Naar de inhoud

CHRONISCHE DEPRESSIE, PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS,

Niets van deze teksten mag zonder toestemming van de auteur gebruikt worden.
akke.beakke.be
over depressie en persoonlijkheidsstoornis
Zaterdag 8 juni 2013

beleef-loos

Ik wou het goede behouden. Het is niet gelukt. Beeld, klank, lach en gebabbel... alles is opnieuw verstild, ingeslapen, verdoofd. We doen verder en geven niet op. Leven met de dag. Niet dat het nog lukt iets anders dan de dag zelf te beleven als ik in staat ben die te beleven tenminste, want vaak is er zelfs dat niet meer bij. 
Verder dobberen... verder zweven... verder gaan... tot het anders wordt. 
Af en toe registreer ik echter hoe ik op verschillende vlakken veranderde, ten goede. Assertiever. Ik laat me niet meer betuttelen of onheus behandelen, en nog minder laat ik me in het ootje nemen. Dat wijst geloof ik op meer vertrouwen in en op mezelf... maar ook op een scepticisme dat er nooit eerder in die mate was, een nuchterheid die alle komedie en schijnheiligheid ontmaskert of doorprikt. Schamper neem ik het in me op... de uitvoeringen, de theatervoorstellingen.
Het leven is veranderd in levensloosheid afgewisseld met die nuchtere, onverschillige kijk.
De wereld waarin ik me toch min of meer voelde bestaan, is er niet meer. De andere lijkt nog steeds op een droom, een volslagen onwerkelijkheid.
Soms in momenten van rust, voel ik een vreemd diep verdriet, maar tranen laten is er niet bij. Waar de ijsmassa door de klimaatveranderingen her en der smelt... bij mij is het net andersom. Ik ben 'bevroren', een klomp dode materie, een iets minder dode soms... zoals ijs... dat kan smelten en terug bevriezen.
salutos.
 

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 13:44 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Dinsdag 14 mei 2013

in shock























de pijn is hevig
de schreeuw zwelt aan
de luiken gaan dicht
donker ben je er weggegaan

hoe gek toch dat wat ze toen niet schenen te horen
reactie bleef uit
alsof je tegen dovemansoren praatte
met de feedback die je weken na data hebt vernomen
slaagden ze erin je fragiele bodemke te doorboren

die mond gaat vanaf nu niet meer voor ze open
wat bleef je hopen
toch iets te kunnen delen
je zal het wel laten, ze snappen niets van je, van je voelen, je leven,
ze vragen niets, geen antwoord zullen ze op wat je deelde geven
slechts weken na data krijg je een antwoord zo idioot
dat je donker wegging, zo donker, zo dood.

Moe, zo moe van dit leven en mensen die horen maar zelden reageren
die zonder je vragen te stellen
concluderen
zwijgen als de dood zal je voortaan
ze hebben je net iets te vaak niet willen verstaan

ik voel me heel slecht
die me zoveel goed doet
hebben ze beklad
dat is onrecht
en doet me pijn
als er één is die me nog ziet en begrijpt
weet wie ik ben in dit zwarte gat en dit dode leven
dan mogen ze daar niet op afgeven
waarom vragen ze me nooit wat
en bekladden ze al wat me recht houdt
geloven ze niet in mijn kracht
zulke domme opmerking had ik niet verwacht

wat voelde ik me eenzaam en alleen
ze kennen me niet
geen van ze, geen één.

©Loreanne 2013

de pijn in dichtvorm

Geschreven door Lore om 17:52 Reageer op dit bericht
Zondag 12 mei 2013

ding

Het ding doet, gaat, praat
het ding zwijgt, kijkt, staart
het ding lacht niet
leeft niet
huilt niet
schreeuwt niet
het ding vecht
zich een weg
uit
het land der levende doden
uit de steeds grotere moeite met expressie
het ding worstelt zich verder doorheen
de hele miserie van bps en deze stinkende
alles verdovende depressie

©Loreanne 2013

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 08:25 Reageer op dit bericht
Zaterdag 11 mei 2013

onherkenbaar en onbereikbaar

onherkenbaar veranderd
ironische lach
welke vrienden
antwoordden niet standaard

red het wel
zonder ongemeende woorden
clichés
woorden die de mens niet bereiken
omdat ze maar wat lopen te lullen en te zeiken

en dan die controle, ze is er... ze is er niet
maar wat er werkelijk gaande is, dàt zien ze niet.

