Ik schrijf en wis... maak een site aan en wis ook die... tot ik de goede formule vind... een waarin ik kan ventileren... een waarin ik niet langer verdwaal. Weinig verleden... alleen maar heden...? Laat ik beginnen met vandaag. Hoe ik s'ochtends wakker word en opnieuw onder het donsdeken wil kruipen, me verschuilen voor de dag, voor het leven, voor mezelf. Hoe ik wil blijven liggen... maar toch moet opstaan... omdat ik de gedachten anders niet langer kan weghouden. Dan vervul ik de ochtendlijke klusjes... een kop koffie maken, tanden poetsen, hondje uitlaten. En dan aan het schrijven van de verlossende woorden... Moe voelen... en niet rusten... betekent misselijkheid. Ik kwam vier dagen niet verder dan het kleine toertje met mijn hondje... Ik nam wel iedere dag een douche maar mijn haren werden niet gekamd. Ik at en straks hoop ik ook was in de machine te stoppen... ik vrees gezien het uur dat het voor morgen zal zijn. Als ik stop met bezigheden en rust zonder leesvoer... krijg ik pijn, psychische pijn... die zo voelbaar is dat ik nare zaken wens... Daar vertel ik liever niet meer over. Ik kreeg andere medicatie. Ik was daarvan zo misselijk en voelde me platgeslagen voor anderhalve dag. Ik nam me voor daar niet mee verder te gaan. Mijn evenwicht en het volhouden is al zo breekbaar, onnodige risico's vermijden dus. Ik hou het bij de oude medicatie al is ze dikmakend. Vorige week werd ik ziek, ook weer op het randje een krak in mijn rug. Het werkt op mijn gemoed dat de dagen wanneer ik me wat beter voel, geveld word door lichamelijk klachten als ik niet angstvallig de grenzen die ik zelden tijdig voel, in de gaten hou. Het komt erop neer dat ik er al-tijd rekening moet mee blijven houden. Ook als er niets aan de hand schijnt te zijn. Zelfs de belachelijkste uitstap, kost me minstens twee dagen ziekte als ik niet op voorhand rust inbouw, als ik niet tegelijk verschillende rustpauzes inbouw én op tijd, als ik niet belachelijk doseer. Ik vind het belachelijk dat doseren terwijl je je kiplekker lijkt te voelen.
Ik moest me afsluiten, afschermen van bepaalde instanties, personen daarbinnen. Omdat het onbegrip of de ongevoelige opmerkingen die er soms gemaakt worden, me nog zieker maken. Dat was vorige week het geval. Deze week werd een uitstapje gepland... het jaagt me angst aan... de zorg om me voor te bereiden om het toch maar te kunnen laten doorgaan... Meestal wens ik dat uitje niet eens meer... Zelfs in de zeldzame momenten dat ik nog uitkijk naar zaken blijft dat gevoel jammer genoeg niet tot het zover is. Ik leerde echter er geen of amper aandacht aan te schenken. Als het vastgelegd is zoveel mogelijk mij daaraan te houden. Soms is het echter nodig aan de andere zijde toe te geven en mezelf niet te dwingen toch te gaan. Het maakt dingen vaak nog erger, nog ondraaglijker. Precies dat evenwicht vinden en vooral voelen, is moeilijk... nooit weten wààr je nu precies goed aan doet. De ene keer is wél gaan beter. De andere keer kom je nog ellendiger terug. Ik heb ervaren hoe rust het zware, ondraaglijke gevoel milder maakt... niet meteen... soms moet ik een uur of wat geduld hebben en me proberen te concentreren op het boek dat ik lees. Tijd nu om te rusten.
Ik schreef de zoveelste mail, nam de zoveelste keer de telefoon in mijn hand maar werd van de ene instantie naar de andere gestuurd... Zenuwslopend zoeken, slopende spanning en druk, oeverloos blijven vragen naar je recht... het resultaat is dat ik nog net zo min recht heb als voor ik de hele weg aflegde... Alleen voel ik me uitgeput door de behandeling, een pingpongbal die van de ene naar de andere zijde wordt geklopt. Ik val door de mazen van het sociale vangnet, naast de medische problemen die ik heb, werd het nog een pak moeilijker. Ik kan er bijna niet meer van slapen. In mij is bijna steeds een schreeuw aanwezig. Dat gevoel aan je lot overgelaten te worden. Het wordt me soms te veel. Dat ik in deze situatie verzeild geraakte, is niet mijn schuld en toch word ik jaar na jaar steeds harder afgestraft. Ik weet niet waar dit eindigen moet.
Bemoedigend dat de ochtend vandaag iets lichter verliep. Ik ontwaakte zonder die zware, donkere kwal die me meteen bij het prille ontwaken opslokt. Mijn hondje was rustig bij het buitengaan. Ik droomde maar dit keer niets akeligs. In een van de dromen kwam mijn tante voor. Verder herinner ik me niets meer van de dromen. (ik weet dat het er minstens drie waren) Waar gewoonlijk dromen me uitputten, deden ze dat nu niet, ik voelde me uitgerust... dat is lang geleden. Ik bereid me voor op wat komen moet... en ook dat ik moed moet houden. Verder wil ik niet denken. Gisteren vulde ik formulieren in. Belachelijk hoe zelfs dat me uitput. Na het eerste formulier begon ik zo erg te beven dat ik moest ophouden. Rusten, wasgoed ophangen, daarna het tweede formulier.Vandaag nog enkele regeltjes en opnieuw iets dat me geen druk meer zal bezorgen.
Het leek wel een voorgevoel. Gewoonlijk te moe om tijdens avonduren nog achter de computer te zitten. Een heel eind in de namiddag rustte ik uit. Omdat ik ondertussen al vijf dagen slechts met ons hondje een klein stapje maakte, kon ik wat beweging na die rust wel gebruiken. Ik dweilde de woonkamer en herstelde enkele badkamertegels. Daarna kwam de trap aan de beurt en een deel van de badkamer. Daarna was rust weer een must maar wat heb ik het heerlijk gevonden eindelijk nog eens iets te kunnen verzetten (wat ik hier verzetten noem, was vroeger een peuleschil, nu een reuze opgave). Ik sorteerde kleding uit mijn kasten... en dan... juist ja opnieuw rusten. Gelukkig hoefde ik niet meer te koken... want ik kon gewoon niet anders meer dan kreupel door het huis strompelen. Er is nog spaghetti voor twee dagen. Een glaasje wijn erbij... en opnieuw op de sofa... liggend, de pijnlijke delen met kussens gestut. Ik ben het ondertussen in feite gewend en let er niet meer op. Ben al dankbaar dat ik af en toe normale dagdelen heb en door de vele rustdagen ook niet meer alle dagen als een robot de straat door moet strompelen. Ik ben uitzonderlijk laat dus... nog achter mijn computer gaan zitten. Ik wilde eerst van het idee afzien maar iets trok me ernaar. Het leek wel een voorgevoel. Ik opende mijn mail en het berichtje dat ik ontving, gaf mijn hart vleugels. Er kwam voor het eerst sinds hoe lang een glimlach om mijn lippen. Een lieve mail van mijn broer. Die band kreeg zelfs mijn moeder niet stuk. Er was ook een foto van hem toegevoegd. Ik zag mijn broer al in geen tijden meer en dus was ik héél erg blij met de foto. Ik zette ze op mijn bureaublad als achtergrond. Ik moet nu naar bed... de medicatie begint te werken... waardoor ik stilaan aan het tollen ga. Goed dat ik het voorgevoel heb gevolgd en de computer toch even heb opgezet, ik ga met de glimlach slapen. Morgen staan er leuke dingen op het programma, een uitje met mijn jongste een een vriendin van haar... Ik merk dat ik me niet werkelijk verheug op uitjes, ze gaan grotendeels aan me voorbij. Het kan me weinig schelen.
Overdag gaat het weghouden van problemen, en andere bijzonder nare zaken nog net. De ene keer wat vlotter dan de andere. Echter voor het slapen gaan is het een moeilijke onderneming. Of wanneer je ontwaakt. Even blijven liggen is er daarom zelden bij. Het leven is erg vlak momenteel. Geen pieken, geen dalen... niet eens lichte glooiingen. Geen fijn gevoel. Komt het door de medicatie? Misschien. Ik heb ze verminderd maar nog steeds is alles één lijn. Deze depressie lijkt in niets op de vorigen. Ik zou willen zeggen dat het hopelijk de laatste is, maar ik weet dat ik dat niet moet doen. Er zijn zaken die niet meer genegeerd of ontkend moeten worden. Het blijft moeilijk om ze te aanvaarden omdat je blijvend af te rekenen hebt met onbegrip, minimalisering en negaties. Je doet amper nog moeite om je kenbaar te maken of over jouw toestand te spreken, je te verdedigen omdat onbegrip het allemaal nog erger maakt. Dus zwijg je zoveel mogelijk behalve bij je psychiater en een goede vriendin die weet waarover je spreekt omdat ze je al zo lang kent en weet wat jou ondermijnde en nog ondermijnt, wat uiteindelijk je benen onder je romp sloeg. Ondanks de zoveel levensjaren psychische pijn bleef je vechten en lachen, bleef je alle zooi trotseren... tot dat niet meer lukte.
