over depressie en persoonlijkheidsstoornis

Vrijdag 14 september 2012

in stukjes gehakte nachtrust

Ik stel het steeds maar uit om terug een achtste van het vorige anti depressivum te nemen en hoop dat de verstoorde nachtrust zich uit zichzelf zal herstellen wanneer ik aangepast ben aan het nieuwe ritme.
Het is vreemd dat wanneer ik niet uit mezelf kan ontwaken maar moet opstaan ik een heel onrustige nacht heb. weet niet waarom dat zo is want ik hoef me er niet echt zorgen om te maken.
Mijn nachtrust wordt in vele stukjes gehakt en als kers op de taart word ik vervolgens een uur voor de wekker zal aflopen opnieuw wakker en slaap helemaal niet meer. Misschien omdat ik altijd wat vroeger dan mijn kind wil opstaan om rustig mijn kopje koffie te kunnen drinken?
Ik heb ook vreemde dromen, ze waren niet bepaald nachtmerries maar toch heb ik er geen fijn gevoel van....
Ook is mijn slaap opnieuw beduidend lichter, ik word van zelfs maar minieme geluiden wakker.
Misschien slaap ik vannacht beter omdat we morgen niet hoeven op te staan... en haal ik het slaaptekort zo wel weer in.
Ik geloof ook dat ik sinds enkele weken in de menopauze beland ben. De koude rillingen, de warmtevlagen. Het kan me weinig schelen al is het natuurlijk geen prettig gevoel. Ik geloof ook dat ik daardoor ook vlugger verkouden geraak. Ach de psychische ellende vind ik veel minder goed te verdragen dan de klachten van de menopauze. Ze zijn ook, meen ik, van voorbijgaande aard. Natuurlijk zou ik graag hebben dat die psychische ellende ook van voorbijgaande aard is... of dat het tenminste opnieuw in die mate mildert dat het leven toch weer iets meer als leven voelt.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 07:17 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Vrijdag 14 september 2012

Bericht aan die zich hier 'moi' noemt... (én William én Wim....) (asjemenou... )

Iemand die zulke reacties plaatst (zie onderaan dit blogje en bij mijn reacties) hoort meer in de psychiatrie dan ik...
En wees niet ongerust oelewapper (want al de namen die je voor jezelf gebruikt...

stemmen tot nadenken, nietwaar?), ik bevind me al in de psychiatrie. Maar u? Wordt het niet hoog tijd dat u ook uzelf onder de loep neemt????

Hopelijk zien we mekaar daar nooit... je lijkt me een zeer gefrustreerd kereltje dat je onbekenden zomaar uitscheldt voor 'trut'.
Vreemd dat je twee pardon drie namen gebruikt... Wié is hier gestoord, vraag ik me dan af...?

Verder:
Als het je hier niet aanstaat, wat kom je hier dan doen...?????
Enig inzicht in jezelf is er niet klaarblijkelijk al lijkt het me wel op zijn plaats... en aan projecteren doe je overduidelijk maar zonder dat je je daar van bewust bent... helaas ken ik het mannelijk equivalent van jouw scheldwoord niet. Zelfs dan zou ik het niet gebruiken... ik verlaag me ondanks mijn psychiatrische stoornis nu eenmaal niet tot zulke marginale, 'gestoorde' taal. Verder is het bizar dat je me uitscheldt terwijl je me niet eens kent. Tjonge... heb jij (psychiatrische) problemen zeg...!

Hier zijn de berichten van dit oelewapperke onder drie verschillende namen.... (heeft deze man een meervoudigheidsstoornis of zo? De ene keer noemt hij zichzelf William Meersman, de andere keer Wim Peters... en dan ook nog eens moi.... tssss)

Hieronder de reacties van 'moi', 'William' en 'Wim'... ze vertolken één en hetzelfde gefrustreerd creatuur...

Reactie 1.

Naam: moi
E-mail adres: william.meersman@skynet.be

Titel: zagen??????
Reactie:
Klaar voor de psychiatrie neem die vriendin mee

Reactie 2. (omdat hij zijn gefrustreerde reactie niet meteen zag verschijnen of zo????

)

Naam: moi
E-mail adres: wimpeters1@skynet.be

Titel: zagen en nogmaals zagen
Reactie:
ga naar een psychiatrie daar zit je op je plaats en die hier komen mag je meepakken trut

(ps. mijn afbeelding verbeeldt uiteraard deze 'gestoorde' reactor)
Werk aan jezelf man/vrouw

in plaats van jou onbekenden af te kraken.

bedenkingen

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 13 september 2012

Een stap...

Heb ik dat werkelijk gedurfd? Ik las voor wat ik schreef over mijn gevoelens en gedachten al die dagen voor en na therapie. Om één of andere reden leek dat me beter dan het te laten lezen. Ik bleef het uitstellen... Ik waagde me er niet aan... angstig om me belachelijk te maken... angst om die stap te zetten... voorlezen... aub zeg... ik mijn geschreven zieleroerselen voorlezen, gedachten pur sang... dat dierf ik toch niet.....

al had ik het dan zelf weken geleden voorgesteld...