betuttelend alsof ik geen mens ben met wijsheid en verstand
die het aldoor redde
zonder echte vrienden, verwant
nogmaals heb ik me aan bepaalde komedies 'verbrand'.

ik liet het achter mij, het nare maar ook die het goed meenden
kon niet anders
omdat ik door de huichel
nog erger versteende

ik ga nu mijn weg zonder al dat gedoe
want ik ben het onoprechte/vijandige van sommige mensen moe
heb een goede psychiater, en ook al zit ik midden in de hel
als ik er kom
dan is het met hem,jawel.

diep en donker zit ik nu, niet dieper kan het dal
vervreemding, verdwaald in mijn leven en het heelal

Psychische ellende en pijn
het zou niet mogen bestaan
niet mijn deel zijn
mensen menen nog steeds 'van geen tel'
naast een lichamelijk gezwel
ook daardoor werd ik stil
en mijn hart was nooit eerder zo dood
zo kil.

©Lore 2013

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 19:22 Reageer op dit bericht
Zaterdag 11 mei 2013

Moe

Hier ben ik... opnieuw... maar met enkele noodzakelijke grenzen... Kwestie mezelf te beschermen. Die het goed met me meenden... daarvoor is het jammer... maar fijne mensen met het hart op de juiste plaats begrijpen het wel... de andere nemen zichzelf misschien beter even onder de loep. Ik zal namelijk blogjes schrijven maar zonder de mogelijkheid om commentaren te plaatsen. Jammer voor degenenen die het goed meenden met me... maar noodzakelijk voor me om al die anderen die niet weten...

Lore

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 18:23 Reageer op dit bericht
Zaterdag 16 februari 2013

Heel stil


































Heel stil ben ik geworden
heel stil
Mijn ogen spreken niet langer
ze zwijgen ook
Heel stil ben ik geworden
en ik kijk
met stille blik
de wereld in.

©Loreanne 2013
Geschreven door Lore om 09:43 Reageer op dit bericht
Donderdag 14 februari 2013

millimeters

















Het lijken millimetertjes. Maar 't zijn tenminste millimetertjes.
Moe en donker. Wat rondom gebeurt, is niet bepaald positief, het is zoals het is. Straks de vaat verrichten en wasgoed ophangen. Enkele stapjes naar buiten zijn volbracht. Goed dat ik naar niemand hoefde te lachen. Morgen psychiater. Vreemd gevoel. Onwerkelijk zoals al de rest.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 15:58 Reageer op dit bericht
Donderdag 14 februari 2013

Vrienden

















Net wanneer je dagen denkt dat het wat gek is dat er geen mail meer komt van die je dacht een vriend te mogen noemen (een van de weinigen die overbleven) en je je daarbij pijnlijk afvraagt of ook hij zich net afzijdig van je is gaan houden omdat je je in een zwarte krater bevindt, precies dan krijg je een lieve mail van hem...
Wat heeft me dat deugd gedaan en tegelijk ook een overrompeling bezorgt. Het geeft namelijk een schok na de vaststelling hoe mensen waaronder ik meende ook enkele vrienden, zich van me afgekeerd hebben zodra het me slecht begon te gaan. Dat ik net vandaag de warme boodschap mocht ontvangen in een periode dat je ernstig aan de term vriendschap en menselijkheid, mensen die werkelijk met je meevoelen, kan geloven, dat bezorgde me een pak overspoelende emoties.

De goede raad die sommige van die zich vrienden meenden te mogen noemen, me dachten te moeten geven, was geen goede raad maar een aanmaning om mezelf en wat ik voelde en ervoer te ontkennen, wat alles slechts nog zwaarder heeft gemaakt.
Er zat niet veel anders op om me te isoleren. Eén en ander heeft me immers nogal wat pijn bezorgt, verdriet, ontzetting.
Ben ook onderweg de zin om me daartegen te verweren verloren. Het rooft immers nog meer energie terwijl ik die al niet zo erg veel meer heb. Ik sluit me liever af voor de dubbelheid en zoals bij de genoemde vriend, durf ik blijkbaar toch nog binnen te laten wat goed is, puur.

Ik ben de laatste weken ook fysiek niet in orde. De hele zooi werkt op mijn hele gestel,blijkbaar.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 09:26 Reageer op dit bericht
Dinsdag 12 februari 2013

Op deze manier...

Met enige moed begon ik een nieuw blogje te schrijven. Blokkeerde dat hele gedoe hier. Ik weet niet dat ik het op deze manier ga volhouden. Een beetje veel van het goede, is niet goed als je begrijpt wat ik bedoel.
De letters laten zich niet zo vlot tikken en als dat spel hier dan ook nog eens blokkeert waardoor ik het hele geval moet uitschakelen en opnieuw inschakelen, dan weet je dat het niet van lange duur zal zijn. Zeker niet in de toestand waarin ik nog altijd verkeer.
Ik wil hier wel wat proberen terug te schrijven maar het zal toch met een zekere afstand zijn tot het gebeuren. Dat is momenteel nodig om een evenwicht te bewaren. Zwaar is het allemaal.
liefs, ga stoppen voor vandaag en proberen nog rustig wat te rommelen en wasgoed ophangen.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 14:41 Reageer op dit bericht
Dinsdag 12 februari 2013

Eindelijk...

Eindelijk is het gelukt om opnieuw mails te verzenden vanaf een nieuw mailadres. Wat ik uitgespookt heb, weet ik niet maar niets leek nog te werken. Ik probeerde zelf nieuwe accounts, het baatte niet. Ik kon slechts lezen. Geen nieuw bericht plaatsen, niets beantwoorden. Toen ik eindelijk merkte dat het wel kon, bleek ik zonder dat ik dat wist, van een niet meer bestaande account te verzenden waardoor die berichten nooit aan zijn gekomen (ontdekte ik later)
Zucht,ik werd er helemaal mesjogge van. Ik moest en zou er verder aan werken tot ik het vond want ook mijn vrienden en familie kon ik niets meer verzenden. Ik heb ook naar jullie berichtjes verstuurd maar vrees dat er niet veel van is aangekomen. :cry:
Om te vieren dat ik er eindelijk in geslaagd ben de boel min of meer weer in orde te krijgen al is het van een hele andere piste die me nog wel enig denkwerk kost, dit blogje.
Het was ook frustrerend dat ik toén ik dan eindelijk hier weer wat wilde rondzwieren en jullie bezoeken, ik net dat niet kon omdat ik niet langer wist wat ik met die stomme account van me nog kon aanvangen. Want ja, dan zet ik wel een account bij mijn bezoekjes maar wat ben ik ermee hé als ik niet eens op persoonlijke berichten kan antwoorden, dat vond ik écht heel erg. Nu gaat dat dus hopelijk terug lukken en misschien probeer ik dan toch weer meer hier te vertoeven.
liefs van mij

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 08:52 Reageer op dit bericht
Zaterdag 9 februari 2013

Moeite

Met wat moeite probeer ik toch even wat te schrijven hier. Vrees dat ik in het andere geval straks niet meer weet hoe het moet. :-( Ik heb namelijk veel hinder van kraters in mijn geheugen en in mijn beleven. Zo geraakte ik vanmorgen net niet in paniek omdat ik dacht een hele tas met gekochte artikels zoek gemaakt te hebben. Vreesde zelf dat ik die wel betaalde maar ik slechts de kasbon bij me had. Ik kon me niet eens meer herinneren dàt ik ze kocht... tot ik plots de kasbon op de vloer zag liggen. 
In paniek ging ik overal zoeken naar de artikels. Ik vond geen van ze. Nochtans was er een groot artikel bij. Ik bekeek de bon en van twee artikeltjes herinnerde ik me vaag dat ik ze ergens had zien liggen. Ik zocht en vond... en nu weet ik tegelijk dat ook de andere zaken vroeg of laat wel ergens uit zullen komen. Maar leuk vind ik het niet dat dit allemaal gebeurt
Er gingen nog meer zaken mis. Ik verknoeide de werking van dit computerke met mijn verdoofde brein en nog steeds werkt de helft niet. Ik kan bvb vanaf mijn reservemailadres geen berichten versturen, slechs lezen. Knap lastig want nu kan ik daar geen berichtjes meer beantwoorden, moet ik alle adressen overpennen en via een ander mailadres beantwoorden. Het maakt me alleen nog maar meer overstuur. Niet dat het me erg veel kan schelen, maar soms vind ik het wel erg dat ik niet kan reageren op berichtjes van jullie. Dat is soms het enige wat me nog lukt. Verder wil ik er niet te lang bij stilstaan. Mijn toetsenbord vertikt het ook soms van de eerste keer alle getypte letters ook neer te kwakken. Dus sorry als het soms lang duurt of je weinig van me verneemt. Ik ben moe en erg bezig met wat in de sessies naar boven komt.
Denk aan jullie.... vooral aan die het nu zeer zwaar hebben, een groot verlies te verwerken hebben...
liefs
van mij
voor jullie 

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 12:43 Reageer op dit bericht
Zaterdag 26 januari 2013

Dit is therapie én psychiatrische hulp...




Wilde jullie dit toch even laten weten. Sinds ik bij de nieuwe psychiater in behandeling ben, ondertussen 15 maanden voel ik het verschil met de vorige psychiater. Ik krijg nu wél therapie... ik krijg dààdwerkelijk therapie... Het opent de poorten van pijn en hel... die de vorige gesloten wilde houden... (om het zichzelf comfortabel te maken?) maar die me niet genas... maar me dieper in het 'niet-leven' duwde en dus in een andersoortige hel, een nachtmerrie die steeds erger zou worden.

Ergens besef ik dat de huidige nachtmerrie voorbij zal gaan, dat de pijn nodig is om te helen. Het vertrouwen is er om me in dit hachelijke proces te begeven. Toen niet, met die Jan Klaassen uit een of andere poppenkast absoluut niet! Die man zette aan tot 'verdringen' niet tot 'helen' of 'verwerken'. Hij nam me, zo realiseer ik me steeds erger, nooit ernstig...!

Het is moeilijk, angstaanjagend, schrikbarend, een nachtmerrie-achtige substantie, dat wat zich nu opent... maar er is zoveel respect voor mij en veiligheid ook... dat het moét lukken.
Dit schrijven doet pijn, heel veel pijn. Ik kom van zo ver. Van een acht jaar (bijna een negen jaar) durend 'niemandsland' met géén dank aan die onverantwoorde belhamel die zich er bovendien nog laf vanaf trachtte te maken en zelfs leugens niet schuwde. Hij moest zich doodschamen... werkelijk. 
Degene die hij behandelde van mijn gezin verklootte hij op één haar na... beiden....! 
Ik vertrouwde je als psychiater, al heb ik daar lang over gedaan... en zij die ook bij jou op therapie ging vertrouwde op mij... met bijna voor ons beide RAMPZALIGE GEVOLGEN...  Ik vergeef het je nooit... nooit!
 
Als wij er na jouw mis-handeling nog bovenop komen, is het dankzij die andere dààdwerkelijk goede hulp die we nu wél krijgen, van een bekwame psychiater, een bekwame arts... wat jij voor ons absoluut niet was, integendeel... wie zichzelf een verantwoord hulpverlener noemt, zou absoluut NIET doen wat jij deed. Shame on you... 

herstel van de onvergefelijke flaters van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 17:35 Reageer op dit bericht
Zondag 13 januari 2013

Sorry nogmaals

Even geschrokken
zo lang geleden
dat ik hier nog was
de hel is hier geopend
een die ik nooit meer dacht te moeten
voelen
bedankt voor jullie lieve berichtjes
en sorry nogmaals dat ik niet meer ben
die ik kon zijn
hoop dat ik vlug weer de oude ben
of een nieuwe
maar dan opgewassen tegen
de zooi van 'my life'

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 18:08 Reageer op dit bericht
Zaterdag 29 december 2012

comfortabel

Hoe comfortabel kan het zijn als je zo goed als niets meer voelt? Zeer comfortabel...!? Die vraag laat ik in het midden, het antwoord schiet ik de verdoemenis in.
De feestdagen verliepen op een manier dat er heus niets te klagen viel, dat zal ik dan ook niet doen want er valt niets te klagen maar ook niets dat me het tegenovergestelde gevoel geeft. Onverwachte uitnodigingen, gezellige feesten met die je lief zijn om je heen en daags erna op kerst zelf nogmaals een feest waar ik vroeger naar uitkeek. Het liet me Syberisch koud. Hoeveel moeite ik ook deed.... Ik deed mee. Ik gedroeg me zoals ik me ooit pur natuur gedroeg. Maar het gevoel bleef uit.

Ik blijf volle gas werken omdat ik niets anders wil dan werken tot ik uitgeput, volledig murw ben.

Bizar in het hele gegeven, wil ik dat het nieuwe jaar begint.... Nooit eerder kocht ik zoveel kalenders. Ze hangen overal in dit vervloekte huis.
Ik wil dat de dag vlug komt dat ik het voorblad eraf kan scheuren.

Veel zal veranderen in het jaar dat komt. Veel. Toch wat mij betreft. Er is al veel veranderd. Niet zozeer in positieve zin al zijn er positieve elementen door de therapie die ik nu krijg van een wél bekwame en emfatische psychiater... een die niet te lui is om verder te kijken dan zijn neus lang is en niet geld wil binnen rijven zonder wat dan ook te doen. Het minste was ààndachtig luisteren. Zelfs dàt kon die schokgolf van een kwakzalver niet. Door de schok van hoe hij me mishandelde en wat die kwast al die jaren wegdrong terwijl ik eraan wou, krijg ik het nu na acht dode want verloren jaren te verwerken samen met de schok die de onverantwoorde kinkhoest van een langoust teweeg bracht met zijn onverantwoord, on-therapeutische mis-handeling.

Ik geef niet op... zeker niet... ik ben niet zo zwak en laf als die man was. Ik weet wat hij gedaan heeft en waarom. Zijn ego gaf hij een grotere plaats dan zijn werk.

De depressie heeft zich verdiept. De dood heeft zich verspreid. Het loze land overspoelde alles. Ik kijk met lege ogen rond en zie niets, niets dat mij kan raken, ontroeren. Ik leef en daar is alles mee gezegd.
Maar ik blijf mijn lijf bewegen en werk, werk in dat wat ze onderdak noemen zodat ik de dag doorkom, dag na dag. Ik laat me daarbij helpen met middelen tegen pijn aan spieren, gewrichten en uitputting en vooral de psychische pijn die als een slijpschijf mijn binnenste in mootjes hakt.





mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 16:33 Reageer op dit bericht
Vrijdag 28 december 2012

wat er aan de gang is

Wat er nu bezig is... maakt me vleugellam, stil, levensloos. Het heeft niets met feestdagen te maken. Ik voel niets. Ik zie wel dat de lichtjes in de boom flikkeren... en ik vind dat wel mooi maar ik associeer dat niet met kerst of voel ook geen sfeer. Ik doe wat ik moet, ik doe wat ik denk dat goed is, ik werk en werk mezelf de uitputting in. Ik weet niet of ik dit ooit eerder meemaakte in deze mate. Nooit eerder wist ik zo weinig.
Soms verheug ik me ergens op... tot het zover is dan laat het me volkomen onverschillig. Niets brengt me nog tot leven... blijkbaar. Soms zijn er opflakkeringen maar niet meer dan dat. Erna voelt het of het nooit heeft plaatsgevonden... dat wat me even tot leven wekte.
Eén en ander... is begonnen... door de geweldige behandeling van mijn vorige psychiater. Ik hoop dat hij ooit in de hel mag branden. Tenzij hij bij leven voelt wat hij aangericht heeft.
Lichtzinnige idioot... jou vergeef ik nooit.

de napalm na de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 17:56 Reageer op dit bericht
Zondag 23 december 2012

moe




















moe, murw
verdoofd
gedoofd
weg
leven verdwenen
nog steeds niet weten
hoe te wenen
weet niets meer van het leven
ondanks de uitputting doe ik nog steeds niets dan
geven

©Lore 2012

Voor degenen die me probeerden een mail te sturen... mijn oude mailadres gebruik ik niet meer. Bepaalde mensen hebben dat gebruikt voor doorstuurmails wat resulteerde in iedere dag minstens 25 ongewenste mails. Precies dààr had ik geen behoefte aan. Ik zal dus mettertijd mijn mailadres nog doorgeven aan mensen die het niet misbruiken... maar gebruiken voor wat het waard is, een persoonlijk bericht bijvoorbeeld... Mijn mail gaf ik niet om de poort te openen voor al die zooi. Daar word ik zo mogelijk NOG depresssiever van.

de pijn in dichtvorm

Geschreven door Lore om 18:07 Reageer op dit bericht
Donderdag 20 december 2012

bedankt





























Bedankt voor jullie lieve berichtjes.
Op mijn eigen manier tracht ik met wat gaande is om te gaan.
Het blijft hier nog even stil.
Ik wil jullie nu ik hier toch even ben warme, liefdevolle feestdagen toewensen.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 08:44 Reageer op dit bericht

Meer van CHRONISCHE DEPRESSIE, PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS,

↑ Terug naar de berichten