Naar de inhoud

CHRONISCHE DEPRESSIE, PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS,

Niets van deze teksten mag zonder toestemming van de auteur gebruikt worden.
akke.beakke.be
over depressie en persoonlijkheidsstoornis
Maandag 12 augustus 2013

Rustig aan















Rustig aan
om stormen te bedaren
een evenwicht proberen vinden
tussen verdriet laten komen
en verdrinking voorkomen

Een lange week
want geen sessie
wat heb ik een hekel
aan deze akelige depressie
aan alles wat er samenhangt
en wat me onverhoeds telkens vangt
door de persoonlijkheidsstoornis en de klachten
er is niet veel dat die blijvend kan voorkomen
of tenminste kan verzachten
op je hoede en alert
om te verhinderen dat ze wondes telkens
openspert.

©Loreanne 2013


mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 09:51 Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

Nikki12 augustus 2013 om 15:37

Sterkte gewenst lieverd

lieverd iemand die dit nog nooit heeft gehadt weet niet hoe wij daar moeten blijven tegen vechten he
ik ben soms dit vechten zo moe
Image and video hosting by TinyPic 
Als de pijn je leven bepaald !
 Als je wel wil, maar niet meer kan !
Als pijn overheerst
 Wat dan ?
Dan zoek je licht,
in het duister,
die je pijn verlicht,
 of een oor die zegt;Ik luister ! 
 Denk niet, wat je niet meer kan,
 maar, maak er het beste van !
Nikki
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Zondag 11 augustus 2013

Besef













Wat beging jij een flater
aap van een (vorige) psychiater

en 't stemt me triest
zo driest
ik ging weer op de toer
van ik ben niets waard
want ik kom niet vooruit
straks gooit ook deze me eruit
alsof ik niet deug, zo ingeplant
na de mishandeling van jou, vorige psychiater is dat
herstelde vertrouwen
opnieuw en erg geschaad én gestrand

boven mijn hoofd
werd ik door jou geloosd
zonder een antwoord op mijn vraag naar het waarom
zo vaak voel ik me nu ondanks al wat ik weet aartsdom
verward en vol pijn
ik weet niet meer wie ik ben
al probeer ik nog zo te 'zijn'

toen ik verscheurd bleef vragen naar het waarom
zei jij dat je het psychisch niet meer aankon, daarom
nog een extra schuld laadde je daarmee op mijn schouder
was ik dan jouw begeleider, jouw ouder?

Stilaan begin ik te begrijpen welke vreselijke fout je maakte
en die me harder dan wat ooit 'kraakte'

Vergeven doe ik het niet
hoe kan ik
die door uw mishandeling
voor het eerst in mijn niet zo bijzonder eenvoudige leven
toch de bomen door het bos niet meer ziet.

Ik hoop dat je ooit zo dapper bent
dat je wordt een grote, flinke vent
die realiseert wat hij deed
erkent het onnodige en zo onrechtvaardig gruwelijk leed
dat je me bezorgde door je laffe daad
verschrikkelijk en onmenselijk vooral on-therapeutische verraad
zo niet dan hoor je 'ook' in de cel
om misbruik van vertrouwen
je moet niet zo van je egootje houen
als je kiest voor het beroep van psychiater
bega je een flater
niet door die flater te begaan
maar door die niet te erkennen
en laffer nog
die op het krediet te schuiven
van die zo eerlijk is gebleven
jij maakte mijn leven tot een hel
terwijl ik vertrouwen wel trouw ben gebleven
U daarentegen vond je egootje belangrijker
en ondergroef mijn leven
door je op vals en laf terrein te begeven
wat ik eindeloos vroeg
bleef je negeren
tot je op een keer me naar de galg joeg
door je van leugens te bedienen
stroop te smeren
bij je collega
als een heilige bimbam
laf en tam
je hebt me vermoord
omdat je slechts je egootje hebt verhoord.

Ik hoop je nooit meer te zien
krekel zo laf als een pad
nog schoppen achterna
je geleerde blabla
wat dacht je dat ik zulks niet zou doorzien?
wat was je laf en dan dat schuldgevend gegrien.
Zogezegd zooo bezorgd om mijn welzijn
terwijl je me net loosde op een gruwelijke wijze
Moet ik je nu nog prijzen?
Zelfs je zelfmedelijden,
je zat er zooo mee dat je haar wel
en mij plots niet meer kon begeleiden.
Zal je ooit beseffen wat je deed?
Het enige dat ik wil is dàt je dat inderdaad doet
en ik het daarna voorgoed vergeet.

