Maandag 16 september 2013
paniek
Soms voel ik paniek opkomen. Om hoe ik me voel. Vlug gedachten afleiden, 't wegduwen, doe ik dan.
Hoeveel inspanning vergt het proberen te verwoorden wat is. Als ik mijn gevoel daarin volgde, stopte ik opnieuw met blogjes schrijven.
Het gevolg zou zijn, datik opnieuw verder zink in de dikke, verzwelgende modder. Als ik -hoeveel moeite het me ook kost-, erover schrijf en probeer te benoemen, al was het deels, wat is, dan krijg ik er kijk op, hou ik de verzwelgende, verstikkende modder enigzins op afstand, hou tenminste tegen dat die me helemaal omgeeft en in zich opneemt.
Als ik er zelfs hoe langer, hoe minder in slaagde me ook naar mijn psychiater kenbaar te maken, is dit een alternatief om te vermijden dat de zinloosheid toeneemt... de modder me helemaal gaat doen verdwijnen.
Daarom, omdat ik besef dat dit een hulpmiddel is, doe ik nog meer moeite om de weerstand telkens te doorbreken.
Eenmaal ik bezig ben, gaat het toch vlotter dan een tijd geleden.
Ook al gaat het schrijven gepaard met pijn, verdriet en een bloedstollende schreeuw in dat binnenste van me.
Ik moest plots denken aan een fysieke ziekte... je kan onderzocht worden, benoemen wat de klachten zijn, allerlei toestellen helpen bij het onderzoek, gerichte vragen... fysiek waarneembare klachten en symptomen....
Zoveel bij psychische ziekte kan niet op die manier gedecteerd worden. De klachten zijn moeilijk benoembaar, toestellen kunnen niet registreren wat je voelt, het kost enorme moeite om de klachten te benoemen.
De ironie wil bovendien dat net psychische problemen blokkeren dat je erover praat of kunt praten terwijl dat een belangrijk deel uitmaakt om een beeld te krijgen van wat er aan de hand is.
Als je daarbij zonder dat al moeilijk kan verwoorden wat is, wordt het nog hachelijker.
Wanneer je daardoor niet ernstig genomen wordt of er een verkeerde diagnose gesteld wordt, geraak je van de wal in de sloot. Of wanneer een totaal verkeerd beeld van je ontstaat.
In mijn geval kon ik het best wel verwoorden, (al is dat ooit anders geweest...! ) Echter nu merk ik hoe moeilijk het ook voor mij is geworden.
Vandaag,dit blogje, ik voel dat ik het helder kan verwoorden, dus gelukkig besef ik dat het kan lonen de weerstand te doorbreken....
Maar het is niet meer altijd zo... soms dansen de woorden in mijn brein of danst er niets meer in, is er gewoon ook daar een traag stromende vloed modder.
Geschreven door Lore om 08:06
Reageer op dit bericht
. Zelfs wanneer je met geen woord rept over hoe je je voelt, krijg je dat oordeel door je strot geboord.
.
Ik gebruik mascara vaak als een soort 'bescherming' een soort 'masker'... .
