Thuiskomen en zonder rusten aan het avondmaal beginnen, - al is het dan maar pasta met tomatensaus uit een bokaal, gehakt, gebruind met look en ui-... is funest. Down, donker, ellendig van vermoeidheid. Gelukkig dat ik af en toe hier op deze stoel voor mijn scherm met mijn benen op een stoel kon bekomen en mijn pijnlijk getroffen hart kan luchten. Het fijne van het korte uitje viel door de uitputting én wat ik ervaar als egoïsme of zelfzucht in het niet. Straks komt dat wel weer goed (hopelijk) Mijn benen droegen me niet meer... en zelfs het biertje kreeg me er dit keer niet bovenop. Dan weet ik van ellende niet meer hoe ik het heb en snauw ik... of trek ik me terug in mijn schulp. Het is pijnlijk om vast te stellen hoe je kinderen toch oud genoeg... om te beseffen dat zij niet alleen moe zijn, zich op de sofa neervlijen... en niet eens voorstellen te helpen. Voor mij is dit alles zwaar... en dit keer was ik ver over mijn grens van kunnen heen. Dat maakt dat ik me nog ellendiger voel dan normaal... Pijnlijk om vast te stellen hoe mijn omgeving voor alles en nog meer beroep op me doet... en geen rekening houdt met mijn beperkingen... Ik voelde mezelf bejegend als een 'ding' dat haar 'ding' moet doen... zodat de anderen zich kunnen wentelen in 'comfort'... Moe ben ik... zo moe... van alles, het leven en de wezens die erin leven.
Altijd die twijfel en tegelijk een besef. Ik voedde mijn kinderen op met oog voor mooie waarden, leerde ze met je medemens rekening te houden. Het lijkt wel of ze rekenen hun mam daar niet bij... Heb ik ze overbeschermd? Kunnen ze zich handhaven in een toch vrij harde wereld... met mensen die anderen vaak zien als louter schakels in hun schaakspel en niet meer dan dat? Ik was het voorbije leven zowat een vogel voor de kat... want ik leerde me niet te beschermen tegen hardheid, wreedheid, egoïsme, ik krabbelde vertwijfeld in het rond... en heb het al te vaak op mezelf gegooid... Ook dat mijn ex me beledigde, krenkte, sloeg, vernederde, ... te lang reageerde ik als een bange, onzekere mus die hém, de tiran geloofde... Dat hij me zo naargeestig behandelde had ik wellicht verdiend, ik deugde immers niet, voldeed niet... (aan de eisen van een gestoorde, sadistische tiran, despoot, idioot, gek, narcist, ...) Tot ik begreep dat ik me méér uitsloofde dan wat normale mensen 'normaal' zouden vinden... en dat het toch nooit goed ZOU zijn voor die ellendeling... dat het iets in hem was... Hij moest iemand die hij aankon krenken... en met diens pijn voedde hij zijn belabberde egootje, hij was als een vampier die zichzelf in leven houdt door andermans bloed te drinken.
Hoe lang heeft het geduurd eer ik begreep dat ik niet iedereen mocht vertrouwen? Hoe lang heeft het geduurd eer ik besefte dat niet iedereen diezelfde waarden nastreeft en er zijn of haar hand niet voor omdraait anderen wreed te bejegenen, te kwetsen, te liquideren, te bedriegen en te beliegen, te krenken, te beledigen, te domineren? Altijd trof dat ongeloof me in die mate dat het me verlamde, te geschokt om doeltreffend, adequaat te reageren.
Ik leer het pas nu. Als sadistische padden onze ontreddering bemerken, gaan ze met nog meer animo door... Wanneer we 'kalm' reageren en rustig bekijken wààr het schoentje wringt, welk aandeel het hunne is en welke het jouwe, stopt de gemenigheid vanzelf. Vaak druipen ze beschaamd af... Op voorwaarde dat ze niets meer van je onzekerheid bemerken... Er zullen zich nog wel meer mensen in herkennen... dat ze zich een ongeluk schrikken wanneer ze aangevallen worden of beschuldigd van iets waar ze niets mee te maken hebben, hoe ze dat bijna spontaan op zichzelf gaan betrekken of zich ontredderd afvragen waarom de ander zo op ze afgeeft, alsof ze vertrekken van de onderliggende idee dat ze ergens niet voldeden, alsof ze sowieso nergens voor deugen en ze zulke aanvallen verdiend hebben. Dat is wat je je halve leven ingeprent werd...
En daar schuilt het addertje onder het gras... dat je zodanig twijfelt aan jezelf dat je de ander méér gelooft dan wat je zelf voelt. Het heeft lang geduurd eer ik inzicht kreeg in dit proces, in de werking van zo'n systemen. Het moest bijna zodanig duidelijk zijn dàt er geen twijfel méér mogelijk was. En op een keer is dat ook gebeurd... het was zo duidelijk dat die persoon zijn eigen frustraties op een uiterst gemene manier op mij gooide... dat ik niet meer twijfelen kon... De ochtend die op de gemene aanval volgde... zag ik het zodanig duidelijk dat ik kalm en helder kon reageren en zijn aandeel kon scheiden van het mijne, het met andere woorden niet nam dat hij zijn frustratie op mij botvierde en zijn aandeel over mij kieperde. De zielepoot.
Twijfel en onzekerheid kan echter op nog meer vlakken voor heel wat schade zorgen... Hoe hoger de andere van de toren blaast, hoe meer gevaar dat je hem of haar gaat geloven en je hersenen verdoofd lijken wanneer je probeert dat wat niet 'juist' voelt te ontleden. Ze weten hoe ze je moeten verdoven als een spin die haar prooi vangt en vergiftigt.
Wat gisteren gebeurde, stoot op een pijnplek, namelijk de vanzelfsprekendheid waarmee je gepasseerd wordt, de vanzelfsprekendheid waarmee de andere opeist dat je voor alles opdraaft... Het is ook een gevaarlijk element in de confrontatie met je eigenwaarde... alsof je het niet waard bent dat anderen OOK met jou rekening houden... Hoe moeilijk vond ik het om die grens te trekken en te behouden. Hoe hoog was de prijs ... al weet ik best dat wanneer ik het niet zou gedaan hebben de pijn nog erger zou geworden zijn. Er zou niets gewonnen zijn maar nog meer verloren. Mezelf.
Hoe moeilijk dat je steeds die grens moét trekken en hoé. Altijd alert blijven... en soms een titanenstrijd leveren. Het is het verlangen vanuit die oneindige vermoeidheid dat tenminste één iemand spontaan rekening met jou houdt, oog voor je heeft en je niet steeds behandeld wordt als een aanhangsel, als iets of iemand dat er alleen is voor anderen hun comfort. Wat doet het vaak pijn om te merken hoe weinig mijn wens er toe schijnt te doen. Hoeveel pijn om ook daarvoor te moeten vechten. Je stoot voortdurend op onwil of boosheid, venijnige verongelijktheid. En dat terwijl je je zo vaak hebt aangepast. Dan klinkt de titel van dat ene boek je bekend, zeer bekend in de oren... 'Als zij maar gelukkig zijn'...
Daarom is het eenvoudiger alleen te zijn met jezelf... zeker nu ik niet veel meer kan hebben.
Hoe zwaar het ook voelt, rechtop zitten tijdens de avonduren... toch moet het even... om met een lichter gemoed en gevoel te kunnen gaan slapen. Het achtervolgt me al de hele avond. Dat donker, zware niet te benoemen gevoel, alsof er zwarte wolk van binnen alles doodt of doet scheuren. De onmacht om dat wat is en wat zomaar op willekeurig tijdstip kan opduiken overdag of avond of nacht, zonder enige aanleiding... te kunnen benoemen, het te kunnen delen. Dan schreeuwt het in mezelf... van onmacht, omdat ik niet kan vertellen, niet kan duiden, hoe het is, hoe het voelt, hoe het me naar beneden zuigt en bijt en klauwt. En wil ik het niet eens meer proberen. Ook niet tijdens de therapie. Te moe om proberen te benoemen wat niet te benoemen is. Daarom dat ik steeds vaker zou willen zwijgen en geen woord meer zou willen spreken, nooit meer. Ik wil vergeten dat ik leef en besta...
Waarom slaag ik, van wie ze zeggen dat ik zo goed gevoelens kan beschrijven, er niét in om dit gevoel te beschrijven? Ik kan alleen vertellen wàt het met me doet, welke de impact is. Maar hoe het voelt, wat het precies is? Neen... dat kan ik niet beschrijven. De woorden vind ik niet. Ik weet niet eens of ze bestaan. Ik kan het niet tonen want het is niet zichtbaar. En ik kan het nergens mee vergelijken...
Ik hou het op afstand zo goed mogelijk en op zovele manieren het grootste deel van mijn leven. Als het me lukt, doe ik zelf of het niet bestaat, ik negeer het, veronachtzaam het... tot ik merk dat het niet verdwijnt maar blijft knagen, zeuren, bijten, branden. Dan lukt het me niet te doen of het niet bestaat omdat dàt wat ik voel me murw slaat en vermaalt, van binnen.
Een betere nachtrust, geen nachtmerries maar dromen die uit een normaal dagelijks leven zouden kunnen geplukt zijn. Ik werd enkele keren wakker van de herrie buiten, ook een keer van een zacht gepiep van ons hondje Ik sliep gelukkig vrij vlug terug in. Met leeg hoofd opgestaan... een leegte die gisteren begonnen is... leeg van binnen, in mijn hoofd maar vooral in mijn wezen... alsof ik niet meer besta en het een leeg omhulsel is dat voortbewogen wordt. Een berichtje op mijn mobiele telefoon. Ik goot net koffie in een kopje. De sessie gaat niet door vandaag wegens ziekte. Het was alsof in het bericht te lezen stond dat de krant in de brievenbus zit, het liet me volslagen koud. Zoals zoveel me de laatste dagen onverschillig laat. Niet alles... want bepaalde zaken veroorzaken nog altijd een korte maar hevige angst die ik zo vlug mogelijk wegduw...
Van mijn rustige dag is niets in huis gekomen, het rusten, misschien even naar buiten. Ik ben het huis letterlijk uit gevlucht... na de zoveelste wrede, laaghartige aanval, gevolgd door een reeks gemene dreigementen van iemand uit mijn omgeving. Ik ben de tel kwijt hoe vaak het creatuur hier sinds dit jaar al aan de bel hing... vergif afgewisseld met o zulke doorzichtige manipulatieve aardigheidjes... om erna opnieuw aan de slachting te kunnen beginnen. Sommige mensen kunnen er wat van. Maar ik heb al ervaring... want mijn ex gebruikte de zelfde trucs om me stelselmatig te herleiden tot het grote niets, een stuk afval.
Het was er vandaag alvast teveel aan. Later vertel ik wel over dit gestoord creatuur. Ik trap steeds in dezelfde val... ik kan er met mijn arme verstand niet bij... en veeg steeds weer de spons over diens gestoordheid. De aanvallen worden echter steeds gemener, lasterwampagnes worden vakkundig uitgebreid. Tjonge... hebben die écht niets beters te doen met hun zielige leven? De maat is voor mij alvast overvol. Ze zullen dàt spoedig ervaren.
Ik neem me voor om de deur onder geen beding meer te openen. Immers na die gemene aanval gisteren van dat manneke bijgestaan door zijn vrouwke, is het tijd voor hun volgende zet (ik ken het van alle vorige keren ...) Als die gefrustreerde, jaloerse bok en geit me maar weer dààr hebben waar ze me hebben willen.
Dit deel van hun psychische terreur kan vandaag al beginnen maar het kan net zo goed volgende week plaatsvinden. Ik zal opnieuw alle dagen op mijn hoede moeten zijn...
Gaan ze daar weer staan met worteltaart en me van hun 'judaskus' voorzien zodat ik terug 'bereikbaar' ben voor hun 'terreur'??? Om vervolgens nog geen week later opnieuw te beginnen? De eerste keren trapte ik erin... maar hoe meer het voorviel, hoe meer afstand ik nam en hoe neutraler ik bleef. Dat zint ze duidelijk niet. Ze willen blijkbaar koste wat kost hun macht over mij behouden... Nu jammer voor die sukkels maar niet meer met mij.
Ik weet immers wat het telkens met me doet... en besef dat ik me moet beschermen. Ik voel na iedere vijandige aanval van ze hoe ik achterblijf, zelfs niet eens meer in staat ben de dag min of meer draaglijker door te komen. Dus zit er alleen dit nog op... 'die gefrustreerde creaturen' te weren met alle middelen ter mijner beschikking' Kalm je grenzen trekken bij dat koppel heeft geen enkel effect. Dat helpt niet bij mensen die niet beschikken over enig geweten of hart...
Ze gaan bovendien steeds driester te keer. Ze begonnen notabene ook nog te dreigen. Ja watte, en daarvoor ontvluchtte ik mijn echtgenoot om opnieuw bedreigd te worden, uitgescholden, getiranniseerd? Ik ben niet gek hoor.
Ook onderweg moeten we op onze hoede zijn, want zelfs wanneer we dat koppel laten weten dat we haast hebben, bleven ze alsof we niets zeiden gewoon verder hun uitlatingen door onze oren en strot rammen.
Verder probeerden ze me al téveel keren te raken op zeer kwetsbare plekken. Werkelijk te gemeen voor woorden. Hyena's zijn er lieve muisjes tegen.
Ik trek me op aan wat anderen zeggen... en sluit voor dat zieke koppel voor altijd mijn deur, mijn oor, mijn begrip. Ze overschreden teveel grenzen.
Stress-volle dagen. Gevolg...tegen de avond stond mijn hele huid vol wondjes van het krabben... Het is alsof mijn handen in stress-volle momenten naar mijn huid getrokken worden, een dwang. Alsof ik door mijn huid open te halen zou kunnen begrijpen wat ik niet begrijp. Is het een dwangneurose of zo? Sinds gisteren ben ik gelukkig rustiger geworden en vandaag ook zodat de wondjes overal opnieuw kunnen genezen. Pesterijen van mensen geven eveneens dit resultaat. Ik weet er vaak niet mee om te gaan op een manier dat ik mezelf ertegen kan beschermen. Sommigen kennen ook geen grenzen en dat vind ik uitermate beangstigend. Ziek was ik er vaak van... De maat van het kunnen verdragen lijkt ondertussen overschreden, mijn hele wezen verzet zich nu.
Vandaag valt de klap, denk ik. Zoals zo vaak word ik na emotionele belagingen ziek. Ik probeerde het nochtans op afstand te houden. Ik vluchtte de deur uit. En vond die dag rust. Gisteren opnieuw in de late namiddag een wandeling gemaakt. Op een bepaald ogenblik was het tijd om naar huis te gaan. Ik zou normaal de autobus nemen... ik deed het niet. Ik ging opnieuw over een grens zonder dat ik me daarvan op dàt ogenblik bewust was. Die avond moest ik nog ergens naartoe. Ik heb nog een uur rust genomen. Dat hielp wel voor even. Op het einde wist ik niet meer hoe ik het had. toch genoot ik van het uitje s'avonds. Vandaag staat er opnieuw iets op het programma. Ik zie het helemaal niet zitten. Ben abnormaal moe en zo donker als de hel. De vermoeidheid speelt wellicht maar ook de gevolgen van de zoveelste aanval van psychische terreur door bepaalde creaturen. Hoe ik het ook wil relativeren... het lukt me niet. Ik zou er wat voor geven om gewoon thuis te blijven en verder te kunnen rusten maar ik beloofde het mijn gezelschap. Zin om te huilen, ik ben er te moe voor. Een biertje, een bordje pasta en straks nog even rusten voor het evenement start... en hopen dat mijn gezelschap ook vlugger moe wordt en voortijdig naar huis wil. Ik zou het zelf moeten aangeven maar ik wil niemands plezier bederven.
Ik las zoals iedere avond om in slaap te komen. Mijn ogen vielen dicht terwijl ik las. Zoals wel meer lees ik nog even door tot mijn ogen nog vaker dichtvallen, pas dan leg ik het boek naast mijn hoofdkussen en draai me om. En toen begon het... klaarwakker, gedachten die uit het niets opdoemen, scherp, helder, vlug na elkaar. Toch hield ik nog een tijdlang vol. Als ik mijn gedachten maar in een andere richting dwong dan zou het wel lukken. Of telkens proberen mijn brein leeg te maken. Het hielp geen barst. Zorgen. Angsten. Problemen. Alles vloog door dat plots zo heldere brein. Uiteindelijk ontstak ik opnieuw de leeslamp, nam mijn leesboek, zette mijn bril weer op mijn neus en begon opnieuw te lezen nadat mijn ogen terug gewend waren aan het licht na het volslagen donker. Ik weet niet hoe lang ik las, ik leerde sinds de paniekstoornis het klokje tijdens nachtelijke uren niét meer te bekijken omdat het vaak de paniek erger doet oplaaien. Uiteindelijk viel ik in slaap... tot ik vanmorgen wakker werd door honden die buiten ergens blaften. Geen nood, het was even voor het wekkertje afliep... Ik voel wel dat ik niet genoeg sliep. Ik vertrouw erop dat het na enkele koppen koffie wel beter zal gaan. Het nadeel van te weinig slaap is dat het ook op mijn gemoed werkt, wat vaak donker alleen nog maar donkerder wordt. Gisteren kon ik het niet opbrengen een blogje te schrijven. Ik heb nochtans mijn site geopend maar sloot hem opnieuw zonder één woord te schrijven. Iets hield me tegen. Ik weet niet wat. Vandaag zit er reeds een plan in mijn hoofd klaar... Ik moet een bestelling plaatsen. Ik zie er tegenop. Maar het moet. Ik zie ook op tegen morgen, omdat ik die dag opnieuw moet geconfronteerd worden met iemand die mee aan de basis ligt van een verhoogde staat van problemen en angsten, van psychische pijn... precies omdat die iemand zijn taak niet naar behoren vervult en mensen behandelt als artikelen die je naar eigen goeddunken rangschikt en vervolgens weggooit.
Het gestigmatiseerd worden is een angstwekkende ervaring... Niet voor 'vol' aanzien te worden. Of dat alles wat je doet of zegt maar meteen toegeschreven wordt aan de 'stoornis'... waardoor sommige mensen misbruik maken van je kwetsbaarheid door ook hun verantwoordelijkheden en fouten op jou en je stoornis te schuiven. Ik heb het allemaal ervaren en het is afschuwelijk. Ze zeggen dat je ziekelijk achterdochtig bent als je de stoornis hebt. Ze spreken niet over een eerdere abnormale goedgelovigheid. Ik bleef het daardoor lange tijd op mezelf schuiven tot ik begreep welk misbruik er gemaakt werd van de grote onzekerheid.
De meeste jaren van mijn leven repte ik slechts tegen hulpverleners en goede vrienden over de ellende in me. Tot iemand uit een instantie me aanraadde het meer kenbaar te maken... Dat advies berouw ik me tot op de dag van vandaag. Ik heb gemerkt wat er toen gebeurd is. Alsof je plots geen verstand meer hebt en vreselijk hulpbehoevend bent...
Gelukkig werd de balans in evenwicht gehouden door ook andere commentaren dat ik ondanks de psychische problemen het er zo goed vanaf bracht... tot hiertoe toch...
Nadat de stoornis ontdekt werd, was er aanvankelijk opluchting die werd gevolgde door frustratie dat ik alle jaren mezelf was blijven afkraken omdat ik me vaak niet 'vrolijk' kon voelen, omdat ik diepe dalen voelde, omdat ik vaak suïcidale gedachten had, leegte voelde en alsof ik niet bestond. Voortdurend waren er depressies waar ik stil en in mijn eentje tegen vocht. Niemand wist het want ik bleef lachen en ieder tot steun zijn...
Genoeg voor vandaag... het is zwaar om het me terug te herinneren... Sommige slagen ben ik niet te boven gekomen. Ondanks mijn inspanningen.
Het is vaak moeilijk over de stoornis te praten omdat je psychische pijn lijdt wat anderen vaak niet begrijpen... waar ze dat wel (of meer) doen met lichamelijke pijn en ziekten... Dat maakt het allemaal nog moeilijker... daardoor sta je vaak alleen ... waar anderen met lichamelijke ziekten toch iets meer meevoelen en begrip ontvangen. Daardoor durf je er ook bijna niet meer over te spreken. En het al helemaal niet te laten blijken. Wanneer je je kwetsbaar opstelde, werd je er te vaak mee gevild, gevierendeeld. In mijn leven passeerden nogal wat mensen met sadistische trekjes de revue. Ze schepten er een sardonisch genoegen in me ergens onder te zien lijden.
Van binnen was er een schreeuw... een schreeuw die aanhield. Aan de buitenkant was er niets te merken... Ik gaf geen kik. Dat had ik geleerd... uit mijn jeugd... om me te beschermen... tegen een pijn zo erg dat je het zou uitschreeuwen en gillen... maar je gaf geen kik.
Psychische ziekten worden door sommigen gezien als 'aanstellerij' of het 'zit in het koppeke terwijl je die psychische pijn wel lichamelijk voelt... Als zulke insinuaties als zou je je aanstellen, komen van mensen die je in je hart draagt, komt dat onnoemelijk hard aan. Het doorklieft je.
Miskenningen en minimaliseringen blijven me zwaar treffen... alsof ik van binnen doodga. De pijn is zo hevig dat je dood wil.
Misschien is dit blogje niet zo helder geschreven... 'Avonds ben ik meestal een wrak maar dit moest eruit... in de hoop dat ik dan wat minder bezwaard kan gaan slapen'
Een levenslang gevecht gedurende lange tijd, jaren, steeds zonder dat iemand het wist (van de depressies, de suïcidedrang, de psychische pijn) Pas begin tweeduizend ontdekte ik dat ik aan de bps stoornis leed.
Mijn huisarts wist wel van de depressies en hij heeft me verschillende keren aangeraden het mijn echtgenoot (inmiddels al meer dan twintig jaar mijn ex-(gelukkig maar) en kinderen te vertellen maar ik weigerde en bleef dat doen. Misschien omdat ik intuïtief voelde dat het nog erger zou worden àls ik het mijn toenmalige echtgenoot zou vertellen? En mijn kinderen wilde ik er niet mee belasten...! En dat deed ik ook niet... wat de draaglast voor mij wellicht nog verzwaarde. So what?
Ik herinner me dat ik op het einde van ons huwelijk (ik ging inmiddels op therapie voor 'huwelijksproblemen') dat ik probeerde aan mijn echtgenoot te vertellen. Hij liet me uren vertellen... en ik zag die nare blik in zijn ogen... vol heimelijkheid, vals. Ik kon zelden (eerder nooit) rekenen op enig begrip voor wat dan ook. Toen echter deed ik nog een laatste (wanhopige?) poging en dus vertelde ik... Tot ik die heimelijke blik zag... Ik vroeg of hij het begreep en of hij vragen had of bedenkingen. Maar hij zei 'neen hoor, vertel verder, ik begrijp het... ' En ik die zelfs toen nog hoopte op zijn begrip (en liefde) vertelde verder. Toen ik gedaan had en vroeg wat hij dacht, sprak hij vol spot... 'wil je weten wat ik denk? Dat je inderdaad 'gek' bent en in het gekkenhuis thuishoort zoals die ander (een vrouw die ik bezocht en die herhaaldelijk op een afdeling binnen de psychiatrie belandde door depressies... zij had een zwaar gehandicapt kind en tevens een ander kind doodgeboren... van haar man uit was er bitter weinig begrip, van haar familie was ze volkomen geïsoleerd... Na dat gesprek met mijn echtgenoot en vooral na zijn reactie was het vertrouwen dat toén al zwaar geschonden was, helemaal naar de haaien... hij buitte de kwetsbaarheid uit op een zeer lage manier. Zo was hij...
Er waren vrienden die me steeds aanmaanden om te relativeren en de zonzijde van het leven te zien. Ik moet bekennen dat het op een bepaald ogenblik heel moeilijk begon te worden, die zonkant te zien... tevens voelde het als een ontkenning van alle jaren dat ik ondanks vaak hele zware problemen toch stééds die zonkant ben blijven zien en voelen... alsof ze me veroordeelden omdat ik niet net als zij dapper alles wegslikte (verdrong en net als zij een bittere noot werd?)
Wat was het resultaat? Dat de suïcidedrang niet minderde maar verergerde.
Ik weet dat het opnieuw onhoudbaar werd toen een van mijn kinderen me op begon af te wijzen... en welk motief hij daarin volgde, was zo mogelijk nog afschuwelijker. Hij die me steeds op handen droeg, spuugde net niet op me... onder invloed van zijn verheven voelende wederhelft en aanverwanten? Funest voor me.
Toch, onnozel wicht dat ik was, geloofde ik de oppervlakkige raad van vrienden en bleef ook dan dapper relativeren en slikken, erop vertrouwend dat het wel weer goed zou komen... Tot ik brak over de hele lijn... Maanden sliep ik amper door paniekaanvallen. Ze hielden uren aan. De uren dat ik niet sliep, moest ik doorlopend rijmpjes verzinnen om de opkomende paniek te kunnen tegengaan. Soms kwamen ze ook overdag. Opnieuw dat gevoel dat ik geen grip meer had om mijn leven en dat ik bezig was ten onder te gaan. (de andere keer was tijdens mijn huwelijk)
Ik wilde niet opgenomen worden omdat ik nog een kind thuis had en voor haar wilde zorgen. Het is toen dat naast depressie en angsstoornis ook nog spierpijnen begonnen. En een zeer erge misselijkheid, draaierigheid, uitputting en stramheid. De dag was nog maar half voorbij en ik was al omgetoverd in een wrak. Door die klachten... werd ik nog meer speelbal van wreedheden... en onbegrip. Na enkele harteloze 'maatregelen' die degene die ik steeds in mijn hart droeg, meenden te moeten treffen, voelde ik me vermorzeld.
Daarover rouwen heb ik gedaan... Ondertussen voelt het niet langer of ik hun moeder nog ben. Volgens mijn huidige psychiater is dat een vorm van zelfbescherming...
De consequenties van verworpen worden in mijn problematiek zijn 'levensbedreigend'...
Ik herinner me de jaren dat ik door hun houding weggetoverd leek en me zo mogelijk nog onzekerder voelde naar anderen toe... alsof ik door de houding van die me lief waren, overtuigd was, waardeloos te zijn. Dat lieten ze me de keren dat ze nog kwamen op vreselijk pijnlijke manieren voelen. Daardoor werd ik ook naar anderen onzeker en bang en voelde ik me lelijk, slecht, waardeloos. Ik waagde me bijna niet meer buiten. Het was heel vreemd. Ik besefte het n et eens. In een soort van emotionele shock verkeerde.
Ik herinner me de dag van de kentering nog. Ik ging inkopen doen... en ontmoette die namiddag drie mensen die ik kende... ieder van ze vroeg me hoe het me ging, zij wisten niets van de gebeurtenissen. Ik vertelde... alsof ik het zelf niet was, ik vertelde... niet eens meer beseffend welk drama het was... en door de spontaan geschokte reacties van die mensen, ieder op een ander tijdstip... begreep ik voor het eerst... dat hoe ik eraan toe was, heus niet abnormaal was... Eén van ze reageerde 'niet moeilijk dat je een depressie hebt... ' Ook anderen reageerden verbolgen... ze wisten hoe ik met mijn kinderen was omgegaan... hoe ik van ze hield, hoe ik voor ze vocht... en vonden hun houding tegenover me 'hartverscheurend en hard. '.
Van de periode die daarop volgde, herinner ik me nog zulke gesprekken... soms kon ik het aan, soms kwam ik er ziek van thuis. Enkele keren kon ik mijn tranen zelfs in gezelschap niet meer bedwingen. Ik huilde en huilde de tranen liepen zomaar uit mijn ogen.
De volgende klim naar boven... was de tijd dat ik niet meer alleen thuis dierf blijven omdat ik bang was mezelf wat aan te doen... dus nam ik de autobus en reed naar een andere stad... zodat ik onder de mensen was en toch kon rusten... en veilig op die autobus zat. Ofwel zat ik aan de halte, op een bank, omringd door telkens andere mensen.
Ik herinner me ook een andere periode... dat ik begon te voelen hoe mensen me mochten (in die tijd dacht ik dat niemand me nog mocht, dat ze allemaal net als enkele van mijn kinderen van me walgden en me minachten)... stilaan begon ik door vaak onbekenden maar ook kennissen en vrienden opnieuw in mezelf te geloven en voelde hoe graag ze wel met me praatten.
Vaak na de therapeutische sessies wilde ik niet naar huis. Dan nam ik van daaruit de autobus naar een grootstad zodat ik daar op mijn eigen trage manier kon wandelen en rusten zonder dat iemand me aansprak die me kende... en dus ook niet zou informeren naar 'hoe het met me ging'. Die tijd ontdekte ik de tweedehandswinkeltjes en de rust die er heerstte. Ik werd rustig als ik daar rondkeek en de mensen die er werkten waren ontzettend aardig voor me. Een van ze vertelde ik op een keer over mijn kinderen...
Soms ben ik zo moe na de therapie dat de busrit naar huis te kort is... dan blijf ik nog enkele haltes zitten en stap uit om even later een andere autobus richting huis te nemen. Er zijn voortdurend angsten. Sommige dagen wil ik na de therapie niet naar huis, dus rijd ik elders naartoe. Een uur moe in de autobus uit het raam staren, geeft rust... Tegen dat ik de plaats van aankomst bereikt heb, ben ik min of meer uitgerust en in staat tot wandelen. Sommige dagen echter wil ik meteen naar huis, me verschansen binnen de muren en voor niemand open doen, geen telefoon opnemen.
Wanneer ik met vrienden wil afspreken, doe ik dat graag buiten mijn woning. Dit huis zit vol herinneringen. Problemen kleven als bloedzuigers aan deuren en muren. Stilaan zullen de nare herinneringen vervangen worden door mooie, lieve. De bloedzuigers worden vlinders. Toch ben ik liever buiten... daar is ruimte, daar blijft wat je vertelt niet tussen de muren hangen, het kaatst niet terug, het verdampt.
Sommige dagen durf ik niet buiten, kan ik het niet aan me buiten te begeven. Bloeddorstige roofdieren sluipen er rond. Sommige dagen snak ik net naar buiten en volg de richting die ik wil volgen.
Een uitje moet ik meestal plannen want anders bestaat het gevaar dat ik de dag zelf afhaak. Ik durf zelden alleen ergens naartoe, behalve naar een vertrouwde omgeving.
De trein nam ik al in eeuwen niet meer. Een nieuwe arts bezoeken of naar een instantie gaan waar ik weet dat het voelt als een lotje trekken wat begrip en menselijkheid betreft, is een nachtmerrie. Het komt omdat ik de impact van bepaalde houdingen ken... Hoe ik me ook voorbereid, het baat niets, het komt binnen als brandend zuur.
Genoeg verteld voor vandaag... Wat komen zal, komt op zijn tijd. Dat is precies wat de suïcidedrang milder heeft gemaakt, het besef dat ik niet steeds moest vechten tegen de psychische pijn maar ook mag en zelfs moet rusten. Ook koken geeft me rust zolang ik er alleen kan bezig zijn met wat muziek en een glaasje bier of wijn.
Wanneer ik niet in staat ben te koken, neemt één van mijn kinderen die job op zich. Op de onmogelijkheid te koken bij tijden ben ik voorbereid. Ik kook meestal voor enkele dagen tegelijk.
Er zijn in onze stad diverse plaatsen waar je goedkoop kan eten. Ik voel me echter zelden goed in drukke omgevingen, pik teveel indrukken op. Uitgeput en speelbal van menselijke soms nare reacties.
Als we af en toe iets gebruiken, is het waar amper een mens zit. Een eethuisje waar de mensen aardig zijn. Dan geniet ik volle teugen.
Ik heb al die zaken vroeger willen ontkennen, ik dwong me toch die dingen aan te kunnen met nog zwaardere problemen tot gevolg. Dat mensen me bleven voorhouden dat ik me ertegen moest verzetten, heeft meer kwaad gedaan dan goed. Ze wisten niet eens hoé ik me aldoor verzette en vocht. Tot het niet meer ging en ik instortte over de hele lijn.
Ontkenning was er genoeg, erkenning zelden. Minimaliseren deden ze ook. Omdat ze niet in staat waren tot beseffen. Degene die het wel konden beseffen, gaven dan van die vreemde reacties dat zij het nooit zouden aankunnen. Alsof het bij mij allemaal moeiteloos ging...
De vrienden die ik nu heb, daarvan heb ik het gevoel dat ze wéten... en me kénnen, me respecteren en waarderen, me nemen zoals ik ben. Ze zijn vooral te vertrouwen....!
De stiekeme veroordelers vertrouw ik niet meer. Ik vertrouw ze amper nog wat van mijn leven toe. Gelukkig maar.
Wat doet onverwacht begrip me goed... ik zou er van kunnen gaan huilen... Het doet tegelijk deugd en pijn... wat vreemd kan klinken maar het is wel zo. Na zoveel nare berichten, onverschilligheid en veroordelingen was het begrip van een begeleidster zeer welkom... en dat gevoel dat ze achter je staan... je niet aan je lot overlaten. Het kwam onverwacht... en dus doet het dubbel zoveel goeds. Onderweg kwam ik nog een fijne buurvrouw tegen... ook die babbel was een hele pot zalf op een open wonde. En tot slot nog een andere goede buur die iets kwam afgeven... Ik kreeg ook van al die zijden te horen welk fijn iemand ik wel was en zeker niet die persoon waarin boosaardige tongen me pogen af te schilderen. Uit afgunst... nijd... ? We moeten daar niet lang over nadenken...
Dan kwam er ook nog een onverwacht telefoonberichtje... en het voelt of dit teveel goeds is voor één dag om te verwerken. Ben dan ook nog eens ondersteboven van de fijne woorden die ik van jullie blogvrienden ontving. Dat had ik allemaal niet verwacht... ik heb al andere zaken meegemaakt... die je vermalen... Met al die zaken vatte ik toch weer wat moed... en dan te weten dat vandaag een pijnlijke dag is... wel... nu niet meer... want het goede overtreft de pijn van de herinneringen... het maakt niet meer uit. Al huilt het als ik eerlijk ben... daar diep van binnen wel... om dat feit...
Ik kreeg, écht waar, net voor ik mijn bezoekjes bij jullie wilde afleggen, alweer een telefoontje... van mijn oudste dochter die me vroeg of ik toch zeker niet wachtte tot zij me vroeg om te komen, als ik graag op bezoek kwam, mocht ik dat gerust doen... Mijn hart maakte alweer een sprongetje want inderdaad vraag ik het niet zelf omdat ik haar niet wil belasten en me zeker niet wil opdringen... Echt... mijn hart doet pijn van geluk op dit ogenblik... Binnen enkele dagen ga ik ze weer zien... zo blij en dankbaar... hiervoor... je hebt geen idee. In haar voel ik vertrouwen... en dat wordt alleen maar sterker en groter.
Zin om te gillen en schreeuwen... Ook al waren er fijne dingen... er was ook een minder leuk iets.. Toch moet ik proberen mijn benen niet onderuit te laten schoppen... en me herinneren hoeveel mensen er achter me staan. Verschillende mensen hebben me vandaag gesproken en me dat laten weten... toch wanneer je merkt hoe sluw iemand te werk gaat... voel ik me ellendig... zou ervan willen vluchten... . Moe en angstig word ik ervan... en ik wil zoiets helemaal niet. Het is zo ondermijnend, zo vernietigend. Hoe distantieer je je van wezens die als gevaarlijke virussen voortdurend aanvallen...? Ze dringen in je bloed en komen tot je hart... dat ze samen met je hele wezen op de knieën willen. En mijn eeuwige vraag 'wààrom willen ze dat?' Maakt ze dat gelukkiger? Ik geloof het niet. Of het een troost is dat zelfs naaste familie van die persoon huivert van diens gedrag... ? Niet echt... ik blijf diep in me bang... Onrede maakt me zeer angstig... haat van anderen ook... afgunst... wat dan ook... kan zo moordend zijn... zo dodelijk. Ik wil in mijn kracht blijven en 'de kwaadaardigheid in dat wezen' het hoofd blijven bieden. Hermetisch afsluiten de hele handel... dàt moet helpen...! Het is zowat van levensbelang mezelf goed te beschermen...
Morgen zal ik me over papierwerk moeten buiten want er is een sterk vermoeden dat in een instantie vergissingen zijn gemaakt.
Het bezoekje aan mijn dochter ligt nog in het verschiet ... dat vond vandaag niet plaats. Vandaag was er wel een babbel met een vriendin. Maar ik vond haar telefoontje al zo fijn, gewoon omdat ik blij ben dat dit contact tenminste niet weg is...
Onrust. De gedachten gieren door mijn hoofd als wespen. Zoefff, flits, zoeffff, flitsssss... Dan dwing ik mijn gedachten op een andere weg... tevergeefs... alsof die gedachten zich na wegduwen verspreiden over mijn hele lijf, in mijn bloed kruipen, de situatie controleren, verlammen, verdoven, vertragen of versnellen... kraters in mijn hoofd...
Ik denk dat ik één en ander van ballast van boord moet kunnen gooien... en dat zal straks hopelijk kunnen. Ik moet er nauwgezet op letten dat er niets meer binnen kan dringen van woorden die in mijn hersenen geklopt worden en daar blijven schroeien, bijten, branden. Soms is het beter dat je niet weet... want wat niet weet ook niet kan deren. Het heeft alles een te diepe impact op me wat ik niet wil.
Tijd om opnieuw meer rust in te bouwen... op voorwaarde dat de kwelduivel uit de buurt me met rust laat. Vanmiddag erover gepraat met mijn psych... Die weet hoe vaak het mens me al sarde... en hij bracht de politie ter sprake... omdat het steeds erger wordt... Ik zal zeker een dezer dagen het hele verhaal neerschrijven en wanneer ik me beter voel, breng ik ze van de hele geschiedenislijn op de hoogte. Ik kan ook proberen zo vaak mogelijk dit oord van ellende te verlaten... maar dan moet ik zeker voldoende rust inbouwen en ook onderweg halt kunnen houden. Een hele dag hou ik dat sowieso niet vol... Neen, dit is niet goed allemaal voor mijn psychisch welbevinden... Ik ben ook niet van plan me door het als engeltje vermomde haai te laten breken... Als ik al zover rotzooi en pesterijen in mijn voorbije leven heb moeten trotseren zal dit creatuur me er OOK niet onder krijgen, dààr mag je donder op zeggen.
'k Voel me gelukkig opnieuw wat lichter van binnen. Ik nam me voor geen woord, niet eens een letter te spreken, dus evenmin te antwoorden wanneer degene die stilaan een van de nagels van mijn doodskist werd zich nog tot mij wendt. Het lijkt wel of ik beschuldigd word omdat ik leef... Altijd die insinuaties, verwijten, eisen, tirannieke emotionele chantage. Ik ben niet meer thuis voor dergelijke creaturen. Zelfs niet wanneer ik thuis ben . Nu maar hopen dat ik niet wordt vastgegrepen onderweg... want ook dat is die smiegel niet onbekend... Sommige aardbewoners denken dat hun hele omgeving slechts bestaat om hen terwille te zijn. Slaafs, onderdanig... voor de tiran in een jasje van schaap. Genoeg hierover... heb al teveel energie en goed gevoel ingeleverd aan dit schrikbarend creatuur.
We richten ons op vandaag ... Heb enkele dingen gepland die me rust zullen geven en energie. Morgen wil ik verder met wat ik normaal dagelijks verricht, tenminste als geen ravage aangericht wordt in mijn emotionele huishouding en het levengevend project saboteren. Verder dan dat denk ik niet. Ik weet immers bij god en al zijn heiligen niet wat er me nog meer te wachten staat. Niemand weet dat, dààrvan ben ik me bewust. Dus niet te veel stilstaan is de boodschap. Niet te veel verwachtingen... maar simpel be-leven. Vaak is het over-leven.
Het lukte me niet zo vandaag... Na de sessie was ik down down down zonder enige aanleiding. Onderweg, de rit van een half uur ongeveer... veranderde er niets. Stilletjes hoopte ik dat het eenmaal in de stad beter zou gaan, als ik rond kon wandelen, mijn vertrouwde adresjes kon bezoeken. Het is niet gelukt. Ik bleef me down voelen en zelfs nog erger dan voor de uitstap zonder te weten waardoor precies. Alles voelt leeg. Morgen hopelijk beter. Al wil ik niet hopen omdat hopen soms nog meer ellende geeft. Ik ben erg moe en ga daarom rusten.
Dan voel je 't schreeuwen van binnen maar je zwijgt, je geeft geen kik. Hoe zou je ook. De buurt op stelten zetten door een ijzingwekkende schreeuw die blijft aanhouden? Dat doe je niet. Ik doe het niet. Ik kan het niet. Soms denk ik 'zou het opluchten als ik die schreeuw eens werkelijk kon schreeuwen?'. Misschien... maar misschien ook niet en geraak ik er nog meer door overstuur. En als ik zou kunnen schreeuwen... dan wellicht net voor de zee als het storm is zodat het geluid van storm of zee mijn schreeuwen overstemt. Mijn gevoel vandaag kan ik niet benoemen (buiten die schreeuw van binnen dan). Ik ga na dit blogje meteen maar beginnen aan mijn dagelijks werk. Ik droomde vannacht van mijn zoon en zijn vrouw... ik werd er zeker niet vrolijker van... Zij bevonden zich op een feest bij mijn moeder (en ik dus ook) terwijl ik al enkele jaren niet meer bij mijn ouders kom. Iets heel vreemd dat me van die droom bijblijft, is dat ik op een bepaald ogenblik, op zoek naar borden, één van de kastdeuren opentrok en daar een tekening stond van een soort bisschop, een pentekening. Ze zou van mijn overleden vaders hand zijn. Ik voelde dat ik die tekening op tafel wou zetten en ik deed het ook. Op die manier werd mijn vader toch herdacht. Gek genoeg werd het toen plots stil. Alle geroezemoes en getater viel zeer opvallend stil. Jammer genoeg werd ik op dat ogenblik wakker, ik had namelijk graag het vervolg gekend. Ik herinner me uit mijn droom wat ik tegen mijn schoondochter zei, iets wat ik in real life nooit zou zeggen... Het waren de woorden die mijn schoonvader en mijn ex, zijn broers en zus vaak tegen hun vrouw/moeder zeiden, dit: 'jij moet zwijgen jij'...! Bizar... al heb ik er voor mezelf wel enkele verklaringen voor...
Er zijn nogal wat vormen onbegrip. Ontkenning van de mens en diens kracht, inzicht, moed, zelfredzaamheid.
Doordat het een vorm van miskenning, een ontkenning van de ander is, is het pijnlijk. Denken mensen die het verdriet/pijn enz... van anderen ontkennen dat het verdriet en de pijn daarmee 'verdwijnt'? Het maakt het simpelweg nog moeilijker.
Soms ben ik te moe om me tegen dergelijk onbegrip te verweren maar ik ben mezelf wel gaan beschermen door afstand te nemen van zulke zaken. Een mens zit vreemd in mekaar. Nog zo'n vervelende handicap van me is, dat ik soms griezelig scherp de achterliggende motieven opmerk van al die ogenschijnlijk goede bedoelingen. Het gebeurt ook uit onwetendheid. Pijnlijke vertoningen van menslievendheid of infantiliseren. Ik vind het zinloos om me er druk in te maken maar ik merk het wel. Je wordt erdoor niet in je waarde gelaten... Soms is het een poging jouw waarde op hun krediet over te kunnen hevelen... want zie toch eens hoe goed ze zijn dat ze jou, sukkeltje helpen, zich over jou ontfermen alsof je jezelf niet aldoor hebt gered, geholpen, het hoofd bood aan... Steun is fijn, maar dat is iets geheel anders dan betuttelend te werk gaan.
Onoprechtheid in gevoelens en gedachten... Soms lijkt het of ik door een lens zie die op scherp staat... Wat maken sommige mensen zichzelf wijs? Ook ik bezondig me daaraan... weet ik. Ik probeer van die zaken te leren en het waarom van wat ik zeg of niet zeg, te onderzoeken. Is het voor de ander dat ik bepaalde zaken doe, zeg, schrijf, of is het voor mezelf? Heeft het te maken met mijn egootje, een schuldgevoel, een gevoel mezelf te verheffen... ?
Je zou ervan schrikken van zaken die niet puur voor de ander bestemd zijn maar meer te maken hebben met je eigen gevoel...
En mag, moet, wil ik ingrijpen als een onoprechtheid of ontwetendheid me treft? Ik heb er na heel wat ervaring geen zin meer in. Angst om anderen te kwetsen zal daar ook wel voor iets tussen zitten.
Ach, denk ik dan... ieder mens moet toch een groot aantal zaken leren door ondervinden... en in hoeverre moet je mensen bepaalde zaken kwalijk nemen als ze handelen uit onwetendheid?
Ik laat ze en probeer me voor te houden dat ze het wellicht goed bedoelen. Is het niet voor zezelf dan is het voor degene waar het voor bedoeld is. Ik werd moe van het steeds verklaren. Het is niet mijn taak mensen inzicht te geven in processen... heb aan mijn eigen proces al meer dan mijn handen vol.
Ik wil dit loslaten en mijn eigen weg verder gaan, vertrouwend op mijn kracht, mijn zelfredzaamheid ... hoe groot de pijn en het gevoel van verscheuring ook kunnen zijn, hoe zwaar depressie en klachten.
Mensen steunen is voor mij de mens erkennen in zijn of haar waarde, mensen helpen is de kracht van ze niet ontkennen of veronachtzamen, is vertrouwen op hun kracht, waarde, inzicht enz... en zeker niet jezelf zien als een soort van reddende engel... alsof ze zonder jou verloren zouden zijn... of erger nog...door jou gered (zullen) worden. Ik merk dat ik ervan huiver...
Ik besef dat ik me misschien niet altijd helder uitdruk, niet volledig ben. Hopelijk schop ik niet tegen schenen met mijn gevoel rond bepaalde zaken te verwoorden.
Ik kan het misschien beter tonen door een mooie tekst op een poster die ik ooit ergens kocht. Hier komt ze.
Don't walk in front of me, I may not follow. don't walk behind me, I may not lead. Just walk beside me and be my friend
Zo moe dat ik misselijk ben en lichte hoofdpijn heb. Een dag met veel indrukken, te veel. Maar ik koos er zelf voor om zo'n lange dag te hebben... dus zal ik er ook de gevolgen van dragen. Ik kan de twee volgende dagen die komen rusten. Zin om te huilen, dat is van vermoeidheid. Want zowel fysiek als psychische was het ingrijpend. Ik ken het... en kan niet anders dan het erbij nemen.
Vandaag heb ik allerlei zaken gehoord die ik liever niet had vernomen... Soms wou ik dat ik kon vluchten... kilometers ver hier vandaan... Ik ben soms zo moe... van alles.
Een spannende film bekijken, iets wat je gedachten verzet. Het lijkt me beter volgende keer meer op mijn grenzen te letten. in De prijs die ik nu betaal... is te hoog. Stilaan begin ik ook te begrijpen... welke speelbal ik ben geweest... Doet me een en ander pijn? Het is teveel, ik duw het weg.
Geen goede dag vandaag terwijl die alles in zich had om dat wel te zijn... Ik wil niet verder nadenken... maar loslaten... voor de paniek toeslaat. Ik voel het bij een bepaalde zin... daarom brak ik die zin af... en wiste hem.
Een film... zoeken en bekijken... en daarna slapen. Misschien trek ik er morgen in mijn eentje op uit... balsem voor het fijngehakte hart.
Gewoon stilletjes beleven... meer lijkt niet te gaan. Niet alleen fysisch murw maar ook en vooral op psychisch vlak. Mist of glas tussen mijzelf en het beleven. Ik kan er niets meer uithalen omdat alles is samengesmolten tot één blok graniet. Er geraakt niets meer bij. Er kan net zo min iets uit.
Vandaag rust... afsluiten... Alleen de vredige zaken die niet belasten, nog binnen laten... de rest laten wachten... hoe lang de lijst inmiddels ook werd...
Er kan niets meer bij, het stadion zit overgeladen vol gedachten, gevoelens, problemen. Wil ik nog een deur openen? Het is als een overvolle tram... zelfs aan de buitenkant kan je niet meer hangen.
Vandaag ga ik proberen die ene kast terug in te laden die ik twee weken geleden toen ik op zoek was naar iets, leeghaalde. Een zeer onschuldig karweitje. Ik ga ook hooien in die berg papieren die sinds een week onze tafel bedekt. Daarna probeer ik mijn brein opnieuw tot rust te krijgen door te lezen.
Ik vermoed dat het de machteloosheid is, of onmacht, ... soms lijken die twee begrippen op elkaar maar toch zijn ze niet hetzelfde. Ik moest aanhoren hoe de man die de meeste jaren van mijn leven tot een hel maakte, zich nu ontpopt als o zo lieve onderhandelaar... Het geeft me meer dan braakneigingen... Het ergste is dat ik dat de betrokkenen niet eens aan hun verstand kàn brengen al zou ik het willen wat hij doet (voorwendt te zijn) en wat het met mij doet...
Hij doet me denken aan een of andere despoot en tiran die na zijn talloze misdaden voor zijn gemaakte slachtoffers de wilde weldoener speelt. Niet rechtstreeks maar de mensen uit de omgeving van de slachtoffers een bijzonder naargeestig rad voor de ogen draait, en ze o zo lieftallig voorziet van 'hulpmiddelen' bestemd voor 'haar' die jarenlang zijn prooi was... Op zulke manier dat niemand er ooit een idee van zal kunnen hebben welk verderfelijke creatuur hij was en in wezen nog steeds is.
Het is zo erg... dat ik de hangbrug doorhak. Het is er immers geen.
Geen zin in die kwal die zelf nog gelooft in zijn gruwelijke komedie... die huiveringwekkende hypocriete 'mildheid' van hem, mijn ex-mishandelaar.
Ik wil met die kakkerlak écht niets meer te maken hebben, nooit meer het voorwerp te hoeven zijn van zijn hypocriete, o zo slappe ongemeende theatertje... Ik spuug op die man... en zal dat blijven doen... al is hij hun vader...het is nog niet vergeven... of vergeten... daarvoor moet er eerst ook dat andere deel van het verhaal komen... de keerzijde van de komedie... het gelaat achter het masker van goedheid en welwillendheid...
Hij is niet meer of minder dan een massamoordenaar op pensioen... een ventje dat (niet heus) in een rolstoel belandde en dat voor het gemak al zijn misdaden vergeten is en nu ooooh zo heilig de slachtoffers nog welwillend een handje helpt... voor de ogen van 'publiek'... uiteraard... want hij zou niet liever willen dat dat het handje dat hij zo schijnheilig helpt, niet helpt. Ik heb die zot wel door.
Ik voel, zeer sterk... voor het eerst... dat het enige dat zou helpen... is... dat hij oprecht zijn spijt uitspreekt... voor alle kwaad wat hij bij mij aangericht heeft... Maar dat beste lezers zal die narcist nooit van mijn leven doen... daarom is het ook eenmaal een narcist.
De vrouw die nu aan zijn zijde staat, heeft hem goed in het gareel. Eén schijn van zijn gedrag van ooit en zij slaat hem K.O. Zéker weten.
Ik was nog bezig te schrijven... toen ik me plots onwel voelde worden. Hevige misselijkheid met voor het eerst ook de braakneiging dichtbij. Een uitputtingsverschijnsel... erger dan normaal. Ik ging meteen horizontaal... daar lag ik bijna vijf uren onbeweeglijk te liggen... doezelen, slapen... lezen... De uitputting gaf opnieuw dat gevoel dat ieder deel van je lichaam duizend kilo weegt. Een glas water halen en leegdrinken leek wel een weg naar Compostella. Ik hang nu meer op mijn stoel dan dat ik zit... maar nood om het even op te schrijven... Er is pijn in mij... en tranen die niet verder komen dan mijn ogen. Na dit blogje ga ik opnieuw rusten. Dat is wat mijn psychiater ook de immuniteitssystemen die ontregeld zijn noemt... dat ik na iedere emotionele belastende ervaring... ziek wordt of dagen na elkaar K.O. ben. Een crash. Afzonderen moet ik me... maar zelfs van één van mijn dochters en schoonzoon, van het kleine ukje? En waarom? Omdat iemand absurde zaken zegt... verwijten die opnieuw serieuze miskenningen in zich herbergen? En net die miskenningen slaan me uit het leven... elke keer opniieuw. Ik ben het zo moe. En eveneens dat ik het ze niet kan zeggen of ik word opnieuw bedolven met allerlei argumenten en hysterisch geschreeuw. Kon ik maar weg hier, ver ver weg van ze allemaal, kluizenaarster worden. Mensen zijn onbetrouwbaar....
Gelukkig voel ik me vandaag iets beter. De momenten van het ontwaken, zijn buiten enkele uitzonderingen nog steeds iets waar je je hele wezen voor zou willen sluiten, de pijn op zijn hevigst, de zware last in groot ornaat. Alsof je ontwaakt uit een droom en gelijk in een nachtmerrie tuimelt. Daarom sta ik ook liefst zo vlug mogelijk op zodat ik kan verrichten wat ik wil verrichten waardoor die duistere wolk kan uiteenvallen... en ik ze de baas kan, ze kan hanteren en vermalen tot een meer draaglijk iets.
Ik droomde maar herinner me niet meer wat. Vannacht hoorde ik enkele pletsbuien en dacht aan het raam dat in de woonkamer is blijven openstaan. Toch ben ik niet opgestaan om het raam te sluiten... dan moet het er maar drijfnat zijn, dacht ik bij mezelf. Als ik zou opstaan... kwam ik de eerste uren niet meer in slaap.
Vanmorgen zag ik geen spoor van de pletsbuien op de vloer of vensterbank. Ook de gordijnen bleken nog droog... dus oef... was wellicht loodrecht-naar-beneden-regen.
Gisteren hing één van mijn kinderen voor mij de was op de draad. Hij werd droog binnen gehaald. Ik rustte en rustte, volkomen krachteloos en ontzettend moe. Buiten de korte uitbarsting op het scherm hier, kwam ik niet uit de sofa... volledig uitgeteld... zelfs het ijsje at ik liggend waarbij ik uiteraard goed oplette niet te morsen. Ons avondmaal, een restje van dagen ervoor, daarvoor ging ik rechtop zitten. Het kostte me veel moeite.
Ik ben driedubbel zo tevreden dat het me vandaag weer wat beter gaat. Misschien kan ik de klusjes die ik gisteren wilde verrichten nu opnemen. We zien wel.
Verder wil ik zo min mogelijk aan wat me blijkbaar neerhaalde, denken.
Belangrijk is het je niet te laten leven. Anderen die de teugels uit je handen willen nemen omdat ze menen dat zij beter weten hoe jij leven moet, alsof hun leven hét perfecte is. Het is een zeer ongezonde situatie, je moet het dan ook niet toelaten. Ik word er niet goed van, ziek zelfs. Zelfs mijn psychiater moet dàt niet proberen. Oh wat hield ik rekening met anderen... maar omgekeerd? Ho maar.
Ze voelen je kwetsbaarheid en willen macht over je. Waarom? Nu, die vraag stellen ze maar beter aan zichzelf. En degene die er de prooi van werd, kan het maar best zo vlug mogelijk beseffen en het een halt toeroepen.
Ach.. hoeveel mensen proberen je te laten geloven dat zij precies wisten hoe je leven moest...? Alsof je dat zelf niet weet, alsof je een kind bent. Wanneer je raad behoeft, dan vraag je het wel. Overvloedige raad en advies ondermijnt bovendien je zelfwaarde, je zelfvertrouwen.
Ze vinden zichzelf heel wat... want zij zijn tenslotte 'normaal'. Normaal? Ik heb al heel wat bekrompen, enggeestige mensen ontdekt o zo verheven met hun vermeende alwetendheid... want zij zijn gezond en deskundig? Laat mij aub niet lachen.
Dat was lekkerr... (al zeg ik het zelf)... De paprika's lagen er al een week, de wortelen en aardappeltjes net zo... Ze werden zowaar murw... dus heb ik ze er allemaal uitgehaald vandaag... en samen met uien en look er een heerlijke lente-ratatouille van gemaakt. Bestaat het? Nu wel... ik verzin graag op het eigenste ogenblik wat ik kook. Heb er ook wat pili pili (ongemalen) bij gevoegd. En of het smaakte...
Ik liet opnieuw een wasmachine draaien, hing het wasgoed op. Omdat de wildernis dat me halvelings belette, ging ik eerst met het snoeimes langs enkele struiken... Straks haalt één van mijn kinderen het wasgoed van de draad, want inmiddels ben ik bijna K.O. Toch heb ik ook eindelijk wat ik weken geleden uit de kast haalde, er terug netjes gesorteerd in gestopt... en bovendien ook een beetje gehooid tussen al die paperassen op mijn tafel. Ik wilde nog wel tijd over houden om te rusten voor de bereiding van het avondmaal.
Ik las enkele bladzijden ... dat geeft me rust. Ik weet dat vandaag een van de kinderen die met me brak bij de anderen op bezoek is. Ik heb er even aan gedacht... niet lang... Ze doen maar, denk ik nu... die ooit zulk mooi hart had, lijkt verhard... verkild... Een chique heer... een manager... Dat hij zijn moeder vergooide en verwierp... vergeet hij voor het comfort. Maakt zichzelf en anderen liever één of andere leugen wijs. Ik weet wel beter. Soms voel ik medelijden.
Het recht stond altijd aan hun zijde... Er kwam een dag... dat ik er het zwijgen toe deed en vurig wenste nooit nog mijn mond te moeten opendoen.
Wanneer de psychische pijn en de daarbij horende bijzonder akelige gevoelens me s'ochtends reeds bij het eerste uiterst prille ontwaken kwellen, denk ik er over of ik de medicatie misschien opnieuw moet verhogen. Ik wil het nog een tijdje aanzien. Wanneer het al te erg wordt, kan ik nog steeds de dosis aanpassen, .. ondertussen doe ik het op mijn manier, door zo vlug mogelijk op te staan, hondje uitlaten, koppen koffie drinken en schrijven... Ik weet dat het zeker veertien dagen duurt eer er resultaat verkregen wordt, nu dat is dan maar zo.
Ik voel aan zoveel dat het vandaag een 'verschansing in mijn burcht-dag' wordt... ik voel dat ik het ook vandaag nog nodig heb... alsof ik hier tussen al die muren tenminste veilig kan herstellen... om er dan opnieuw tegenaan te gaan... te kunnen gaan... zonder al te veel innerlijke scheuren. Tot ik opnieuw beter bestand ben tegen een buitenwereld die buiten aardige mensen ook foeterende, scheldende, venijnige, pinnige, kwetsende krenkende, infantiliserende, betweterige, minimaliserende, veroordelende, kwaadaardige en manipulerende creaturen herbergt. De impact daarvan moet niet onderschat worden... en de gedachte dat ik me er vaak NIET afdoende tegen kan beschermen evenmin. Dus ook hier doe ik het op mijn manier... en ze werkt. Muren heb ik nodig, alleen muren houden de brandende, vernietigende aanvallen op de filterloze wezenlijkheid tegen... Allerlei soorten muren... een muur van bakstenen of beton, een muur van stilte, een muur van muziek, een muur van vervreemding. Om het even... àls het maar een muur is. Een die ik zelf verzorg, de gaten vul, de muziek vervang, de stilte handhaaf, de vervreemding niet ophef als ik er nog niet aan toe ben... enz... De muur vind ik ook in de grootstad waar ik tussen anonieme mensen loop... en wanneer er een bekende te bekennen valt... nu die zal in de grootstad zelden vragen 'hoe het me gaat'... Zo... hartje gelucht... aan de slag maar weer... in de ruggesteunende stoel met een bankje voor mijn voeten... verstild door de stilte rondom me.
Ach... hoe dom van me... om ijsroom te maken in een voorhistorisch monster dat bovendien geen handleiding heeft en in dertig jaar niet gebruikt is... Het gaat zelfs over een merk dat niet meer bestaat. Ach... hoe vlijtig maakte ik een vanilleroom en klopte zorgvuldig eieren met suiker, kookte melk, voegde dat bij het suiker-eierenmengsel en voegde er tenslotte room aan toe... ... hoe zorgvuldig roerde ik dat halve uur zodat er maar geen velletje op het mengsel kwam tijdens het afkoelen. Tot slot goot ik het in de ijsmachine die ik schoongemaakt had met lauw water, afgedroogd met een frisse handdoek... en ik zette de machine op... wachtte op één of andere explosie die uitbleef (gelukkig maar)... en las ergens in een kookboek dat een half uur draaien volstond. Toch was ik niet helemaal gerust in de hele procedure want die emmer leek wel op een koelelement met vloeibare stof... Moest die hele emmer in het diepvriesvak? Of zou die bevriezen via de stroomtoevoer? Waarom keek ik niet eerst op de zoekmachine, desnoods op andere soorten merken want mijn merk bestond blijkbaar niet meer. Dan had ik ontdekt dat er ijsmachines bestonden die een koelvak hadden dat inderdaad met de stroom bevroor... (op voorhand inschakelen)(ik zou niet weten hoe dat met mijn voorhistorisch monster moest) ofwel die machines waar je het koelelement in het vriesvak moest plaatsen en wel max voor 18 uurtjes... Jeetje... daar ging mijn ijsroom voor vanavond... Ik zette het voorhistorische monster 'af' en goot de inhoud die maar niet in ijsroom wilde transformeren in een maatbeker. Die plaatste ik in de koelkast... met de stille hoop dat het ijs zou worden. Later kon ik de hele procedure met nieuwe room starten... dit keer met een ijsemmer die zonder motor in het vriesvak mag... want ook dat was vrij onduidelijk... Ik vond namelijk geen enkele in het oogspringende mogelijkheid om het koelelement uit die emmer te halen. Dus op hoop van zegen... die hele emmer krijgt nu een bevries-behandeling... tot morgen 10 uur... Dan giet ik het nieuwe gekoelde vanillemengsel in de emmer, plaats het deksel met motor en spatel erin en schakel de stroom in... Het blijft dan wel gokken hoe lang het zal duren eer dat mengsel tot ijs verwerd... (als het dat al doet). Dit is een hele andere blog... terwijl ik smelt van vermoeidheid en frustratie... bevriest het mengsel in het element... om hopelijk na een half uur voor ijsroom te zorgen dat we dan tijdens het avondmaal kunnen proeven.
You never known wat er uit zo'n voorhistorisch monsters komt. Een dinosaurus of zo...
Dat wat ik me vandaag voornam te doen, zal niet kunnen volbracht worden ook al is het vrij dringend. Er komt iets fijners voor in de plaats. Tijdens de avond kreeg ik een telefoontje van een vriendin. Ze komt me oppikken om een wandeling te maken en een terrasje te bezetten... Kunnen we ook gelijk bijpraten, zei ze me. Het zal me de babbel worden want wat is er in het jaar dat we mekaar niet meer spraken veel gebeurd. Vroeger telefoneerde ik haar of zij mij... maar zowel haar als mijn energie is tijdens de avond volledig zoek. Overdag vind ik de moed niet om te telefoneren, misschien omdat ik weet dat ina een gesprek met om het even wie ik erna vaak volledig het noorden kwijt ben.
Eigenlijk schrik ik er nu wel van hoe weinig zinvol ik telefoongesprekken nog vind, ik die vroeger toch regelmatig telefoneerde, doe dat nu in het geheel niet meer. Telefoongesprekken putten me uit. Ze maken me vaak van streek. Wanneer mensen mij willen bereiken, werd ik ook overdag onbereikbaar omdat ik het geluid van de telefoon niet of te laat hoor. Ofwel zitten mijn oortjes in om me af te sluiten voor gedachten en indrukken. Soms staat de telefoon uit... dan hoor ik helemaal niets. Ik vind dat niet erg want al die me nodig hebben, kunnen me via mijn mobieltje bereiken... alleen vergat ik dat ik er nog niet toe kwam mijn nieuwe nummer aan ze door te geven.
De dringende zaken die ik vandaag zou volbrengen, verplaats ik naar morgen. Het lijkt me het beste... de planning die ik anders moet verzinnen, beslaat teveel van mijn moed.
Verder voel ik me niet best... soms ben ik bang dat ik er dom aan deed om de medicatie op eigen houtje te verminderen en dat het gevoel dat ik zowat iedere ochtend en vaak ook overdag heb me zal overspoelen. Niet iets wat geruststelt... en toch wil ik nog even doorzetten. Ik heb, geloof ik nood na al die jaren me nog eens met een pak minder of zelfs medicatieloos te voelen. Ik hou het in de gaten... als het schreeuwen in mezelf te erg wordt, als ik de psychische pijn niet langer goed kan hanteren, vermeerder ik wel weer.
Ondanks hetgeen ik iedere morgen verricht en wat me normaal lichter doet voelen, gaat hét vandaag niet weg. Ik voel me niet zo goed... Wanneer ik schrijf dat ik 'me niet zo goed voel'... wil dat zeggen dat ik me ronduit slecht en ellendig, heel erg beroerd voel... mijn wereld bezig is te vergaan en dat het schreeuwt en huilt van binnen. Ik wil dat geschreeuw en gehuil het zwijgen opleggen. Uit ervaring weet ik dat het amper lukt en dat ik me rustig moet houden en blijven volhouden wat ik bezig ben, muziek oorverdovend op mijn brein. Zo dat niet helpt, dan moet ik proberen met rusten. En straks een hele warme douche... Soms denk ik dat het alle tranen zijn die ik niet vergoot en niet meer kan vergieten. Dat het één brok pijn is die vastgeklonken zit als een rots in een berg. Hopelijk helpt de babbel straks. Het kan ook door een spanning zijn dat de psychische pijn verergerd is nu... hoe belachelijk het ook is... en terwijl ik me er niet van bewust ben... wat die spanning veroorzaakt. Het uitje straks? Zo voelt het niet, maar het kan. Ik kijk er toch naar uit? Zelfs dan... het is als een Russische roulette, de ene keer voel ik me hondsberoerd en zou ik de hele aarde bij elkaar schreeuwen... de andere keer is het milder. Ik heb geleerd er zo min mogelijk aandacht aan te schenken wat heus niet eenvoudig is als je de pijn in iedere vezel van je wezen voelt. Vroeger ging ik stappen, of poetsen, of rommelen... Zelden hielp dat, vaak werd het nog erger. Ik ontdekte dat rust de pijn verzacht. Soms komt in die periode van rust het verdriet naar de oppervlakte waarmee ik bedoel dat ik het dan voel, die oceaan van tranen die ik niet kan laten stromen... ze zitten vast vast vast. Hopelijk barsten ze op een keer toch eens los. Dat evenement kan nog maanden op zich laten wachten.
We doen dapper verder... waarmee we bezig zijn... alsof je leven er vanaf hangt... en misschien doet het dat ook wel....
Wat was het uitje met de vriendin leuk. Het is heel lang geleden dat ik het nog zo fijn had, dat ik zo ontspannen thuis kwam... en zelfs wat lichter voelde... We hebben bijgebabbeld en wel vijf uur non stop Af en toe even enkele woorden opgeslagen in het brein terwijl we kauwden op voedsel, slaatje, ijsje, nippen van glaasjes frisse witte wijn... maar verder... praten... praten... praten. Het voelde als een feest... en dat was het ook een beetje (veel). Dat ik de drie afgelopen dagen zowat K.O. was, en dus noodgedwongen ook veel rust moest nemen, kwam vandaag heel goed uit want ik kon wel een heeeel eind wandelen. Ook dat heeft me deugd gedaan... de wind op mijn snoet, de zon ook en de woorden vlogen de rivier over waardoor geen van ons beiden ze voelden als een gewicht. Dan uitblazen op een zonovergoten terrasje. Erg rustig... we zaten er fijn alleen... Omdat ik niet opnieuw drie dagen K.O. wil zijn... namen we na het terrasje het openbare vervoer terug naar huis... daar gaf ik nog een leuke rondleiding om haar al mijn 'schatten' te laten zien. Dat zijn oude spulletjes uit de tweedehandswinkel die ik voor enkele euro kocht en waar ik in goede dagen verheerlijkt om lach telkens mijn blik erop valt. Ik hou van spulletjes uit mijn grootmoeder's tijd, van het rondlopen in zo'n winkel... En ik kan er uren zoet mee zijn, genietend allerlei bekijken, glimlachen om wat ik zie, opnemen, terugzetten,... heerlijk is het. Zo leuk dat ik me op deze manier toch wat kan gunnen. Met enkele eurootjes voelen wij ons de koning te rijk. Je had ons moeten horen, de vriendin en mezelf... want ook zij houdt van oude spulletjes, van romantische, knusse, niet moderne frulletjes... Ooit kochten wij voor mekaar dezelfde film zonder dat we dat van mekaar wisten en gaven die elkaar kado bij een feestdag. Gegierd hebben we toen... zo gek was het. Het was zo'n fijne dag... heb erna wel uren op de sofa gelegen, moet nu ophouden want de spierpijnen zetten weer op. Fijn slapen en nagenieten van de overheerlijke namiddag en morgen bovendien ook nog kunnen uitslapen. Wat moet een mens nog meer?
Wanneer ik geen passende titel vind, schrijf ik gewoon 'vandaag'. Vannacht sliep ik al na één bladzijde lezen in, dat is een record... (gewoonlijk zijn het er tien...!) Ik ontwaakte iets over acht maar was nog zooo moe dat ik bleef liggen tot half tien. Er waren wel van die nachtmerrie-achtige gevoelens, de zwaarte en donkerte maar niet zo erg dan andere dagen... (zo ja dan zou ik me de luxe niet kunnen permitteren te blijven liggen). Mijn vriendin bracht gisteren ook verse aardbeitjes voor ons mee en die smulden wij net op met bruine suiker en twee sneetjes bruin brood. Ook uitzonderlijk want vaak heb ik geen zin om te eten s'ochtends. Ik ben deze vriendin heel erg dankbaar... door die uitstap en haar luisterend oor vatte ik voor het eerst weer wat moed... Ik genoot ook van de lange wandeling, en ben fier en blij dat ik zo ver kon gaan zonder problemen... (al was het hoog tijd dat ik kon rusten.) De pijn die opkwam, werd verzacht door twee glaasjes wijn en de zon op mijn spieren en volgens mij ook het ontspannen gevoel, me gesteund voelde door haar begrip en ja soms ook raad als ik erom vroeg van waar ik erg tegenop zie en me geen raad mee wist... Door haar reactie voelde ik scherper wat ik ermee wou.
Je hebt er meestal totaal geen zicht op wanneer de uitputting en spierpijnen komen opzetten, wanneer de misselijkheid, het is steeds gokken maar het maakt je vaak onzeker en bang omdat wanneer het begint en je bent nog niet thuis de ellende groot is. De dagen rust voor het evenement gisteren hebben wellicht bijgedragen dat het zo goed verliep. Dat noem ik dan een geluk na een ongeluk. Ik kon over alle narigheid praten zonder dat het me bezwaarde omdat deze vriendin mij en mijn gezin ook al heel lang kent. Ze heeft me nooit behandeld als een kind of ziekelijke, ze betuttelde niet en trachtte evenmin overwicht op me uit te oefenen.
Het is een half jaar geleden dat iets wat fijn voelde nog tot de volgende dag doorgewerkt heeft. Het uitje met deze vriendin was zo'n gebeurtenis. Onderweg naar de autobus kwam ik een andere erg aardige kennis tegen... en ik vertelde het haar in een vlucht. Ze zei me dat het aan me te zien was, dat ik straalde... Ook mijn psychiater merkte het aan me en was blij dat ik me eindelijk nog eens goed voelde... (nu ik niet minder...! )
Ik kreeg van deze vriendin als geschenk een mooie romantische hoedendoos (nu daar lijkt het op) In de doos stak geen hoed maar een mooie hanger... Ik werd getrakteerd op een overheerlijk slaatje (jongens wat wàs dàt lekker)... en op een reuzecoupe aardbeien en ijs, glaasjes wijn... en de babbel... de wandeling... het was zooooo veel... en ik ben haar nog steeds reuze dankbaar ervoor. Ook al zie ik haar maar twee keer per jaar, die dagen is het meestal superfijn. Wat een verschil was het met de vorige dagen... waarin dat nare dat ik hier niet wil neerschrijven me dagelijks kwelde met als hoogtepunt eergisteren. Deze vriendin kwam dan ook als een engel uit de hemel.
Ik ben erg moe... kon niet ver gaan vandaag... en heb meer autobussen moeten nemen dan normaal... maar dàt kan me wat... Gisteren nemen ze alvast niet meer van me af.
Gelukkig had ik een oude computer reserve want vandaag begaf de andere oude het en voor de boel oprookte, heb ik alles afgekoppeld en de reserve gedeeltelijk geïnstalleerd. Wat een hel... alle programma's en sites terugvinden en opstarten, al die gegevens die de vorige onthield... moet ik me nu proberen te herinneren. De externe schijf heeft lak aan wat zo eenvoudig zou kunnen zijn. Ze zaait het opgeslagen boeltje blijkbaar niet zomaar... Ik ben doodop en ga ophouden. Zou de boel bij elkaar kunnen schreeuwen en vanmorgen voelde ik me al beroerd. Ook in de therapie was het een chaos en overrompeling door een gewichtige delegatie die me bekeek met een blik van 'ah zo zien psychiatrische patiënten er dus uit...' Tot overmaat van ramp bleek de delegatie gewichtigen niet eens met de sector te maken hadden maar ze vertegenwoordigden de fysiek zieke mens... Welk doel had de tussenwand in glas als ze gaapten en gaapten... bereidwillig de deur openhielden voor iemand van hun groep die wat vergat en juist nogmaals gaapten naar degene die wachtte op een sessie bij de psychiater... Waar is mijn bescherming en privacy??? Daardoor was ik al meer dan behoorlijk van streek... tijdens de sessie werd het alleen nog maar erger. En dan die stomme computer en mijn hoofd dat tilt slaat na al wat ik in feite niet kan maar wel moet. Ik ben het dus even heel erg moe... Hoop ook foto's en andere gegevens alsnog te kunnen recupereren. Zelfs mijn hotmail moet ik via allerlei omwegen openen. En messenger geraakt niet geïnstalleerd. Ik ga stoppen voor vandaag. Het was een heel moeilijke dag. Morgen zal ik jullie berichtjes beantwoorden want ik ben nu doodop en zin om zo hard te schreeuwen dat alle glas hier kapot springt.
Even ontspannen met deze andere computer is er duidelijk niet bij. Ik herinner me sommige wachtwoorden niet meer. Bah... wat haat ik dat... Op deze computer is alleen office of zo... terwijl ik op de andere computer 'word' of zo had... nu ja... het zou wel handig zijn als ik het naar hier kon overhevelen want ook in mijn documenten een heel andere stijl volgen, zie ik niet zo zitten.. De pagina-instellingen, de schikking... alles anders dan al die jaren... pfff. Daar geraak ik dus ook van over mijn toeren en niet eens zo'n klein beetje. Deze sterk veranderde samenleving is niet goed voor mensen met bps, zoveel kan ik jullie al wel vertellen. Hopelijk gaat het me morgen beter af en kan ik rustig uitzoeken wat ik hier nog kan verbeteren. En dan mijn tafel... was ik net vol goede moed verder documenten in fardes gaan sorteren... strooit die computer roet in het eten... Gevolg : mijn tafel staat nog voller dan vol... met die oude computer en nog andere bijbehorende zaken... bah bah bah.
Ik geloof dat ik er wijzer aan doe nu te gaan slapen en die zooi achter te laten. Ik lijk op een verkrampte robot. Ik wou nog zo graag groetjes plaatsen overal... maar ik kàn niet meer. Slaapwel
Gelukkig zijn er nog vertrouwde zaken overgebleven... want daar heb ik nood aan. Ik hoop dat ik binnen enkele uurtjes mijn rust hervind. Ik voel hoe de onrust door mijn lijf raast als een of andere orkaan. Bij zulke onrust ga ik dwangmatig aan het pulken. Alsof mijn handen naar mijn hoofd getrokken worden door een uiterst sterke magneet. Iedere oneffenheid moet weg... zo lijkt het wel. Overal wondjes is het gevolg.
Over het ontwaken, wil ik eigenlijk niet veel meer zeggen dan dat ik wakker schrok te midden een droom en dat de nare gevoelens zo mogelijk nog naarder waren. Zelfs toen ik opstond, week dat gevoel niet. Straks zal het beter gaan.
Ik wil die tafel kunnen opruimen. De ratelende computer wegzetten in de hoop dat die nog kan hersteld worden. De printer installeren maar dan moet ik eerst een dominostekker kopen die genoeg (minstens zes) stekker-ingangen heeft. Dit oude huis is niet voorzien op het tijdperk van computers en huishoudtoestellen op elektriciteit. Ik weet niet of ik vandaag nog wel buiten wil, dat zie ik straks wel.
De psychiater vroeg of ik na de sessie opnieuw naar de grootstad ging. Ik zei 'neen'... was het immers niet van plan... wou rustig de tweedehandscomputer min of meer onder handen nemen... mijn site op internet zoeken en alles terug in een mapje op het bureaublad plaatsen. De virusscanner installeren enz... enz... Echter door de delegatie gewichtigen die er onverwacht opdook net voor ik ook moest aanbellen, geraakte ik danig van streek... temeer daar hun blik me een enorm naar gevoel had gegeven... het gegaap... dat ze me aanstaarden alsof ik geen mens was. Ik vond het ook vreemd dat zij op die manier keken, dat was ik er niet gewend... want ook al is de privacy er goed beschermd, soms kruis je weleens andere patiënten of medewerkers, maar die groeten en gaan zeker niet staren. Deze mensen echter... akelig... huiveringwekkend hun blik en hun gestaar... ik zou me doodschamen als ik ze was. Waar zitten hun hersenen hé... en bezitten ze wel zoiets als fatsoen? Was ik één of ander zeldzaam dier opgesloten in een kooi in de ZOO? Nu, dààr leek het fel op.
Toen ik van mijn psychiater vernam dat ze niet eens tot de psychiatrische instelling behoorden maar een delegatie vertegenwoordigden van fysisch zieken, verklaarde dat deels hun gedrag... maar niet dat ze zich zo onbeschaamd gedroegen. Of moest ik hen misschien ook zo aanstaren als apen in de dierentuin? Wat ging er door hun verlebberde hersenen? Ohhhh nu zien we een 'psychisch gestoorde/zieke'? Idioten...
Dat ik tijdens de sessie niet in staat was duidelijk te maken wat het laatste bezoekje aan mijn oudste dochter met me had gedaan en ik voelde dat mijn psychiater geen barst begreep van wat ik duidelijk trachtte te maken, maakte het nog erger. Dat hij meende dat hij het begreep, vergrootte dat gevoel van hopeloosheid. Uiteindelijk vond ik een beeld om het ambivalente in mijn dochters uitspraken tijdens het laatste bezoek duidelijk te maken, alsook het effect dat dit op mij had. Het vertrouwen dat alles weer goed zou komen tussen haar en mij kreeg toen namelijk een enorme klap.
Ik gebruikte een beeld met de psychiater en mij als figuranten... Hoe het zou zijn, vroeg ik hem, als hij zou zeggen 'kom maar alle weken twee keer als je dat ziet zitten' om maanden erna te vragen 'waarom kom je twee keer in de week, ik vind dat wel vreemd hoor'...
Er rolden tranen uit mijn ogen toen ik trachtte duidelijk te maken hoe de ambivalentie in haar boodschappen me angstig maakte. Hoe moest ik daar immers mee omgaan? Omdat ik wellicht op dat moment ook nog eens extra geconfronteerd werd met mijn verdriet en ontgoocheling daarover, ik geloofde (nog maar eens) dat alles weer goed zou komen en dan geeft ze me op een tijdspanne van amper twee uren twee verschillende boodschappen...de ene dat ze het fijn vindt dat ik kom, de andere als een soort betichting dat ik kom...
Na de sessie was ik dus door al die zaken op enkele uren tijd danig van streek... en in plaats van 'niet' naar de grootstad te gaan zoals ik van plan was, ging ik wel. Ik was nochtans reeds op weg naar de halte om huiswaarts te keren maar besloot in die ene seconde dat ik niet naar huis wou, het idee alleen al wekte de wanhoop op... dus sprong ik op de valreep toch op de autobus richting grootstad en niet die naar huis.
In de grootstad voelde ik me net als vorige keer niet lekker. Welgeteld een half uur hield ik het er vol. Toen nam ik opnieuw een autobus huiswaarts... Tijdens de rit voelde ik mezelf verscheurd. Het ene deel van me wou naar huis om de computer gebruiksklaar te maken, het andere deel wou alles behalve naar huis, om verschillende redenen... dus stapte ik onderweg af en bezocht een tweedehandsmagazijn, maakte er enkele uren zoek, dronk er een kop koffie.
Er waren enkele mensen die een gesprek met me begonnen. Echter toen de tweede zich begon op te dringen en alleen maar praten wou en geen zin had om naar een reactie te luisteren, werd ik heel erg moe en net als de andere persoon waarmee het wél rustig praten was, muisde ik er vanonder.
Dat zijn dingen die ik deze laatste jaren leerde, te stoppen met zoveel rekening te houden met anderen, zoveel als ik alle vorige jaren deed... en wat me het uitgemergelde resultaat gaf... wellicht omdat ik er deze laatste jaren door afgeslacht werd... Zo dat niet gebeurd was, nu dan zou ik nog steeds in die mate rekening gehouden hebben met anderen. Ik had er nooit last van... het is mij eigen. Ik heb nooit de verwachting gehad er iets voor in de plaats te krijgen, niet eens dat ze net zoveel rekening hielden met mij als ik met ze... Neen, ik hoefde niets dan wat er was, namelijk vertrouwen.
Ik hoefde niets... maar ik kreeg iets... en wat dat was, was te gruwelijk voor woorden. Namelijk misbruik. Misbruik van vertrouwen op vele vlakken, misbruik van die onbevangenheid, de openheid, het gulle geven.
Nu leer ik rekening houden met anderen, hetwelke ten koste van mezelf zou kunnen gaan, te milderen en zelfs af te bouwen. Ik ga niet langer ergens blijven om de andere niet te kwetsen... integendeel, als ik moe word of het me begint te irriteren, blaas ik de aftocht, weliswaar met beleefde groet.
Ik voel misschien voor het eerst in mijn leven hoe ik niets aan anderen verschuldigd ben... dat ik gerust die grenzen korter bij mezelf mag zetten, dat ik niet eens verantwoording aan ze verschuldigd ben waarom ik bvb niet langer wil praten met ze en wil vertrekken of waarom ik doe wat ik doe en voel wat ik voel.
Wanneer ik die grens trek, opstap waar ik vroeger zou gewacht hebben tot ik zeker wist dat ik de ander geen naar gevoel bezorgde, heb ik de indruk dat het eerder toeval is dat ik deze grens trek, dat het telkens op het randje is, dat ik het automatisme van heel veel rekening houden met anderen, nog steeds niet kwijt ben... Ik besef hoe het me vooral de laatste jaren heel erg uitgeput heeft, precies om wat ik 'ongevraagd' kreeg... namelijk weggeschopt te worden als een verroest blik, vermorzeld door zware voeten, verworpen, bijzonder onheus en wreed behandeld, bejegend te zijn.
Zij lieten geen spaander van me heel. Wat zij bedoelden met rekening houden met me was slechts 'verdragen' op een vernederende manier. Ze lieten me voelen dat niet alleen mijn aanwezigheid door ze 'getolereerd' werd maar ook mijn 'bestaan' en dat dit héél wat inspanning en geduld van ze vergde... Tjonge. Ze namen me niet zoals ik was, niets scheen hun goedkeuring te kunnen wegdragen, ze zouden me alleen tolereren als ik een afspiegeling van ze werd... of ik deed wat ze wilden en liet wat zij eisten. Een geprogrammeerde robot zou er niets naast zijn. Daarom dat het ene zinnetje me zo aansprak... 'voortaan leef ik zoals ik wil'... Ik zou eraan kunnen toevoegen 'zonder de pijn en angst voor hun reacties daarop'. Ik zal ophouden de rode loper voor ze uit te rollen, mezelf er niet meer toe dwingen meer te verdragen dan geoorloofd voelt, want de rode loper bespuugden ze na afloop en mij schopten ze verrot... en ze hielden er niet mee op.... zo overtuigd dat alleen hun manier van leven en beleven de 'goede' en 'juiste' was. Waarom konden ze niet net zoveel respect opbrengen voor mijn levenswijze en beleven dan ik de hunne?
Er is nu geen 'vrije toegang meer'... evenmin zal mijn verdragen nog zover reiken... Binnen de minuut mogen ze hun afbraakwerken staken... Het is niet zo dat ik me vroeger willoos liet afslachten... neen... eerder was het de schok van de hardheid en vaak ook wreedheid die ik erin voelde die me verlamde, perplex deed verstijven... verstomd, niet in staat de gedachten helder te laten passeren en weerwerk te geven.
Ik doe er nu vaak het zwijgen toe, geef geen krimp, ook niet op de onderhuidse steken, ik laat het bij ze, ze kunnen het zelf uitzoeken. Ik wil er me niet meer door laten martelen, kwellen, kwetsen. Ik geef niet meer thuis. Het enige verweer bij die verbaal zeer sterk zijn en me onder tafel praten of door onrede die zo absurd is de mond gelijk weer snoeren. Is het dan niet beter dat ik meteen zwijg? Ik vind van wel.
Gevoelig als ik ben aan veranderingen... alsof ik in een soort meditatie zit met allerlei mij omringende geruststellende vertrouwde elementen. Door de andere computer werd mijn schrijfomgeving zowel om als op de computer overhoop gehaald. Ik kom daar, hoe ik ook wil, nooit zonder kleerscheuren uit. De angst ook met programma's van de vroegere computer de huidige computer te blokkeren maakt dat ik het niet eens durf proberen om die aan te passen. Ook toen ik al het geschrevene opsloeg, werd ik angstig dat er iets zou misgaan... toen er een blokje verscheen of ik de oude instellingen (of zoiets) wilde behouden, sloeg ik daar zowat door tilt... Dan moet je beslissen zonder te weten welke gevolgen het heeft. Tot nu blijf ik bang dat de gegevens al lijken ze opgeslagen niet uitgeprint of weergegeven zullen kunnen worden op het tijdstip dat ik ze nodig heb. Dat is dus telkens weer vertrouwen... in toestellen... terwijl het voor mijn gevoel meer op een Russische roulette lijkt... net als veel mensen dat werden voor mij... hoe het vertrouwen dat ik eeuwenlang in ze had, zo zwaar geschonden werd dat het voelt of ik nooit meer dat oude vertrouwen in ze zal kunnen hebben hoe ik ook zou willen.
En nu ga ik rommelen... eens kijken of ik de printer al op zijn plaats kan zetten, hem aan de computer aansluiten maar nog niet kan gebruiken omdat ik nog geen geschikte dominostekker heb.
Geen zin om naar buiten te gaan. Uitzonderlijk ga ik zo al een biertje of glaasje wijn drinken terwijl ik rommel... dat geeft alvast rust en ordent mijn gedachten... verdrijft de vermoeidheid... want het schrijven is mentaal en psychisch zwaar terwijl het tesamen ook helend werkt.
Straks hoop ik nog energie over te houden om hier nog eens een kijkje te komen nemen. Ik merk dat ik soms niet meer weet wat ik uren geleden uitvoerde... gelukkig vind ik haha min of meer bewijzen dat ik deed wat ik dacht niet gedaan te hebben... en dat ik niet deed wat ik al dacht volbracht te hebben... tjonge... soms word ik er bang van, maar ik stel me erna gerust dat het wel door de depressie zal komen, door de vervreemding die sinds de breuken verergerd is en zelfs in mindere mate zowat steeds aanwezig lijkt.
De ratelende computer is verwijderd... mijn printer geïnstalleerd. De leuke spulletjes die ik gisteren kocht in de kringloopwinkel kregen een plaatsje aan de muur of op de kast.... En voor dàt doel maakte ik de kast leeg en stofte grondig af... Tegelijkertijd voorzag ik mijn zieltogende kamerplantjes van water en stofte ik ook het tv-scherm af. En nu? Nu ben ik blij en kijk fier naar mijn vondsten... voor enkele eurootjes. Twee beeldjes zette ik op ons tv-tje. Drie heerlijke kunstwerkjes hing ik aan de muur. Ondertussen dronk ik verschillende biertjes, een Leffe Radieuze, een Hopus en een Kapittel... En ja.. ik loop nog steeds normaal, spreek normaal, functioneer zelfs beter.... Het avondmaal bereidde ik vanaf het tweede biertje en of het gesmaakt heeft! Gekookte aardappelen met verse hamburgers en drie uien. Gezond en goedkoop. De biertjes waren no-dig want wat ik nog niet vertelde, was dat ik inmiddels ook een telefoontje wat ik bezig ben te verwerken dat iemand mijn raad vroeg en hulp. Na alle 'slagen en verwondingen'... bezorgt dit me een emotionele radslag.
Af en toe ontvangt mijn psychiater verscheurde berichtjes. Ik ga ze hier niet neerschrijven... maar het is mijn zuivere manier van spreken.. vanuit de pijn, vanuit mijn gevoel. Ik kijk niet op naar mijn psychiater wellicht precies door de stoornis die soms geen stoornis lijkt maar een gave omdat je vaak los door het schouwtoneel, de hele komedie ziet, door de hele 'zo hoort het' manier van doen. Dat je niemand kàn vereren, noch BV's noch mensen als artsen of psychiaters... Je ziet iedereen als de mens die hij is... als niet meer en minder. Dat maakt sommige mensen woest en mij ongelukkig want puurheid, oprechtheid, zuiverheid, zijn mijn 'houvasten', niet het gewichtige, theatrale, arrogante, geveinsde.
Een vriendin van me, misschien is ze dat niet eens, nam steeds een houding aan als dat ze zich niet onderscheidden toch zag ze me vertoevend in bepaald gezelschap plots niet meer staan... En waarom werden de uitstapjes geannuleerd nadat bleek dat de anderen zo graag met me praatten? Opnieuw iemand die zichzelf wat op de mouw speldt? Ik kan ook niet vergeten hoe ze me op een keer venijnig aanviel met de woorden 'tegen jou moet je toch opletten wat je zegt, zeg' terwijl ik nooit zulke zaken tegen haar of iemand anders zou zeggen, niet eens denken. En alleen omdat ik ergens angstig om was geworden en dat bevroeg? Dus... ja... ik twijfel aan oprechtheid. Misscien niet eens onterecht. Ik huiver ook van zogenaamd goedhartige houdingen slechts ingegeven door een geloof en niet door een hart. Het is immers evenmin 'puur' of 'gemeend' dan. Het klinkt hard... maar alles wat niet oprecht is... is hard, oneindig hard. Het doet mensen vaak onrecht aan... ik heb het meer dan me lief was... zelf ervaren.
Het was één van die namiddagen dat ik uitrustte van mijn wekelijkse (soms maandelijks... hangt van mijn kunnen af) reisjes naar de grootstad na de therapie. Voor een dringend toiletbezoek heb ik een vast adresje. Daar neem ik dan een kop koffie. Een vertrouwde plek die ik al zoveel jaren ken dat ik me niet meer kan herinneren hoeveel jaren precies. Die namiddag stapte een vrouw binnen, ik vermoed dat zij ouder was dan ik maar zeker ben ik daar niet van. Ze zag er niet onverzorgd uit maar zeker ook niet chique... Ze bestelde. Er werd een indrukwekkend dessert gebracht en een glaasje bubbels. Normaal let ik niet zo op andere mensen... maar deze vrouw en het hele gebeuren trok op één of andere manier mijn aandacht. Ik weet het niet... maar ik dacht dat ze misschien jarig was... en dat op deze manier vierde. Het bleef me bezighouden en ik voelde pijn in de buurt van mijn hart omdat ik weet dat in deze zowat overbevolkte wereld nogal wat mensen eenzaam zijn, waar niet meer naar omgekeken wordt...
Of ik het wilde of niet... het telefoongesprek gooide opnieuw een en ander ondersteboven... om niet te zeggen dat ik me na afloop helemaal door elkaar geklutst voelde. Emoties als een grote voorhamer die er op los timmert. Gehavend kom je eruit maar op zulke vreemde manier.
Tot hiertoe durf ik het bericht dat ik erna verzond niet meer herlezen. Het liefst wiste ik het weg in een vermaledijde poging het te vergeten. Ik weet dat het niet zal lukken en dat ik na enkele dagen wanneer ik eindelijk weer moed vatte om het te lezen, me ga berouwen dat ik het wegwiste. Eigen schuld dikke bult... had ik maar geen bericht moeten sturen. Ik durf evenmin denken aan wat me gevraagd werd... ook dat geeft dubbele gevoelens... licht en zwaar, dag en nacht, uitkijken en tegen op zien... uit een vreemd soort angst. Ik laat het maar en probeer er niet veel aan te denken...
Rusten vandaag... het leven lijkt wel een reuze-mixer... die allerlei onderdelen mixt tot één brij, één soep... Probeer daar na afloop nog maar eens groenten in te ontdekken. Zucht. Nu zo voelt het even voor mij... : één soep... waar je hét wat hét dan ook mag zijn, niet meer uit kan halen. Na verloop van tijd... wordt het wel duidelijk... wat me dat gevoel geeft... Tot dan toe... ga ik rustig verder met wat ik bezig ben.
Dan doe je alles wat je vaak een fijn gevoel geeft ... maar nu... het donkere kwam terug... zomaar uit het niets... Nochtans was het fijn het wasgoed op de draad te hangen en erna ook nog anderhalf uur de wildernis te lijf te gaan. Ik ging niet over grenzen al ben ik moe... en toch... is het duistere in mij weergekeerd... Aardappeltjes werden gebakken, sla schoongemaakt en gespoeld, ook tomaten, look, mayonaise en tonijn... lekker, alles bio... Toch dat rotgevoel... diep down down down... Ik ga maar wat rusten... misschien dat het dan betert. Heb zelf geen zin om hier lang te vertoeven... niets lijkt me nog te kunnen schelen... alles laat me volstrekt koud... van de ene minuut op de andere. Leuk is anders. Misschien antwoord ik straks wel... en anders morgen.
51. Uitgeput...