Na het schrijven, ging ik na eerst even platte rust aan het rommelen. Dit keer was de wiegstoel aan de beurt, die lag volgeladen, zaken die een strijkbeurt behoeven, die moeten hersteld worden... of versteld... en ook een stuk stof, de derde lap voor een kamerscherm. Ik sorteerde de stukken en ben aan de lap voor het kamerscherm begonnen, de overige twee... werkte ik verleden jaar af... Goed... dit klusje is geklaard... de ene zijde naaide ik liggend op de sofa, de andere zijde moest ik ter plekke naaien en afwerken... staande dus... Daarna was een pauze opnieuw noodzaak... zeker door het uitje gisteren. De laatste portie spaghetti is binnen... met anderhalf glaasje wijn. Ondertussen twee mensen wisten me te vertellen dat het niet goed is dat je alcohol gebruikt en fibromyalgie hebt. ... Nu... dat kan best zo voor ze zijn... maar neem aan dat het altijd kan verschillen... zo blijkt... zonder het glaasje wijn kan ik niet koken, noch als ik te moe ben, eten... tenzij ondersteund, dat heb ik vier jaar geleden echter al genoeg moeten doen. Medicatie zou ook soelaas kunnen brengen maar in mijn geval is dat alweer een hachelijke onderneming. Het heeft een hele periode geduurd eer er een geschikt anti-depressiva werd gevonden waar ik niet al teveel hinder van ondervind, niet op korte en ook niet op lange termijn. De dosis die ik nam was belachelijk laag (de laagste dosis in acht stukjes... en zo stilaan opbouwen... het is de enige mogelijkheid) Ik reageer zeer heftig op nogal wat geneesmiddelen die mij voorgeschreven werden. Gezien het verhoogd risico op nog meer bijzonder akelige gevoelens en het hoge risico op dissociatie..! Heel wat geneesmiddelen maken zelfs in geringe dosis dat ik half buiten westen ben gedurende anderhalve dag, alsof ik een slag van de hamer kreeg... Of ze op lange termijn verdwijnen? Kan best... maar dan treedt er vervreemding op in zeer hoge, gevaarlijke mate. Door mijn stoornis zijn vervreemdingsverschijnselen nooit ver weg... maar die weet ik wel te hanteren. Echter wanneer die door medicatie nog verhoogt, is dit niet haalbaar, amper te verdragen, geeft nog meer psychisch leed. De vervreemding wordt vaak zo erg dat ik in mijn huid kan prikken zonder wat te voelen. Als ik in die perioden warme douches neem, moet ik op de temperatuurregelaar letten omdat ik amper wat voel en me zou kunnen verbranden. Ook voor angsten kan ik om die redenen niets innemen. Wat het glaasje wijn of bier betreft, de behandelende psychiater zag evenmin bezwaar als ik daar comfortabeler mee voel.
Vroeger vroegen mensen me of er eigenlijk wel iets bestond wat ik niet kon... Alles wat ik aanpakte, kreeg ik voor mekaar. Niet dat ik dat zelf geloofde... Door gebrek aan zelfvertrouwen en angst. Meestal leerde ik wat dan ook uit mezelf, met behulp van boeken of door het gewoon te proberen. Ik haal er mijn schouder bij op... ik weet dat het jezelf alles aanleren me beschermde tegen beledigingen, krenkingen, misbruik, willekeur, geweld, machtsvertoon, psychische terreur. Ik was wat ze noemen, autodidacte uit angst voor mensen en wat ze met mijn zichtbare twijfel en onzekerheid allemaal uit konden spoken... Tjonge wat waren ze creatief... Toch verloor ik nooit mijn vertrouwen helemaal in ze, vreemd genoeg. Ik bleef telkens opnieuw vertrouwen... Tot de ene ramp de andere volgde. Ondertussen voel ik me een volslagen mislukkeling. Iets is geknapt van binnen... dat wat het levensvlammetje brandend hield.
Ik schonk mensen mijn vertrouwen, elke keer opnieuw. Het duurde soms lang eer ik hen mijn volledige vertrouwen schonk. De klap nadien sloeg in als een krater. Het verwondde.. natuurlijk... dat doet het toch altijd...? Alleen misschien niet bij de ongenaakbaren of mensen met een dikkere huid, een goed functionerend filter? Het werd wonde op wonde... Een emotionele schok geconfronteerd te worden met wreedheid en hardheid van wie je het niet verwacht... Ik was zeker niet argeloos of onbevangen... hield vaak een afstand in acht, onopvallend, liet een vroegere vriendin zich ooit ontvallen... alsof ik een dans uitvoerde die vaag nabijheid suggereerde maar die in feite voorzichtige afstand was... want ik wilde niemand kwetsen. De angst werd groter... door te veel schokken. Ik voel me een schaduw van die ik ooit was. En wat had ik al vele watertjes en watervallen doorstaan...
Ik werd erg stil, voel vaak de zin niet meer om te spreken. Ik die steeds zoveel wist te vertellen en zo graag praatte. Ik loop het liefst in volslagen stilte rond met niemand om me heen... Het is erg dat ik dat wat ik een openheid noem, verloor, een grote toegankelijkheid voor anderen. Er was steeds veel ruimte voor anderen... tot mijn leven door elkaar geschud werd door talloze emotionele aardbevingen. Alles viel in puin wat nog niet in puin lag. Behalve het leven dat toen overbleef al heb ik er moeite mee dat nog leven te noemen. Zoveel wat vroeger mijn interesse wekte, doet dat nu niet meer. Net als bij andere depressies maar met dit verschil dat ik me er nu niet meer toe kan brengen wat dan ook te doen. Waar ik ook aan begin, er is niet veel dat lichter maakt. Alleen de stilte voelen en die beleven, geeft nog rust. En lezen... eenvoudig handwerk, liggend op de sofa. Geen muziek meer beoefenen, niet eens meer beluisteren, geen verf meer op het doek. Wanneer ik toch probeer, voel ik me erna nog ellendiger dus vermijd ik dat tot... tot ja wanneer...? Ondertussen vervul ik met mondjesmaat de klusjes en probeer niet meer te eisen van mezelf dan waartoe ik in staat ben. Ook dat staat in schril contrast met vroeger. Ik bleef veel van mezelf geven, ondanks de jaren psychische pijn waar amper mijn omgeving vanaf wist. Altijd de lach en toen dat niet meer kon... nam niemand of amper iemand me ernstig. Ik instorten? Dat was onmogelijk... De pijn liet me strompelen als ongeoliede robot en nog suggereerden ze dat ik het veinsde... terwijl ik mezelf precies om die haperende bewegingen dood geneerde en het strompelen zo goed en zo kwaad mogelijk probeerde te verbergen door ultra langzaam te bewegen. Sommige wondes die toegebracht werden, genezen niet...
Ik was altijd een praatvaar... nu ben ik stil. Het kost me zelfs moeite een zin te zeggen... zelfs een woord. Ik vertelde graag... dat is voorbij. Alsof de zin ook uit het vertellen verdween. Wanneer ik toch vertel, is het alsof het levendige uit mijn vertellen verdween... Het luisteren doet het ook niet meer. Ik moet me er meer dan normaal voor inspannen. Die inspanning kan ik amper nog opbrengen. Ik wil alleen maar stilte... en gerust gelaten worden. De warmte van deze dagen brengt me in de war. Het voelt tegennatuurlijk, alsof het al zomervakantie is... Ik probeer me aan te passen aan dit staaltje klimaatverandering maar het is niet eenvoudig. Alsof niet alleen mijn leven een hele slag draaide maar ook het leven om me heen. Ik maak me klaar... ga op boodschappentocht. Ik moet namelijk jammer genoeg ook eten.
Ik dacht aan de psychiater die volgende week terugkomt uit vakantie. Dubbel gevoel... enerzijds is er die stille hoop dat het dan opnieuw beter zal gaan, anderzijds de hopeloosheid hoe dat dan wel zou kunnen. Wat brengt er nog soelaas en wanneer? En wat moet ik of net niet? Te midden de smurrie. Het evenwicht vinden in duwen en laten gaan... noch het ene noch het andere overdadig beoefenen. Ik duwde me altijd vooruit en kon niet rusten omdat ik hét het hoofd moest blijven bieden tot ik ontdekte dat rust het milder maakt. Bovendien was er op een dag een grens bereikt. Toen ik nog verder duwde, mezelf altijd vooruit duwde, gaf mijn hele lichaam er de brui aan en brak zodat ik mezelf niet meer KON vooruit duwen. Waar ik amper zulke grenzen kan voelen, gaf vanaf die periode mijn lichaam de grens aan. Ik kon die niet meer negeren, ze liet zich namelijk niet meer negeren.
Soms heb ik het gevoel dat ik houvasten blijf zoeken en ze wil grijpen... De voorraad houvasten lijkt echter uitgeput of ze bieden geen houvast meer, ze zijn als plukken gras boven een ravijn. Ze breken af en je valt, valt en valt steeds dieper. Op jezelf teruggeworpen, weten dat je leven ondertussen voorbij gaat en daar zit je, als een bloemzak. Je moet op zulke ogenblikken beslist stoppen met denken... en proberen wat je ervoor ook probeerde, het NU en alleen dat te be-leven. Genoot je een tikje? Dat is dan meegenomen. Heeft het je niets gedaan.. dan laat je dat voorbijgaan zonder daaraan te denken. Verdringen de zooi..., wegduwen de ellende. Je weet zelfs niet of je er nog ooit bij zal geraken, bij dat wat je hele leven heeft voortgestuwd, die levenslust en energie, de moed en dat blijvend geloof in dat het goed zal komen uiteindelijk. Dat wat gebeurde was zo absurd dat geloven dat het ooit opnieuw goed komt, niet eens meer tot je 'fantasie' behoort. Daarom probeer je je te beperken tot het beleven... en dankbaar aanvaarden wat is, wat op je afkomt, waar je rust in vindt, hoe zeldzaam ook. Niet meer verwachten dus ook minder ontgoochelingen.