Mijn psychiater hielp me een handje... met me te vragen of ik wou lezen zoals ik vorige keer had voorgesteld... Ik draaide de knop om van angst en las zonder zelfoordeel (of toch zo weinig mogelijk)... maar néén, niet de vreselijk mails van en naar mijn vorige psychiater, dààr ben ik nog niet aan toe... wel de teksten die ik schrijf iedere ochtend om gevoelens, pijn, gedachten te beschrijven. Al die zaken die ik niet kan verwoorden, niet uitspreken... behalve in het geschreven woord. Dat is mijn taal, de andere kan ik rijk aan woorden zelf niet eens te bedienen als de ellende hoge toppen scheert. Dan rest me de beelden in mijn taal. Al kwam ik hier (ondertussen geblokkeerde) enggeestigen tegen die dat niet konden geloven, dat iemand met bps kon schrijven... Alsjeblief zeg... wat denken ze wel? Dat iemand met bps geen hersenen heeft of wat? Iemand die zoiets oppert heeft duidelijk zélf geen hersenen of gebruikt ze niet al te best. Oelewapper, eigengereide kakkerlak, hoogheidswaanzinnige paternoster.

Om terug op het aangehaalde onderwerp te komen... ik was na afloop van mijn 'lezing' zooooo moe dat ik niet eens meer kon antwoorden op de vragen van mijn psychiater.... in mijn hoofd en mijn hele lijf was alles venkelpuree. Maar ik voelde me wel schoongewassen van binnen... this is the way... !!! for me !!!!... I think... because yet I'm not sure of anything.
Enne... toen ik vroeg of mijn psychiater er iets mee was... knikte hij (ik zag hem veel opschrijven terwijl ik las... maar mijn voelhorens zijn dan ook optima forma meestal) Hij liet er ook op volgen dat ik een goede pen had, heel goed schreef... Tjonge... en in mijn oren was dit wat ik las slechts gezeur... want ik herlas niet één tekst en verbeterde nog minder.
Ik nam het toen niet aan... maar nu wel.. en het doet me wel iets.

.

technieken om me 'kenbaar' te maken

Geschreven door Lore om 20:33 Reageer op dit bericht

Donderdag 13 september 2012

Wat me in zulke perioden helpt...

Wanneer de dag volledig zwart gekleurd is als ik ontwaak. Wanneer de dag is als het water van een donker meer zodat je niets meer kan ontwaren. Wanneer ik geen lichtje bemerk en mijn benen wegen als lood, de pijn is als naalden dwars door mij heen en 't leven niet als leven voelt. Of wanneer de dag vlak, kleurloos, mat is of als een blad met amper reliëf, contrast of tekening, vaag en mistig dan probeer ik een van mijn technieken. Ze zitten in de opslagkamer van mijn geheugen. Eén ervan gebruik ik vandaag. En vanaf vandaag probeer ik die techniek vol te houden. Als hij werkt. Ik denk dat het zal werken. Tenminste een richtlijn die tegelijk houvasten biedt voor mij.
Dit is één van mijn technieken, ik heb net een lijstje gemaakt in een speciaal daartoe bestemd schrift... daarin noteerde ik wat ik vandaag kan doen. De zaken die er resten, plaats ik naar de volgende dag.
Telkens ik een van de zaken volbracht die ik noteerde, trek ik er een lijn overheen, liefst in een andere kleur.
Natuurlijk staat het me vrij tussen al die mogelijkheden toch nog voor een niet opgeschreven klus te klaren. Dat lijstje is slechts als anker, voor het geval dat ik me voel wegvloeien en uitlopen als een inktvlek op papier.

technieken om te (over)leven

Geschreven door Lore om 08:43 Reageer op dit bericht

Donderdag 13 september 2012

vroeg uit de veren

Het is opnieuw een aanpassing, het vroege opstaan. De eerste dagen voelde ik het niet zo. Te suf van de slaap, denk ik. Echter nu wordt het voelbaar. Wellicht ook door de onrustige nacht met tal van dromen. Na drie ervan schrok ik wakker en vatte de slaap amper. Vanmorgen werd ik wakker voor het tijd was om op te staan. Ik vergiste me bovendien, dacht dat de wekker bijna af zou gaan. Niet dus. Ook enkele dagen geleden sliep ik amper drie uur en een half. Als dat zo verder gaat, zal ik toch nog een achtste van de vorige medicatie nemen om niet ook nog fysisch uitgeput te geraken.
Ik hoop dat ik na enkele koppen koffie toch beter in staat zal zijn om de dag aan te gaan.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 07:06 Reageer op dit bericht

Woensdag 12 september 2012

nuchter verslag van de dag

Vanmorgen kon ik niet veel goeds volbrengen. Zelfs dat niet wat me normaal soelaas brengt. Voelde me zo slecht en dan dat rotellendige geschreeuw in me, de doodsdrang... Uiteindelijk vroeger onder een heel erg warme douche gegaan en daar heel lang onder blijven staan. Dat geeft me normaal een rustiger gevoel. Ik weet niet wat ik had vandaag maar ik had lucht nodig... en opende om de haverklap onze keukendeur om vervolgens te ademen alsof er binnen geen zuurstof was... (moet je weten dat daar alles vierkant open stond...) Het leek me daarom een noodzakelijk iets om dit huis vandaag althans zo vlug mogelijk te verlaten.
Toen dus mijn haardos droog was, ben ik dapper naar die ene winkel gestapt om een artikel in te ruilen. Ik kon dat niet langer uitstellen want het verhinderde me zelf een goed inslapen. Tegelijk kréég ik de nodige 'lucht'.

