over depressie en persoonlijkheidsstoornis

Categorie: o liefelijk leven...

Zondag 1 mei 2011

25. onverwacht ging de telefoon

Tijdens het koken, ging de telefoon over. Dat ding laat zich zelden horen.
En in tegenstelling tot vroeger toen ik er voor iedereen was, maar zelden iemand voor mij, vond ik dat soms erg... nu niet meer. Lekker rustig... geen gesleur en getrek meer aan me... want zelden ontving ik telefoontjes met 'hoe gaat het nou met jou Lore?'... Als ze dan al telefoneerden was het om mijn aandacht, meevoelen, hulp te éisen... niet te vragen. Want die het vragen, hoefden niet lang te wachten.
Goed... die periode is voorbij. Dus deze rinkeling was onverwacht. Om me te bedanken voor de wensen die ik vorige week stuurde.
Waarom ze echter vragen hoe het met ons was als ze toch niet écht een eerlijk antwoord verwachtten? Ik antwoordde naar waarheid dat het 'stilletjes' met ons ging...
Wanneer me op straat die vraag wordt gesteld, hoe het me gaat, nu daar heb ik geleerd grotendeels te antwoorden met 'goed hoor'... Zelfs wanneer het allesbehalve goed gaat.
Heel wat mensen willen niets anders horen dan dat.
De enkele die het wel willen weten, nu daar voel je het wel bij.

Toen het mij door de telefoon gevraagd werd, was ik echter moe en murw, daardoor niet alert genoeg... en antwoordde ik naar waarheid 'stilletjes'. Kreeg ik als antwoord 'tja... zo is het overal wat hé... '

Wel... het botte, gevoelloze antwoord verbaasde me niet eens meer...!
Toch haalde ik (hoe is het mogelijk) toch nog ergens enige zin voor rechtvaardigheid en antwoordde tot degene aan de telefoon zou stoppen met ook DIT drama te minimaliseren... dat het inderdaad overal wat was en dat hopelijk mensen overal ook enig meevoelen kregen.
Daarna... kon ik als vanzelf ook overschakelen naar hun leed... want... hoe is het mogelijk... dat ik wél steeds of heel vaak oog en hart heb voor andermans leed... maar dat het omgekeerd zelden opgaat.
Op mij kunnen ze zelfs nu nog rekenen... maar hemel... wat voel ik me vaak zielloos en leeg...

o liefelijk leven...

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 8 juni 2011

130. Dàt ontbrak er nog aan...

Een gruwelijke dag... spanning... verscheuring... Iemand uit de buurt hielp me... een andere persoon wrong zich ertussen. Vervolgens de sessie waar ik voor het eerst wel veel tranen huilde. Lore was, geloof ik, bezig te begeven. Na de sessie wilde ik naar een vriendin die haar partner verloor en eveneens een vriend was van mij. Emotioneel was het zwaar... het delen van pijn en verdriet, het intens meevoelen met haar.
Kom ik thuis, nog emotioneel ondersteboven... een telefoonoproep... van een tante die verdomme verdomme verdomme nog aan toe... na twee jaar niet anders weet te zeggen dan een onheuse en nare veroordeling om iets waar zij blijkbaar geen lorrie van afweet.
Dat wat mij al zoveel pijn had gedaan... zij gooide er door die vreselijke woorden van haar nog eens zuur op...
Ik vroeg me af of ze doof was en mjn woorden toen niet gehoord had. Of bleef ze maar in haar eigengereide wereldje iedereen rondom haar veroordelen zonder te weten wat er gaande was? En met iedereen benadruk ik vooral het vrouwelijke geslacht. Ik schreeuwde door de telefoon hoe de vork in de steel zat maar ze bleef maar doorgaan.... doorgaan doorgaan. Huilend probeerde ik erna te koken... maar ik kon niet... Ik besloot toen iets te doen dat ik nog nooit eerder in mijn leven had gedaan... namelijk deze hàrde tante van repliek dienen... Ik belde haar terug op... één van mijn kinderen vroeg bezorgd of ik dat wel zou doen... of zij misschien niet beter een keer kalm met deze tante ging praten? Die tante praatte inderdaad met haar hersenen en niet met haar hart. Maar wàs dàt nu werkelijk een reden om ook dit op me te laten inhakken? Ik kon niet meer... ik kon niet NOG méér van dat gedoodverf en gedemoniseer erbij hebben...