Soms is de leegte en pijn zo groot dat ik angstig ga zoeken en grijpen naar mogelijke houvasten... iets dat kan helpen. Ik dacht aan een zelfhulpgroep, aan mensen waarmee je ervaringen kan delen, die weten waar je over spreekt en die niet oordelen, veroordelen, betuttelen, infantiliseren. Zodat je niet alleen voelt met de hele zooi maar toch veilig over je voelen kan praten. Die zichzelf niet voor je stellen... alsof hun ervaring en hoe ermee om te gaan dé juiste is voor jou en ieder ander. Zulke houding zorgde immers voor nog meer faalangst en ontgoocheling... omdat ik niet alleen lijd aan depressies, niet alleen lijd aan de borderline persoonlijkheidsstoornis, niet alleen lijd aan fibromyalgie en CVS en gelukkig niet langer of veel minder aan angst- en paniekstoornissen maar aan alles tesamen. Ik wist de problemen door borderline persoonlijkheidsstoornis en de veelvuldige depressies de meeste jaren goed onder controle te houden... maar door absurde zaken in mijn leven... brak de hele lijn. Toen kwamen de andere problemen opzetten, fibromyalgie, CVS, paniek/angststoornis. Gelukkig is het laatste in heel wat mindere mate dan toen... want het ontnam me ook de broodnodige slaap.
Ik ben van de wereld, zo voelt het wel... maar met mijn verstand registreer ik positieve zaken die ik volbracht. We brachten goedkope viooltjes mee... kon ik mijn terras toch een beetje opvrolijken. Ik heb er me na anderhalf uur rust en het wasgoed ophangen meteen aangezet. Ik weet dat die bloemen anders verkommeren... in het washok. Een grote bak... en enkele hangpotjes kunnen vullen.Daarna opnieuw rust... om dan het overvolle kaftje onder handen te nemen... aan de tafel met een biertje zodat ik rustiger word en me beter kon concentreren. Heb al een aardig stuk gesorteerd. Het moet... want er worden weer bewijzen gevraagd. Ik snap er echter dit keer geen jota van. De moed zonk me in de schoenen toen ik de dubbelzinnigheid in de vragen ontdekte... wat zoveel betekent als opnieuw aanschuiven aan één van de loketten en ten prooi te vallen aan mogelijk sadistische bedienden? (ik spreek jammer genoeg wat dàt betreft uit ervaring)
Ik ontdekte ook nog papieren van gasdistributie en elektriciteit waarin ze melden dat wanneer je niet meer kan genieten van het sociale tarief je kan intekenen op electrabel plus of zoiets... dat is in mijn situatie zowat onmogelijk... te complex om hier uit te leggen. Uitzonderingen vallen buiten de regels en door de mazen van het sociale vangnet. Ik voel me een speelbal... een gammel bootje op een wilde oceaan. Soms ben ik moe van al die papieren, de talloze addertjes onder het gras waardoor je net toch mogelijke kortingen misloopt. Teveel wordt van jou gevraagd, als je al je energie nodig hebt om te vechten voor je leven tegen de depressie. Welke buitenstaander snapt dat? Alleen mensen die er aan lijden of aan leden... of die over een hoge empathie kunnen beschikken? Ze wonen blijkbaar ver van mij...
Alsof het leven een grijze vlakte werd. Vandaag is net hetzelfde als gisteren. Straks gaat één van mijn drie dochters naar haar vriendin. Ik kan met mijn hondje uit wandelen, ik doe het niet... omdat het familieleven buiten wellicht volop tentoongespreid wordt... waardoor de herinneringen aan ooit zorgen voor een slagveld. Dus blijf ik veilig binnen om verder papieren te verscheuren en te sorteren. Misschien wat verstelwerk zodat die stapel zakken kan. En dan lezen. Ik ben al lang blij dat mijn dochter het leuk kan hebben. Ik gaf het al een hele tijd op om zelf ook enkele vriendinnen te telefoneren. Ze antwoorden vaak niet eens op een berichtje, daardoor geraak ik zodanig ontmoedigd dat ik niets meer verstuur. Dat is het verschil met ze en mij. Zelfs tijdens depressies beantwoord ik mails, berichtjes, telefoontjes maar zelf blijf ik op dat punt in de kou. Stilaan geraak ik ook die houding gewend van ze maar moedgevend is het niet. In een nog groter isolement belanden kan niet meer... en dat ik erin belandde is heus niet alléén mijn schuld. Er zijn grenzen aan wat een mens verdragen kan. Telkens geconfronteerd worden met negaties is vaak een heel pak pijnlijker dan er tijdens een weekdag alleen op uit te trekken, naar een anonieme grootstad en daar méér aandacht en warmte voelen van onbekende mensen dan van die zogenaamde vrienden.
Gelukkig bezit ik nog een oude computer en kan ik even de eenzaamheid doorbreken door een blogje te schrijven. Ik heb papieren verscheurd. Het confronteert je willens of nietes met het verleden en het onrecht van jaren. Strookjes passeerden de revue waarin je kon lezen hoe je alleen voor al hun uitgaven dokte. Uiteraard weten ze daar niets van en doe geen poging het ze alsnog te vertellen. Je wilde ze toch alles zoveel mogelijk besparen... Ze willen geen vlekje op het blazoen van hun heilige vader... En heilig is hij met een overvloed van schijn. Ze hebben me na bewezen diensten vergooid als een rotte appel. Nu.. het lijkt de ziekte van deze tijd. Ik hoorde her en der vertellen over hoe hun kinderen ze bij het oud vuil plaatsten. Ze duiken alleen nog op als je dood bent en er nog iets te rapen valt. Tjonge... wat een wereld. Ondertussen gaan ze naar degene die het meest kan bieden... en dan heb ik het niet over warmte en gezelligheid.... Geld, money, d'argent...
Nog steeds trekt zijn gelaat in een grimas. Nog steeds loopt de gemelijkheid eraf. Hij voegde er een laagje zieligheid aan toe.Het staat hem niet... een kikkerdril. Van zijn wreedaardigheid en sadisme is geen spoor meer. Hij is nu een zielepoot met slappe vaatdoektrekjes. Je zou hem spontaan van een aalmoes voorzien. Zijn vriendin houdt hem wellicht in toom. Ik weet dat hij het niet moet wagen zo met haar om te gaan als hij met mij deed. Ik wed dat hij bij de eerste klap die hij haar zou geven, meteen een rake vuistslag terug krijgt en K.O. ligt, afgevoerd kan worden met de ziekenwagen.
Wat mijn wezenlijkheid betreft? Ik geloof niet dat degene die in zijn voetsporen traden, zijn vernietigingswerken op mijn wezenlijkheid vervolledigden nog ooit gezelligheid zullen aantreffen hier. De warmte die er altijd was, is vermoord, vermorzeld, dood.
Een van mijn jongste telgen heeft de hemel zij dank niet hun gesteldheid al was ik zo bang geworden van hun 'behandeling' dat ik niet eens meer durfde geloven dat er nog andere kinderen bestaan dan egoïstische, laffe die hun ma of pa zo verloochenen, vermalen, liquideren wanneer hun teerbeminde dat van ze vraagt... En waarom? Omdat de mooie band die je met ze had ze een doorn in het oog was...???? Of jijzelf? Ik zal het nooit weten. Tjonge... ik wens haar hardvochtig op dit ogenblik net zulke kinderen toe, dan beseft ze misschien OOIT wat zij hier heeft aangericht.
Vandaag is er terug therapie. Een beetje in shock. Verder iets wat lijkt op een déja vu. En tot slot las ik vandaag een vreemde reactie op een van mijn vorige blogjes. In mij is het stiller dan stil, het voelt wel OK
Om te besluiten een toepasselijke Boeddhistische wijsheid:
Wanneer iemand boos op je wordt, is dat meestal niet om wat je hebt gedaan of gezegd. Je woorden of daden hebben enkel een onevenwicht dat hij al had naar boven gehaald.
Ik geloof dat het een ieder vrij is om zélf een titel van zijn/haar blog te kiezen in functie van waar je het over wil hebben, ja toch? Natuurlijk had ik ook 'Marie-Theresa' of 'Lutgardis' of 'Rita' kunnen nemen in plaats van Depressie, fibromyalgie en CVS. Of 'Marmotje', 'Pony', 'Boterbloem'... enz... enz... Ik koos voor 'depressie, fibromyalgie' en cvs' om bepaalde redenen... om wie weet een taboe te doorbreken want hoe kwistig wordt er niet gestrooid met slogans als 'haal psychische ziekten uit het taboe'... Echter wanneer je je daaraan waagt, voelen sommige mensen zich eensklaps geroepen je te onthoofden of te pogen je de mond te snoeren??? Waarom? Omdat zij ook zouden willen wat jij doet? Voor mij een vraag voor ze een weet. Ze doen maar als ze zich daar beter bij voelen, ik zal ze zeker niet tegenhouden. Dat stadium ben ik al gepasseerd. Vroeger zou ik ze meteen geblokkeerd hebben of mijn blogje gestopt hebben... maar nu? Vrijheid van mening of zo zeker... Ik koos om dat taboe te doorbreken. Ik wil ook niemand de indruk geven dat ik àlles moedig verbijt. Waarom zou ik? Daar komen vroeg of laat problemen van, een diepere depressie, verbittering of wrok naar anderen toe. Schijn-heiligheid...
Wat bepaalde man hier postte, noemen ze vrees ik, projectie van eigen gevoelens op anderen. Ik weet dat ik moedig ben, alleen vind ik niet hier de heiligheid te moeten uithangen... Mensen die mij kennen weten hoé moedig ik ben. Ondanks waar ik aan lijd, ondanks de do-zen vol ervaringen, voornamelijk erg nare, dramatische, schrijnende, vernietigende, geef ik die moed niet gemakkelijk op. (heeft via mailtje me zonet nog iemand op gewezen... waarvoor dank) Knokken heb ik gedaan... al meer dan een halve eeuw... tegen psychische en later ook lichamelijke problemen, tegen verregaande pesterijen (mijn omgeving wist niet eens waartegen ik vocht, ik viel ze er niet mee lastig) Uitgezonderd enkele betrouwbare vrienden en een hulpverlener wist niemand wat van welke problemen ook) en toch voedde ik in die omstandigheden zowat in mijn eentje mijn vijf kinderen op... met liefde, strijdlust, opgewektheid... Ze zijn nu buiten eentje allemaal de deur uit, gesetteld, gezin, relatie. Een ernstige schok, enkele jaren geleden en kort daarop nog soortgelijke schokken en de sterke stam brak, ik kreeg ernstige lichamelijke klachten bij de al aanwezige psychische. Mijn schrijven hier is een uitlaatklep. Helpt me ook door de bomen het bos te blijven zien. Helpt me me kenbaar te maken. Ik zou mijn computer niet stom noemen... hij vermijdt dat ik verstom... Een steunende stoel, half liggende houding... en ik overbrug iets wat anderen misschien niet kennen. Goed voor ze.... ze mogen hun handjes kussen. Of die van de paus voor mijn part.