Ik ben ontzettend moe, de terugweg nam ik de autobus. Ik ben er ook niet meer met mijn gedachten bij. Zoveel ontsnapt me en dat maakt me nog angstiger en onzekerder dan normaal. Ik let niet op, al wil ik wel... en dat maakt het mensen die je willen bedriegen natuurlijk extra gemakkelijk. Ook verstrooidheid van anderen kan ik dan niet detecteren. Ik geloof dat ik vandaag gelukkig alleen mensen tegenkwam die het goed met me voorhadden. Lucky me. (sarcasme ten top).
Nog even en ik ga aan het koken. Wat het gaat worden? Iets zonder aardappelen want die zijn er niet meer. Rijst, prinsesseboontjes, pijpajuintjes en tomaten... en daar vegetarische bolletjes bij... en om het geheel af te werken look of course.
Mijn brein is een leeg vat... het galmt. Ondergetekende voelt zich zombie.
Maar ook dat kan me momenteel niet of bitter weinig schelen.
Het leven glijdt verder. Ik heb er geen deel meer aan. Niet heus. Sinds... en sinds... en sinds.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 18:07 Reageer op dit bericht

Woensdag 12 september 2012

vertalen

Ik wil de snik niet vertalen
dat vreemd pijnlijk gevoel
het snijdende mes
en het schreeuwen in mij
ik wil niets van dat alles nog voelen
en toch breekt de nachtmerrie iedere dag open
intuïtief wil ik er sinds de mis-behandeling door de vorige psychiater
slechts van gaan lopen

sinds ik mijn huidige psychiater bezoek
voel ik vertrouwen en is er opnieuw een schijn van hoop
ik en de pijn in mij worden niet langer verdoofd
de veiligheid, alertheid, bekwaamheid, kennis
het werkelijk ernstig worden genomen
en niét geveinsd...!
door de vorige werd ik vaak in die zin
bij de neus genomen
toch bleef ik meer in hem dan mijn eigen aanvoelen geloven
hoe hij me het laatste jaar behandelde
gaf me zowat alle bewijzen
dat hij me slechts van mijn geloof in mezelf wilde beroven.

De bekwaamheid en de authenticiteit van de huidige psychiater
stelt mij in staat er nogmaals in te duiken
niet om het zwijgen te worden opgelegd
maar met herstel in het verschiet
althans het psychische lijden
draaglijk te maken
Zéker hoef ik niet bang meer te zijn
dat voel ik aan zoveel
dat deze man me als de vorige psychiater
ook als een haarbal
uit gaat braken....!

©Loreanne 2012

de pijn in dichtvorm

Geschreven door Lore om 08:28 Reageer op dit bericht

Dinsdag 11 september 2012

blijven drijven

De woorden in de titel van dit blogje kwamen plots bij me op... 'blijven drijven'. Ik meen zelfs dat er een liedje over gezongen werd maar ben niet zeker. Het is wat ik momenteel doe... 'blijven drijven'.
Af en toe sinds de laatste twee sessies bij mijn nieuwe psychiater wijkt de hopeloosheid toch even. De moedeloosheid even zo. Hoopgevend, toch?
Ik sta er maar niet te lang bij stil. Ik hou me vast aan de gedachte dat ik nu alvast wél in goede handen ben.

Verder zijn er opnieuw dagen dat mensen me mee uitnemen. Ik voel me geliefd en dat is helend voor mij.... Zo is het tenminste niet alle dagen barre ellende.

Maar nu.. ben ik alleen fysisch doodop en psychisch murw. Straks vroeg naar bed... daar ben ik wel aan toe.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 18:30 Reageer op dit bericht

