Naar de inhoud

CHRONISCHE DEPRESSIE, PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS,

Niets van deze teksten mag zonder toestemming van de auteur gebruikt worden.
akke.beakke.be
over depressie en persoonlijkheidsstoornis
Maandag 5 augustus 2013

Neen.






















Neen... je schrijft geen woorden
waarvan je denkt
dat ze die willen lezen
Neen... je stuurt je gedachten niet opnieuw
in de wind
en verandert ze
als een bang kind
Je drijft er slechts verder door af
zinkt in de poel
die het ongeveer zo voelen
weten vast wat ik bedoel.

Positieve zaken blijven zoeken
en zelfs ook doen
't gevaar bleek reëel
dat wat doodt geraakte bekneld
en heeft op een avond
jezelf geveld

Zo moeilijk werd beschrijven
dat het belangrijk is
meer dan ooit
trachten
bij jezelf
en wat je voelt
te blijven.

©Loreanne 2013

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 09:49 Reageer op dit bericht

5 reacties op dit bericht

Annie & Rogier7 augustus 2013 om 10:54

Lieve groetjes vanwege DEWESTHOEK


MxhgS8e.jpg Vele lieve groetjes vanwege Annie & Rogier

Annie & Rogier6 augustus 2013 om 11:21

Lieve groetjes vanwege DEWESTHOEK


AQOyi4e.jpg Vele lieve groetjes vanwege Annie & Rogier

Nikki6 augustus 2013 om 10:53

Een dikke knuffle lieverd

Image and video hosting by TinyPic
Een kinderlach om kleine dingen,
het doet de "grote mensen" zingen.
 Laat je leiden door een kinderlach vol geluk,
het maakt al je slechte momenten stuk.
Wat een kinderlach ook doet,
 het geeft je nieuwe moed.
Nikki
Annie & Rogier5 augustus 2013 om 11:12

heel veel sterkte, lieverd


0ZJ0ptE.jpg Vele lieve groetjes vanwege Annie & Rogier

Nikki5 augustus 2013 om 10:12

Dikke knuffel xxxxxx

Dit is zeker belangrijk hoe je je voelt he
Doe het rustig aan he,ik denk aan jou
Image and video hosting by TinyPic 
Ben je boos?
Pluk een roos.
 Zet hem op je hoed,
 Dan ben je morgen weer goed.
Nikki
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Zaterdag 3 augustus 2013

Moeilijk te beschrijven

















Moeilijk te beschrijven
de dingen die zijn
en niet meer zijn

wat is veranderd
en hoe
mezelf niet uitgesloten
al voelt zoveel in en rondom me afgesloten

Soms lijkt het wel of ik niet eens meer moet proberen
mijn hersenen te pijnigen
alsof ik geen hersenen meer heb
als een inktvlek in water
geen lijn meer te bespeuren
niets meer te vertellen
geen kleuren
verdwenen
geen geurpalet
vervloog
emoties vastgeketend of hevig fel
de schreeuw in haar
barst soms uit de pel

hoe krijgt ze wasmanden
vol emoties als lorren
ooit weer hersteld
na alle orkanen
en bevingen van haar wereld
de scheuren geheeld
de ogen die niet meer huilen
moeten niet meer kurkdroog

't is spottend en licht
dit vreemde gedicht
onverschillig, cynisch, zelfs met enige lethargie
wie schreef dit, tel tot drie
komt ze terug
of houdt de vervaging in stand
wat is er aan de hand
ze kan er zelfs niet langer bij
met haar verstand

Komt er een tijd dat ze zich weer zal vinden
zal ze weer bestaan
of is het leven dat ze kon voelen en beleven
voorgoed gedaan?

©Loreanne 2013

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 15:24 2 reacties Reageer op dit bericht
Vrijdag 2 augustus 2013

Goed... de hitte...





















