Vandaag is er terug therapie. Een beetje in shock. Verder iets wat lijkt op een déja vu. En tot slot las ik vandaag een vreemde reactie op een van mijn vorige blogjes. In mij is het stiller dan stil, het voelt wel OK
Om te besluiten een toepasselijke Boeddhistische wijsheid:
Wanneer iemand boos op je wordt, is dat meestal niet om wat je hebt gedaan of gezegd. Je woorden of daden hebben enkel een onevenwicht dat hij al had naar boven gehaald.
Het is misschien iets wat niet alle artsen weten... maar sommige geneesmiddelen, (anti-depressiva e.a.) kunnen de vervreemdingsverschijnselen nog doen toenemen. Terwijl 'vervreemdingsverschijnselen' in erge mate heus niet comfortabel voelen...! Ze kunnen zo erg zijn dat je geen lichamelijke pijn meer voelt en steeds het gevoel hebt niet aanwezig te zijn in vrij sterke mate. Dissociatie. Welk effect dat op je kan hebben, wens ik niemand toe.
Ik weet niet hoe het voor andere is die de stoornis hebben maar wanneer de vervreemdingsverschijnselen zo erg zijn dat ik het gevoel heb nog minder te leven en te bestaan dan ervoor... dan neemt de doodsdrang heel erg toe. Jaren geleden heb ik nadat ik toch al een hele tijd een bepaald anti-depressivum kreeg, het intuïtief geweigerd... Ik kende de impact toen nog niet van bepaalde geneesmiddelen op mij, ik wist toen evenmin dat ik aan de stoornis leed. Omdat ik me steeds ellendiger begon te voelen, stopte ik er mee tegen het advies in van mijn huisarts. Pas jaren later las ik dat bepaalde geneesmiddelen bepaalde klachten bij de stoornis verergeren en deze best kunnen worden vermeden. Toen mijn huisarts het anti-depressiva voorschreef, was ik lange periode helemaal weg van de wereld... en eigenlijk eerder intuïtief stopte ik met de medicatie (langzaam afbouwen is belangrijk). Hij vond het geen goed idee... maar ik merkte dat ik tot steeds minder in staat was en de 'gevaarlijke' gevoelens toenamen.
Heel wat jaren later ging ik naar een psychiater, andere medicatie, ik denk dat ik daar beter op reageerde maar kreeg problemen met de oogdruk.
Bij mijn huidige psychiater, die ik ondertussen al 8 jaar wekelijks zie, ik schrok toen hij het me op een keer vertelde dat het al 8 jaar was. We hebben we een hele periode gezocht naar een middel waarbij de klachten niet zouden verergeren, die van vervreemding en dissociatie. Lastig dat je pas na weken effect voelt en opnieuw van nul moet beginnen maar het is niet anders.
Als hulpzoekende patiënt ben je als je niet op de hoogte bent van het gevaar van sommige medicatie ook op zulke momenten niet in staat het op te merken, je denkt dan misschien dat het er bij hoort, of het door de depressie komt. Sommige geneesmiddelen versterken de depressieve gevoelens... dus alert blijven voor die verschijnselen, is belangrijk.
Voor mezelf bouw ik een pauze in op tijdstippen dat ik dat aandurf, en dan neem ik een tijdlang niets meer in. Ik hou in de gaten welk effect het op me heeft.
Ik had liever opnieuw mijn kop in 't zand gestoken en te voet tot bij mijn arts gewandeld in plaats van dat hij hier naartoe kwam. Maar 't lukte niet hem te overtuigen... ondanks mijn drie pogingen... Alle argumenten werden van mijn tafel geveegd... ook mijn melding dat het me beter leek te gaan.
Ik ben het beu en wil naar buiten. Ik wil weer allerlei doen zodat de duisternis wat afneemt, dat vreselijke donkere gevoel... en vooral zou ik eens een flinke pot willen huilen. De tranen zitten muurvast.
Zo down dat ik er zelfs niet meer in slaagde gisteren dit voor één van mijn kinderen te verbergen. Alsof het licht in mijn ogen weg is en er een leegte voor in de plaats kwam. Ik zie dat niet maar voel het.
Dan loop ik langs het raam vraag mezelf af wie zette het open? tot ik besef dat ik het was één en ander is met mijn verstand gaan lopen.
Plots begon mijn mobiel te zoemen ik ga het niet verbloemen ik vroeg me af wie belt er nou, en 't was precies wat ik wel wou nog wel zo vroeg, dat is wel straf tot ik daar op het schermpje zag 't was het alarm, dat ging weer af
Een diepe zucht verlang ik naar de blauwe lucht? neen nergens meer naar het leven lijkt verdwenen ik voel niet meer dat ik besta en verder drijft 't beseffen weg als 't kon, ik zou er hard om wenen.
18. Therapie.gif)