Maandag 10 september 2012

Zo moe

Zo moe, doodop van de laatste dagen maar ik wil en kan niet de hele tijd rusten... dan begint de psychische (fysiek voelbare) pijn opnieuw. Ik mat me af. En hou mijn 'kracht' op peil door mijn 'wondermiddel'.
Ik word anders ook nog eens gek van wat ik wil doen en niet kan.
Straks nog douchen en de haardos wassen. Even rusten of ik val in de badkuip als een slappe vaatdoek in elkaar.
Morgen opnieuw een vrij vermoeiende dag. Ik kan en wil geen neen zeggen tegen wat toch een beetje leven geeft.
De vaat laat ik omdat ik niet opnieuw een meid voor alle werk wil zijn... koken hoop ik nog net te kunnen volbrengen al ligt mijn bed nog vol spullen die ik deels sorteerde. De koelkast uitgewassen, bezig te ontdooien... ook een hele klus. Ook de hal kreeg een beurt en een deel van mijn slaapkamertje. Het plastic werd ook gesorteerd en ook al werd op mijn verzoek de kattenbak uitgeladen... ik kon de boel erna verfrissen en opkuisen... Moe word ik van dat halve of half afgewerkte werk dat in feite toch enige hulp zou moeten betekenen. Niet dus.
Ik ben mijn leven vaak zo moe... ik stop die gedachten en blijf me vastklampen aan die ankers hier en daar. Soms denk ik... ze weten niet hoe het is... gelukkig weten ze het niet...!
Ben alles en iedereen zat. Vermoeidheid is niet zo goed blijkbaar als je psychisch al op het randje leeft. Het kan me wat verdommen allemaal.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 16:32 Reageer op dit bericht

Zondag 9 september 2012

altijd hetzelfde?

Vaak heb ik het gevoel steeds hetzelfde te schrijven. Wellicht omdat ik ook steeds hetzelfde voel. Zaken herhalen zich. Ik schrik me soms het apenlazarus als ik mijn vorige blogjes om deze tijd herlees... Ik vergeet de ellende en denk dat ze er nooit eerder was... maar dan lees ik in de blogjes van vorig jaar om deze tijd... soms zelfs krak dezelfde titels...

Ik ben zooo moe dat ik niet meer weet dat ik besta. Ik nam rust voor ik vertrok... want er stond opnieuw wat op het programma... Ik wil niet dat de gezondheidsproblemen ook het fijne wegnemen. Ik wil er aan deelnemen... en zijn er weer spierpijnen en ben ik erna doodop, het kan me wat... ik zeg er geen 'neen' tegen. Het is een beetje leven... daarvoor wil ik dagen erna in de ellende zitten. De psychische pijn, fysisch voelbaar en niet weinig ook... houdt dàn tenminste op... Soms wil ik al uren tevoren vertrekken om er maar vanaf te zijn... van de ellende.
Een goed besluit van deze 'goede' psychiater om me andere medicatie te geven... ik voel terug, lijd onder de psychische pijn... maar ik ben in veilige handen... en neem het erbij... het is als barensweeën... zonder is het persen moeilijker... het persen naar de geboorte, naar nieuw leven.
Ik wil mezelf niet langer laten verdoven... dat wilde ik ervoor ook niet... maar mijn vorige psychiater vond dat blijkbaar lekker gemakkelijk en oh zo comfortabel geld verdiend...
Mijn huidige psychiater respecteert mijn wens en vertrouwt ook op mijn wijsheid en kracht... hij weet dat ik liever deze pijn erbij neem en voel dan geen pijn en ook geen leven... Het is toch slechts uitstel van executie? Snapte die puber van een vorige psychiater dat dan echt niet?
Natuurlijk niet... er was niet veel dat hij aan mij 'snapte'... hij sloofde zich wel uit te doen alsof hij het begreep... Het sulleke begreep er geen jota van... géén jota... Hij hoorde niet meer in zijn kinderschoentjes te staan... hij verkoos er echter in te blijven staan... alleen zijn ego is gegroeid... zijn leerproces is blijven steken.

over de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 18:46 Reageer op dit bericht

Zondag 9 september 2012

beduusd

Zelfs in zaken die me een fijn gevoel gaven, sloop het nare, donkere, onwerkelijke, nachtmerrieachtige gevoel. Soms lijkt het wel of twee zijden een gevecht leveren op leven en dood. Het zware, donkere wint.
Ik houd me voor dat ik geduld moet hebben. De periode die ik nu doormaak is een hele zwarte bladzijde in mijn leven. Tegelijk voel ik dat ik in tegenstelling tot de vorige acht jaren nu wél in goede handen ben.
Deze psychiater weet wat hij doet... is ook eerlijk. Dat hij zaken niet weet of nog niet weet, nog niet kan bij de kraag vatten, verdoezelt hij niet en dat is een geruststelling. Ik krijg een eerlijk antwoord op mijn vragen, een 'levend' antwoord en geen 'mond snoerend, dood en dood makend antwoord of zo'n cliché wat niet eens gemeend was uit de praktijkboeken van ze'. In alles voel ik dat deze psychiater wél een 'eerlijke, aandachtige interesse heeft in wat ik aanbreng, vertel én vooral me ernstig neemt... (en dat niet veinst-ook dàt voel ik zeer scherp nu... in alles...)'. Hij zoekt, hij kijkt, luistert, schrijft op... niet om 'erbij te blijven' maar om aan de hand daarvan te bestuderen, na te gaan. Ik zei het al... ik ben bij hem in goede handen. Het is veilig om te vertellen wat je voelt, wat je bij de keel grijpt en ze wil dichtknijpen, wat je onder de aarde sleurt...
Los door de immense angst die er ontstond na de flater van de vorige psychiater blijft dat vertrouwen heel voor mijn huidige psychiater...! Dat zegt enorm veel...!