Wat er nu allemaal gebeurt rond ene bisschop... heeft ook op mij een impact. Nieuws volgen is er even niet meer bij.
Ik kan niet nalaten mezelf voor de hoeveelste keer af te vragen... waarom mensen die me niet kennen, zich toch geroepen voelen me te veroordelen, te beschuldigen, hun wrok op mij te gooien? Verder wil ik wél de mensen die hier fijne reacties plaatsten bedanken, het doet deugd om op deze manier erkend te worden... gesteund... en niet veroordeeld. Ik open niet alle dozen... degene met de ergste belevenissen blijven gesloten. Zonder twijfel... zeker na wat ik vandaag las en wat bevestigd wat ik al wist... Niet iedereen gaat even wijs om met informatie of het uitblijven ervan... Ze hebben duidelijk problemen met zichzelf en menen dat ze die maar lekker effe op mij kunnen spuien? Tjonge toch...
Therapie. Tranen. Een bezoekje. Tranen. De autobus op, jammer dat ik mijn muzikale oortjes thuis vergat. Ik vergeet zoveel, zelfs het uur van de therapie. Snakkend naar de eindhalte... dan kan ik stappen... en de stappen die ik zet... vegen de gedachten weg... De vertrouwde haltes... het vertrouwde en stille dat rust geeft. Thuis... hoefde ik niet te koken... ik kook meestal voor twee of drie dagen. Glaasje wijn... en nu rust. Krachten opdoen... en emoties verwerken. Teveel... en tegengestelde. De twee uitersten. Rusten... zodat ik het kleine uitje morgen zonder kleerscheuren doorkom... Het andere dat ik moet volbrengen, zal heel veel overhoop halen, rusten... op voorhand, zoveel mogelijk... zodat ik standhoud. Ik denk er niet aan, zo weinig mogelijk... zodat ook vlagen paniek vermeden kunnen worden.
Zachter en rustiger van binnen al ontwaakte ik niet uit een nachtmerrie maar belandde erin, zoals zo vaak bij het eerste ontwaken. Maar nu is het beter. Wellicht ook door het mailtje... het delen van verdriet, het wéten van mekaar ... geeft rust, is als een zalf op een wonde... Deze dagen geeft het heftig schommelen van alle, zo verschillende emoties een reactie die het midden houdt tussen verscheurd worden en volledig van de wereld zijn. De tranen die nu al vergoten zijn... laten ook het voorbije verdriet stromen. Soms zijn die huilbuien angstwekkend... het voelt telkens of ik niet meer zal kunnen ophouden. Onbedaarlijk... iets dat ik me niet meer kan herinneren... en toch heb ik telkens het gevoel van iets wat ik al eerder beleefde, een déja vu... maar waarvan? Het is niet belangrijk.
Mijn medicatie heb ik sinds weken drastisch verminderd. Het was aanvankelijk niet de bedoeling dat te blijven doen. Ik heb het mijn psychiater nog niet verteld. De bedoeling was de oude medicatie af te bouwen om andere medicatie te gebruiken maar omdat ik van die nieuwe medicatie zo'n hamerslag kreeg, anderhalve dag platgeslagen, wilde ik die na die ervaring niet meer nemen. Wanneer het mogelijk zou geweest zijn die in stukjes te breken, had ik wellicht heel langzaam kunnen opbouwen, zoals ik met het vorige heb gedaan. Met de nieuwe medicatie is dat moeilijk, daar het om een poeder in capsule gaat. Waarom ik de oude medicatie niet opnieuw op het oude peil heb teruggebracht? Ik voelde ergens afgelopen weken een drang mezelf eindelijk nog eens zonder invloed van medicatie te ervaren. Ik kan me niet eens meer herinneren hoe làng ik de oude medicatie nam. Het is zeer moeilijk, en soms schrikwekkend maar ik hou het vol, omdat ik voel dat het ergens zinvol is... te voelen dat ik besta en hoe ik dat doe zonder medicatie. Ik kan wanneer de psychische pijn onhoudbaar wordt, terug vermeerderen... al besef ik dat het wellicht ongeveer twee weken duurt eer het resultaat geeft. Ik wil het voorlopig niet vermeerderen. Het voelt of ik schoongeveegd word van binnen. En ergens geeft de nevel, de dikke muur van water die er door één en ander rond mij lijkt gevormd, voldoende bescherming... denk ik.
Handig maar niet voor lange tijd... dat alles in een nevel gehuld lijkt en je amper nog wat voelt... uitgezonderd de vermoeidheid. Het was een enorm zware dag, op emotioneel maar ook op fysisch vlak. Het wordt een kort berichtje... voor ik horizontaal ga. Ik heb het gevoel... dat alle emoties die afgelopen week -als er dan al sprake zou geweest zijn van een zeker evenwicht- nu grondig door elkaar geklutst werden en maanden verwerking behoeven. Alle dagen van de week waren er hevige huilbuien... net vandaag liet ik geen traan... Ik kan er niet over schrijven... Het was zoveel... Mijn ogen zijn open gegaan... en een bareel voor goed dicht. Emotioneel toch.
Het noorden kwijt, het oosten, het zuiden en het westen. Als een kompas dat niet meer werkt. Maar ik ben het gewend, en weet dat ik er niet veel aandacht aan moet schenken, of me zorgen maken, het gaat wel opnieuw optrekken, de dikke mist, dat watergordijn. Dan zal ik niet meer dat vreemde, mijn onbekende wezen aanschouwen... maar weer meer mezelf, hoe die mezelf er ook aan toe is. Ik ben nog steeds erg moe maar ook dat baart me geen zorgen, ik weet uit ervaring hoe emoties mijn benen loodzwaar maken en de pijn in spieren aanwakkeren, hoe het mijn denkvermogen veranderd in een dikke brij. Vanmorgen al vroeg wakker, ook al gingen mijn dochter en ik beiden slapen toen het nog licht was... uitgeput... want ook zij is erg gevoelig en de dubbele verdrietige gebeurtenissen sloegen ook haar plat. Omdat ik mijn dochter niet voortijdig wilde wakker maken door dan al op te staan (bij iedere beweging van mij of haar gaat ons hondje tekeer en maakt iedereen wakker...) Dus bleef ik stil in mijn bed liggen. Omdat echter de gedachten niet meer op afstand te houden waren en ik van lezen in de ochtend helemaal verdamp... ben ik uiteindelijk toch opgestaan met het bekende gevolg... hondje kef kef en dochter en de buurt wakker. Beiden stonden we dus even later in de keuken met dikke ogen en een vermoeid uitzicht. Vandaag wordt het dus heel veel rusten... want deze avond hebben we nog een soort van verplichting die dat in normale omstandigheden niet zou zijn... maar je kent het gevoel wel... dat je liever thuis zou willen blijven... na zulke wilde draaimolen van gevoelens, emotionele uitputting en diens meer. We hebben het echter een tijd geleden beloofd... en door nog andere zaken kunnen we er niet echt buiten. Bovendien prent ik alvast in mijn brein dat het alles een beetje kan lichter maken... Zo niet... dan is het ook zo. Je leert het leven en al wat daarbij komt kijken te nemen zoals het is... omdat je niet echt een andere keuze hebt... Alleen hoe je er tegenover staat... dat heb je misschien voor een deel in de hand... of helemaal.... daar wil ik mijn hersenen nu niet over pijnigen...
Moe en murw. Er loeren tranen op de achtergrond... Zelfs te moe om ze te laten stromen. Hoop dat ik morgen de dag weer fitter doorkom, met meer helderheid... mezelf ontmoetend... Ik wou dat ik van de afspraak straks afkom... maar probeer me toch in te prenten dat het misschien goed zal zijn. Ik kan er toch ook rustig zitten... en als het me absoluut niet gaat, wat let me dan om te vertrekken? Bezig met eten koken. Voel me werkelijk vreemd. Na het eten nog rust nemen, kan zeker geen kwaad. De emotionele slalom, de mallemolen van verdriet, hoop, angst, pijn.. ze laten zonder één en ander al sporen na... nu zijn het geen sporen maar psychische kraters.
Tijdens het koken, ging de telefoon over. Dat ding laat zich zelden horen. En in tegenstelling tot vroeger toen ik er voor iedereen was, maar zelden iemand voor mij, vond ik dat soms erg... nu niet meer. Lekker rustig... geen gesleur en getrek meer aan me... want zelden ontving ik telefoontjes met 'hoe gaat het nou met jou Lore?'... Als ze dan al telefoneerden was het om mijn aandacht, meevoelen, hulp te éisen... niet te vragen. Want die het vragen, hoefden niet lang te wachten. Goed... die periode is voorbij. Dus deze rinkeling was onverwacht. Om me te bedanken voor de wensen die ik vorige week stuurde. Waarom ze echter vragen hoe het met ons was als ze toch niet écht een eerlijk antwoord verwachtten? Ik antwoordde naar waarheid dat het 'stilletjes' met ons ging... Wanneer me op straat die vraag wordt gesteld, hoe het me gaat, nu daar heb ik geleerd grotendeels te antwoorden met 'goed hoor'... Zelfs wanneer het allesbehalve goed gaat. Heel wat mensen willen niets anders horen dan dat. De enkele die het wel willen weten, nu daar voel je het wel bij.