Goed de hitte helpt me
om te vergeten dat ik besta
ik verga

het kan me net als zoveel andere zaken
niets meer maken
geen mens kan me nog kraken

toch ben ik vandaag wat rustiger in mezelf
want in dat donkere gewelf
is er toch een beetje vreemde vrede na de sessie bij mijn goede psychiater
hij is weer terug
hij blijft steeds even menselijk en aardig
ik voel me bij hem zo goed behandeld
niet als een ziekelijk wezen maar als een wezen... waardig
ben hem zo dankbaar, je hebt geen idee
hij veinst niet...  heeft me nog nooit als een ding
'afgehandeld'

J.D.... jij die me zo onheus hebt geloosd.... gedumpt
ik vergeet je... gelukkig maar
het was als zoveel andere zaken in mijn leven zo ontzettend zwaar
jongeling, zo naïef maar net nog te egotrippend
daardoor over het oh zo belangrijke egootje slippend
weet niet of ik je ooit vergeef wat je deed
je bezorgde me oneindig veel leed
door je laffe daad
je o zo zielige verraad
je eigen vel... dat ken ik wel
dat is erger dan een kankergezwel
misbruik gebeurt op zovele vlakken
probeer het maar niet langer af te zwakken...

verdriet zit zo gevangen
nog nooit eerder in mijn leven heb ik zo verdrongen
bleef ik hangen
in de dood
in het levenloze leven
ik die altijd zoveel om anderen gaf
en kon geven
kan dat nu niet meer
omdat ik niets of amper nog wat voel
zeker geen 'menselijk' leven.

Ik doe en doe als een robot
doe zo normaal, niemand merkt wat
maar ik ben het soms zo zat
sommige alternatieven praten van een lot
ik denk soms dat zij erger zijn dan ik
volslagen mesjogge
en zot

mensen zijn zo goed in een uitleg geven
aan iets waar zij zich niet kunnen
inleven

het stoort me niet langer
al het onbegrip maakt me niet langer banger
maar cynisch
en nuchter
ben meer dan ooit
beduchter
voor de adders onder het gras
dat heldere water is in werkelijkheid een
schijnheilige plas
van alle goedbedoelde adviezen
en betutteling
allen aan de kantlijn
vinden het fijn
om te doen of zij
mijn psychiaters zijn

lachen doe ik... sarcastisch
ik ben wijzer geworden
ironisch
al die onzin en het gelul
ik weet nu wie mijn vrienden zijn
de rest is flauwe kul.

©Loreanne 2013



mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 18:27 1 reactie Reageer op dit bericht
Donderdag 1 augustus 2013

Doodmoe











doodmoe
weet ik al dagen niet meer waar ik ben gebleven
en hoe het mogelijk is dat ze dit beleven een naam geven
'leven'.

toch is er een tik rust
in deze dagen van ontreddering en verscheuring
een must
ik kon terug op sessie bij mijn goede psychiater
maar zoveel is gebeurd
dat mijn voelen en zijn meer lijkt op
een modderpoel, troebel water

dat meisje dat vermoord werd
het laat me niet los
ik krijg het maar niet uit mijn hoofd
dat ze van haar leven is beroofd
zo wreed en laf
waarom nam die man niet slechts haar geld af?

het leed van deze jonge vrouw kan ik niet aan
ik voel net als ooit de angst, hoe het is gegaan
het is niet te dragen
en ik wil het niet opnieuw verdragen
hoeveel angst en pijn
waarom kon die man niet menselijk zijn

Verdriet om alweer zo'n gruwelijk laffe daad
ik weet me met dit monsterlijke leven geen raad.

©Loreanne2013

in dichtvorm

Geschreven door Lore om 20:35 3 reacties Reageer op dit bericht
Woensdag 24 juli 2013

hun kracht
















Al komt tegelijk
ontreddering, verwarring
woorden verstommen
door overdaad emoties
verlamde brein

in gevoel verdeeld
op eigenaardige wijze 
talloze wonden
worden geheeld

verdringen en verdrukken
verwondering alom
dat het zo lang blijft lukken
weer iets dat doorgestreept kan 
de te verwachten zooi van een zijn beroep misbruikende man

hij lachte arrogant
met de duivel verwant
de spot bleef drijven
met die hij bespeelde
manipuleerde
zelfs na de eerste straf
merkten ze niet dat er niet veel koren zit
tussen zijn kaf,

hij bleef zijn slachtoffers ooit provoceren
begon na zijn veroordeling verder te misbruiken, misleiden
en manipuleren

ik wist heel de tijd
dat er geen sprake was van écht spijt
lessen kan een narcist als hij amper leren
hij bleef maar bepotelen
wat hij in de unief kwam te leren
misbruiken
jovialiteit, begrip en empathie fnuiken

de snoodaard
bleef zich vergrijpen aan de meest kwetsbaren in het leven
ook al koos hij dit beroep
hij heeft nooit om hun welzijn of enige deontologie 
in zijn beroep gegeven

jarenlange vijandigheid omdat 't vergrijp werd aangeklaagd
ach... dacht zijn kleine omgeving 'onterecht'?
en werd  hij daarom diep 'beklaagd'?
en degene die aanklaagden jarenlang met
hatelijke blikken en vijandigheid belaagd...