over de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 08:51 Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 september 2012

rusten

Ik ben erg vreemd opgestaan. Duizelig, ijl. Ergens ook een pijnsteek in mijn been. Zie opnieuw de dag niet zitten zoals het al zovele ochtenden gaat. Dan zet ik mijn gedachten op stop en doe wat ik normaal doe met telkens weer de idee dat het gaandeweg wel mildert. Het leven kreeg een vreemde vorm, een vreemde atmosfeer, steeds onwerkelijker. Ik neem me voor toch meer rust in te bouwen. Want hier helpt geen vluchten in het klussen aan, zoveel werd me duidelijk. Het maakt, als ik niet oplet alles nog erger.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 09:23 Reageer op dit bericht

Vrijdag 7 september 2012

Ben erg moe

Ik ben doodop. Waardoor? Ik weet het niet. Over de rest wil ik niet eens denken laat staan schrijven.
Net nog dacht ik ergens aan... ik weet het al niet meer. Zo gaat het wel vaker de laatste tijd.
Ik ben dankbaar om die ik hier en elders kan vertrouwen. Veel zijn het er niet... maar het vertrouwen dat ik ontvang én voel van die enkele mensen is me héél veel waard. Ze veroordelen niet. Begrijpen zoveel. Aanvaarden mij meer dan ik mezelf aanvaard... Ze behandelen me als een mens.en niet als een 'ding' zoals de vorige psychiater omdat hij geen kritiek aankon? Omdat hij niet eens vragen aankon omdat hij ze zàg als kritiek...! Je kon niets bevragen of vragen... omdat hij zich meteen als een verwend kleutertje 'aangevallen voelde'. Wat is zo'n psychiater waard àls psychiater? Vooral bij de meest kwetsbare mensen in de maatschappij? Alleen 'verdoofd' kon hij ze aan...

Door zijn onverantwoorde behandeling... ben ik niet eens terug naar af... maar verder, veel verder dan 'af'. De pijn van ooit... die er niet meer was toen ik de therapie bij hem startte en die jaren evenmin...is er opnieuw... nadat hij me als slachtafval dumpte.

over de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 17:49 Reageer op dit bericht

Vrijdag 7 september 2012

waarom of waar vandaan

Alle dagen is het er, ik weet niet waarom, waardoor of waar vandaan. Het gissen en gokken ben ik moe, vind het ook erg zinloos geworden. Was het al die tijd verdoofd? Of komt het door wat gebeurde bijna een jaar geleden? Ik weet niets meer. Alleen dat het me naar beneden sleurt, me nog meer uitput en moedelozer maakt. Het belet me te leven net als de verdoofde toestand dat doet. Is het totaal verdoofd door het leven gaan of dit? Moet een mens ook hier kiezen tussen de twee kwaden? Zelfs daar vind ik de moed en de zin niet meer toe. Zal er proberen over te praten met mijn psychiater.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 08:06 Reageer op dit bericht

Donderdag 6 september 2012

Gruwelijk besef..!

Braakneigingen toen ik eensklaps besefte dat de vorige psychiater me dumpte per mail en een reeks 'voorwaarden' stelde...
Na herlezing van alle mails... las ik... wat een schok... dat hij ALLE VOORWAARDEN die hij stelde... had vervaardigd... vàn de vragen, van de zaken wààr IK om verzocht had... !!!!

en waarop hij màànden lang niet wenste te antwoorden...!!!!!!!. Hij bleef zwijgen... gaf géén enkele reactie op mijn verzoeken of voorstellen... om vervolgens ZO TE WERK TE GAAN....??????? Wat een psychiater is dat??? Een gevaar, een levensgevaarlijke bom... voor bepaalde patiënten... (die meenden een te vertrouwen psychiater te treffen en geen zwakke, laffe en laaghartige kleuterachtige semi-psychiater)
Ze moesten die man in de ban slaan...
En alle patiënten die hij wél goed hielp, wat een geluk voor ze dat hij hen niet zo behandelde als hij met mij en mijn jongste heeft gedaan...
Het is duidelijk een psychiater die het alléénrecht en de enige zeggerschap wilde... die zijn patiënten wil leiden en niét begeleiden, ze absoluut geen enkele zeggenschap wil geven!!!!!... ze moeten alle touwtjes uit handen geven... wat hun eigenwaarde alvast niet bevordert... en het zelfvertrouwen zeker niet aanwakkert... het heeft mij alvast mijn eigenheid ontnomen, me herleid tot een 'ding'...

Dat hij al mijn verzoeken en vragen negeerde, in de wind sloeg, niet beantwoordde om vervolgens waar ik om vroeg als voorwaarde te gaan stellen?????!!!!!!! Wàs dàt zijn manier om de vragen en voorstellen van patiënten te 'behandelen'????