Toen het mij door de telefoon gevraagd werd, was ik echter moe en murw, daardoor niet alert genoeg... en antwoordde ik naar waarheid 'stilletjes'. Kreeg ik als antwoord 'tja... zo is het overal wat hé... '
Wel... het botte, gevoelloze antwoord verbaasde me niet eens meer...! Toch haalde ik (hoe is het mogelijk) toch nog ergens enige zin voor rechtvaardigheid en antwoordde tot degene aan de telefoon zou stoppen met ook DIT drama te minimaliseren... dat het inderdaad overal wat was en dat hopelijk mensen overal ook enig meevoelen kregen. Daarna... kon ik als vanzelf ook overschakelen naar hun leed... want... hoe is het mogelijk... dat ik wél steeds of heel vaak oog en hart heb voor andermans leed... maar dat het omgekeerd zelden opgaat. Op mij kunnen ze zelfs nu nog rekenen... maar hemel... wat voel ik me vaak zielloos en leeg...
In een eerder donker hoekje waar het veilig voelde, waar ik niet hoefde te lachen, of opgewekt 'te doen', waar ik niet hoefde te spreken en kon luisteren en kijken, aar tranen af en toe in mijn ogen stonden maar die niemand zou zien. Op het einde van de avond liep het voor mijn gevoel mis. Ik zei woorden, het leek wel of iemand anders het zei. Ik gedroeg me niet zoals ik me andere keren zou gedragen. Het leek wel of ik liep te raaskallen. Daardoor had ik na afloop nog af te rekenen met ook deze gevoelens van angst en onzekerheid en schaamte, dat ik me 'onbetamelijk' gedroeg, iemand tijdens zijn gesprek onderbrak en iemand misschien overlaadde met téveel woorden, weg te duwen... zodat de angst niet overging in paniekaanvallen. Op de terugweg voelde ik me heel erg in de put maar ik liet het, sprak het zelf uit... dat ik down voelde. Voor ik op bed ging liggen, bekeek ik de foto's die ik maakte en zoals altijd las ik ook nog een hele tijd in mijn boek tot mijn ogen dichtvielen. Zonder te lezen kom ik niet in slaap, zelfs doodmoe niet... omdat dan de angst terug de kop opsteekt en nog veel andere nare gevoelens. Het duurde vrij lang dit keer eer ik me kon concentreren, eer dat nare gevoel verdween, verdreven werd doordat het boek me weer 'ving'. Vanmorgen stond ik voor het eerst sinds lang op zonder nare gevoelens, zonder het zware rotsblok op mijn buik. Ik ben down maar verder lijk ik niets of weinig toch te voelen... alsof wat gebeurd is, lijkt niet gebeurd, onwerkelijk... opnieuw in lethargie gezonken sinds eergisteren... sinds mijn uitgereikte hand weggeslagen werd want mijn aanbod kwam uit mijn hart... en toch werden mijn nochtans duidelijk geformuleerde woorden opnieuw verdraaid en voelden daardoor misbruikt. Zelfs bij dit grote verdriet blijven ze verdergaan met me anders invullen? Waarom steken ze zoveel energie in het me anders afschilderen als die ik ben? Welke winst denken ze daarmee te boeken? Soms heb ik met ze te doen.
Dat zinnetje tekent mijn leven... Zelden zag iemand wat aan mij van verdriet, angst of andere ellende. Ik zag er altijd zo vredig uit en opgewekt. Daarom geloofde ook niemand me toen ik de ene zware depressie na de andere doormaakte... en kon ik op weinig, bitter weinig steun en meevoelen rekenen. Ook gisteren werd dat zinnetje uitgesproken door iemand. Ironisch...
Vroeger moest ik om mezelf te beschermen een 'nietszeggende' blik hebben... of ik werd nog meer geranseld... nog dieper gekwetst door beledigingen, krenkingen, of gehoon. Door een teer-beminde moeder en later nadat ik in het huwelijk trad, werd zij opgevolgd door een teer-beminde echtgenoot. Samen trokken ze van leer... voor hun verwerpelijk doel... me op de knieën te krijgen. Zeker niet om hun liefde te betonen. Mijn ex- echtgenoot die bij de huwelijkszegening liefde, eeuwige trouw in goede en kwade dagen bezwoer maar meende dat hij daarvan vrijgesteld was en het alleen door mij moest nagekomen worden. Hij walste als een bulldozer over me heen, krenkte me zo vaak en zo erg mogelijk. Verkocht me zelfs enkele rake klappen. Tot ik naar de dood snakte... Hij mocht me met de grond gelijk maken, me bespotten, beschimpen... hij mocht me overal volgen zodat hij me geen minuut rust gunde en iedere klus die ik ijverig klaarde, kon belachelijk maken. Hij moest en zou mij breken... Waarom eigenlijk? Was die vent zo dom dat hij meende dat hij tot in de eeuwigheid zo verder kon gaan met me sarren, kwellen, bedreigen? Hij bedreigde me meermaals met de dood. Later toen ik het bijna niet meer kon dragen en steeds dieper de put inzakte, begon hij te dreigen dat hij ervoor zou zorgen dat ik de kinderen NOOIT meer zou te zien krijgen als ik het wààgde van hem weg te gaan. Later dreigde hij mij te vermoorden en de kinderen eveneens. Nog later voegde hij zichzelf toe als laatste... Waarom zou hij niet beginnen met zichzelf? Wat dacht hij dat hij ook nog in die mate over het leven van zijn kinderen en echtgenote kon beschikken? Wat een gestoorde gek was ik gehuwd... Of een narcist...?
Dat weten de kinderen niet... Ze hebben geen benul van de slopende pesterijen al die jaren.... die me uiteindelijk hebben doen vluchten, weg van zijn psychische tirannie. Samen met ze. Ik heb ze misschien behoed voor de gevolgen van zijn psychische terreur die hij zelfs de kinderen niet bespaarde. Ik kon jammer genoeg niet voorkomen dat nog meer gevolgen van wat begon toen ik die man huwde op mij verhaald werden, me uiteindelijk vierendeelden. Maar ik ben ik niet als ik ook dat bevocht.
Ooit zei iemand me dat ik een vogel voor de kat was... Wat was ik verontwaardigd... maar nu denk ik er soms aan... die persoon had gedeeltelijk gelijk... Lang ben ik een speelbal geweest voor laffe, zwakke of gefrustreerde mensen... een gemakkelijke prooi... omdat ik zo geschokt was door hun wreedheid, door de hardheid, het gevoelloze leedvermaak...
En nu? Ik moet het leven dat ik verloor weervinden. Ik ben er ondertussen van overtuigd dat het nooit meer hetzelfde leven zal zijn. Omdat het leven drastisch veranderde en ik zo mogelijk nog meer.
Ik verkoos om vandaag geen voet buiten te zetten, uitgezonderd met mijn hondje. Soms heb ik dagen dat ik me veiliger binnen verschans. Vandaag was zo'n dag. Veel rust genomen en enkele mailtjes verzonden. Ik probeerde verder te werken aan mijn project maar ik kon me niet concentreren. Ver weg van de wereld. Mijn schoonzoon kwam even langs. Enkele mailtjes gehad van mijn dochter ook. Ik weet dat ik dankbaar zou voelen als ik kon voelen met die kleine dingen die zovéél voor mij betekenen. En dan ook hier begripvolle, meevoelende reacties ontvangen... dat legt een soort dons rondom mij. Ik poetste de veranda, iets wat één van mijn kinderen normaal voor hun rekening nemen maar we maakten een speels akkoordje per mobieltje... als zij een keer de boodschappen wilden halen dan zou ik dit keer de veranda een beurt geven. Zij vonden dat een geweldige deal.
Ik heb ook eindelijk het fornuis schoongemaakt...erg genoeg kon ik me er niet eerder toe aanzetten om het schoon te maken... vandaag dus wel. Voldoening voel ik er niet van... al zou dat normaal wel mogen... maar ik ben nu eenmaal al meer dan een week zo duf en verdwaasd. Het is alweer de 'ik ben er niet' periode. Zo verdoofd en onhandig dat ik me zowat overal aan stoot, zaken laat vallen, oeverloos vaak dezelfde route afleg om toch telkens het doel ervan te vergeten enzo voort... best afmattend. Ik schrik mezelf een aap als ik op de kalender zie dat we in de maand mei vertoeven terwijl ik mezelf nog steeds in maart meen te bevinden. Sommige van mijn kinderen zijn bezorgd omdat ik zaken zeg die ik amper enkele minuten later me niet meer kan herinneren. Ik stel ze gerust, het komt omdat er zoveel in mijn hoofd zit, zeg ik. Ik weet uiteraard zelf wel dat het door de depressie komt.
Er zit weinig in mijn hoofd. Het kan goed klinken maar ik weet dat het niet goed is. Toch haal ik er mijn schouders voor op... Ik ben het deels gewend. Straks wordt het beter. Ik weet dat bepaalde zaken erger worden wanneer ik vroeger moet opstaan al is 'moet' hier niet op zijn plaats. Ik doe het als vanzelf. Als één van mijn kinderen vroeg uit de veren moet, sta ik als vanzelfsprekend ook mee op. Het heeft wel een prijs... dat de donkere, snijdende gedachten mee opduiken bij het ontwaken. Ik weet dat het verdwijnt als ik een uur of wat verder ben en een en andere eruit gooi, schrijvend op dit blogje. Precies dat gaat moeilijk sinds... ik weet niet meer wanneer... mijn begrip van tijd laat te wensen over. Ik zal me beperken met vertellen dat het voor mij het meest vreemde was... want ik zat steeds boordevol gedachten. Ik moet inmiddels telkens een weerstand overwinnen en vaak ook angst... omdat ik er niet bij kan... bij wat ik voel. Het lijkt of ik telkens door een dikke muur moet. Sinds ik dit blogje heb... gaat het iets beter. Er was een tijd dat ik het blogje terug sloot zonder ook maar één woord geschreven te hebben. Blij dus dat dàt alvast terug gaat na even een muur afgebroken te hebben. Ik merk dat het oplucht. Meestal toch. Niet altijd. Maar ik voel dat het goed is... dus doe ik verder.