Terwijl ik de hoorn al in mijn handen had en het nummer intoetste, voelde ik een geweldige angst door me razen waardoor ik de hoorn vlug inlegde... om erna toch opnieuw deze procedure te herhalen...
Toen heb ik gezegd wat ik te zeggen had... dat zij niet kon/mocht oordelen over mij en over deze vreselijke toestand... dat zij niet eens wist wat er gebeurd was. Zij probeerde nogmaals me de mond te snoeren... maar ik liet het dit keer niet meer toe... en schreeuwde of zij wel wist hoeveel verdriet de hele toestand me had gedaan, hoe mijn hart gebroken was omdat ik verstoten werd als een melaatse. Het was de druppel, neen een hele emmer...
Helemaal ironisch was het dat die tante met haar telefoontje naar mij me gelijk ook wilde uitnodigen voor een feest... Speciaal hoor dat je mensen uitnodigt voor een feest na ze eerst een gruwelijke veroordeling door de strot te rammen...

Ik ben nu meer dood dan levend... Moet ik straks ook de telefoon misschien niet meer opnemen om 'veilig' te zijn?

o liefelijk leven...

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 10 juni 2011

136. Achter dat masker...

Toen mijn ex me tijdens ons huwelijk zowat doodgepest had, toen ik zo murw was van zijn voortdurende spot en krenkingen, moe van zijn gebrul en doodsbedreigingen... toen ik op instorten stond... (en hij misschien voelde hoe heet de grond onder zijn voeten werd) kreeg ik een kaartje van hem voor mijn 'verjaardag'... en daarop stonden de woorden die nu nog steeds mijn maag doen draaien, door de ongelofelijke schijnheiligheid erachter (nog erger, ik denk dat hij zelf vertederd was door zijn eigen ziekelijke want gelegenheidsopgebroede goedheid)
Je kent ze wel hé, de mishandelaars, de despoten en massamoordenaars die veranderen in poeslieve mannekes die je zo 50 euro zou geven... zo zielig lijken ze wel. Net als de priesters en bisschoppen, oompjes, vaderkes en neven die kinderen misbruiken en erna de heilige bimbam gaan uithangen. Ik hoef zeker niet nog méér voorbeelden te geven... Gelukkig heb ik nog niet gegeten... Het is een slag, een harde slag in het gelaat en op het leven, hart van de slachtoffers. En het doet mijn maag keren.

Mijn persoonlijke tiran dus, mijn echtgenoot schreef na elf jaar terreur op het kaartje voor mijn verjaardag dat 'hij en onze kindjes alles zouden doen om mij 'beter' te maken, om me gelukkig te maken'... Tjonge... wat een schijnheilige sukkelaar...
De zot.
Onze kindjes maakten me gelukkig... Ik was van mezelf ook altijd, ondanks mijn jeugd gelukkig geweest, de levensvreugde was nooit uit me weggeweest... tot hij met me klaar was....! !!!!
Wilde hij me heus gelukkig zien? Dan had hij destijds en erna simpelweg moeten stoppen me te kwellen, te terroriseren, te bespotten, te mishandelen, psychische en fysisch, te kleineren, ... te;.. te...
Dan HERVOND ik zonder enige moeite mijn oude levensvreugde... maar dàt deed hij niet. Mijn geluk was de gefrustreerde zoutzak een doorn in de ogen.
De barmhartige samaritaan uithangen terwijl hij een duivel bleef... ook na dat kaartje. Jaren, de meeste jaren van mijn leven. Het volstond niet dat hij tijdens ons huwelijk een ware terreur uitoefende... , hij beloofde me nadat ik hem ontvlucht was dat 'hij mij het leven zuur zou maken tot ik eraan kapot ging'. Zijn woorden toen... met getuigen erbij... De gek.

Toen ik hem een maand of wat later dan dat hypocriete kaartje ontvluchtte samen met onze kinderen, kwam de duivel als vanzelf weer tevoorschijn als wisselde hij wel voortdurend af met het makke schaap, het zielige manneke... dat zo kon beginnen huilen en op mijn steun wilde rekenen om al het leed dat al die gerechtsdienaars hem aandeden....