Ze weten niet welke gevaren er in hulpverlening schuil kunnen gaan met dergelijke psychiaters... Zovelen zijn geholpen... maar degenen die ze vernietigden door zware, zeer zware, on-therapeutische, onverantwoorde fouten die kunnen ze op deze manier DOODZWIJGEN . Ze kunnen namelijk hun fouten verdoezelen door al die handige begrippen... waarmee ze de patiënte kunnen herleiden tot 'ziekelijke elementen' ... zonder enig verstand????
Jammer voor ze... maar af en toe... mispakken ze zich....

Aan dergelijke wantoestanden wordt té weinig aandacht geschonken ... Overwicht, macht... en misbruik van begrippen... en ze kunnen de handjes in onschuld wassen???... tenzij ze iemand treffen die ze doorziet...? Dan dumpen ze die zo vlug mogelijk... en liegen dat ze zwart zien... als kleuters die betrapt zijn op het gappen van snoepjes uit de bokaal. Zielig hoor. I hate you man.... de psychiater die zich tot dergelijke houding verlaagde. Voor altijd... walg ik van jou en je lafheid die mij doodkneep.

over de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 20:07 Reageer op dit bericht

Donderdag 6 september 2012

Als ik kon ik schoot mezelf naar de maan...

Moest naar buiten om een administratieve verplichting. Voel me nu nog slechter dan toen ik vertrok. Niet omdat er iets gebeurd is of er onvriendelijkheid of zo was. Niets van dat alles. Voelde me gewoon zo donker als de hel ondanks de zonneschijn. Ondanks dat mensen lachten naar me. Het deed gewoon nog méér pijn. Dat bedoelde ik dus met 'dat leven pijn doet'... want lachen en groeten naar mensen is leven, in het zonnetje stappen is leven... slapen en ontwaken, is leven, door de dag stappen, is leven... en dat alles doet pijn.
Vandaag had ik liever niet buiten gemoeten, veilig binnen met muziek, stilletjes gerommeld of gerust met een glaasje of twee met een procentje alcohol erin.
Ik voel me al de hele dag zo bar en barslecht. Komt het door de vermoeidheid? Gaat het weer beginnen? Dat wat me zoveel deugd doet zo'n weerslag op mij en mijn psychische toestand zal hebben dat ik er dagen nog ellendiger en beroerder aan toe zal zijn dan anders al?
Fijn vooruitzicht. Soms ben ik het zo moe allemaal.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 16:05 Reageer op dit bericht

Donderdag 6 september 2012

ontwaakmomenten

Het ontwaken is iedere dag een nachtmerrie. Omdat de donkere, zware, onwerkelijke, pijnlijke massa die ik verder vandaag alleszins niet kan beschrijven me meteen verplettert nog voor ik goed en wel besef wakker te zijn. Een abnormale vermoeidheid eveneens die noopt tot de hele dag op je bed blijven liggen maar de nare, akelige gevoelens dwingen je dan weer op te staan zodat het draaglijk blijft.
Aan dat element van de hele zooi is jammer genoeg nog niet veel veranderd, dat na een iets fijnere, lichtere dag het ontwaken de ochtend daarna nog nachtmerrie-achtiger is.
Dat vind ik erg moeilijk om te blijven verdragen iedere ochtend opnieuw, zoiets geraak je niet gewend. Ik hoop dan ook dat het vlug weer milder wordt. Want hopen dat het ooit helemaal verdwijnt, zal ik wellicht niet meer moeten doen.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 09:36 Reageer op dit bericht

Woensdag 5 september 2012

bewogen, fijn, vermoeiend

Al deze zaken passeerden vandaag de revue. Ik ben bekaf. Na dit blogje plof ik in de zetel en kom er niet meer uit tot het bedtijd is.
Er waren zaken die mijn hart verwarmden, die me zeer erg aangrepen en die me vermoeiden in een adem... want iedere emotie put mij uit... of het nu goed of niet goed. is
Ben nu erg moe, ga morgen langskomen want zelfs mijn brein laat het afweten. Toch zou ik deze dag opnieuw zo willen overdoen. Tegelijk zet ik nu mijn gedachten en emoties op stop. In de mate van het mogelijke. Want straks in mijn bed komt wellicht alles weer naar boven... dan spookt het door mijn hele wezen. Ik neem vandaag alvast een stukje van één van de medicamenten die me toch iets beter doen slapen... want aan slaap heb ik na dagen met te vaak onderbroken en onrustige slaap nu wel effe nood.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 20:01 Reageer op dit bericht

Dinsdag 4 september 2012

Lol?