Moet ik blijven wachten op je spijt?
Of is dat verloren tijd?
Dan ben jij als psychiater voor eeuwig en altijd
mijn achting
kwijt.

©Loreanne 2013

de napalm na de flater van de vorige psychiater

Geschreven door Lore om 18:01 2 reacties Reageer op dit bericht
Zaterdag 10 augustus 2013

Zweeg



















Ik wil weten
weet hoe langer hoe minder
ik wil begrijpen
en begrijp er niets meer van
wat moet ik dan?

Ik wil voelen
't blijft achterwege
maar niet altijd
de keren dat voelen
niet wordt vergeten
lijkt het of dat wat stil was
in volle hevigheid wordt opengereten

Ik zou opnieuw willen weten
dat ik het ben die leeft
en weer om dat leven
geeft.
Ik wil begrijpen wat er gebeurt
de dood niet blijvend zeurt
Ik wil weten waardoor/waarom
ik weet het niet meer
al ben ik niet dom
waarom het aanhoudt
wat te doen of wat te laten
allemaal gaten
door mijn huid
en door mijn leven
al wat ik doe of laat
schijnt tot niets te leiden
soms werkt het net verdringing in de hand
soms word ik door 'doen' bedolven
door verstikkend grote hopen zand.

We komen er wel?
geloof ik niet veel meer van.
Aan goede begeleiding ontbreekt het me echter niet
maar iets ging verloren, brak
kwam bovenop pijn en verdriet
de laatste schok bracht wat teweeg
sindsdien lijkt het wel
of een belangrijk deel in me
niet meer praten kon
en daarom stom bleef
zweeg.

©Loreanne 2013

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 08:25 4 reacties Reageer op dit bericht
Woensdag 7 augustus 2013

Wat heeft het voor zin
















Wat heeft het voor zin
je gaat ergens naartoe
en na amper een uur hield je het daar voor bekeken
wat je allerminst had verwacht
je rekte de tijd nog... maar  hield het niet meer uit
poetste de plaat
ging op weg naar een halte
en weer naar huis

Weerstand overwinnen om er af en toe over te schrijven
want zelfs erover praten
schrijven
er nog maar over denken
is alsof ze je vragen de hoogste bergketen
te beklimmen

Je hebt bewogen gisteren
en daarmee is alles ook gezegd
het uitje deed je geen goed
verspilde moed

afwegen hoeft niet meer
doen wat je denkt
of zonder denken
nergens nog aandacht aan schenken

Doodmoe ontwaak je
en slapen doe je niet meer aan een stuk
dromen volgen mekaar op
de ene na de andere
gelinkt aan de realiteit
in een andere, je onbekende tijd
met zaken die zo af en toe door je hoofd durven spoken
zo komen die hersenspinsel verdoken
toch in je dromen naar boven
't ergste is dat ze je ook s'nachts van je
broodnodige rust beroven.

Het kan je weinig schelen
toch maak je je soms zorgen
dat kan je niet verhelen
of het tij nog ooit zal keren
en je je niet meer tegen die lethargie
en levensloosheid zal moeten verweren

Diep zakte je in de modder
wat je ook doet of laat
iets is er veranderd
sinds het laatste verraad.

©Loreanne 2013

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 11:46 5 reacties Reageer op dit bericht
Maandag 5 augustus 2013

Neen.






















Neen... je schrijft geen woorden
waarvan je denkt
dat ze die willen lezen
Neen... je stuurt je gedachten niet opnieuw
in de wind
en verandert ze
als een bang kind
Je drijft er slechts verder door af
zinkt in de poel
die het ongeveer zo voelen
weten vast wat ik bedoel.

Positieve zaken blijven zoeken
en zelfs ook doen
't gevaar bleek reëel
dat wat doodt geraakte bekneld
en heeft op een avond
jezelf geveld

Zo moeilijk werd beschrijven
dat het belangrijk is
meer dan ooit
trachten
bij jezelf
en wat je voelt
te blijven.

