psychische kanker

Met enige medicatie speelde ik het vandaag toch klaar (want ik ben al enkele dagen niet OK) het zomergoed op te bergen en het wintergoed in de kast te bergen. (wij hebben kleine kamertjes, dus ook kleine kastjes, en dus eveneens weinig plaats... vandaar) De vaat is gewassen en met de vaatdoek droog gemaakt. Vervolgens netjes in de kasten opgeborgen. Het plastiek is in de daarvoor bestemde zak gedropt. Een wasmachine vol lichte was is netjes en fris gewassen en hangt nu op de wasdraad in het washok te drogen. De vorige reeds droge kleding gevouwen en in de diverse kamertjes gedeponeerd. Dat mogen ze zelf in hun kasten leggen.

Ik ben bekaf maar best tevreden met mijn prestatie. Ik goot ook de kamerplantjes en haalde nieuw regenwater voor de gietertjes. De badkuip en lavabo is schoongeboend....
Waarom ik dit allemaal vertel? Wel... dat vind ik zelf prettig om te delen voor degene die het interesseert wat ik niet allemaal kon volbrengen vandaag. Ik ben er zelf ook blij mee, snap je? Ik sorteerde ook een keukenkast (dat doe ik nu telkens ik de vaat doe). Heb nog meer klusjes geklaard maar kan ze me niet meer herinneren. Overal waar ik ging, zag ik zaken die ik aanpakte... .
Ik wil dit huis stilaan fris geboend... mijn leven moet bevrijd van zooi en dit huis ook... het lijkt wel of mijn leven alle voorbije jaren stilstond... een hele vreemde gewaarwording. Ik had dan ook bitter weinig tijd door de opvoeding van vier kinderen in mijn uppie... enkele van ze zorgden dan ook nog voor zeer zware ingrijpende problemen. Ironisch dat ze het niet eens beseffen (of willen beseffen)... het heeft mijn gezondheid meer dan erg gehavend... !
Maar nu kan het me nog maar weinig schelen. Voor ik sterf, hoop ik dat dit hele huis op orde is, dat is alles... Ik heb zo'n nood om alles te zuiveren... en dat doe ik ook. Ik kan niet meer rusten al lijkt dat verstandiger...  Ik slaag daarin slechts als ik door ziekte geveld word... ook dat kan me bitter weinig schelen.
Mijn leven werd me vreemd. En de mensen erin eveneens. Er is teveel gebeurd dat ik niet meer kon slikken.
Het is best comfortabel bij tijden dat ik weinig nog voel en de mensen en hun frustraties en kleinzieligheden me Syberisch koud laten. Ze zoeken het zelf maar uit, schijnt iedere vezel van mijn wezen te zeggen. Ik geloof niet dat ik nog 'raakbaar' ben... Ook die halve gare die me hier effe kwam uitschelden, vind ik een zielig wezen, meer niet. Meelijwekkend dat zulke mensen niet eens beseffen dat ze schelden op zichzelf... ze zitten zo vol haat naar anderen toe en die haat is naar henzelf gericht, ze projecteren slechts op anderen wat ze naar zichzelf toe voelen.... 
Die persoon ontzegt zichzelf warmte en vriendschap hier... die persoon spuugt zijn gal... en jaagt iedereen tegen zich in het harnas. Nou... beste Willy, mij jaag je niet in het harnas hoor. Ik hoop gewoon dat je ooit je zelfhaat kan plaatsen en verwerken... en gelukkig wordt met jezelf en het schelden op anderen kan laten... de haat in jezelf hopelijk verstilt... je bitterheid je niet meer doet schelden als een marginaal. Peace man...!

Onverwacht, nu ja, niet helemaal, ik kreeg gisteren tijdens de avond een telefoontje... werd een dag die zwaar, donker begon lichter en lichter en lichter. Zo gezellig en warm, een vriendin die me uit mijn isolement haalde, 't werd zo ontzettend gezellig in een knusse omgeving met lekkers voor onze neus. Ik genoot van alles, van de babbel, van het lekkers en vooral van het gezelschap van één van de weinig overgebleven vrienden die ik nog kan vertrouwen omdat ze te vertrouwen zijn. Ook deze vriendin ken ik al meer dan twintig jaar... en nooit heeft ze me veroordeeld of gekwetst... er was zoveel begrip én steun. Tijdens de verschillende rampen in mijn leven... was ze er... zomaar. Zulke dingen vergeet ik nooit... Vandaag beleefden we een hele fijne dag... zij en ik.
Ik ben er dankbaar voor...! Dankbaar voor die mensen die er niet slechts zijn met woorden... de drie vriendinnen, twee kennen me meer dan twintig jaar, één bijna twintig jaar... zij halen mij nu uit mijn donkere grot... betuttelen me niet of overstelpen me evenmin met raad maar schatten me naar waarde, behandelen me niet als een kind, een sukkeltje, een kleuter of een naïef onnozel wicht... Ze weten wie zich binnen bevindt en geloof me weinig mensen weten dat... al geloven er veel dat ze het weten... ik kan slechts meewarig mijn hoofd schudden.
Stil aanschouw ik... degene die door de mand vielen en vallen... en laat ze.
Ik ken dit verschijnsel van vroeger. Op het ogenblik dat je niet meer aan hun lippen hangt of niet net zo van ze afhankelijk bent als zij wel zouden willen... (omdat zij dan in problemen komen met de vitamientjes die ze verkrijgen met hun goedheilig aureool voor eeuwig op je te willen blijven uitproberen ?) wijzen ze je af... worden koeltjes, kil en afstandelijk... Alsof mij dat wat kan schelen. Vrienden ken ik net door het groeien van mijn vertrouwen beter dan ooit... en ik kan ze ook heel wat beter onderscheiden van die het in alle talen roepen maar het nooit echt waren en wellicht ook nooit zullen zijn... simpelweg omdat ze géén vrienden zijn maar een soort teken die zich voeden met hun liefdadigheid op je los te laten. Ach... ben ik weer te wantrouwig? Ziek? Zie ik spoken...? Vergis je niet... degene die mij niet zien... zien spoken... niet omgekeerd.  

Zandstormen woeden
op welke manier
kan je jezelf nog behoeden...?
Grote druppels in de goot
overstromen
zaaien dood.
Schreeuwen, huilen, roepen
geluidloos en verstomd
Gevoelens achter grendel
de mond gesnoerd, op slot
onverschillig
geworden voor het leven
en het lot...?
Of verdoofde ontreddering
't moedig tot vertwijfeld
streven....?

©Loreanne 2012

afbeelding= mijn vorige psychiater...!!!!!
Ik voel me vandaag op een heleboel fronten niet zo best. Vermoeidheid wellicht van de afgelopen dagen. Ergens ook een verkoudheid opgelopen of iets anders onder de leden want ondanks een kamertemperatuur van 21 graden had ik zowel gisteren als vandaag kou.
Zelfs dat wat me alle dagen rust geeft, daar kon ik vandaag niet eens aan denken of ik voelde me gelijk nog slechter.
Ik ben uiteindelijk opgehouden me te verzetten tegen de teneerdrukkende uitputting en k' nam enkele tijdschriften van Knack waarin ik wat bladerde en las wat me kon boeien. Het enige wat me echt boeide was het kruiswoordraadsel oplossen en meedoen aan de wedstrijd wat ik alleen doe als de prijs me interesseert. 
Heb daarna toch weer een klus op me genomen die misschien toch te zwaar was maar ik ben het tegenwoordig zo beu te wachten op alle beloftes van die zogenaamd die karwei voor mij zullen opknappen dat ik steeds meer karweien zelf opknap. Ik word namelijk ook depressief van daar allemaal te blijven tegen moeten aanstaren.
Het vergde echter zo'n krachtinspanningen die ik na de afgelopen dagen niet meer zo blijk te kunnen waarmaken dat ik misselijk werd, en zowaar ook nog draainissen kreeg, het zweet gutste langs mijn rug en erna voelde ik me, hoe kan het ook anders, nog ellendiger. Ik ben ook abnormaal kortademig. Rusten moet ik... rusten. En dat zal nu toch wel beter lukken zeker? Nu ik deze klus toch al voor een groot deel klaarde?
Ik ben moe en down en niets kan me nog veel schelen. Ik dacht aan die ik verloor, die me niet meer moeten is beter geformuleerd. Ik kan mezelf en anderen wijsmaken wat ik wil maar het leven veranderde erdoor en helemaal en bijzonder drastisch, toen ook de vorige psychiater die ik heel heel moeizaam mijn vertrouwen schonk me dumpte als slachtafval. Het hoeft voor mij sindsdien niet meer. Ik zal me proberen die momenten te herinneren dat anderen me nodig hebben. Het is soms erg moeilijk er ook om te geven. Toch zet ik me ervoor in. Ik prent in mijn hoofd dat ik het ze niet kan aandoen.
Morgen is het een jaar geleden dat het kikkervisje me dumpte per mail. In feite is het een sukkel waar je medelijden mee moet hebben. En gek genoeg heb ik dat ook. Hij is zo doorzichtig als goedkope plastic.

Ach waar maakte ik me druk om... Dergelijke creaturen zijn het niet waard om je druk over te maken.
We hebben de wisser genomen en hebben gewist, de hele tekst die ik schreef. Hoe mensen zich gedragen, zou je niet mogen raken want ach het zegt zoveel van ze zelf.
Vandaag begin ik de dag heel vroeg zoals je ziet. En niet zo goed eveneens. Maar dat ik aan het wissen ben gegaan, is zeker verstandig.
Met mijn verstand op nul begin ik deze dag.