Ik schreef in vorig blogje dat ik last heb met 'tijd' waarmee ik bedoel dat ik vaak dagen verwar, niet meteen kan bedenken welke dag we zijn, ik me soms zelfs vergis van maand en nog erger... van jaar. Soms word ik teruggevoerd naar een bepaald jaar. Het gaat zo diep dat ik dat jaar ook werkelijk als datum op een document of brief vermeld. Ik hoef zeker niet te vertellen dat ik me eenmaal ik dat ontdek het apenlazarus schrik. Soms zijn er black outs... dan weet ik plots mijn code van mijn bankkaart niet meer of de codes om op mijn eigen site te komen. Gisteren wist ik niet meer waar ik mijn Mp3 liet. Ik vond hem na lang zoeken en tot mijn grote verwondering in het hoesje dat ik ervoor reserveer. Ik was nog wel zo zeker dat ik hem dààr niét gelaten had. Er is nog een ander soort verwarring wat tijd betreft. Dat is dat gevoel dat er jaren uit je leven lijken geknipt, jaren die nooit schijnen bestaan te hebben. Zo vertelde mijn psychiater me dat hij net in mijn dossier zag dat ik al bij hem kwam van 2003... Ik kon het niet geloven. Ik was ervan overtuigd dat het 2005 was... Ik dacht dat hij zich vergiste maar vond het niet nodig hem dat te vertellen. Ik weet immers dat zoiets bij mij kan gebeuren in jaren die nogal ingrijpend of dramatisch waren. Vorige week vond ik tussen de papieren doktersbriefjes van ... juist 2003... Dat was toch even schrikken... Ook destijds, na mijn echtscheiding zijn er jaren die lijken uitgegumd... jaren als een nachtmerrie... Soms weet ik met moeite wanneer ik mijn ex 'ontvlucht' ben. Omdat me heel wat jaren telkens om dezelfde bewijzen gevraagd werden, weet ik het ondertussen zeker... al blijf ik me vergissen met twee jaar ervoor... de eerste keer dat hij me door elkaar schudde en sloeg. Doodsbang was ik.
Enkele uren K.O. maar geeft niet... ik ben er nu weer even... Ik poetste het keukentje uit pure noodzaak, ik kliederde namelijk met water uit pure onhandigheid, het vogelbakje viel uit mij handen... . Straks (of morgen) moet ik het kookvuur opnieuw poetsen want ik liet de spirelli overkoken (mijn verstand doet het niet meer zo goed) ... Ik haat het die onhandigheid maar dat is al zo sinds een week of twee... een nieuwe fase van mijn verhakkelde wezenlijkheid... Ik speelde het klaar alle oude papier in de net verkregen dozen te stoppen (veel kon daar alvast niét fout gaan). Ik nam een hele warme, kalmerende douche, fris gewassen... die behoefte blijft, frisheid. Daarna aan het koken geslagen. Gelukkig zat er nog reserve groenten en vis in de diepvries... de voedingswaren in de koelkast zijn immers uitgeput. Morgen moet ik voeding inslaan. Verder voel ik me nog steeds niemand en onbestaand.
Alsof ontwaken een nachtmerrie is, en de dag die erop volgt, eveneens. Ik duw mijn gedachten telkens in een andere richting en sta zo vlug mogelijk op. Vandaag duurde het langer eer hét verdween. Het is niet het onwerkelijke alleen... niet alleen het verlies, het is ook de angst voor nog meer willekeur. Zal de stap die ik zet, me nog meer schade berokkenen? Ik weet het niet meer... alles is één brij, een smurrie. Wanneer ik de stap niet zet, ben ik afhankelijk van hun goodwill. Er is in beide gevallen het risico van verlies... maar de onzekerheid momenteel maakt het nog ellendiger. Ik zal de stap zetten... ook al doemen er daardoor weer nieuwe angsten op... Kan het nog erger? Het kan altijd erger is mijn ervaring. Er is weinig waarop je in deze maatschappij nog kan vertrouwen is de bittere beleving geweest op heel wat vlakken. Recht is geen recht meer... Mensen die met het onrecht binnen het recht te maken kregen, weten wat ik bedoel. Ook al zijn ze te laat met documenten of verschaftten ze je foutieve informatie, zij hoeven zelden 'maatregelen' te vrezen. Zij zijn zelden het slachtoffer van hun vergissingen of laksheden maar jij.
Even loslaten de boel... morgen zal het weer beter gaan. Ik denk aan het lieve kleintje dat ik afgelopen vrijdag de hele namiddag in mijn armen mocht houden... en aan de vragen van mijn dochter. Een gevoel van erkenning. Zo belangrijk voor me. Ze weten niet hoeveel ik van ze allemaal hou... Ook mijn schoonzoon voelt voor mij als een heuse zoon. Jammer dat diezelfde avond een bericht iemand mijn vredige voelen overhoop haalde en angst, paniek teweegbracht door mijn goedbedoelde, liefdevolle woorden onderuit te halen. Het maakte dat de tranen elders om opnieuw blokkeerden... Het leven betekent niet veel meer voor me. De schokken waren te erg.
Het werd zo gewoon dat ik mezelf instel op wanneer ik wat kan. Net een kwartiertje wakker, mijn kleine hondje uitgelaten, kopje koffie en dan meteen de formulieren in een briefomslag gestopt na nogmaals herlezen. Ik herlas al tot in het oneindige zo bang werd ik voor vergissingen. Mijn gedachten zijn als een balletje in een flipperkast. Soms wanneer wat er gevraagd wordt dubbelzinnig voelt, is er de schreeuw van binnen. Deze formulieren hadden wel een klare taal, gelukkig. Ik hoefde weinig in te vullen. Goed idee ook om dit meteen in de ochtend te doen, dan lukt het meestal om zonder dat vreselijke beven een adres neer te schrijven. Dat bibberachtige handschrift dat ik in de loop van de dag krijg, is vreemd en ik weet niet waardoor ik het kreeg. Ik voel me enigzins opgelucht. Ook al is er nog geen ander resultaat dan dat de brief verzendklaar ligt. Het resultaat kan lang op zich laten wachten, werd me verteld. En evenmin is het zeker dat er een positieve reactie komt na de hele procedure. Indien het geen positieve uitkomst brengt, kan je nog stappen ondernemen maar alleen al bij de gedachte eraan schiet de paniek als een raket door mij heen omdat het elementen bevat waar ik niet bij kan, niet in deze toestand en al helemaal niet zonder hulp. Ik probeer daar nog niet aan te denken. Er is één stap gezet en voor mij een grote... De emotionele druk van dit alles trekt aan me en de paniek, het gevoel van zwaarte, het teneerdrukkend gewicht, knalt iedere ochtend als een kanonskogel door me heen... Voor het slapengaan wordt dat opgevangen door lezen tot mijn ogen dichtvallen maar s'ochtends bij het eerste ontwaken, ik heb niet eens tijd om te denken, vlamt een en ander als bliksemflitsen door mijn bestaan. Ik kan ze niet stoppen tot ik opsta wat ik dus ook doe uit noodzaak moe of niet. Die flitsen zijn ellendiger dan moe of down nog in je bed willen blijven liggen.
Sommige zaken durf ik amper aan anderen te vertellen... zo schaam ik me... Van de kracht die ik nog kon opbrengen is niet veel meer over. Het voelt of ik over de hele lijn ben gebroken en dat bepaalde zaken erger zijn geworden terwijl ik dacht dat het niet meer erger kon.
De ene keer kunnen gevoelens me overspoelen, de andere keer voel ik niets meer en moet ik louter op mijn verstand afgaan. Voor een gevoelsmens als ik is dit pijnlijk vaststellen... Wat energie betreft... ik wist me voort te duwen en alles te beredderen. Wanneer sommige mensen me zeiden dat zij dat niet zouden kunnen, voelde ik me daar niet goed bij omdat ze duidelijk niet begrepen hoeveel wilskracht het vereistte van mezelf, hoeveel zelfdiscipline, hoezeer ik mezelf er toe dwong... Het heeft zijn beslag gehad.
Er zijn veel hindernissen die ik voor mezelf oplos. Ik vergeet ze vaak te benoemen. Ze zijn mogelijk niet zo normaal, voor mij werden ze dat alleszins wel omdat ze mijn hele leven zo wat aanwezig zijn. Ik zocht middelen om ze te hanteren.
Vorige week werd ik plots weer misselijk. Dreigde er opnieuw een paniekaanval? Ik probeerde rustig te ademen en me af te sluiten. Het kost heel veel energie. Erna ben ik vaak uitgeput.
Stilte geeft rust. In drukke omgevingen geraak ik het noorden kwijt en neemt verwarring toe... met soms spot van mijn omgeving tot gevolg. Daarom vind ik het fijn in omgevingen waar het stil en rustig is.
Ik plan noodzakelijke verplichtingen op een emotioneel minst belastende manier. Dat klinkt misschien opnieuw vreemd maar het werkt wel. Ik verkies een kleine warenhuis, daar is het meestal rustiger. Ik voel me er minder als in een klok die voortdurend hard gongt... Natuurlijk maak ik een lijstje. Zelfs wanneer ik niet veel nodig heb... Het lukt me immers zonder die boodschappen al amper mijn hoofd op orde te houden. Aan de kassa zijn ze niet ongeduldig, daar loopt het zelden mis. Ik hoef evenmin te zoeken naar artikels die om de haverklap elders liggen. In het kleine warenhuis blijft alles ongeveer op dezelfde plek staan zodat ik de volgorde reeds op mijn lijstje kan vastleggen.
