Donderdag 29 september 2011
423. Nog iets wat ik mijn psychiater verwijt
Ik heb nu de indruk, dus alweer een bedenking dat zelfs mijn psychiater zich niet voldoende bewust is geworden van wat hij had horen weten als hij werkelijk had geluisterd. Ik heb het bovendien meermaals aangegeven. (daardoor ook dat vreselijke gevoel niet gehoord te worden)Welke meester ik ook soms kan zijn om mijn emoties en ervaringen te verwoorden, meestal schrijvend... het is een feit dat ik in de spreektaal verloren loop. Tenzij ik net schreef en dit geschrevene daardoor helder kon verwoorden. Of tenzij het een toevalstreffer is.
Precies omdat ik met de schrijftaal wel goed weg kan en verbaal ook in normale omstandigheden me ondertussen vrij goed uit de slag kan trekken, gaan mensen vaak voorbij aan die momenten dat ik het niét goed kan uitdrukken... De woorden kunnen in die perioden niet meer vertrekken vanuit mijn gevoel, bewustzijn, binnenkant maar vanuit een verdoofde buitenzijde.
Dan lijk ik autistisch met dit verschil dat mensen niet weten dat ik niet voorbij het dikke glas geraak want ze horen me spreken... maar ik spreek de taal van de ruimte, een taal die niet bij me hoort.
Ik zag ooit een film van een vrouw die achterna gezeten werd door haar verkrachter... zij klopte op de glazen wand en schreeuwde om hulp... maar mensen die aan de andere kant haar zagen, wuifden... want ze dachten dat zij slechts om een groet hun aandacht had getrokken....
Geschreven door Lore om 00:00
Reageer op dit bericht
Zo zwaar dat hij niet eens een gesprek daarover kon doen of mij tenminste dat voorstel in een gesprek gedaan kon hebben.... blijkbaar. Ja, dat was zo... Ja, dat kon hij psychisch niet meer aan... en dan nog, zei hij, hoe zou ik me dan gevoeld hebben, hoe zou ik dan gereageerd hebben? Hij vermeldde zelfs dat hij er een nacht van wakker had gelegen... 
)
in plaats van jou onbekenden af te kraken.