©Loreanne 2013

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 09:49 5 reacties Reageer op dit bericht
Zaterdag 3 augustus 2013

Moeilijk te beschrijven

















Moeilijk te beschrijven
de dingen die zijn
en niet meer zijn

wat is veranderd
en hoe
mezelf niet uitgesloten
al voelt zoveel in en rondom me afgesloten

Soms lijkt het wel of ik niet eens meer moet proberen
mijn hersenen te pijnigen
alsof ik geen hersenen meer heb
als een inktvlek in water
geen lijn meer te bespeuren
niets meer te vertellen
geen kleuren
verdwenen
geen geurpalet
vervloog
emoties vastgeketend of hevig fel
de schreeuw in haar
barst soms uit de pel

hoe krijgt ze wasmanden
vol emoties als lorren
ooit weer hersteld
na alle orkanen
en bevingen van haar wereld
de scheuren geheeld
de ogen die niet meer huilen
moeten niet meer kurkdroog

't is spottend en licht
dit vreemde gedicht
onverschillig, cynisch, zelfs met enige lethargie
wie schreef dit, tel tot drie
komt ze terug
of houdt de vervaging in stand
wat is er aan de hand
ze kan er zelfs niet langer bij
met haar verstand

Komt er een tijd dat ze zich weer zal vinden
zal ze weer bestaan
of is het leven dat ze kon voelen en beleven
voorgoed gedaan?

©Loreanne 2013

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 15:24 2 reacties Reageer op dit bericht
Vrijdag 2 augustus 2013

Goed... de hitte...





















Goed de hitte helpt me
om te vergeten dat ik besta
ik verga

het kan me net als zoveel andere zaken
niets meer maken
geen mens kan me nog kraken

toch ben ik vandaag wat rustiger in mezelf
want in dat donkere gewelf
is er toch een beetje vreemde vrede na de sessie bij mijn goede psychiater
hij is weer terug
hij blijft steeds even menselijk en aardig
ik voel me bij hem zo goed behandeld
niet als een ziekelijk wezen maar als een wezen... waardig
ben hem zo dankbaar, je hebt geen idee
hij veinst niet...  heeft me nog nooit als een ding
'afgehandeld'

J.D.... jij die me zo onheus hebt geloosd.... gedumpt
ik vergeet je... gelukkig maar
het was als zoveel andere zaken in mijn leven zo ontzettend zwaar
jongeling, zo naïef maar net nog te egotrippend
daardoor over het oh zo belangrijke egootje slippend
weet niet of ik je ooit vergeef wat je deed
je bezorgde me oneindig veel leed
door je laffe daad
je o zo zielige verraad
je eigen vel... dat ken ik wel
dat is erger dan een kankergezwel
misbruik gebeurt op zovele vlakken
probeer het maar niet langer af te zwakken...

verdriet zit zo gevangen
nog nooit eerder in mijn leven heb ik zo verdrongen
bleef ik hangen
in de dood
in het levenloze leven
ik die altijd zoveel om anderen gaf
en kon geven
kan dat nu niet meer
omdat ik niets of amper nog wat voel
zeker geen 'menselijk' leven.

Ik doe en doe als een robot
doe zo normaal, niemand merkt wat
maar ik ben het soms zo zat
sommige alternatieven praten van een lot
ik denk soms dat zij erger zijn dan ik
volslagen mesjogge
en zot

mensen zijn zo goed in een uitleg geven
aan iets waar zij zich niet kunnen
inleven

het stoort me niet langer
al het onbegrip maakt me niet langer banger
maar cynisch
en nuchter
ben meer dan ooit
beduchter
voor de adders onder het gras
dat heldere water is in werkelijkheid een
schijnheilige plas
van alle goedbedoelde adviezen
en betutteling
allen aan de kantlijn
vinden het fijn
om te doen of zij
mijn psychiaters zijn

lachen doe ik... sarcastisch
ik ben wijzer geworden
ironisch
al die onzin en het gelul
ik weet nu wie mijn vrienden zijn
de rest is flauwe kul.

©Loreanne 2013



mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 18:27 1 reactie Reageer op dit bericht
Donderdag 1 augustus 2013

Doodmoe











doodmoe
weet ik al dagen niet meer waar ik ben gebleven
en hoe het mogelijk is dat ze dit beleven een naam geven
'leven'.

toch is er een tik rust
in deze dagen van ontreddering en verscheuring
een must
ik kon terug op sessie bij mijn goede psychiater
maar zoveel is gebeurd
dat mijn voelen en zijn meer lijkt op
een modderpoel, troebel water

dat meisje dat vermoord werd
het laat me niet los
ik krijg het maar niet uit mijn hoofd
dat ze van haar leven is beroofd
zo wreed en laf
waarom nam die man niet slechts haar geld af?

het leed van deze jonge vrouw kan ik niet aan
ik voel net als ooit de angst, hoe het is gegaan
het is niet te dragen
en ik wil het niet opnieuw verdragen
hoeveel angst en pijn
waarom kon die man niet menselijk zijn

Verdriet om alweer zo'n gruwelijk laffe daad
ik weet me met dit monsterlijke leven geen raad.