Vandaag moest ik een document afgeven. Ik heb het zonder problemen tot een goed einde kunnen brengen... alleen vergiste ik me in mijn zin... ik sprak verkeerde woorden maar ging buiten met het weten dat ze het me daar niet kwalijk nemen, ze kennen me er al. Er was even een alarm... terwijl ik mijn hersenen erbij moest houden in dat ene winkeltje om de artikelen één voor één te vragen aan de bediende, sprak iemand me aan. Ik weet niet waarom... maar het leek van binnen te flippen, alsof er een lamp kapotsprong. Ik kon niet meer antwoorden op de bediende. Ik kon namelijk niet zoals ik gewoonlijk in zulke perioden doe, voor mezelf min of meer de zin construeren waardoor alweer verwarring ontstaat... die zelden goed onthaald wordt... Wat ik zei, de tweede keer... schrok die persoon gelukkig af... Ook al zou er gefluisterd kunnen worden of ik ze wel alle vijf op een rijtje had, ik heb ze momenteel niet alle vijf op een rijtje dus wat het mij uit wat ze denken? Ik heb de energie niet meer om me te verontschuldigen voor zaken die buiten mijn kracht liggen, het is zinloos en uitputtend om me ook daar nog zorgen over te maken. Een voordeel dat ik te moe werd om nog energie te steken in me te verantwoorden voor al die zaken die ik niet kan helpen.
Ik denk aan vorige week... en hoe rustig en vredig ik me voelde na het bezoekje aan mijn dochter, schoonzoon en kleinkindje. Al voelde mijn arm wel als na een judogreep achter mijn rug gewrongen... zo pijnlijk... Ik werd rustig van het slapende kleintje dat ik de hele namiddag in mijn armen mocht houden... Het doet me deugd dat me allerlei gevraagd werd... het helende van erkenning... Een nieuwe weg werd ingeslagen, zo voelt het. Een ultra grote pot zalf op heel veel wonden. Ik koester die herinnering... Ze werd verscheurd van pijn en verdriet door een berichtje wat erg hard is aangekomen bij mijn dochter en mezelf. Vanaf toen is de lethargie weer sterk toegenomen... Vandaag voel ik me wat lichter. Dat is lang geleden. Vind ik fijn om te voelen... ook al weet ik uit ervaring dat het misschien straks weer weg is... ik probeer het 'nu' te beleven... als dat kan... Blij dat ik eens iets positiefs kon schrijven...
Vanmorgen was de nachtmerrie bij het ontwaken alweer aanwezig. Het gebeurt vaak dat na een betere dag de dag erna dubbel zo ellendig voelt. Ook dat zijn we min of meer gewend, al is dat niet echt de juiste uitdrukking, eerder dat je het in je leven paste, hoe moeilijk ook. Ik laat het passeren zonder er al te veel aandacht aan te schenken.
Ik dacht aan mijn jas... nieuw, en tegelijk oud... tweedehands. Hij zit knus en warm maar net zoals andere kleding doe ik de jas slechts aan wanneer ik me iets zekerder voel... zo niet dan voel ik me onwennig... . Dat gaat zo met alle kleding... Ik kan het niet opbrengen iets anders aan te trekken... week na week loop ik in ongeveer hetzelfde plunje naar buiten... alsof het me bescherming biedt. Natuurlijk wordt die gewassen er tussenin. Dat lukt omdat ik vele dagen geen voet buitenzet ... Soms wil ik moedig zijn en trek ik toch iets anders aan... maar de angst en dat nare gevoel komt meteen opzetten, zodat ik het vlug weer uittrek en ja hoor;.. opnieuw dat oude vertrouwde aantrek.
Ik vind het al een hele prestatie dat ik in huis enige afwisseling breng in wat ik draag... kwestie van meer dan twee stuks te verslijten... en me niet schuldig te voelen om al die andere stuks die ongedragen in de klas blijven hangen. Ik wisselde regelmatig van kleding toen de depressie nog min of meer hanteerbaar was, dat is ze ondertussen steeds minder.
Het kan gebeuren dat ik een leuke combinatie vind en zelfs zin voel die bij de volgende stap naar buiten te dragen. Wanneer die dag aanbreekt, is de zin volledig weg... Ik zou me als een vis op een barbecue-rooster voelen als ik het toch droeg. Rust zoeken op mijn manier en dat wat is niet erger maken is de boodschap. Duwen en pushen, me verzetten heb ik de overige levensjaren veel gedaan. Het gaat niet langer, misschien omwille de consequenties daarvan..?.
Onverklaarbaar, zoals ook andere keren, het donkere dat nog donderder werd, het zware dat nog meer op je drukt, de pijn van binnen die je in jezelf doet schreeuwen maar alles blijft uiterlijk stil. Ik duwde mezelf naar de wasmachine en zette een trommel wasgoed op. Straks op de draad... het zijn niet veel stuks, dankzij de sprei die meer dan de helft van de trommel vulde. Vanmorgen voelde ik pijnscheuten in mijn hals en de bovenste wervels van mijn ruggegraat. Oppassen, het zijn voorboden van een blokkering. Letten op mijn houding en warm houden van de kwetsbare delen. Ik word er niet vrolijker van als ik ook nog door die zaken word gehinderd.
Een onbestemd, niet te benoemen, rotgevoel dat maar niet weggaat. De was hangt op de draad... en ik rustte, rustte, las en las... kwam een beetje tot rust... maar dat geschreeuw binnen me hield maar aan... Zo donker als de hel binnen me... ook al ken ik dat gevoel al langer dan me lief is, blij ben ik er nooit mee geweest en rouwig zal ik niet zijn als het ooit voor altijd de biezen neemt. Ik heb niet getelefoneerd, ben, hoe vreemd het ook mag klinken, te moe en te donker om met wie dan ook een telefoongesprek te hebben. Zeker niet om dat ene, zo droevige onderwerp... Elke keer als ik mijn mail open, hoop ik op een tekentje van leven maar er is nog geen berichtje gekomen. Al kan ik het goed begrijpen. In haar wereld is internet niet het enige contact, niet het enige gebied waar je nog iets van je pijn en verdriet kan delen zoals bij mij... Ze kan het gelukkig delen met familie, Ze wordt omringd door een warme familie... kinderen, kleinkinderen.
In dat boek lezen, deed me deugd, gaf me rust. Ik nam eerst een hele warme douche en liet het vrij warme water over de pijnlijke schouder en hals sproeien. Daarna frisse kleding aan al is ze dan gerimpeld. En ondanks het warme weer (binnen 22,5 °) een trui aan en een sjaal om de pijnlijke plekken te behoeden voor tocht en uiteraard warm te houden. Kussens stutten mijn hals en rug... dat is al lang zo... Eten koken is er vandaag niet bij. Gelukkig hadden mijn kind en ik allebei heel veel zin in frietjes van het kraampje. Het is niet alleen de spierpijn, de pijn aan hals en schouder, maar ook de pijn van binnen. Rusten maakt het milder en draaglijker. Ik hoop dat ik de tuin kan te lijf gaan. Het gras maaien, de haag kortwieken... al zal ik daar wellicht weer weken over doen. Het geeft niet... àls het maar gedaan wordt..! Het volgende karweitje is de winterkledij in koffers stoppen en de zomerkledij eruit halen. Ja, we hebben vrij kleine kleedkasten... maar doen het al jaren op deze manier... we 'trekken onze plan' zoals ze dat hier zeggen.
Ik zou kunnen schrijven dat ik deze dag beleef met gemengde gevoelens maar dat is niet zo. Het lijkt wel of ik deze dag net zoals een maand of wat geleden met geen gevoelens beleef. Ik laat me stil drijven... en kijk naar de wolken, naar de meeuwen die voorbij scheren... en voel hoe golven me laten deinen op het wateroppervlak. Soms nopen ze me tot enige watertrappelarij. Zo voel ik ook deze dag aan... al kan ik niet ontkennen dat ik vandaag getroffen word door de pijn van bepaalde herinneringen die ongevraagd door mijn brein en vervolgens mijn gehele wezen flitsen... Er is geen moeder die ik zou willen herdenken omdat de vrouw die zich zo noemt, zich nooit als dusdanig heeft betoond. Herinnering aan emotionele verwaarlozing en klappen... psychisch en fysisch... gehoon, spot, wrede woorden, laster, trachten me te isoleren van mensen die me lief waren en die mij graag mochten... Ze is net als haar opvolger, mijn ex... Ze is in meer dan één van die bedenkelijke zaken geslaagd. Met mijn vader is het niet gelukt... gelukkig al was dat OOK haar betrachting, maken dat hij me hekelde. Als ik iemand wil gedenken vandaag... dan is het wel mijn grootmoeder... die méér moeder voor me is geweest dan mijn eigen moeder. Ook al was mijn grootmoeder streng, alles was me liever dan de haat die uit mijn moeder spoog.... Bij mijn grootmoeder moest ik niet één keer bang zijn voor klappen, of spot, willekeur... pure psychische terreur... zij was dan misschien streng en niet zo'n knuffelige oma maar ze was godverdomme eerlijk én te vertrouwen.
Vanmorgen bij het ochtendwandelingetje met mijn hondje... hoorde ik de blaadjes aan de bomen ritselen, voelde ik de warmte van het zomerse weertje en voor het eerst sinds lang werd ik daardoor niet teruggevoerd naar nare tijden maar naar nog verder in de tijd waar tussen de nare belevingen door toch nog mooie te vinden waren. Het ritselen van de blaadjes deed me denken aan die lap grond die mijn vader ooit kocht en waar wij als kind mochten spelen telkens mijn vader en moeder daar een dagje of namiddagje naartoe gingen. Het hoge gras waar je je zo leuk in kon verstoppen... het onkruid dat ik toverkruid noemde... de beek met groene begroeiing... het autowrak waar we voor mijn vader ze volstopte met rommel in konden spelen... en dan... wat me terugvoerde naar die herinnering... het ritselen van de blaadjes van de vele bomen daar... ik herinner me de hoge populieren... ik zie ze nog steeds voor me... en voel de bijhorende atmosfeer. Later kwamen er ook ganzen en een weggetje waarlangs we met onze fiets konden rijden... al ging dat niet vlug want ook daar stond hoog gras. En de wilde aardbeitjes... er was ook een tijd dat er groenten stonden maar dat kon mijn vader niet bijhouden omwille van zijn energierovende beroep en de afstand. Het is de eerste keer sinds héél lang dat die herinnering opdook... gewoonlijk werd ik door geritsel van blaadjes aan de bomen herinnerd aan het buitenverblijf van mijn grootmoeder... en om onbestemde reden voel ik me daar steeds eerder naar bij... en dat ligt heus niet aan mijn grootmoeder... maar aan de herinneringen aan mijn jeugd... de nare... Op één of andere manier associeer ik het verblijven daar meer met nare herinneringen... ze overspoelen de fijne daar.
Ik kook in een broeiheet keukentje... Een voordeel dat het er broeiheet is... zo blijven alle spieren warm... en het biertje zorgt voor de rest. Wanneer de zin er is... en de psychische pijn draaglijk blijft... kan ik nog enigzins 'normaal' functioneren. Ik maak gestoofd witloof met aardappelen en gehakt gerold in een kalfslapje. Het gaat... ik nam ervoor ettelijke uren platte rust... en las in een aantal boeiende tijdschriften... Ook een wasmachine opgezet... en de was op de draad gehangen... maar niet voor ik de wildernis min of meer wegsnoeide... zo erg was het in onze tuin gesteld dat er zelf geen plaats meer was om het wasgoed op te hangen... Ik hou tussen haakjes best wel van een wilde tuin... al zijn obsessief keurige mensen in mijn buurt daar blijkbaar allergisch voor. Het deert me niet, ze kunnen de boom in met hun gezeur, geklaag, geduvel en gejammer. Dat ze verdorie hun eigen leven eens onder de loep nemen... en uitzoeken wààrom ze zo bezig zijn met het leven van een ander...!
Het spoelwater van de groenten giet ik in een soort van vergaarbak voor water... zo verspil ik geen druppel. Ik ben bijzonder milieu-vriendelijk...
Ik voel me vaak geen moeder meer... soms zelfs geen menselijk wezen. Voelen staat gelijk met een poel van ellende, pijn en ongeloof... Een deel van mijn kinderen verkoos me voor de varkens te gooien. Nu goed... hopelijk worden ze daardoor gelukkiger.
Een van die liefelijke wezens die ons gezin kwamen vervoegen (al was het eerder 'vernietigen') liet me weten dat haar mama het écht niet nam als ze ook maar één keer haar moederdag vergat. Van mij werd terzelfdertijd geëist dat ik niets ondernam omdat haar moeder nog steeds niet wist of ze nu wel dan niet een weekend met haar dochters wilde doorbrengen. Je raadt het al... mijn moederfeest verdween in het niets. Er zijn twee dagen waarop moederfeest kan plaatsvinden. Vreemd toch dat zij de twee data opeiste voor zodat er niets meer overbleef voor mij... Hoe moest ik dus begrijpen dat ze mijn moederfeestje gewoon 'elimineerden'? Mijn schoondochter wou plots op weekend. Prima... maar dat ze me niet eens verwittigden... Het zou al ge-noeg geweest zijn voor me... want ooooh wàt wàs mijn hart groooot.
Hoe moest ik begrijpen dat ze me op een andere keer vroegen dat ik vast geen bezwaar had als zij net op mijn moederfeest naar een festival gingen maar aan die andere zijde alles mooi volgens plan verliep? Geen feest voor mij, wel voor haar mam.. Voor mij hoefde hij zich écht niet in bochten te wringen... Ik vond noch het één noch het ander erg... als ZIJ maar gelukkig waren... maar dat ik stilaan in de doofpot werd gestopt vond ik erg... En dat mijn zoon hààr minachting overnam vond ik ondraaglijk. Waarom minachtte hij me? Omdat zij het deed? Want ik ben geen wezen dat je moet minachten. Ik heb nooit één van mijn kinderen aan me gebonden... maar wat ik nooit voor mogelijk heb gehouden (waarom zou ik?) is dat bepaalde wezens me in mijn geheel uit hun leven wilden bannen. Waarom? Die vraag én het antwoord leggen ze best bij zichzelf...!
Ik vond het erg dat mijn schoondochter zich beledigend uitliet over mij en mijn leven. Ik slikte en slikte want verdomme toch, ik schrok me rot. Was dat nu de hedendaagse beleefdheid? Was dat nu een menswaardige houding? Vernederende, onbeschofte uitlatingen ongecensureerd afvuren op je schoonmam? En waarom? Om haar te kunnen treffen tot diep in haar hart en ziel? Waarom was dat nodig? Was ik een bedreiging voor haar? Omdat ik het leven en de mensen omhelsde? Of omdat het meisje zich tot een zekere stand meende te mogen rekenen? Welke stand dan wel? Een met bitter weinig manieren..., dàt staat vast..! Arme dwaas die ik was... dacht vergoelijkend dat ze het verschil wellicht niet direct kon verwerken met hun grote villa... met luxe overal en ons nederig klein boerderijtje. Maar het is er keurig netjes, fris, het ruikt niet naar koeien dus wàt mankeerde haar? En dan werd ik de les gespeld als zou ik dat arme kind niet mogen? Wie was hier eigenlijk 'gek'? Mijn armen en hart verwelkomden haar en alle vrienden, partners, geliefden van mijn kinderen... maar enkele verkozen op me te spugen... Nooit gaf ik weerwerk, ik schrok er te zeer van. Het was niet alleen onaardig maar zelfs gemeen, onbeschoft en zelfs op een sadistische wijze wreedaardig... Toch bleef ik sullig mens dat ik wàs vergoelijken...
Vrienden nodigden ons uit... Iedereen was er behalve schoondochter, de vriendin van mijn zoon. Ze liet me hovaardig weten dat mijn vrienden helaas niet haar prioriteit genoten...
Die jaren waren een hel voor me... Ik verloor mezelf. Ik vond mezelf terug bij mensen die aardig reageren op mijn wezenlijkheid... dat moet ik proberen blijven onthouden wanneer ik in staat ben op buiten te komen... en opnieuw te geloven... dat wat gebeurde... mijn eigenheid niet platsloeg... het was hun projectie en afgunst... hun proces dat zij niet doorworstelden maar er anderen mee verkiezen te slachten. Ze doen maar... maar niet meer met mij.
Het is geen fijn gevoel om reeds bij het eerste ontwaken, je weet niet eens dàt je al wakker bent, doorkliefd te worden door een venijnige pijn, gevolgd door een zware, verpletterende rotsblok. Ik drink mijn kop koffie en ga met mijn hondje naar buiten... De frisse lucht doet me deugd, de stilte nog meer... En dan nog een kop koffie bij terugkeer. Vervolgens ga ik mijn gemoed luchten als dat nodig is... alles op een rijtje zetten... of gewoon een van de startblokken om mijn dag zo licht mogelijk te kunnen beginnen. Achterlaten de ballast... als dat kan. Vervolgens, wanneer het zwarte gordijn min of meer opzij geschoven is... en het rotsblok iets verschoof en wat licht doorlaat, kan ik aan mijn werk beginnen... met fris hoofd en gemoed... min of meer toch. Ik hoop dat ik deze week ook weer eens een stapje buiten kan zetten... en één van de plaatsen waar ik rust vind, kan bezoeken...
Na enkele uurtjes rusten, speelde ik het klaar drie stuks kleding te herstellen (stoppen, knopen vaster, een lap op een gat naaien, enz...) Ik naaide al liggend... maar het laatste stuk vereiste een verticale houding... Opnieuw even rust... hoe belachelijk klinkt dat... en toen... voelde ik me de koning te rijk... heb ik een deel van de woonkamer geveegd en gedweild....! Ik hou van frisheid... en ook al is het maar een zesde deel van de woonkamer, dat is het toch al hé. Ik behandelde de zoveelste barst in een vloertegel... (had de pech dat iemand ze kwam leggen die beweerde er alles van te kennen... ze breken één na één... en ik kan niet anders dan de barsten volspuiten met lijm... Wanneer je een klein budget hebt, kan je geen beroep doen op een vakman... maar de tegels die ik ook door deze 'kenner' toch vrij duur betaalde zijn door een verkeerde manier van leggen tot barsten gedoemd... Ik de 'leek' vond het destijds vreemd dat hij zo zuinig was met mortel... De leek bleek gelijk te hebben, de kenner niet, die zware tegels worden niet gedragen... dus barsten ze. Ik wou graag de voorkamer van ons huisje dweilen... maar dat bleek net iets van het goede teveel. Morgen is er nog een dag... ja toch? Opnieuw een rustpauze om te douchen zodat ik met nieuwe energie aan het avondmaal kan beginnen. Er hoefde slechts een burger gebakken te worden.
Het wasgoed (voornamelijk dekens voor ons hondje) ben ik vergeten op te hangen... dat doe ik na dit blogje.
Ik wil soms vergeten hoe het leven al jaren aan me voorbij gaat... enkele uitzonderlijke momenten niet meegeteld. Daaraan denken zou dat wat gaande is, slechts erger maken. Ik ga verder... als een kip zonder kop als het moet... die kop komt er daarna wel weer terug op.
Ik droomde vannacht van mijn vader en van iemand die ik al enkele jaren ken maar een hele tijd niet meer zag. Beide dromen gaven me een gevoel van rust. Misschien komt het door het bekijken van een film die we mooi vonden? Vandaag was ik blij met een antwoordje van de vriendin. De spanning en onrust is voor een deeltje weg nu ik iets van haar vernam.
Vandaag probeer ik naar buiten te gaan. Het langer kunnen slapen doet me deugd... het maakt ook dat de dag al half is voor ik het goed en wel besef.
Ik zie hoe ik schrijf... en alles omzeil... het is OK omdat het vandaag ook OK voelt. Wanneer ik behoefte voel om over de gekneusde, verwonde binnenwereld te schrijven, doe ik dat wel...
2. Nodig
