de berichten