Doodmoe... want ik kreeg het vanmorgen in mijn hoofd dat ik dingen wilde verplaatsen. Die dingen zijn ultrazware meubelen... Ook een wasmachine aan het werk gezet wat erna aan de draad hangen van wasgoed vereist.
Ik ben nu zo moe dat ik geen pap meer kan zeggen. Gelukkig kan ik nog wel schrijven.
Een zware kast en nog een ander meubel weggesjord. De laden en kasten leeggemaakt... maar desondanks moest ik mezelf nog met mijn volle gewicht tegen die kast gooien en me afzetten met mijn benen tegen een andere kast... Niet bepaald een goed idee als je geen druk op je aders mag zetten om aderonsteking te voorkomen. Maar wàt kan het mij verdommen... ik wil ruimte scheppen, ik wil het zoals ik wil... en als je niemand hebt die je kan vertrouwen of je wil helpen dan gooi je al die stomme raad van dokters die je levenssituatie niet kennen of niet willen kennen overboord en doe je het met het risico op....
Sterven moeten we toch allemaal. En bij iemand waar leven meer dan af en toe veel pijn doet, kan het nog minder verdommen als het op een keer mis gaat.
Ik wil alleen dat mijn nabestaanden niet te veel rommel moeten ruimen... dàt wil ik nog kunnen klaarspelen dus zou het fijn zijn als mijn einde nog even uitgesteld kon worden.
Ik lijk wel gek. Maar dat ben ik momenteel ook. Verdere verklaringen zijn niet eens in staat te verklaren dus verklaar ik me ook niet nader.
Lees en je zal merken. (dus niet gezond worden).

Ik snik in stilte, ik schreeuw zo hard... maar niemand kan het horen... ik scheur aan stukken maar dat merk je niet. Gelukkig maar.

In plaats van dat mijn vorige psychiater zichzelf en zijn kwetsbare egootje afdoende wilde beschermen met te schrijven dat 'hij me verzocht hem (dat ocharme sukkeltje van een psychiater) niet meer te telefoneren, hem evenmin nog te mailen, op geen enkele manier nog contact zou zoeken' (alsof ik een gevaarlijk virus of monster was!!!!!!!!) mocht HIJZELF die wens die ik voor zijn verzoek had laten weten wél NEGEREN???? want na zijn dumping van mij per mail en nadat hij me niet eens wilde zeggen wààrom hij me zo behandelde, wou ik niets meer met hem te maken hebben en verzocht ik hem mij helemaal met rust te laten. Denk je dat hij dat dééd? ???????!!!!!!!!!!!!!!

Een mail met de dumping van mij... (versassing zonder enig voorgaande gesprek aub!!!!!!!!!!) Een donderslag bij heldere hemel.... niet eens de mogelijkheid voor mij om te vragen wààrom...!!! Me zelfs dan behandelen als een 'ding' een geen 'mens'... en dan toch niet eens mijn wens om mij helemaal met rust te laten respecteren? Nog een mail nasturen, als een ferme schop achterna???? Wat voor een psychiater was hij eigenlijk?

Hij had beter zijn verontschuldigingen aangeboden om zijn ondoordacht en on-therapeutisch, zelf schadelijk optreden...!!!!!!!!!!! Maar wellicht viel pas zijn eurootje dat hij ergens over de schreef ging na mijn sms-je... Zo'n naïeve sukkel was hij wel...

Jaren doen of hij het begreep terwijl ik zo vààk voelde dat hij er niets van begreep... maar ik stomme idioot bleef vergoelijken.
(nu bij mijn nieuwe psychiater voel ik het verschil... en het beneemt me nog steeds de adem... Wat was ik godverdomme goedgelovig die vorige psychiater zo lang mijn leven te laten verknoeien met een wààrdeloze therapie. Ook mijn dochter hielp hij bijna om zeep. Bedankt kikkertje kwaaak.

)

Dus... als die man (mijn vorige flater van een vorige psychiater) nog lacht en grappen maakt, ik hoop dat zijn mond dan in een kramp trekt. Als ik die ooit nog ergens zie... wel ik hoop dat hij gelijk groen wordt en bleek en het lachen hem vergaat zoals het mij is vergaan na zijn MISHANDELING.

Hij, als 'deskundige' zou pas opnieuw volmondig mogen lachen als hij tenminste voor zichzelf kan toegeven dat hij iemand door zijn laffe optreden héél hééééééééél véél schade toebracht.... !!!!!!
Hopelijk dringt dat ooit tot zijn kleine hersentjes door... of werden die hersenen opgeslokt door zijn egootje, zijn zwakte, zijn lafheid? De man kon niet eens een fout toegeven zonder zijn patiënte aan te vallen. De man klapte uit de biecht... vertelde mijn dochter in haar sessie wat ik hem had 'toevertrouwd'!!!!!!!!!!!!... en toch was zijn eerste reactie toen ik het niet-aanvallend bevroeg 'dat ik nu werkelijk té wantrouwig was'. !!!!!!!
Ik sulle van hier tot ginder bevroeg het nog wel om het VERTROUWEN TE HERSTELLEN VAN MIJN DOCHTER EN MEZELF !!!!!!!!!
Altijd gevaarlijk... hulpverleners die niet in staat zijn hun eigen fouten toe te geven... zéér gevaarlijk...! Hoed je daar aub voor...!