die de feiten aan het licht bracht
door dat hoopje niet geloofd...
ook die pijn is nu gedoofd
nogmaals kon hij het niet laten,
die zijn beroep misbruikende psycholoog
kwam van zijn 'gebrek' maar niet af
hopelijk komt hij er niet meer met een lachertje van een straf vanaf
die om ethiek en deontologische codes niets gaf
een psychopaat zo noemde ik hem
vals en sluw, verdorven en laf

twee gezichten, valsheid door de lenzen
spijt veinsde hij jawel
omdat het ging om zijn zielige vel
berouw sprak hij uit
terwijl hij er geen woord van meende
de laaghartige schavuit
hoeveel suïcideneigingen
en van hun bestaansrecht beroofden
heeft hij ondertussen opnieuw op zijn geweten
welk gewicht je aan zijn spijt en berouw moest geven
ook na zijn veroordeling....
heb altijd geweten
dat geen woord van spijt of berouw het ook echt is geweest
bleef wachten op dat wat ik aldoor heb geweten
en voor de volgende slachtoffers ook heb gevreesd.

in zijn macht
psychisch verkracht
kan hem niet schelen
spotten deed het creatuur met hun leed
in de rechtbank beweerde hij huichelachtig dat het hem speet
jaren geleden maar ik geloofde géén woord van zijn 'gespeeld' berouw
zette die man dit keer een 'zelfstandig' hulpverleningszaakje op touw
om aan 'zijn' trekken te geraken...
nooit ben ik van die zekerheid af kunnen raken:shock:
dat zijn berouw dat nooit werkelijk was
ik herken iedere adder inmiddels
in het groene gras.

Wat had hij gedacht
dat al zijn 'prooien' zouden blijven zwijgen
dat hij ze eeuwig zou kunnen vasthouden
door zijn dominantie
in zijn macht?
hij heeft ze daarin alvast onderschat
naast hun diepe pijn
blijft er ook die stille
maar immens grote
moed en kracht.

©Lore 2013



seksueel misbruik door een HULPVERLENER...!!!!

Geschreven door Lore om 00:00 9 reacties Reageer op dit bericht
Zondag 14 juli 2013

Terug van weggeweest?



























Ben ik terug van weggeweest? Ik ben dan wel terug, tegelijk ben ik nog steeds weg. 'Wegger' dan ooit zou je kunnen zeggen als dat woord zou bestaan.
Maar ik maak het... goed? Neen, niet goed... Slecht? Naar mijn gevoel ook niet slecht. :shock: :shock: Je maakt pas als je bent en omdat ik niet ben maak ik ook niet echt iets.  Ik, de persoon die ik meen te zijn maar al tijden niet meer ben. Wie ik ben (geworden)? Geen idee. Slechts een vermoeden. Een hypothese.

Een functionerend ding. Dat om welke reden ook... de dingen anders ziet dan toen... dan voor... en voor. En na. Nadat.

Ik doe. Kan dat als je niet bent? Degene die menen te weten, zullen het wellicht menen te weten. Ik weet wel beter. Ze weten minder.

Ik weet het niet maar ik doe. Hoe ik het doe... ? Als een robot, een die niet ingesteld is. Automatisch? Maar wie stelde dat 'automatische' in? Of wat? Iets in mij. Tot dan toe onbekend. Ik verdring. Ik verdrong nooit.

Voel ik nog iets? Niet veel. Maar blijkbaar begint dat stilaan terug te werken. Hoera? Ik weet het niet. Ik denk het wel. Ik weet niet veel meer. Minder dan ooit. Denk jij het te weten? Of jij? En jij?
Denk je me te kennen? Te doorgronden? Te begrijpen? Dan ben je werkelijk geweldig. Dan meen je meer te weten dan ikzelf. Terwijl je me niet eens kent. Al denk je van wel.

Ach... denk je dat ik een depressie heb? Nu... dat wist ik al, dank je.
Ach... komt het door de borderline? Tjonge... wat slim... alsof ik dat nog niet wist... Het komt... beste mensen... door het leven, mij gegeven.

Commentaren zijn terug geopend... voorlopig toch... al moet ik er meteen bij vermelden dat mijn commentaar zich wellicht beperken zal tot mijn eigen blogje waarvoor mijn excuses.

Ik ben mezelf niet meer. Dat kan ook niet... want mezelf ging in coma eind 2009 en stierf een vreemde dood 2011...
't onnozele wicht dat in mensen geloofde... heeft het met haar leven mogen bekopen... ze is nog... maar niet meer heus.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 17:45 6 reacties Reageer op dit bericht
Zaterdag 29 juni 2013

Stand van zaken?





















































Er is niet echt een stand van zaken. Althans ik ben niet in staat die te beschrijven. Ik hoop dat het met jullie een beetje goed gaat.
Mijn leven ligt overhoop, voelt merendeels niet als zodanig.
Wat een mager blogje. Een povere poging om toch iets te delen.
Neen... nog geen commentaar geopend. Degene die mijn mailadres nog hebben... zij kunnen me bereiken... de anderen... sorry maar dat behoort momenteel tot de povere stand van zaken.
liefs van
Lore

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 17:22 Reageer op dit bericht
Zaterdag 8 juni 2013

beleef-loos

Ik wou het goede behouden. Het is niet gelukt. Beeld, klank, lach en gebabbel... alles is opnieuw verstild, ingeslapen, verdoofd. We doen verder en geven niet op. Leven met de dag. Niet dat het nog lukt iets anders dan de dag zelf te beleven als ik in staat ben die te beleven tenminste, want vaak is er zelfs dat niet meer bij. 
Verder dobberen... verder zweven... verder gaan... tot het anders wordt. 
Af en toe registreer ik echter hoe ik op verschillende vlakken veranderde, ten goede. Assertiever. Ik laat me niet meer betuttelen of onheus behandelen, en nog minder laat ik me in het ootje nemen. Dat wijst geloof ik op meer vertrouwen in en op mezelf... maar ook op een scepticisme dat er nooit eerder in die mate was, een nuchterheid die alle komedie en schijnheiligheid ontmaskert of doorprikt. Schamper neem ik het in me op... de uitvoeringen, de theatervoorstellingen.
Het leven is veranderd in levensloosheid afgewisseld met die nuchtere, onverschillige kijk.
De wereld waarin ik me toch min of meer voelde bestaan, is er niet meer. De andere lijkt nog steeds op een droom, een volslagen onwerkelijkheid.
Soms in momenten van rust, voel ik een vreemd diep verdriet, maar tranen laten is er niet bij. Waar de ijsmassa door de klimaatveranderingen her en der smelt... bij mij is het net andersom. Ik ben 'bevroren', een klomp dode materie, een iets minder dode soms... zoals ijs... dat kan smelten en terug bevriezen.
salutos.
 

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 13:44 Reageer op dit bericht
Dinsdag 14 mei 2013

in shock























de pijn is hevig
de schreeuw zwelt aan
de luiken gaan dicht
donker ben je er weggegaan

hoe gek toch dat wat ze toen niet schenen te horen
reactie bleef uit
alsof je tegen dovemansoren praatte
met de feedback die je weken na data hebt vernomen
slaagden ze erin je fragiele bodemke te doorboren

die mond gaat vanaf nu niet meer voor ze open
wat bleef je hopen
toch iets te kunnen delen
je zal het wel laten, ze snappen niets van je, van je voelen, je leven,
ze vragen niets, geen antwoord zullen ze op wat je deelde geven
slechts weken na data krijg je een antwoord zo idioot
dat je donker wegging, zo donker, zo dood.

Moe, zo moe van dit leven en mensen die horen maar zelden reageren
die zonder je vragen te stellen
concluderen
zwijgen als de dood zal je voortaan
ze hebben je net iets te vaak niet willen verstaan

ik voel me heel slecht
die me zoveel goed doet
hebben ze beklad
dat is onrecht
en doet me pijn
als er één is die me nog ziet en begrijpt
weet wie ik ben in dit zwarte gat en dit dode leven
dan mogen ze daar niet op afgeven
waarom vragen ze me nooit wat
en bekladden ze al wat me recht houdt
geloven ze niet in mijn kracht
zulke domme opmerking had ik niet verwacht

wat voelde ik me eenzaam en alleen
ze kennen me niet
geen van ze, geen één.

©Loreanne 2013

de pijn in dichtvorm

Geschreven door Lore om 17:52 Reageer op dit bericht
Zondag 12 mei 2013

ding

Het ding doet, gaat, praat
het ding zwijgt, kijkt, staart
het ding lacht niet
leeft niet
huilt niet
schreeuwt niet
het ding vecht
zich een weg
uit
het land der levende doden
uit de steeds grotere moeite met expressie
het ding worstelt zich verder doorheen
de hele miserie van bps en deze stinkende
alles verdovende depressie

©Loreanne 2013

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 08:25 Reageer op dit bericht
Zaterdag 11 mei 2013

onherkenbaar en onbereikbaar

onherkenbaar veranderd
ironische lach
welke vrienden
antwoordden niet standaard

red het wel
zonder ongemeende woorden
clichés
woorden die de mens niet bereiken
omdat ze maar wat lopen te lullen en te zeiken

en dan die controle, ze is er... ze is er niet
maar wat er werkelijk gaande is, dàt zien ze niet.

betuttelend alsof ik geen mens ben met wijsheid en verstand
die het aldoor redde
zonder echte vrienden, verwant
nogmaals heb ik me aan bepaalde komedies 'verbrand'.

ik liet het achter mij, het nare maar ook die het goed meenden
kon niet anders
omdat ik door de huichel
nog erger versteende

ik ga nu mijn weg zonder al dat gedoe
want ik ben het onoprechte/vijandige van sommige mensen moe
heb een goede psychiater, en ook al zit ik midden in de hel
als ik er kom
dan is het met hem,jawel.

diep en donker zit ik nu, niet dieper kan het dal
vervreemding, verdwaald in mijn leven en het heelal

Psychische ellende en pijn
het zou niet mogen bestaan
niet mijn deel zijn
mensen menen nog steeds 'van geen tel'
naast een lichamelijk gezwel
ook daardoor werd ik stil
en mijn hart was nooit eerder zo dood
zo kil.

©Lore 2013

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 19:22 Reageer op dit bericht
Zaterdag 11 mei 2013

Moe

Hier ben ik... opnieuw... maar met enkele noodzakelijke grenzen... Kwestie mezelf te beschermen. Die het goed met me meenden... daarvoor is het jammer... maar fijne mensen met het hart op de juiste plaats begrijpen het wel... de andere nemen zichzelf misschien beter even onder de loep. Ik zal namelijk blogjes schrijven maar zonder de mogelijkheid om commentaren te plaatsen. Jammer voor degenenen die het goed meenden met me... maar noodzakelijk voor me om al die anderen die niet weten...

Lore

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 18:23 Reageer op dit bericht
Zaterdag 16 februari 2013

Heel stil


































Heel stil ben ik geworden
heel stil
Mijn ogen spreken niet langer
ze zwijgen ook
Heel stil ben ik geworden
en ik kijk
met stille blik
de wereld in.

©Loreanne 2013
Geschreven door Lore om 09:43 Reageer op dit bericht
Donderdag 14 februari 2013

millimeters

















Het lijken millimetertjes. Maar 't zijn tenminste millimetertjes.
Moe en donker. Wat rondom gebeurt, is niet bepaald positief, het is zoals het is. Straks de vaat verrichten en wasgoed ophangen. Enkele stapjes naar buiten zijn volbracht. Goed dat ik naar niemand hoefde te lachen. Morgen psychiater. Vreemd gevoel. Onwerkelijk zoals al de rest.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 15:58 Reageer op dit bericht
Donderdag 14 februari 2013

Vrienden

















Net wanneer je dagen denkt dat het wat gek is dat er geen mail meer komt van die je dacht een vriend te mogen noemen (een van de weinigen die overbleven) en je je daarbij pijnlijk afvraagt of ook hij zich net afzijdig van je is gaan houden omdat je je in een zwarte krater bevindt, precies dan krijg je een lieve mail van hem...
Wat heeft me dat deugd gedaan en tegelijk ook een overrompeling bezorgt. Het geeft namelijk een schok na de vaststelling hoe mensen waaronder ik meende ook enkele vrienden, zich van me afgekeerd hebben zodra het me slecht begon te gaan. Dat ik net vandaag de warme boodschap mocht ontvangen in een periode dat je ernstig aan de term vriendschap en menselijkheid, mensen die werkelijk met je meevoelen, kan geloven, dat bezorgde me een pak overspoelende emoties.

De goede raad die sommige van die zich vrienden meenden te mogen noemen, me dachten te moeten geven, was geen goede raad maar een aanmaning om mezelf en wat ik voelde en ervoer te ontkennen, wat alles slechts nog zwaarder heeft gemaakt.
Er zat niet veel anders op om me te isoleren. Eén en ander heeft me immers nogal wat pijn bezorgt, verdriet, ontzetting.
Ben ook onderweg de zin om me daartegen te verweren verloren. Het rooft immers nog meer energie terwijl ik die al niet zo erg veel meer heb. Ik sluit me liever af voor de dubbelheid en zoals bij de genoemde vriend, durf ik blijkbaar toch nog binnen te laten wat goed is, puur.

Ik ben de laatste weken ook fysiek niet in orde. De hele zooi werkt op mijn hele gestel,blijkbaar.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 09:26 Reageer op dit bericht
Dinsdag 12 februari 2013

Op deze manier...

Met enige moed begon ik een nieuw blogje te schrijven. Blokkeerde dat hele gedoe hier. Ik weet niet dat ik het op deze manier ga volhouden. Een beetje veel van het goede, is niet goed als je begrijpt wat ik bedoel.
De letters laten zich niet zo vlot tikken en als dat spel hier dan ook nog eens blokkeert waardoor ik het hele geval moet uitschakelen en opnieuw inschakelen, dan weet je dat het niet van lange duur zal zijn. Zeker niet in de toestand waarin ik nog altijd verkeer.
Ik wil hier wel wat proberen terug te schrijven maar het zal toch met een zekere afstand zijn tot het gebeuren. Dat is momenteel nodig om een evenwicht te bewaren. Zwaar is het allemaal.
liefs, ga stoppen voor vandaag en proberen nog rustig wat te rommelen en wasgoed ophangen.

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 14:41 Reageer op dit bericht
Dinsdag 12 februari 2013

Eindelijk...

Eindelijk is het gelukt om opnieuw mails te verzenden vanaf een nieuw mailadres. Wat ik uitgespookt heb, weet ik niet maar niets leek nog te werken. Ik probeerde zelf nieuwe accounts, het baatte niet. Ik kon slechts lezen. Geen nieuw bericht plaatsen, niets beantwoorden. Toen ik eindelijk merkte dat het wel kon, bleek ik zonder dat ik dat wist, van een niet meer bestaande account te verzenden waardoor die berichten nooit aan zijn gekomen (ontdekte ik later)
Zucht,ik werd er helemaal mesjogge van. Ik moest en zou er verder aan werken tot ik het vond want ook mijn vrienden en familie kon ik niets meer verzenden. Ik heb ook naar jullie berichtjes verstuurd maar vrees dat er niet veel van is aangekomen. :cry:
Om te vieren dat ik er eindelijk in geslaagd ben de boel min of meer weer in orde te krijgen al is het van een hele andere piste die me nog wel enig denkwerk kost, dit blogje.
Het was ook frustrerend dat ik toén ik dan eindelijk hier weer wat wilde rondzwieren en jullie bezoeken, ik net dat niet kon omdat ik niet langer wist wat ik met die stomme account van me nog kon aanvangen. Want ja, dan zet ik wel een account bij mijn bezoekjes maar wat ben ik ermee hé als ik niet eens op persoonlijke berichten kan antwoorden, dat vond ik écht heel erg. Nu gaat dat dus hopelijk terug lukken en misschien probeer ik dan toch weer meer hier te vertoeven.
liefs van mij

mijn dagelijkse leven

Geschreven door Lore om 08:52 Reageer op dit bericht

Meer van CHRONISCHE DEPRESSIE, PERSOONLIJKHEIDSSTOORNIS,

↑ Terug naar de berichten