©Loreanne2013

in dichtvorm

Geschreven door Lore om 20:35 3 reacties Reageer op dit bericht
Woensdag 24 juli 2013

hun kracht
















Al komt tegelijk
ontreddering, verwarring
woorden verstommen
door overdaad emoties
verlamde brein

in gevoel verdeeld
op eigenaardige wijze 
talloze wonden
worden geheeld

verdringen en verdrukken
verwondering alom
dat het zo lang blijft lukken
weer iets dat doorgestreept kan 
de te verwachten zooi van een zijn beroep misbruikende man

hij lachte arrogant
met de duivel verwant
de spot bleef drijven
met die hij bespeelde
manipuleerde
zelfs na de eerste straf
merkten ze niet dat er niet veel koren zit
tussen zijn kaf,

hij bleef zijn slachtoffers ooit provoceren
begon na zijn veroordeling verder te misbruiken, misleiden
en manipuleren

ik wist heel de tijd
dat er geen sprake was van écht spijt
lessen kan een narcist als hij amper leren
hij bleef maar bepotelen
wat hij in de unief kwam te leren
misbruiken
jovialiteit, begrip en empathie fnuiken

de snoodaard
bleef zich vergrijpen aan de meest kwetsbaren in het leven
ook al koos hij dit beroep
hij heeft nooit om hun welzijn of enige deontologie 
in zijn beroep gegeven

jarenlange vijandigheid omdat 't vergrijp werd aangeklaagd
ach... dacht zijn kleine omgeving 'onterecht'?
en werd  hij daarom diep 'beklaagd'?
en degene die aanklaagden jarenlang met
hatelijke blikken en vijandigheid belaagd...

die de feiten aan het licht bracht
door dat hoopje niet geloofd...
ook die pijn is nu gedoofd
nogmaals kon hij het niet laten,
die zijn beroep misbruikende psycholoog
kwam van zijn 'gebrek' maar niet af
hopelijk komt hij er niet meer met een lachertje van een straf vanaf
die om ethiek en deontologische codes niets gaf
een psychopaat zo noemde ik hem
vals en sluw, verdorven en laf

twee gezichten, valsheid door de lenzen
spijt veinsde hij jawel
omdat het ging om zijn zielige vel
berouw sprak hij uit
terwijl hij er geen woord van meende
de laaghartige schavuit
hoeveel suïcideneigingen
en van hun bestaansrecht beroofden
heeft hij ondertussen opnieuw op zijn geweten
welk gewicht je aan zijn spijt en berouw moest geven
ook na zijn veroordeling....
heb altijd geweten
dat geen woord van spijt of berouw het ook echt is geweest
bleef wachten op dat wat ik aldoor heb geweten
en voor de volgende slachtoffers ook heb gevreesd.

in zijn macht
psychisch verkracht
kan hem niet schelen
spotten deed het creatuur met hun leed
in de rechtbank beweerde hij huichelachtig dat het hem speet
jaren geleden maar ik geloofde géén woord van zijn 'gespeeld' berouw
zette die man dit keer een 'zelfstandig' hulpverleningszaakje op touw
om aan 'zijn' trekken te geraken...
nooit ben ik van die zekerheid af kunnen raken:shock:
dat zijn berouw dat nooit werkelijk was
ik herken iedere adder inmiddels
in het groene gras.

Wat had hij gedacht
dat al zijn 'prooien' zouden blijven zwijgen
dat hij ze eeuwig zou kunnen vasthouden
door zijn dominantie
in zijn macht?
hij heeft ze daarin alvast onderschat
naast hun diepe pijn
blijft er ook die stille
maar immens grote
moed en kracht.

©Lore 2013



seksueel misbruik door een HULPVERLENER...!!!!

Geschreven door Lore om 00:00 9 reacties Reageer op dit bericht
Zondag 14 juli 2013

Terug van weggeweest?



























Ben ik terug van weggeweest? Ik ben dan wel terug, tegelijk ben ik nog steeds weg. 'Wegger' dan ooit zou je kunnen zeggen als dat woord zou bestaan.
Maar ik maak het... goed? Neen, niet goed... Slecht? Naar mijn gevoel ook niet slecht. :shock: :shock: Je maakt pas als je bent en omdat ik niet ben maak ik ook niet echt iets.  Ik, de persoon die ik meen te zijn maar al tijden niet meer ben. Wie ik ben (geworden)? Geen idee. Slechts een vermoeden. Een hypothese.