Wie van ons twee werkelijk 'gestoord' was... mijn omgeving wist het... en ik ook...!

Die duivel wordt nu wellicht in toom gehouden door een vriendin die hem een rake vuistslag zou verkopen als hij één keer zou wagen haar zo te behandelen als hij met mij gedaan heeft, dààr ben ik zeker van...! Zij weet (gelukkig) alleen wat hij haar vertelt... Maar ik zie wat ik zie... en weet wat ik weet... herinneringen die nooit verdwijnen... zullen ook niet verdwijnen, ook niet toen dat ooit zo wrede, sadistische gelaat, slappe wangen kreeg en die smartelijke, zielige blik... alsof hij alle ellende van de wereld over zich heen kreeg. Zo is zijn mensenhaat dus veranderd in zelfmedelijden. De sukkelaar.

Geen enkele trek op dat slappe gelaat komt echt en puur over... Zelfs nu niet. Van sommige mensen hun gelaat kan je aflezen wie en hoe ze zijn...Ik weet niet of anderen het zien maar ik huiver ervan... en walg van die kwal.

Je zou voor minder door het lint gaan als je moet horen hoe die man hetzelfde doet als toen. Hij haalde weer al zijn vermeende goedhartigheid boven. Hij durfde zich opnieuw permitteren god de vader te spelen, de vent die mijn leven tot een hel maakte tijdens en nà ons huwelijk, zei herhaaldelijk tot zijn kindertjes 'zou je het niet eens goed maken met je moeder'.... Walgen doe ik ervan... walgen zo walgen... omdat ik die man doorzie... zo doorzie... en ik hoef geen liefdadigheid van iemand die mij ooit zo kwelde, iemand die ooit ieder licht in mijn ogen wilde breken. Ik weet ook dat hij maar al te graag wenste dat zijn hypocriete wens niet uitkwam...! Dat merk ik nu aan zoveel...!

Hij moest en zou mijn innerlijk geluk verwoesten... en waarom? Omdat hij er met zijn oeverloze onvrede zelf niet bijkon? Hij wilde niet eens dat ik het met hem deelde. Het enige dat hij wou, was mij breken, mijn wil, levenslust, alles... een willoos instrument in zijn handen, een slaaf, een boksbal. Hij wenste zich geen liefdevolle echtgenote die hij trouw beloofde, want hij was niet trouw... Hij schermde met die trouwgeloften toen ik hem, de geflipte despoot ontvluchtte.

Ik was een man gehuwd, een mysogyn, een man met een masker... een man die slechts vrolijk kon zijn onder invloed van liters bier. Eenmaal gehuwd ontpopte hij zich in een tiran van het ergste soort... OOK naar zijn kinderen toe. Maar dàt zijn ze gelukkig (voor ze) vergeten...

Die vlaag van zijn vermeende ongelofelijke goedheid is weerzinwekkend... en ik weet wat ze beoogt. Radjes draaien voor hun ogen. Gelooft hij het zelf? Dàn is hij nog gestoorder dan ik dacht.

De goede vader spelen... de milde man, de mishandelaar die in zijn oude dagen de lieve, o zo goedhartige en vergevingsgezinde heilige gaat spelen? Ik walg zo erg dat ik hier weg moet. Vlug dit tekstje besluiten..

o liefelijk leven...

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 11 juni 2011

139. Lap... weeral stukken

Wil ik een visgerecht in deeg in de oven laten garen, herinner ik me weer dat die oven het niet meer doet... de thermostaat niet. Dat ding luistert niet meer en geeft volle katoen.
Hoe los ik dat op? Ik zet het ding gewoon af en weer op... en als de vis straks nog niet gaar is... nu dan moet dat maar in de microgolfoven.
Na vandaag moet ik hem weghalen want volgens mij is het gevaarlijk. Dat ding geraakt overhit....

Ik las uren... en ben min of meer uitgerust. Leef in mijn schaduwwereld, in een wereld van beschermende mist en voel me daardoor rustiger.

Een extra klus zit er vandaag niet meer in... maar waarom moet dat? Morgen is er weer een dag...

