Een wonder...

Gedurende een maand zijn er in mijn leven nog meer zware zorgen bijgekomen. Ik kan nog oneindig veel meer verliezen dàn ik al verloor. Ik kan er hier  helaas niets over vertellen. Als ik er privé over vertel, weet ik niet eens of de mensen die ik het vertel beseffen wat het voor me betekent. Gezien de soms nietszeggende reacties. Uitgezonderd die enkele vriendin die me laat weten dat ze me kent. Door haar begrip knok ik verder... ook voor degene die me lief zijn en die me laten voelen dat ze me (nog) niet kunnen missen.
Degene die niet beseffen wat ik doormaak... het kan me bitter weinig nog schelen... Ondertussen ken ik mijn vrienden en wéét ik welke mensen wérkelijk om me geven en niet alleen in woorden. Degene die beseffen hoe het is voor me... Het zijn er bitter weinig. Ik ben erg moe nu. En al dat geleuter rondom me is als gezoem van bijen. Dwazen... dwazen.. dwazen.
Ik ben helaas niet in staat om normale bezoekjes af te leggen, dus onthou ik me van dat evenement tot ik er opnieuw toe in staat ben.
Soms vraag ik me af om anderen ook zoveel tijd stoppen in het lezen van wat ik schrijf als ik in dat van ze en ondanks mijn geestestoestand ook nog vanuit mijn hart op ze wil reageren...
Bedroevend is het resultaat. Meeleven is helaas niet meer van deze tijd. Ze willen slechts inééen of andere top staan met loze, nietszeggende berichtjes... hun hart spreekt niet meer... alleen hun gevoel van in de top-leeghoofd met leeghoofdige berichten staan... Werkelijk lezen bij anderen doen ze niet meer, meeleven dat kennen ze niet meer... Misschien geloven ze dat alleen hun leed er toe doet? Dat fysisch leed het enige is wat zwaar om dragen is? Zo weinig meeleven pur sang... altijd opnieuw dat op zichzelf betrekken. Psychisch lijden is 'zot als een achterdeur'... ? Stompzinnige idioten die menen dat fysisch lijden het enige is wat telt... of die omdat hun verstand het niet naar behoren doet ze maar aan het schelden moeten om wat ze niet KUNNEN begrijpen omdat hun verstand en geweten, hun hart daartoe niet in staat is.
Lees wat erover psychisch lijden te lezen valt...  Zwaarder om dragen... maar natuurlijk moet je dat eerst aan de lijve voelen... als je tot één van die mensen behoort die menen dat alleen fysisch lijden 'lijden' is.
Ik kots die wereld er vandaag uit... en die wereld daarmee bedoel ik al die zelfgenoegzame creaturen die menen dat hun beweringen dé werkelijkheid vertegenwoordigen... en die niet verder kijken dan hun neus lang is... Niet erg lang. Vandaag geef ik er de brui aan, even genoeg van alles en iedereen.

Ik wil de snik niet vertalen
dat vreemd pijnlijk gevoel
het snijdende mes
en het schreeuwen in mij
ik wil niets van dat alles nog voelen
en toch breekt de nachtmerrie iedere dag open
intuïtief wil ik er sinds de mis-behandeling door de vorige psychiater
slechts van gaan lopen

sinds ik mijn huidige psychiater bezoek
voel ik vertrouwen en is er opnieuw een schijn van hoop
ik en de pijn in mij worden niet langer verdoofd
de veiligheid, alertheid, bekwaamheid, kennis
het werkelijk ernstig worden genomen
en niét geveinsd...!
door de vorige werd ik vaak in die zin 
bij de neus genomen
toch bleef ik meer in hem dan mijn eigen aanvoelen geloven
hoe hij me het laatste jaar behandelde
gaf me zowat alle bewijzen
dat hij me slechts van mijn geloof in mezelf wilde beroven.

De bekwaamheid en de authenticiteit van de huidige psychiater
stelt mij in staat er nogmaals in te duiken
niet om het zwijgen te worden opgelegd
maar met herstel in het verschiet
althans het psychische lijden
draaglijk te maken
Zéker hoef ik niet bang meer te zijn
dat voel ik aan zoveel
dat deze man me als de vorige psychiater
ook als een haarbal
uit gaat braken....!

©Loreanne 2012