Een functionerend ding. Dat om welke reden ook... de dingen anders ziet dan toen... dan voor... en voor. En na. Nadat.

Ik doe. Kan dat als je niet bent? Degene die menen te weten, zullen het wellicht menen te weten. Ik weet wel beter. Ze weten minder.

Ik weet het niet maar ik doe. Hoe ik het doe... ? Als een robot, een die niet ingesteld is. Automatisch? Maar wie stelde dat 'automatische' in? Of wat? Iets in mij. Tot dan toe onbekend. Ik verdring. Ik verdrong nooit.

Voel ik nog iets? Niet veel. Maar blijkbaar begint dat stilaan terug te werken. Hoera? Ik weet het niet. Ik denk het wel. Ik weet niet veel meer. Minder dan ooit. Denk jij het te weten? Of jij? En jij?
Denk je me te kennen? Te doorgronden? Te begrijpen? Dan ben je werkelijk geweldig. Dan meen je meer te weten dan ikzelf. Terwijl je me niet eens kent. Al denk je van wel.

Ach... denk je dat ik een depressie heb? Nu... dat wist ik al, dank je.
Ach... komt het door de borderline? Tjonge... wat slim... alsof ik dat nog niet wist... Het komt... beste mensen... door het leven, mij gegeven.

Commentaren zijn terug geopend... voorlopig toch... al moet ik er meteen bij vermelden dat mijn commentaar zich wellicht beperken zal tot mijn eigen blogje waarvoor mijn excuses.

Ik ben mezelf niet meer. Dat kan ook niet... want mezelf ging in coma eind 2009 en stierf een vreemde dood 2011...
't onnozele wicht dat in mensen geloofde... heeft het met haar leven mogen bekopen... ze is nog... maar niet meer heus.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 17:45 6 reacties Reageer op dit bericht
Zaterdag 29 juni 2013

Stand van zaken?





















































Er is niet echt een stand van zaken. Althans ik ben niet in staat die te beschrijven. Ik hoop dat het met jullie een beetje goed gaat.
Mijn leven ligt overhoop, voelt merendeels niet als zodanig.
Wat een mager blogje. Een povere poging om toch iets te delen.
Neen... nog geen commentaar geopend. Degene die mijn mailadres nog hebben... zij kunnen me bereiken... de anderen... sorry maar dat behoort momenteel tot de povere stand van zaken.
liefs van
Lore

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 17:22 Reageer op dit bericht
Zaterdag 8 juni 2013

beleef-loos

Ik wou het goede behouden. Het is niet gelukt. Beeld, klank, lach en gebabbel... alles is opnieuw verstild, ingeslapen, verdoofd. We doen verder en geven niet op. Leven met de dag. Niet dat het nog lukt iets anders dan de dag zelf te beleven als ik in staat ben die te beleven tenminste, want vaak is er zelfs dat niet meer bij. 
Verder dobberen... verder zweven... verder gaan... tot het anders wordt. 
Af en toe registreer ik echter hoe ik op verschillende vlakken veranderde, ten goede. Assertiever. Ik laat me niet meer betuttelen of onheus behandelen, en nog minder laat ik me in het ootje nemen. Dat wijst geloof ik op meer vertrouwen in en op mezelf... maar ook op een scepticisme dat er nooit eerder in die mate was, een nuchterheid die alle komedie en schijnheiligheid ontmaskert of doorprikt. Schamper neem ik het in me op... de uitvoeringen, de theatervoorstellingen.
Het leven is veranderd in levensloosheid afgewisseld met die nuchtere, onverschillige kijk.
De wereld waarin ik me toch min of meer voelde bestaan, is er niet meer. De andere lijkt nog steeds op een droom, een volslagen onwerkelijkheid.
Soms in momenten van rust, voel ik een vreemd diep verdriet, maar tranen laten is er niet bij. Waar de ijsmassa door de klimaatveranderingen her en der smelt... bij mij is het net andersom. Ik ben 'bevroren', een klomp dode materie, een iets minder dode soms... zoals ijs... dat kan smelten en terug bevriezen.
salutos.
 