Ik ben overstuur geraakt door een ervaring waarover één van mijn kinderen me vertelde. Een sfeer van agressie die angst inboezemde. Ik ken het en wil niet dat mijn kinderen daar bij hun vrienden gevaar lopen.

Wat is dat toch met die mannen daar... want de moeder van die vriendin lijkt een magneet voor alcoholisten en geweldenaars... en waarom kan ze er geen punt achter zetten? Moet ik haar misschien ook het boek eens laten lezen 'Als hij maar gelukkig is'... van Robin Norwood? Het gaat over emotionele afhankelijkheid... daar weet ik alles van... pfff

Gelukkig werd ik ra-zend toen mijn teerbeminde echtgenoot mij voor de derde keer sloeg voor de ogen van één van mijn kinderen toen nog zo jong. Ik schreeuwde die zot toe 'als je nog één keer voor hun ogen mij slaat, vertrek ik'... en dàt dééd ik...!

o liefelijk leven...

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 19 september 2012

verward

Weet momenteel niet meer goed hoe ik het heb. Zo graag wilde ik met het dekbed over me heen de hele dag op mijn slaapkamer blijven, veilig op afstand voor het leven en de mensen. Het lukt niet, dat verwoestende gevoel in me noopt me uit bed. Ik ben nu al enkele uren wakker maar kwam niet toe aan een blogje schrijven tot nu.
Ik maak me nog enkele koppen sterke koffie in de hoop dat het verdwaasde dan toch enigzins afneemt.
De wereld en vooral de mensen die in deze wereld leven maken het duistere nog zwarter. Ik begrijp niet hoe de mensheid mekaar zoveel kwaad kan berokkenen, waarom mensen respectloos omgaan met mekaar. Waarom ze moorden en beledigen, verkrachten, misbruiken, tiranniseren, mishandelen, vernederen, manipuleren, kleineren, geweld gebruiken in plaats van de dialoog. Waarom moet er wrok zijn en wraak. Bizar hoe de mens desondanks zich meent te moeten onderscheiden van de dierenwereld.

Soms lijken roofdieren minder angstaanjagend dan mensen... van ze weet je tenminste wat ze al dan niet doen om zich in leven te houden of hun territorium af te bakenen uit diezelfde levensnoodzaak. Van een hoop mensen weet je dat niet. Hun ego of de afwezigheid wat mensen zou moeten onderscheiden van de diersoort, wreedheid, bloeddorstigheid, egoïsme, eigendunk, sadisme, maakt ze niet tot roofdieren maar monsters. Bakenen ze hun territorium af om zichzelf in leven te houden? Je vraagt je af waarom ze doen wat ze doen of nalaten te doen wat ze menselijkerwijze behoren te doen... Ik geloof niet dat roofdieren bewust beledigen of bezig zijn met wraakacties. Ik weet niets meer.

o liefelijk leven...

Geschreven door Lore om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 13 augustus 2013

.....

Sommige zaken gaan mijn verstand te boven.
Ik kan er niet bij.
En tegelijk ook weer wel.
Mens zijn is heel vaak kommer en kwel
Het beste er van maken
dat zeggen ze
dat doen we
zo kwaad als maar kan
en toch maakt het leven
en de mensen die zich erin bewegen
er toch vaak een potje van.
Lomp en onbedachtzaam en ook weleens wreed
kraken ze mekaar af
of met de beste bedoelingen
zetten ze in 't mooie de bijl
soms uit domheid, of uit angst
en soms simpelweg laf

Vandaag ben ik moe
en voel me ziek
een nieuwe hauw in iemands leven
het raakt me erg
ik trek het me aan
vraag me af
waarom doen mensen mekaar
dat aan
in hun onbedachtzaamheid
of niet in staat zich in te leven
en te leven
hoe sterk is een mens
dat hij/zij telkens opnieuw
toch vertrouwen
wil geven?
uitgeput, doodmoe
sta op begeven
maar door omstandigheden kan ik me
niet aan die vermoeidheid overgeven.
Niet in staat te beschrijven wat gebeurt
en wat de aarde rondom nog minder mooi kleurt

©Loreanne 2013

o liefelijk leven...

Geschreven door Lore om 09:58 5 reacties Reageer op dit bericht

Categorie: o liefelijk leven...

Meer van CHRONISCHE DEPRESSIE, PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS,