Zaterdag 29 december 2012
comfortabel
Hoe comfortabel kan het zijn als je zo goed als niets meer voelt? Zeer comfortabel...!? Die vraag laat ik in het midden, het antwoord schiet ik de verdoemenis in.De feestdagen verliepen op een manier dat er heus niets te klagen viel, dat zal ik dan ook niet doen want er valt niets te klagen maar ook niets dat me het tegenovergestelde gevoel geeft. Onverwachte uitnodigingen, gezellige feesten met die je lief zijn om je heen en daags erna op kerst zelf nogmaals een feest waar ik vroeger naar uitkeek. Het liet me Syberisch koud. Hoeveel moeite ik ook deed.... Ik deed mee. Ik gedroeg me zoals ik me ooit pur natuur gedroeg. Maar het gevoel bleef uit.
Ik blijf volle gas werken omdat ik niets anders wil dan werken tot ik uitgeput, volledig murw ben.
Bizar in het hele gegeven, wil ik dat het nieuwe jaar begint.... Nooit eerder kocht ik zoveel kalenders. Ze hangen overal in dit vervloekte huis.
Ik wil dat de dag vlug komt dat ik het voorblad eraf kan scheuren.
Veel zal veranderen in het jaar dat komt. Veel. Toch wat mij betreft. Er is al veel veranderd. Niet zozeer in positieve zin al zijn er positieve elementen door de therapie die ik nu krijg van een wél bekwame en emfatische psychiater... een die niet te lui is om verder te kijken dan zijn neus lang is en niet geld wil binnen rijven zonder wat dan ook te doen. Het minste was ààndachtig luisteren. Zelfs dàt kon die schokgolf van een kwakzalver niet. Door de schok van hoe hij me mishandelde en wat die kwast al die jaren wegdrong terwijl ik eraan wou, krijg ik het nu na acht dode want verloren jaren te verwerken samen met de schok die de onverantwoorde kinkhoest van een langoust teweeg bracht met zijn onverantwoord, on-therapeutische mis-handeling.
Ik geef niet op... zeker niet... ik ben niet zo zwak en laf als die man was. Ik weet wat hij gedaan heeft en waarom. Zijn ego gaf hij een grotere plaats dan zijn werk.
De depressie heeft zich verdiept. De dood heeft zich verspreid. Het loze land overspoelde alles. Ik kijk met lege ogen rond en zie niets, niets dat mij kan raken, ontroeren. Ik leef en daar is alles mee gezegd.
Maar ik blijf mijn lijf bewegen en werk, werk in dat wat ze onderdak noemen zodat ik de dag doorkom, dag na dag. Ik laat me daarbij helpen met middelen tegen pijn aan spieren, gewrichten en uitputting en vooral de psychische pijn die als een slijpschijf mijn binnenste in mootjes hakt.
Geschreven door Lore om 16:33
Reageer op dit bericht
Lieve mensen, zijn dit nog wel mensen?
en waar ik net zo wellicht enige frustraties kan ventileren. 
)
de boel weer wat meer te verdelen... dan duurt het nog maar wat langer. 