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 13:44 Reageer op dit bericht
Dinsdag 14 mei 2013

in shock























de pijn is hevig
de schreeuw zwelt aan
de luiken gaan dicht
donker ben je er weggegaan

hoe gek toch dat wat ze toen niet schenen te horen
reactie bleef uit
alsof je tegen dovemansoren praatte
met de feedback die je weken na data hebt vernomen
slaagden ze erin je fragiele bodemke te doorboren

die mond gaat vanaf nu niet meer voor ze open
wat bleef je hopen
toch iets te kunnen delen
je zal het wel laten, ze snappen niets van je, van je voelen, je leven,
ze vragen niets, geen antwoord zullen ze op wat je deelde geven
slechts weken na data krijg je een antwoord zo idioot
dat je donker wegging, zo donker, zo dood.

Moe, zo moe van dit leven en mensen die horen maar zelden reageren
die zonder je vragen te stellen
concluderen
zwijgen als de dood zal je voortaan
ze hebben je net iets te vaak niet willen verstaan

ik voel me heel slecht
die me zoveel goed doet
hebben ze beklad
dat is onrecht
en doet me pijn
als er één is die me nog ziet en begrijpt
weet wie ik ben in dit zwarte gat en dit dode leven
dan mogen ze daar niet op afgeven
waarom vragen ze me nooit wat
en bekladden ze al wat me recht houdt
geloven ze niet in mijn kracht
zulke domme opmerking had ik niet verwacht

wat voelde ik me eenzaam en alleen
ze kennen me niet
geen van ze, geen één.

©Loreanne 2013

de pijn in dichtvorm

Geschreven door Lore om 17:52 Reageer op dit bericht
Zondag 12 mei 2013

ding

Het ding doet, gaat, praat
het ding zwijgt, kijkt, staart
het ding lacht niet
leeft niet
huilt niet
schreeuwt niet
het ding vecht
zich een weg
uit
het land der levende doden
uit de steeds grotere moeite met expressie
het ding worstelt zich verder doorheen
de hele miserie van bps en deze stinkende
alles verdovende depressie

©Loreanne 2013

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 08:25 Reageer op dit bericht
Zaterdag 11 mei 2013

onherkenbaar en onbereikbaar

onherkenbaar veranderd
ironische lach
welke vrienden
antwoordden niet standaard

red het wel
zonder ongemeende woorden
clichés
woorden die de mens niet bereiken
omdat ze maar wat lopen te lullen en te zeiken

en dan die controle, ze is er... ze is er niet
maar wat er werkelijk gaande is, dàt zien ze niet.

betuttelend alsof ik geen mens ben met wijsheid en verstand
die het aldoor redde
zonder echte vrienden, verwant
nogmaals heb ik me aan bepaalde komedies 'verbrand'.

ik liet het achter mij, het nare maar ook die het goed meenden
kon niet anders
omdat ik door de huichel
nog erger versteende

ik ga nu mijn weg zonder al dat gedoe
want ik ben het onoprechte/vijandige van sommige mensen moe
heb een goede psychiater, en ook al zit ik midden in de hel
als ik er kom
dan is het met hem,jawel.

diep en donker zit ik nu, niet dieper kan het dal
vervreemding, verdwaald in mijn leven en het heelal

Psychische ellende en pijn
het zou niet mogen bestaan
niet mijn deel zijn
mensen menen nog steeds 'van geen tel'
naast een lichamelijk gezwel
ook daardoor werd ik stil
en mijn hart was nooit eerder zo dood
zo kil.

©Lore 2013

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 19:22 Reageer op dit bericht
Zaterdag 11 mei 2013

Moe

Hier ben ik... opnieuw... maar met enkele noodzakelijke grenzen... Kwestie mezelf te beschermen. Die het goed met me meenden... daarvoor is het jammer... maar fijne mensen met het hart op de juiste plaats begrijpen het wel... de andere nemen zichzelf misschien beter even onder de loep. Ik zal namelijk blogjes schrijven maar zonder de mogelijkheid om commentaren te plaatsen. Jammer voor degenenen die het goed meenden met me... maar noodzakelijk voor me om al die anderen die niet weten...

Lore

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 18:23 Reageer op dit bericht
Zaterdag 16 februari 2013

Heel stil


































Heel stil ben ik geworden
heel stil
Mijn ogen spreken niet langer
ze zwijgen ook
Heel stil ben ik geworden
en ik kijk
met stille blik
de wereld in.

©Loreanne 2013
Geschreven door Lore om 09:43 Reageer op dit bericht

Meer van CHRONISCHE DEPRESSIE, PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS,

↑ Terug naar de berichten