En dan proberen het op mijn bps te schuiven? Sukkel... want mijn dochter die het me vertelde hééft géén bps... en ze schrok zich niet alleen een ongeluk toen hij haar zomaar vertelde wat ik hem had toevertrouwd... zij ging ook zienderogen ACHTERUIT door zijn behandeling!!!!!!!... Ik heb zelf gevreesd dat ook zij met zelfmoordgedachten zat... en wel door zijn mis-behandeling in plaats van behandeling. Dat hij dàt verdomme stilaan gaat beseffen, zal 'zijn' leerproces positief beïnvloeden én de patiënten die hij behandelt ten goede komen...! Ze behoeden voor... zware, héél, héél zware problemen. Niemand moet bij me afkomen dat hij er van de 50 bijvoorbeeld 48 goed hielp... want die 2 die hij net niet om 'zeep' hielp... tellen net zo...!!!!! Dat kan je niet maken... als psychiater... je kan het niet maken NIET TE VERTROUWEN TE ZIJN...!!!! Je kan niet ieder mens helpen... maar je moet ze niet om 'zeep' helpen door on-therapeutische behandelingen...!

Wat deze man deed was duizend keer zo erg als de psycholoog die me misbruikte omdat ik hem, de vorige psychiater dus na diverse trauma's mijn vertrouwen schonk, erg moeizaam. En dan gaat hij me dumpen als slachtafval en waarom? Omdat hij zich met de situatie geen raad meer wist? Bang was voor mijn eerlijkheid? Voor een logische logica die veel mensen niet meer kennen? Omdat ik gaten in zijn 'behandeling' begon te voelen? Voelen dat er zaken niet meer klopten? Te beginnen met die fout... waarna ik hem toch weer opnieuw mijn vertrouwen schonk. Maar hij? Vanaf toen keerde hij zich af... In het begin subtiel, erna steeds minder subtiel? Geen vragen meer beantwoorden... bijna onzichtbaar zijn handen terugtrekken? Duidelijke desinteresse? Slechts interesse om een zombie zombie te houden?
Hij zetelde zich liever verder in zijn rood zetelke half ingedut in plaats van te begeleiden, aandachtig te zijn en 'psychisch lijden' méé te voorkomen of te verhelpen in dat mate dat het mogelijk is!!!!!!? Hij verkoos me te verdoven als een zombie om zo zonder al te veel inspanning zich te verzekeren van tenminste één patiënte die hij als pauze kon nemen. Ventileren noemde hij dat (terwijl het zelfs dàt niet meer was, precies omdat hij niet meer oplette!) een ventilator... en verder niets... en daar effe fijn een bedragje voor opstrijken...!!!!!!!!

Wat bedoelde hij met zijn vreemde woorden dat hij me toch tot het einde hielp waar mogelijk?????????? Is hij 'psychisch gestoord of zoiets? Een verwend kindje? Een liefogend sulleke dat overal mamaatjes zoekt? Hij bedoelde zichzelf wellicht toen hij schreef dat 'hij mij toch tot het einde toe hielp'? Me verdoven, hoe meer pillen hoe liever... als hij me maar kon doen zwijgen. En zichzelf wijsmaken dat praten en luisteren volstond... méér niet...? De onverlaat 'luisterde' niet eens meer... was er OVERduidelijk met zijn aandacht niet meer bij.
Géén enkele vraag werd er gesteld. Nergens ging die kikkererwt dieper op in. Te inspannend voor hem. Te confronterend voor zijn waanidee dé goeroe te zijn?

Ik vergeef het die man nooit... als hij dàt maar beseft.
Het puberaal lachen is hem ondertussen hopelijk vergaan. en zijn patiënten opzadelen met zijn probleempjes hopelijk ook.
Misschien werd hij met een serieuze vertraging eindelijk 'volwassen'.
Tjonge... dit was wel een harde, keiharde blog. Ik heb er géén sikkepit spijt van. De één zijn dood is de ander zijn brood? Wel ik ben geen enkele falende hoogwaanzinnige hulpverlener's brood meer, ik ga nog lang niet dood... ik hield me in leven met deze gedachte = 'levend kàn ik het aanklagen hoe je als patiënte soms mis-handeld wordt... '!!!!!!!! Dood zijn ze mooi van je af... kunnen ze hun hoofd in hun hoogwaanzinnigheidszand stoppen en de handjes in onschuld wassen.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 3 september 2012

Het is opnieuw 'klassieke muziek-tijd'... Schubert dit keer.

In bepaalde 'gevaarlijke' perioden... schijn ik slechts klassieke muziek aan te kunnen. De enige die me niet nog méér overstuur maakt. De enige die onschadelijk, ongevaarlijk, rustgevend is. Al voel ik ook daar zaken bij... want de mensen die deze muziek schreven... schreven dat eveneens vanuit een bepaald gevoel... en voor bepaalde gevoelens ben ik meer dan gevoelig. Ik voel dus veel. Toch is klassieke muziek meestal veel minder schadelijk dan andere muziek. Verklaring? Ik kan ze niet geven. Misschien is ze iets minder indringend of werkt ze helend?
Soms maakt ze me net overstuur of nerveus... maar nu niet. Het doet deugd, het werkt helend. Het verscheurt me niet. Het geeft rust... een balsem op al die open wondes.

Ik ben zo moe. Op zoveel vlakken.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 17:55 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van CHRONISCHE DEPRESSIE, PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS,