Wanneer je twee verschillende dromen droomt over het zelfde thema, dan wil dat wellicht iets betekenen... en ik weet wat het betekent... al ben ik er in de realiteit niet helemaal uit. Vaak wil ik hier vurig weg, andere keren vind ik het hier best. Ik herinner me amper nog details van de twee dromen, alleen dat het in de ene droom om een klein huisje ging waar ik blij mee was... Ik herinner me ook de angst die mijn hart leek samen te persen toen ik eraan dacht een verhuiswagen te moeten betalen om de spullen uit het oude huis te halen en of ik dat geld wel had. En of ik wel plaats had om mijn spullen te bergen. Ik moest ook uitzoeken wat ik nog wilde bijhouden en wat niet. Het is eigenlijk iets dat me in het dagelijkse leven ook bezighoudt... Het liefst wilde ik die klus alle dagen verrichten, die spullen sorteren die ik niet meer hoef. De realiteit beslit daar anders over. Mondjesmaat kan ik die karwei aan... en mondjesmaat werk ik er ook aan. Maar daardoor duurt het ook zoooo lang. Het ergste is dat wat ik wegsorteerde hier nog eeuwenlang blijft staan omdat zelfs de gratis ophaaldienst telefoneren een onoverkomelijke berg lijkt. Toch zal ik een keer moeten doorbijten.
Een avondje film, mijn dochter vroeg het me een week geleden. Zij had zaterdag in gedachten maar dat kon ik niet omdat ik er niet op voorzien was = minstens drie uren rusten voor we vertrekken om het avondje zonder pijn te doorstaan. Door het werken in de tuin zou dat niet lukken. Omdat ze ook graag ervoor een pitabroodje wou gaan smullen, werd het ook nog een glaasje wijn en een warme douche voor we op stap gingen. Het laatste deel van de film kreeg ik pijn in schouder, armen en benen maar al bij al is het goed gegaan. Ik werd niet misselijk en de hoofdpijn bleef uit. De uitputtingsverschijnselen bleven weg. We zagen tussen de bedrijven door ook nog een vriend en dat was een leuk intermezzo. Na het schrijven vanmorgen ben ik dus meteen gaan rusten, lezen, lezen, lezen. Nog voelde ik me moe... dat loste ik dus op met wijn en een warm bad. Nu nog enkele glaasjes Rijnwijn om te bekomen. Morgen wordt het ook een rustdag om al een reserve op te bouwen voor dinsdag wat een emotioneel belastende dag kan worden. Soms ben ik het moe met zoveel rekening te moeten houden, vaak zonder al iets bij voorbaat te voelen. Ik weet echter welke prijs ik moet betalen wanneer ik het een keer zonder rusten waag. Dan ben ik drie dagen lang ziek en tot niet eens koken in staat. Waar ik voordien al heel veel jaren tegen chronische depressies met suïcidedrang moest vechten, kwamen enkele jaren geleden er ook nog klachten van fibromyalgie en CVS bij. Het kan niet op. Moeten we nu blij zijn? Ik leerde roeien met de riemen die ik heb... en vaak droom ik dàt ik inderdaad die ene doos iedere dag zou kunnen sorteren. Door mijn situatie gaat zelfs dat niet. Het is eerder een uurtje om de zoveel weken. want niet alleen de vermoeidheid en pijn saboteren zelfs die kleine klusjes maar ook de veel akeliger klachten die rust vereisen en geen dwang als ik voel dat ik het niet kan maken. Het is alsof ik me moet laten meedrijven met de stroom en zeker niet vlugger moet proberen roeien of mezelf tot iets dwingen, zelf niet iets zo kleins als een doos sorteren. Ik haat het. Ik ken de gevolgen en wens die niemand toe.
Terwijl een espressootje gefabriceerd werd en ik wachtte tot ik het mengsel hoorde borrelen wat erop zou wijzen dat het zwarte zootje klaar voor gebruik was, schreef ik een blogje. Terwijl mijn kopje heerlijk geurend naast me staat te dampen, verdween het blogje dat ik schreef. Goed, dacht ik, dan maar moed bij elkaar geschraapt en toch vlug een nieuw fabriceren, want niet alleen de koffie borrelt maar ook woorden.
Ik voel me vreemd vandaag. Oorzaak onbekend. Zoals meestal weiger ik er meer aandacht aan te schenken dan nodig. Heb ik het daarom misschien intuïtief over een andere boeg gegooid en mijn dagindeling veranderd? Ook daar kan ik naar blijven gokken maar dat doe ik niet.
Opnieuw stort ik me op datgene waar ik mee bezig was voor ik dit blogje schreef. Straks kan ik jullie dan wel antwoorden.
Ik wil nog energie overhouden om die tafel eindelijk documentenvrij te maken... ik erger me eraan... ik wil die tafel leeg voor ik aan het sorteren begin. Neen... gezelschap kan ik daar niet bij gebruiken, ik ben namelijk niet in staat om én te luisteren naar gezelschap én me te concentreren. Muziek die vertrouwd is, volstaat.
Dat ik het vaak niet aankan om een klus te klaren heeft weinig te maken met 'geen zin', of moe, ik wil niets liever dan wat me stoort van spullen weg te sorteren. Het is door die schreeuw waardoor ik niet kan denken of slecht. Het maakt dat ik me tijdens en na het klussen nog meer van streek of donker voel. En dat is iets wat ik kan missen als de pest.
Sinds enkele jaren heb ik ontdekt dat het een soort alarmsignaal voor me is om te rusten, emotioneel en fysiek. Een alarmsignaal dat zich sinds enkele jaren niet meer laat negeren... iets wat ik vorige jaren deed... ik moest me immers verzetten, altijd vechten... Tot ik ergens brak... en per toeval ontdekte dat rusten hét milder maakt.
Je zal me nooit horen zeggen dat je zonder slag of stoot moet toegeven aan eender welk gevoel maar ik ben me gaan realiseren dat het mij momenteel méér, véél meer kwaad doet me te verzetten. Rusten, moet ik, en erna (soms pas na dagen) kan ik de klus aan... Ik voel als de klus geklaard is op zulke momenten voldoening... Als ik mijn gevoel negeer, is de klus op zich olie op het vuur... zuur in de wonde.... een ijzeren staaf te midden de weide tijdens hevig onweer met bliksems... tuurlijk slaat die in.
Ik zal nooit enige raad hieromtrent geven aan anderen... omdat ik weet hoe complex gevoelens kunnen zijn... hoe moeilijk om precies te zeggen wat is, hoe het voelt, wat kwaad doet en wat goed. En waarom dan wel en waarom dan niet. Ik kan alleen maar zelf ervaren, bij mezelf waar ik mee gebaat ben en waarmee niet. Door méér te vertrouwen op anderen dan op mezelf heb ik dat wat al zo zwaar was, jarenlang nog zwaarder gemaakt. Die fout maak ik niet meer....
Dat bedoel ik dat ik slechts kan proberen dàt te doen waar ik een zin voor voel, een soort van nood of goed gevoel. Dan geniet ik van het werken. Dan voel ik voldoening achteraf. Vandaag heb ik na bijna twee uur rusten, een beetje gesorteerd maar omdat het me blijkbaar opnieuw van streek maakte, stopte ik na een half uur, ging opnieuw rusten en vloog daarna naar de wildernis... (mijn tuin)... Die ging ik met een snoeimes te lijf. Ik nam me voor niet langer dan een uur te werken, werkte een uur en een kwartier. Kapot nu, moe, murw, suf, duf, K.0. mààr voldaan. Gossie wat vind ik het héérlijk dat het nu orkaanachtig waait en misschien gaat het straks ook regenen. Wel hoé harder hoe liever want de blaadjes van heg en struiken vielen af van droogte. En néén ik kan niet sproeien met de tuinslang, wil dat ook niet. Niet alleen om geen water nodeloos te verbruiken maar ook om mijn budget te sparen. Minimumuitkering, en als toemaatje, omdat ik tussen de mazen van het net val, mag ik zowel voor de watermaatschappij als de energievoorziening 520 euro terug dokken... ik zou ondanks mijn lage inkomen toch niet genieten van het sociale tarief of de vrijstelling voor sanering. Tsss... Mijn klacht naar talloze ombudsdiensten leverde slechts een 'kan die niets doen'... ??? Mensen die tussen de mazen van het net vallen, tellen niet in ons land. Ze worden behandeld als lastige vliegen. In plaats van mijn klacht ERNSTIG te nemen doen ze wat zovelen voor ze al doen, het probleem bij de ander leggen. Ook een minister die ik contacteerde en die wel drukdoend is met facebook, verwaardigde zich niet tot een antwoord op mijn vraag. Om terug te komen om mijn snoeiwerk... ik doe het allemaal handmatig... dat vergt weken en ook extra vermoeidheid en pijn... maar ik vind dàt alvast geen ramp wel dat ik ondanks mijn spaarzaamheid ook nu weer zal moeten dokken door mijn 'onbestaan'wat 'beschermde klanten' betreft. Ik moet nu een voor mij zéér belastende procedure starten... in de hoop dat ik in een statuut terecht komt dat me niet meer overlevert aan de willekeur, laksheid, onverschilligheid van instanties en overheid. Ik durf er niet meer aan denken en verdring het omdat anders de schreeuw zo erg wordt dat ik hem zou willen stoppen...
Na het snoeien... gelukkig redde mijn dochter me van mijn ongeweten langer werken omdat ze haar sleutel vergat en me vanuit de overzijde van de tuin riep, ben ik aan het koken geslagen. Ik vroeg dit keer wél de hulp van mijn dochter bij het aardappelen schillen. Terwijl bereidde ik een lekker slaatje met look en braadde de burgers met een ui erbij.
Een halve fles wijn soldaat gemaakt... Rijn of Moesel, dat moet ik nog eens nakijken... dat ze lekker smaakte, hoef ik niet te vertellen.
Ben doodop maar ik heb het er heelhuids van afgebracht ja toch? En nu maar hopen dat ik morgen nog naar mijn dochter en haar dochtertje kan... Heel vreemd, het vervult me ondertussen met angst en als er geen angst is onverschilligheid. Wellicht betert het morgen als ik mijn dochter weerzie en zij het kleine ukje weer in mijn armen legt.
Ik sliep beter dan andere nachten, werd wakker zonder het donkere, drijfzandachtige, kraterachtige gevoel, zonder het zware, scherpe rotsblok dat me al bij het eerste ontwaken verbrijzelt, vermorzelt, verplettert. Het was nog donker... dat komt door de regen wellicht. Eenmaal in de keuken en woonkamer, gooide ik een aantal ramen open en ademde de frisse lucht diep in... en keek tevreden naar het deel van de wildernis dat iets minder wildernis is. De regen kan nu opnieuw beter aan de wortels en niet tegengehouden wordt door teveel takken. De melk is op... waar ik vroeger geen koffie zonder melk lustte, vind ik het nu niet erg meer. Wanneer ik aan straks denk, komt het donkere weer... alsof twee kanten uit elkaar trekken, verwarring en pijn. Ik moet me rustig houden en proberen het op me af te laten komen. Ik ben ergens bang om maar weet niet waarom. En in feite wil ik het ook niet weten. Misschien staat de vorige keer nog te diep in mijn gevoel gegrift? Want uit mijn geheugen wiste ik het iedere keer weer.
Voor ik begeef nog een kort blogje... Heb eerst alle antwoordjes verstuurd wat al vlug een dik half uur in beslag nam. Mijn dochter was ook online... en nu ben ik bekaf. Het was een ingrijpende namiddag... allerlei goeds... maar ook nieuws dat opnieuw een donker gordijn voor de zon schoof. Goed dat ik er morgen met de psych over praten kan. Kijk... alleen door het even aan te raken door het te schrijven, voel ik dat gevoel... dat lijkt op iets dat je bij de benen onder de grond wil trekken. Ik ben moe... op zovele vlakken... houd me voor dat ik moet vertrouwen... en loslaten... en omhelzen wat op me afkomt... Ik ga nu rusten... emotioneel en fysiek murw.
Ik weet het even niet meer en ik wens ook geen moeite te doen om het wel te weten... omdat ik uit ervaring weet, dat ik na het denken, piekeren, analyseren nog geen millimeter verder zal zijn. Afwachten, is beter. Op een keer komt het in zijn volle omvang voor me staan en kan ik er niet meer naast zien. Ik vermoed dat het te maken heeft met het nieuws dat ik gisteren kreeg en dat een gevoel gaf van 'alweer wordt de blijheid en het hoopvolle, voorzichtige kijken naar de toekomst in een haal weggemaaid. Heel veel gevoelens volgden... Het heeft niet alleen te maken met de stil en voorzichtig groeiende hoop die in één keer weggemaaid wordt maar ook met het weten wat er daarbuiten nog meer gebeurt wat me een nogal vreemd gevoel van een 'déja vu' geeft... Er zijn verschillende gevoelens, verwarrende want soms tegengesteld aan mekaar. Enerzijds de gedachte dat zij een beter leven kunnen krijgen door die stap, een soort droom kunnen verwezenlijken, anderzijds een soort van afscheid en loslaten. Dan de pijn door het besef dat ik het minst in de mogelijkheid zal verkeren om het contact in stand te houden door beperkte financiële middelen en ook praktisch door het ontbreken van vervoer om nog maar te zwijgen van de beperkingen door gezondheidsproblemen. Ik wil daar niets over zeggen tegen ze omdat ik voelde dat het haar zo al moeilijk genoeg valt. Ik wens haar niet te belasten met mijn angst, met dat gevoel dat er een haal in het toch weer hoopvoller toekomstbeeld werd gegeven. Ik wil hun toekomst niet in de weg staan. Ik heb het er wel moeilijk mee. Het gaat door mijn hoofd dat het leven je heus niet ontziet omdat je al zoveel verloor. Het tegendeel lijkt eerder zo.
Vlugger dan normaal moet ik opnieuw een volledige wasbeurt, haardos inclusief om tot rust te komen... om dat gevoel van verscheurdheid en de schreeuw die niet wil zwijgen, te milderen. En muziek op mijn oren... om hét weg te duwen. Natuurlijk is het nieuws dat ik gisteren ontving niet het enige wat me van streek maakt... maar ook dat ik foto's zag van mijn zoons en hun vriendin en de kleinkindjes die ik zo lang niet meer zag. Ik voel vandaag geen verdriet, ben veranderd. Soms heb ik het gevoel dat ik me niet meer kan oprichten, dat ik me er niet meer kan bovenuit tillen. Het moet. En nu stop ik dit blogje... straks gaat het wellicht beter.
Een schreeuw in de leegte, galmt... en ik klamp... me vast... aan al wat houvast bieden kan... Het dringt meer en meer door... en dat komt niet goed uit. Mijn gedachten hebben geen knop maar toch draai ik ze uit. Morgen gaan mijn jongste en ik ervoor zorgen dat we elders waar we ons altijd fijn voelen weer moed putten. Met een beetje geluk kunnen we ook even bij een fijne vriend vertoeven. Mijn psychiater heb ik het nieuws verteld... en ik meende dat hij de draagwijdte er van begreep... wat het voor mij betekent.
Ik wil er niet meer over denken. Het lijkt wel of ik van de ene zijde naar de andere geslingerd word. Alle pijn komt terug boven... door het nieuws... door de hoop die verbrijzeld lijkt voor ze verder kon groeien.
Ik kookte vandaag tagliatelli in water met zout en pili pili. Ik stoofde prei met gehakt en kruidde dat eveneens met pili pili en zout... erna voegde ik er room bij en kruidde royaal met peper uit de pepermolen... en die pepermolen doet me opnieuw denken aan de zoon die me verwierp. Moet het werkelijk zo in het leven? En wààrom? Omdat ik in de weg stond?Voor zijn echtgenote? En wààrom stond ik in de weg? Omdat de band mooi en goed was? Nochtans droeg ik haar net zo in mijn hart... Soms komt de gedachte bij me op... of al die pijn... die vreselijke pijn... nodig was... wat een prijs... die je betaalt... en waarvoor? Wordt iemand werkelijk gelukkiger door zulke wreedheden?
Ik ga rusten. Hoop dat ik morgen terug als nieuw hier op het scherm verschijn... of althans iets 'nieuwer'... pfff... Ik breng van die heerlijke koffie mee... en als ik kon liet ik het hier op internet ruiken... daar word je als koffiegek beslist high van.
Vrolijke afsluiting hé... maar de pijn in mijn hart wordt er jammer genoeg niet minder van.
Ik vind het fijn af en toe laat op te blijven... zo slaap ik ook langer en hoef ik op vrije dagen niet vroeg in de ochtend te gaan lezen om mijn dochter niet wakker te maken. Ik bekeek een serie (iets van Sea patrol of zo) ... fijn spannend maar niet te eng of geweldadig (daar kan ik niet tegen)(van zone stad en code 37 mag er niet eens één beeld verschijnen of ik huiver van afgrijzen en voel me naar... zo vlug als ik maar kan zoeff ik naar een andere zender maar het gaat vaak niet vlug genoeg.) Ik heb ook mijn lievelingsprogramma bekeken, de babyfluisteraar, daar hou ik erg van... misschien omdat ik niet zozeer op die manier gedachten kan lezen maar toch veel aanvoel... en dus werkelijk kan genieten van al die zaken die daar aan bod komen, fijn ook hoe die man door zijn talent de ouders en vooral kindjes kan helpen.... Het doet mij deugd het te volgen, het voelt zeer positief. Tijd om hier op te houden, lang hou ik het s'avonds niet meer achter de computer vol, word dan heel vlug misselijk. Toch ben ik blij nog even hier toch een lichter babbeltje te hebben kunnen slaan. En nu... lichtjes uit, computer af... en neen... nog niet meteen slapen, dat lukt me zelfs zo laat pas na enkele bladzijden lezen. Slaapwel iedereen.
Vandaag een namiddaguitstap gemaakt. Ik kan niet vertellen of het leuk was, ik voelde het niet, voel het nog steeds niet. Alsof alles zich buiten mij afspeelt en ik er geen deel aan neem. Het enige dat ik er van kan vertellen is dat de leegte nog steeds leeg voelt maar een andere leegte is... alsof de wanden bekleed werden met een andere materie die het galmen anders deed klinken...
We zijn ondertussen al enkele uren thuis. Ik was echter niet in staat zoals ik wou om meteen wat te vertellen aan de computer. Doodop. Na bijna vier uren platte rust, kan het net nog even voor ik ga slapen. Morgen kom ik jullie dan allemaal bezoeken. Slaapwel.
Het is heel vreemd het gevoel wel allerlei te willen doen terwijl de bijbehorende 'beleving' uitblijft. Dat ik ondanks de immense onverschilligheid toch allerlei wil doen, heeft te maken met de hoop de krater, het donkere in mij, het zinloze opnieuw te kunnen verdrijven. Dingen doen in de hoop me weer beter te voelen, dat het gevoelloze, afwezige, comateuze gevoel weer verdwijnt. Ik besef dat het net het omgekeerde effect kan hebben. Pure ervaring... Beter enkele dagen thuis blijven, in stilte, alleen... en me hier bezighouden of rusten... maar het blijft wel moeilijk. Je ontzien terwijl je net wil voelen, beleven.
Vandaag stel ik me de taak de tafel helemaal documentenvrij te maken. Het gaat door me heen dat ik het me al vaker voornam. Vandaag wil ik het volbrengen omdat ik de nodige formulieren bij elkaar moet zoeken om een belastingbrief te laten invullen.
Waarom weet ik niet, maar vandaag tracht ik naar de therapie. Soms is het net andersom en kijk ik er absoluut niet naar uit. Het laat me vaak Syberisch koud, maakt het me weinig of niets nog uit. Ik werd een leeg roeibootje waarbij de roeispanen overboord werden geslagen. Het dobbert zonder te weten voor hoelang, zonder te weten waar het uit zal komen... of naar de diepte zal gezogen worden. Soms peddel ik nog met mijn armen in het water maar in een oceaan is dat bijna belachelijk. Dat zie ik zelfs in... Zo gaat het al enkele jaren... na roeien voor hun en mijn leven tot enkele van ze mij overboord duwden. De schok daarvan is zo groot dat ik verwezen en zonder roeispanen drijf zonder te weten waar ik uitkom.
Voor ik begin aan de berg paperassen op mijn tafel nog een kort blogje. In momenten tussen de werkzaamheden door voel ik de pijn in me, verdriet en ontreddering waarvan ik denk dat het opgesloten zit in een blok graniet.
Vorige week zei ik tegen mijn psychiater dat hij en andere hulpverleners en artsen niet alles weten. Hij beaamde dat. Echter op een dag als vandaag denk ik dat hij zowat niets weet... zoveel is er ongeweten en ongekend, zoveel is mysterie en blijft dat, niet omdat ik het zo wil maar omdat ik er zelf niet bijkan. Voor hem is het nog meer gissen (maar ik geloof niet dat hij zich daarin uitslooft) Ze noemen het wetenschap... het is geen wetenschap maar gokken-schap... De wetenschappen van het gissen wat een patiënt bedoelt, zonder te weten dat het wel eens heel erg kan verschillen. Groot gevaar wanneer feedback ontbreekt en de psychiater in kwestie zijn gegis voor weten aanneemt. Soms wordt alles daardoor nog belachelijker dan het al is.
Wat een vreemde blog met vreemde gedachten. Misschien omdat ik me erg vreemd voel.
Soms lukt het te huilen en geeft het opluchting, andere keren vergroot het gevoel van wanhoop. Nu huil ik niet. Ik ga aan de slag... hooien in al die papieren, sorteren... met muziek om rustig te voelen... en een glaasje Rijnwijn. Het voerde me gisteren terug naar mijn jeugd en mijn vader.
Zo lastig heb ik me in geen tijden meer gevoeld. Geïrriteerd door alles en nog meer. Heel erg vermoeid. Tot ik rust nam... en me opnieuw afvroeg waarom ik me tegen die vermoeidheid blijf te verzetten. Het werkt door op mijn hele gestel. Over grenzen gaan deed ik al genoeg. De prijs die ik daarvoor betaalde en nog steeds betaal, ligt toch al hoog zonder dat ik er nog een schepje bovenop moet doen. Tijd om rust te nemen. Ons avondmaal is verorberd, we hebben samen nog even genoten van de warme wind en wat schaduw op ons terras. Ik wil nog zoveel verrichten... maar maak het alleen erger door nu niet te gaan rusten.
Het rusten gedurende uren van de avond heeft me goed gedaan. Ik denk aan niets anders dan het 'nu'. Zo niet dan slaat de paniek toe. Nooit had ik gedacht dat ik hiertoe in staat was, mijn denken als het ware opsluiten in een kleine ruimte in mijn hoofd waar het niet uit mag. Het lijkt op een kleine piste voor een kermispaardje uit mijn kindertijd. Ik wil het niet verder laten lopen dan de omheining tot het veilig is... en het in de weide kan springen en draven, vrij... Het denken sturen en afleiden alsof je hoofd een machine is vol knopjes en banen, je stuurt en haalt terug, en houdt de gedachten dicht bij je en ver van 'hét'. Jammer dat ik op dit uur mezelf niet durf afsluiten van het geluid. Alsof er een moordenaar achter me kan staan als ik dat doe. Het gesuis van de computer maakt me moe. Maar de angst als ik oordopjes insteek, is groter... Op dit uur moet ik kunnen horen... zo niet dan voel ik me bedreigd... en voel ik haast de klauwen om mijn hals. Dat zijn zaken waar ik zelden over praat, zo gewend ben ik het om mijn leven lang tegen zoveel van zulke zaken te vechten. Ironisch dus dat ik toen ik eenmaal enkele van die zaken bekende door mensen werd afgewezen, veroordeeld en bespot.
De hele resem programma's uitgekeken... vooral de dansfilm vond ik heerlijk. Niet dat er zo goed geacteerd werd maar ik ben verzot op het dansen. Alsof het heerlijke vitaminedrank of voedsel is. In deze film was het breakdance maar om het even welke stijl van dansen, als ze het gevoel geven dat ze vanuit hun kern, hun eigen gevoel dansen, geniet ik ervan... Zo zien we graag 'so you think you can dance'. Ook ballet, modern of klassiek vind ik zalig om te zien. Voor mij is het zoals mooie, ingrijpende muziek. Jammer dat ballet zo duur is. Slaapwel.
Mijn emoties schijnen nog meer afgevlakt. Ik ging mee met een van mijn kinderen want er was geen geld meer om mee te geven wanneer ze inkopen voor me doen. Dus moest ik mee om geld uit de muur te vissen.
Het was goed om nog eens als een Spanjaard buiten te kuieren, heel langzaam, om niet meteen in het zweet te zwemmen. Ondertussen inkopen gedaan. Heb nog eens asperges mee, die heb ik in geen tijden meer klaargemaakt, (ik spreek van jaren, en zelfs decennia ) Had er zo'n vreselijke zin in... hoop dat ik ze bij het koken niet verknoei.
Om mezelf af te schermen van bekenden, zette ik mijn zonnebril op... dat hielp want ik voel me nog steeds rustig en niet van streek.
Gestoord of niet, maar ik voel me eindelijk weer wat beter... Wat heb ik gedaan? Wafels gebakken in een gloeiheet klein keukentje... Had er zin in... 12 wafels wachten nu om opgegeten te worden. Je kan ze bewaren... Het zijn minutewafels (recept uit een tijdschrift van de jaren stillekes) Het ijzer toverde niet alleen het deeg tot wafels maar ik voelde me niet meer leeg... eerder haha vloeistof. Om af te reageren heb ik daarna een doef doef plaat opgezet... en heb daar heerlijk op gedanst. (wie ziet het hé?) Voor ik in een depressie (de zoveelste) donderde, uitte ik me vooral door het dansen... louter vanuit mijn gevoel, geen jota gevend om wat de anderen wel zouden kunnen denken. Ook nu stond ik hier in mijn eentje te 'geven' zoals de jongeren het zouden noemen. Fijn afgereageerd... Ik moet alleen zien dat ik straks nog energie overhoud voor het schillen en koken van de aardappelen, het bereiden van de bechamelsaus, het bakken van hamburgers... Ondertussen kreeg ik berichtjes van een ex-schoonzusje die hetzelfde meemaakt vandaag als ik anderhalf jaar geleden... toen ik niet gewenst was op het huwelijk van een van mijn kinderen door 'stookolie' (sorry... maar cynisme maakt de pijn soms milder). Door haar berichtjes kwam de oude pijn bij mij ook boven... terwijl ik verdomd goed weet wat zij vandaag doormaakt. Gelukkig is zij woedend... ik was toen alleen verscheurd en ziek van ellende.
Wanneer je wafeltjes bakt en erna ook nog eens een avondmaal bereidt... tja dan kunnen er ongelukken gebeuren... vooral wanneer je bijna uit je kleding schuift van de hitte en het zweten. Boven dat hete kookvuur koken, braden, sausje maken, na het gloeiende wafelijzer... was wellicht van het goede teveel. Tijdens het bereiden van wafeldeeg, kliederde ik mijn rode blouse onder de bloem, erna deeg... en toen ik dan eindelijk de aardappelen kon uitscheppen, schoof de nog hete pan met burgers van het vuur (goedkoop vuur waar de pannen en potten zo afschuiven)... Ik kon nog net uitwijken of ik had de hele zooi over me heen gekregen. Toch zal ik straks wat fris aantrekken... want gekliederd heb ik. De keukenvloer moest ik daardoor twee maal een beurt te geven Alles smaakte ... (de burgers vielen gelukkig niet op de grond... maar de braadsaus wel, er was echter nog genoeg bechamelsaus over... )
Al die dromen (geen nachtmerries) waarvan ik me slechts vaag nog fracties herinner maar die me bij het ontwaken niet bepaald een goed gevoel geven, ik ben er vanaf, ik ben namelijk wakker...
Vannacht kwam ik slechts heel moeilijk in slaap. Ik las geloof ik ongeveer 20 bladzijden. Kwam ik zo slecht in slaap doordat ik een tamelijk straffe film zag?
Vanmorgen bij het eerste ontwaken (er volgden nog drie andere... ) floepten allerlei gedachten in mijn slaperig denkstelsel. Die geef ik een fikse duw zodat paniek en nare gedachten geen kans krijgen me te overrompelen. Ik ben immers nog niet zo alert in slaperige toestand.
We stonden vrij laat op... om toch min of meer uitgerust te zijn. En ik voel me ook uitgerust en vrij van angsten al zitten ze dicht op mijn huid klaar om me te bespringen in een onbewaakt ogenblik.
Wanneer het gevoel er is overspoeld te worden, verdoofd, weggeslagen, is dat een signaal dat grenzen genaderd of reeds overschreden zijn. Ik vind het bijzonder moeilijk om naar die grenzen te luisteren terwijl ik besef dat wanneer ik ze negeer ik nog erger vervreemd en de psychische pijn toeneemt, de nare gedachten als een overstroomde rivier blijven inbeuken op mijn vesting.
Het is moeilijk omdat ik bepaalde zaken van mezelf niet kan aanvaarden of toch heel moeilijk... Wat ik wens en wat haalbaar is, ligt voortdurend in strijd met mekaar. Vooral omdat wat ik wens zo belachelijk niets is in mijn eigen ogen. Wat voor velen 'normaal' is, is het voor mij jammer genoeg niet en daar verzet ik me tegen. Ik kan het niet verdragen of aanvaarden dat ik bepaalde zaken niet kan.
Ik ben ook bang, moet ik toegeven voor de reacties van betrokkenen als ik het laat weten, bang voor onbegrip en veroordelingen (en niet zonder reden), bang ook om ze te kwetsen terwijl het niet zo zou moeten zijn dat ze gekwetst zijn... Het zou immers vreemd dat ze je kwalijk nemen dat je maar één been hebt, net zo vreemd is het dat ze je kwalijk nemen dat je op psychisch vlak een handicap hebt. Nog pijnlijker is het wanneer je er zo goed mogelijk mee omgaat maar ze aan dat feit voorbijgaan, ze willen je met twee benen en daarmee basta... precies zo willen ze je zonder die psychische handicap... en daarmee uit.
Natuurlijk maakt precies dat soort onbegrip het beangstigend en bedreigend mensen te ontmoeten, het is in dat licht bijna logisch dat ik liever alleen op stap ga en nergens op bezoek wil, met amper iemand wil omgaan behalve met die mensen die me naar waarde weten te schatten en me mogen om wie en hoe ik ben, waar ik me met andere woorden 'veilig en aanvaard' kan voelen...
Ik heb die beperking alle voorbije jaren genegeerd... met de gevolgen van dien. Dan dacht ik dat ik 'het' allemaal verwerkt had, de beperkingen incluis. Ik ben nog steeds zeer angstig, merk ik nu, om die grenzen te trekken, om voor mezelf te zorgen... angstig voor het onbegrip, angstig voor de verwijten, voor hun insinuaties dat ik me aanstel, aandacht wil trekken en meer van die wrede oordelen. Omdat wat zulke reacties met me doen een angstaanjagende grote en vernietigende impact op me hebben. Al heb ik in al die jaren geprobeerd die impact af te zwakken..., tevergeefs. Het enige wat me rest is me afsluiten voor die bepaalde risico's door de mensen die ze hanteren te vermijden...zo goed mogelijk.
In die zin is het bijzonder moeilijk mee te draaien in een maatschappij die bol staat van sociale en andere wetten, wetten die je omgeving dicteert, afgekeken van hun eigen manier van leven. Wee je gebeente en je hart als je daar niet aan mee kan doen... dan volgt een slachtpartij... ze slaan je psychisch verrot en weten niet... nooit van ophouden.
Het schrijven van dit blogje deed pijn... door de confrontatie van wat is.
Een vreemde avond. Een vreemde nacht. Veel indrukken. Het leek wel of ik de rol speelde van Lore zoals ze ooit was. En toen ik die rol niet meer kon spelen, omdat ik te moe was, volkomen overrompeld door indrukken, liep ik blijkbaar weg zonder groeten, zei mijn jongste. Ik kon het me niet herinneren. Ik begreep zelf niet hoe het kwam dat ik plots verdween en waarom. Alsof iemand een gum neemt en een deel van mijn beleven weggumt. Tijdens de avond was ik lang vrij gespannen. En dan die massale toevloed indrukken. Misschien daardoor dat ik van vermoeidheid, van de indrukken die op me inbeukten, niet meer 'normaal' kon doen? Ik kan het niet eens beoordelen omdat ik het niet weet, niet begrijp. Later op de avond wilde ik nog iemand bedanken via internet maar kreeg verschillende berichtjes waarvan één alarmerend... en confronterend tegelijk. Ik ben nu opnieuw stil van binnen en van buiten. Dat er ook een berichtje kwam dat eerder hoopgevend was.. maakt de boel er niet lichter door... Ik schreef het al... om mezelf bij elkaar te kunnen houden, niet zo erg te vervreemden heb ik het alleen zijn en de vacume ruimte nodig op gezette tijden... de ruimte waar bijna niets kan gebeuren, waar ik niet hoef te reageren op telefoon of deurbel, waar ik mezelf kan afsluiten van mensen. Soms lijk ik wel uit een wasmachinetrommel te komen... volkomen door elkaar geklutst... welke zeep ze echter gebruikten, weet ik niet... maar waar ik van gezuiverd wil worden, dat lukt maar niet. Slaapwel.
Erg moe na een nacht van maar amper drie slapen. Ik kwam maar niet in slaap... en het boek was ondertussen uit... dus nog langer lezen, kon ik niet. Ik begreep er niets van... klaarwakker... en toch moe. Dronk ik te laat in de namiddag een kop espresso? Neen, niet zo laat. Bovendien hoe zat het dan met die andere dag toen ik tijdens de avonduren een kop espresso dronk en ultra sterke nog wel. Desondanks kwam ik met het grootste gemak in slaap.
Meestal wanneer er slapeloze uren zijn, durf ik niet op mijn uurwerk te kijken omdat de paniek dan komt opdagen. Gisteren door de klaar-wakker-heid had ik zoiets van 'wat kan ik verliezen door te kijken op mijn uurwerk... ik moet toch wat innemen om niet de hele nacht wakker te blijven' dus keek ik... bijna vier uur... Het leek me nodig om dan toch maar mijn anti-depressiva te nemen al was het alleen om in slaap te komen, zo niet dan was ik vast een heel wrak vandaag... nu ben ik er een half...
Gelukkig bleef ons hondje stil... ik nam een halfje medicatie met een halve kop melk en voor ik terug naar bed ging, haalde ik de eerste beste stripboek uit de kast, het bleek een 'Jommeke' te zijn haha... die las ik helemaal uit... en daarna ben ik uiteindelijk ergens in slaap geraakt. Oefff... heb ik toch ten minste drie uurtjes geslapen.
Stil overdenk ik de dag... Ik vertrok rond de middag en ben een uur geleden thuisgekomen. Stil... voel ik de hoop... stil de tranen van dankbaarheid... verdriet, pijn, angst... zoveel gevoelens... om deze dag... zo rustig... maar toch zo speciaal... Heel voorzichtig laat ik het kleine sprankeltje hoop toe... en duw de rest opzij... Blij dat mijn dochter blij was... en dat zij dat ook liet blijken... wist niet dat wonden die helen ook pijn kunnen doen... pijn van angst en ongeloof... angst dat dit me opnieuw ontnomen zal worden. Stil spreek ik woorden en duw het onrecht waar het hoort... bij die me onrechtvaardiger, lelijker en wreder behandelden dan wie ook... Weet niet of ik ze het ooit vergeven kan... Maar daar wil ik nu niet aan denken... ik denk aan de drie meisjes die me zeer nauw aan het hart liggen... en die mijn hart geen van allen vertrappelen... vermorzelen... vermalen. Wat ben ik moe... ik ga rusten... heb zoveel te verwerken... zoveel. Zal morgen antwoorden en jullie bezoeken.... liefs van mij
Bijgeslapen want hoefde niet vroeg op vandaag. Dat is goed want weinig slaap werkt op mijn gemoed en geeft nog meer bijzonder nare gedachten en gevoelens.
Het deed deugd om met ons hondje even buiten te gaan, lucht en frisheid want het benauwde weer, geloof het of niet, werkt ook niet bepaald mee om me beter te voelen.
Verder vond ik het fijn om met mijn oudste en hun kleintje op boodschappentocht te gaan. Ik help zo graag op mijn manier, in de mate dat ik het kan, kleine dingen die toch een verschil kunnen maken, het voelt als een feest. Wat doet het me deugd wat nu gebeurt... aan de toekomst moet ik niet denken, zeker niet piekeren of in de angst schieten... maar de uitspraak van mijn oudste in gedachten houden 'zo ver is het nog niet hé mama'... Dat stelde me gerust, gaf me moed en vertrouwen... Niet doemdenken Lore, zei ik tot mezelf, vertrouw op de toekomst en dat het niet altijd slecht moet aflopen...
Ondertussen probeer ik me open te stellen voor het nu, voor al die mooie momenten die ik genoot gisteren... Ik probeer stil te zijn in mezelf, de angst opzij te zetten, de nervositeit en het geluid van de drukte van het leven weg te houden en het negatieve, de vernietigende van boodschappen of woorden van anderen. Zoals de beweringen van mijn jongste zoon... die hij bij zijn zus (en andere broer) probeert in te planten omdat hij meent dat ik ze niet kan weerleggen? Nu ik weerlegde ze heel rustig door ook dan bij mezelf te blijven. Ik laat niet meer toe dat er leugens worden verkondigd om anderen tegen me op te zetten. Hij probeerde het ooit enkele keren bij mijn jongste ... zonder resultaat... zij laat zich evenmin manipuleren en ziet scherp achter kromme facades... Toch voelde dat even als een donker massa die het lichtere vermorzelen wou... echter door mijn rustige weerlegging, voelde het milder.
Ik zal verder stil genieten van het fijne samenzijn met mijn oudste dochter... en rustig werd ik door het kleintje dat tegen me aan in slaap viel. Die momenten koester ik. Het was zo'n vredige, gewoon goede dag, een dag om het leven te omhelzen... maar het leven leek mij te omhelzen... zo goed voelde het. Het betekent zoveel voor me dat de relatie met mijn oudste goed is. Ik denk dat zij en ik nu bouwen aan een vertrouwen... dat er misschien nooit echt (kon) zijn... door allerlei omstandigheden en wederzijdse kwetsbaarheid. Dat ik nu voor het eerst ook veelvuldig contact heb met één van mijn kleinkindjes is nog een extra geschenk. Zodra ik zoiets schrijf, slaat de angst me opnieuw om het hart... maar ik mag het niet toelaten... bij mezelf blijven, vertrouwen op mezelf en op ze... dan kan zelfs àls er wat mis gaat, het geen afbreuk doen aan het nu.
Opnieuw sliep het kleintje dicht bij mijn hart... opnieuw een rustige namiddag samen met dit keer mijn twee dochters en kleinkindje. Ik ben nu ontzettend moe en weet niet meer hoe ik het heb. Hoe fijn ik het ook vond, door deze twee namiddagen zit ik aan mijn limiet. Het klinkt belachelijk als je weet dat ik de hele namiddag in een gemakkelijke zetel zat, een kussen achter mijn rug... Ik haat het... maar het is niet anders. Wanneer ik voel dat mijn dochter het fijn vindt niet de hele dag alleen te zijn, door zijn werk is haar vriend soms laat thuis, als ze door mijn aanwezigheid even wat meer ruimte krijgt om rustig te eten, even wat anders te doen dan de zorg voor haar kleintje, dan gaat mijn hart daar helemaal naar uit... dan kom ik heel graag en wil ik even vergeten dat ik het daarna vaak moet bekopen. Ze is zo in de weer met haar kleine ukje, zo zorgzaam en vol aandacht dat het niet eens verwonderlijk is dat ze zo moe is. En als ik dat voor haar even iets lichter kan maken, dan doe ik dat met heel mijn hart. Maar nu ben ik op. Enkele dagen rust nemen, zowel emotioneel als fysisch is zeker geen luxe... Ik zou nu zelf kunnen huilen van het gevoel overspoeld te zijn en doodmoe. Ik weiger er verder aan te denken en er aandacht aan te schenken. Voel me helemaal van de wereld.
Het is een tijd geleden dat ik nog zoveel dromen na elkaar droomde, geen nachtmerries maar wel vijf verschillende dromen na elkaar. Van één herinner ik me slechts enkele details... . Een opslagruimte. Vol boeken. Het was er niet eens stoffig of vochtig, en het geheel oogde aantrekkelijk. Er waren ook van die houten poorten die niet eens netjes afsloten maar grote kieren hadden die het licht doorlieten. Bizar hoor, zo'n droom. Misschien omdat ik van boeken houd?
Verder was het vanmorgen weer de zware kater na een prettig, fijne dag. Niet door drank hoor maar ik noem het zo omdat het heel vaak gebeurd na een fijne dag of dagen. Misschien moet ik het een emotionele kater noemen om verwarring uit te sluiten? Het is een soort weerslag na een fijne dag die eens zoveel donkerte geeft dan zonder die fijne dagen. Goed dat ik het weet en het een plaats gaf in mijn leven, erop voorbereid ben daardoor... maar leuk is anders.
Bijna op het einde van de namiddag zei mijn dochter plots 'je doet zo raar mama'... Ik kan wel huilen want ik weet niet hoe raar ik dan wel deed en wat er wel zo raar kon zijn. Ik voel me raar en vreemd... Kan ik dat alleen verbergen door stil te zijn en te zwijgen... ik moet me daar nog meer op toeleggen, stil zijn en zwijgen... daar waar mijn 'zijn' niet wordt begrepen en aanvaard. Wat niet eens moedwil is maar onvermogen. Maar toch voel ik van binnen... hoe het huilt... om te weten... dat mezelf nog altijd een stuk moet verbergen... Uit angst om niet opnieuw uitgewist te worden... of erger nog vergooid? Ik moet opnieuw vertrouwen krijgen in mensen en mijn omgeving..
Een belachelijk iets... een samenloop van bespottelijke futiliteiten... en erna kwam ik opnieuw de woonkamer in met de schreeuw immens hard in mij, de onrust als een vulkaan die me zo erg deed trillen bovendien.
Ik stortte me op dat wat me tot rust brengt en probeer het van me af te schrijven. Echter ditmaal vlamden gedachten en geschreeuw langs alle zijden mijn brein en hele wezen binnen... ik kreeg de gedachten niet gekanaliseerd, zelfs niet met de muziek via mijn oren in mijn brein. Tot slot nam ik het zelfgemaakte brouwsel door mijn schoonzoon, een sterke likeur en dronk daar twee piepkleine glaasjes van. Eindelijk kon ik schrijven zonder dat mijn brein overspoeld werd door zoveel onheilspellende en bedreigende gedachten en spinsels. Ik voel me opnieuw in staat me voor te bereiden op het bezoek aan mijn psychiater. Het was immers een uur geleden zo erg dat ik mezelf bijna niet in staat achtte me naar de sessie te begeven. Mijn leven moet opgesloten worden in een glazen bokaal met onbreekbaar dik glas en een stolp die je er niet zomaar afkrijgt... In het andere geval dan schreeuw en schreeuw ik het uit... in stilte... Ja, dat lijkt gek... maar het is niet gek... alleen maar ontzettend pijnlijk. Ik ben niet dom, niet gestoord in de zin van sommige niet gestoorde mensen die menen dat zij weten waar de grens ligt. Hebben ze er al ooit over nagedacht dat bepaalde houdingen, zoals bekrompenheid en enggeestigheid OOK gestoord is als je enige logica volgt?
Een gruwelijke dag... spanning... verscheuring... Iemand uit de buurt hielp me... een andere persoon wrong zich ertussen. Vervolgens de sessie waar ik voor het eerst wel veel tranen huilde. Lore was, geloof ik, bezig te begeven. Na de sessie wilde ik naar een vriendin die haar partner verloor en eveneens een vriend was van mij. Emotioneel was het zwaar... het delen van pijn en verdriet, het intens meevoelen met haar. Kom ik thuis, nog emotioneel ondersteboven... een telefoonoproep... van een tante die verdomme verdomme verdomme nog aan toe... na twee jaar niet anders weet te zeggen dan een onheuse en nare veroordeling om iets waar zij blijkbaar geen lorrie van afweet. Dat wat mij al zoveel pijn had gedaan... zij gooide er door die vreselijke woorden van haar nog eens zuur op... Ik vroeg me af of ze doof was en mjn woorden toen niet gehoord had. Of bleef ze maar in haar eigengereide wereldje iedereen rondom haar veroordelen zonder te weten wat er gaande was? En met iedereen benadruk ik vooral het vrouwelijke geslacht. Ik schreeuwde door de telefoon hoe de vork in de steel zat maar ze bleef maar doorgaan.... doorgaan doorgaan. Huilend probeerde ik erna te koken... maar ik kon niet... Ik besloot toen iets te doen dat ik nog nooit eerder in mijn leven had gedaan... namelijk deze hàrde tante van repliek dienen... Ik belde haar terug op... één van mijn kinderen vroeg bezorgd of ik dat wel zou doen... of zij misschien niet beter een keer kalm met deze tante ging praten? Die tante praatte inderdaad met haar hersenen en niet met haar hart. Maar wàs dàt nu werkelijk een reden om ook dit op me te laten inhakken? Ik kon niet meer... ik kon niet NOG méér van dat gedoodverf en gedemoniseer erbij hebben...
Terwijl ik de hoorn al in mijn handen had en het nummer intoetste, voelde ik een geweldige angst door me razen waardoor ik de hoorn vlug inlegde... om erna toch opnieuw deze procedure te herhalen... Toen heb ik gezegd wat ik te zeggen had... dat zij niet kon/mocht oordelen over mij en over deze vreselijke toestand... dat zij niet eens wist wat er gebeurd was. Zij probeerde nogmaals me de mond te snoeren... maar ik liet het dit keer niet meer toe... en schreeuwde of zij wel wist hoeveel verdriet de hele toestand me had gedaan, hoe mijn hart gebroken was omdat ik verstoten werd als een melaatse. Het was de druppel, neen een hele emmer... Helemaal ironisch was het dat die tante met haar telefoontje naar mij me gelijk ook wilde uitnodigen voor een feest... Speciaal hoor dat je mensen uitnodigt voor een feest na ze eerst een gruwelijke veroordeling door de strot te rammen... Ik ben nu meer dood dan levend... Moet ik straks ook de telefoon misschien niet meer opnemen om 'veilig' te zijn?
Ik doe voor niemand open, neem geen telefoon op, mijn mobieltje heeft slechts 'veilige' contacten... ik blijf niet in de buurt van de gevaren, zal er voor zorgen dat niemand me vandaag raakt. Terug kracht opdoen, terug moed verzamelen en rusten.
Ik blijf het woord 'rusten' gebruiken maar blijkbaar moet ik eerst breken voor ik het ook daadwerkelijk doe. Er komt zoveel op me af. Schrikbeelden van gisteren zweven door mijn brein, ze zijn moeilijker te verjagen dan agressieve muggen.
Het is belangrijk dat ik opnieuw kracht verzamel want rondom me zal er weinig veranderen, indrukken zullen via allerlei kieren blijven binnendringen, onverwacht en hevig, waaronder chagrijnen onder de mensheid.
De burcht die ik voor mezelf probeer te creëren zal nooit àlles, iédereen voor altijd kunnen buitenhouden... dus wegkruipen, me verschansen tot ik weer voldoende veerkracht heb om tenminste niet zieltogend achter te blijven na de zoveelste aanval door dodelijke microben.
Sluw, heimelijk, bot en hard, het hakmes van veroordeling dat ze wild in het rond zwaaien en er nietsontziend op los hakken. Iedereen die zich net iets anders gedraagt dan zijzelf hakken ze tot pulp. Voor het comfort vergeten ze uiteraard hun eigen 'mankementjes', hun enggeestige gedachtegang, hun misplaatste zelfzekere veroordelingen, hun krenkende, misprijzende terechtwijzingen...
Schokkend dat ze zonder scrupules overgaan tot het afrekenen van anderen. Waar halen ze het recht vandaan zich zo over anderen te mogen uitlaten zonder dat die anderen zich ertegen mogen verweren? Ik vind zulke mensen best angstaanjagend. Al wie niet in hun smaak valt, schijnen ze persé te moeten neerslaan met de bijl van veroordeling of smaad. Vaak krijgen ze niet eens een weerwoord omdat hun aanvallen zo schokkend, zo absurd zijn dat degene die door ze veroordeeld wordt met zijn/haar mond vol tanden staat, geschokt, verlamd van ontzetting. Zelfs mijn broer die geen vlieg kwaad doet, ging onder haar bijl en waarom? Omdat hij een buitenbeentje is?
Gisteren ging ze te ver... zonder ook maar één vraag ging ze er net als mijn moeder destijds van uit... dat ik en alleen ik de schuldige was en terechtgesteld moest worden... Al is die tante één van de drie zussen van mijn vader, daar is dan ook alles mee gezegd. Mijn vader was ruimdenkend en zeker niet enggeestig. Hij zou nooit iemand veroordelen en als hij dan al ergens niet mee akkoord was, zou hij eerder een bedenking plaatsen dan een beschuldiging of vonnissen vellen, hij zou geen enkele vorm van proces in gang zetten en stel dat hij dat ooit wel zou doen dan al helemaal niet zonder dat de 'beschuldigde' één woord van verdediging mocht spreken. Vandaag wil ik aan geen van de kwalijke elementen in mijn entourage nog denken en na vandaag ook geen enkele andere dag. Dat ga ik alvast proberen. Ze zijn het niet waard dat ik er nog zieker van word.
Na de sessie nam ik, de bus naar de hoofdstad. Ik kan me er fijn anoniem bewegen, niemand die me daar kent en dus ook niet aanspreekt. Daar had ik al een hele tijd behoefte aan. Stil en alleen ergens kunnen vertoeven en kijken waarnaar ik wil en hoe lang ik wil. Af en toe even ergens gaan zitten. Soms enkele woordjes wisselen met mensen in mijn buurt. Vandaag lukte me dat niet. Ik bracht er amper één zin uit en was al doodmoe en verward. Dus heb ik er de rest van de tijd het zwijgen toe gedaan. De rustpauzes brachten evenmin soelaas. Na amper drie uur vertrok ik terug richting huis. Daar ben ik letterlijk van de ene bus op de andere gestapt, zo moe voelde ik me. Ik moet nu even een biertje zodat ik na dat biertje hopelijk in staat ben iets simpels te bereiden... zonder dat ik de uitputting voel. Ik heb ook geen gram honger. Het is vast niet abnormaal na de emotionele ratrace die ik deze week doormaakte.
Daar heb je het weer... Dat gevoel. Je opent je site, je vingers staan klaar om de juiste toetsen te raken en plots wordt alles weggeveegd door een immens gevoel van zinloosheid. Ik ben erg moe en neem me voor veel te rusten en geen voet buiten te zetten. Emotionele en fysieke rust en dit keer mag ik het niet laten bij de woorden maar het ook omzetten in praktijk. Ik merk aan allerlei dat het water tot aan mijn lippen staat. Angsten die aanzwengelen. Stomme klusjes en administratieve verplichtingen die plots de gestalte krijgen van monsters en gedrochten die ik niet meer te lijf zal kunnen gaan. Dat sterke gevoel het allemaal niet meer te kunnen bolwerken. Door rust krijg ik meestal weer moed en verdwijnt die angst en het gevoel dat het me allemaal verzwelgt. Wanneer ik zulke dingen schrijf, gebeurt er iets met mij, dan komt er pijn aanzeilen en verdriet. Omdat ik geconfronteerd word... met... mezelf en wat is.
Ik heb het altijd al wat vreemd gevonden dat sommige mensen denken dat ik om hun hulp vraag. Of me zeggen of schrijven dat ze me jammer genoeg niet kunnen helpen. Ik vraag dat ook niet, ben sinds lange tijd met iedere vezel van mijn wezen doordrongen van het weten dat ze dat niet kunnen. Ook mijn psychiater kan dat niet. Ik hoef niet behandeld te worden als een onmondig kind, als een ziekelijk te beklagen wezen, want dat ben ik niet, zo voel ik me niet. Ik hoef niet vertroeteld of betutteld te worden... het is zo degenererend. De weg die ik aflegde, is mijn verdienste, die heb ik zelf gezocht, bewerkt, beklommen... en nog steeds. Ik ben door nare, heel erg nare ervaringen een autodidacte geworden op heel wat gebieden. Mensen die méé-dragen ben ik zeer dankbaar, zoals enkele goede vrienden en de psychiater, enkele mensen hier ook... met voelbaar begrip.
Overgaan zal waar ik aan lijd nooit... lichter of milder worden hopelijk wel.... Ik maak mezelf niets (meer) wijs. Dat heb ik de voorbije jaren achter mij gelaten. Al ging dat niet van leien dakje. Verder probeer ik het voor mezelf lichter te maken door het te de-len met degene die het (willen) lezen. Delen aan bekend of onbekend publiek werkt helend... Wat ze zeggen over 'delen' voelt ook zo... 'gedeelde smart is halve smart', 'gedeelde vreugde is dubbele vreugde'. De vreugde is hier hmmm in de minderheid maar goed... af en toe komen er wel lichtere nootjes op de notenbalken, het is zoals het is hé.
Uit ervaring weet ik wel dat begrip me deugd doet, dat wat zwaar is lichter doet voelen. Maar begrip of het niet kunnen begrijpen is ook zoiets complex. Wat maakt dat de ene het wel begrijpt en je dat kan voelen en de andere niet of minder, en je dat ook voelt? Ik weet van mezelf dat ik ook niet alles, lang niet alles kan begrijpen, om welke redenen en oorzaken dan ook. Ik voel dat ik het niemand kwalijk neem dat ze me al dan niet begrijpen of verkeerd invullen, al erger ik me er soms wel aan. Andere keren kwetst het me en vraag ik me af waarvoor of voor wie ze me aanzien. Soms voel ik in hun houding iets als een wilde weldoener die zichzelf wil verheffen door de andere te bedelven onder zijn/haar oneindige goedheid, altruïstische liefdadigheid. Het lijkt dan meer om zichzelf over de bol te kunnen strijken dan als werkelijk meevoelen met de ander.
Ik maak het wel meer mee hoor, mensen die geloven omdat je een borderline persoonlijkheidsstoornis hebt ze je moeten behandelen alsof je een kind bent, die je je waarde ontnemen door je te infantiliseren... en toch zelf blijven menen dat ze toch o zo'n groot en goed hart hebben. Soms doet het me huiveren. Soms probeer ik mezelf voor te houden dat ze niet beter weten, want als ze wel beter wisten, zouden ze het niet doen, toch? Ik probeer wel, als ik daar de behoefte toe voel één en ander te verduidelijken. Ik hoop natuurlijk dat ik het op een niet al te onvriendelijke manier klaarspeel...
Toen mijn ex me tijdens ons huwelijk zowat doodgepest had, toen ik zo murw was van zijn voortdurende spot en krenkingen, moe van zijn gebrul en doodsbedreigingen... toen ik op instorten stond... (en hij misschien voelde hoe heet de grond onder zijn voeten werd) kreeg ik een kaartje van hem voor mijn 'verjaardag'... en daarop stonden de woorden die nu nog steeds mijn maag doen draaien, door de ongelofelijke schijnheiligheid erachter (nog erger, ik denk dat hij zelf vertederd was door zijn eigen ziekelijke want gelegenheidsopgebroede goedheid) Je kent ze wel hé, de mishandelaars, de despoten en massamoordenaars die veranderen in poeslieve mannekes die je zo 50 euro zou geven... zo zielig lijken ze wel. Net als de priesters en bisschoppen, oompjes, vaderkes en neven die kinderen misbruiken en erna de heilige bimbam gaan uithangen. Ik hoef zeker niet nog méér voorbeelden te geven... Gelukkig heb ik nog niet gegeten... Het is een slag, een harde slag in het gelaat en op het leven, hart van de slachtoffers. En het doet mijn maag keren.
Mijn persoonlijke tiran dus, mijn echtgenoot schreef na elf jaar terreur op het kaartje voor mijn verjaardag dat 'hij en onze kindjes alles zouden doen om mij 'beter' te maken, om me gelukkig te maken'... Tjonge... wat een schijnheilige sukkelaar... De zot. Onze kindjes maakten me gelukkig... Ik was van mezelf ook altijd, ondanks mijn jeugd gelukkig geweest, de levensvreugde was nooit uit me weggeweest... tot hij met me klaar was....! !!!! Wilde hij me heus gelukkig zien? Dan had hij destijds en erna simpelweg moeten stoppen me te kwellen, te terroriseren, te bespotten, te mishandelen, psychische en fysisch, te kleineren, ... te;.. te... Dan HERVOND ik zonder enige moeite mijn oude levensvreugde... maar dàt deed hij niet. Mijn geluk was de gefrustreerde zoutzak een doorn in de ogen. De barmhartige samaritaan uithangen terwijl hij een duivel bleef... ook na dat kaartje. Jaren, de meeste jaren van mijn leven. Het volstond niet dat hij tijdens ons huwelijk een ware terreur uitoefende... , hij beloofde me nadat ik hem ontvlucht was dat 'hij mij het leven zuur zou maken tot ik eraan kapot ging'. Zijn woorden toen... met getuigen erbij... De gek.
Toen ik hem een maand of wat later dan dat hypocriete kaartje ontvluchtte samen met onze kinderen, kwam de duivel als vanzelf weer tevoorschijn als wisselde hij wel voortdurend af met het makke schaap, het zielige manneke... dat zo kon beginnen huilen en op mijn steun wilde rekenen om al het leed dat al die gerechtsdienaars hem aandeden.... Wie van ons twee werkelijk 'gestoord' was... mijn omgeving wist het... en ik ook...!
Die duivel wordt nu wellicht in toom gehouden door een vriendin die hem een rake vuistslag zou verkopen als hij één keer zou wagen haar zo te behandelen als hij met mij gedaan heeft, dààr ben ik zeker van...! Zij weet (gelukkig) alleen wat hij haar vertelt... Maar ik zie wat ik zie... en weet wat ik weet... herinneringen die nooit verdwijnen... zullen ook niet verdwijnen, ook niet toen dat ooit zo wrede, sadistische gelaat, slappe wangen kreeg en die smartelijke, zielige blik... alsof hij alle ellende van de wereld over zich heen kreeg. Zo is zijn mensenhaat dus veranderd in zelfmedelijden. De sukkelaar.
Geen enkele trek op dat slappe gelaat komt echt en puur over... Zelfs nu niet. Van sommige mensen hun gelaat kan je aflezen wie en hoe ze zijn...Ik weet niet of anderen het zien maar ik huiver ervan... en walg van die kwal.
Je zou voor minder door het lint gaan als je moet horen hoe die man hetzelfde doet als toen. Hij haalde weer al zijn vermeende goedhartigheid boven. Hij durfde zich opnieuw permitteren god de vader te spelen, de vent die mijn leven tot een hel maakte tijdens en nà ons huwelijk, zei herhaaldelijk tot zijn kindertjes 'zou je het niet eens goed maken met je moeder'.... Walgen doe ik ervan... walgen zo walgen... omdat ik die man doorzie... zo doorzie... en ik hoef geen liefdadigheid van iemand die mij ooit zo kwelde, iemand die ooit ieder licht in mijn ogen wilde breken. Ik weet ook dat hij maar al te graag wenste dat zijn hypocriete wens niet uitkwam...! Dat merk ik nu aan zoveel...!
Hij moest en zou mijn innerlijk geluk verwoesten... en waarom? Omdat hij er met zijn oeverloze onvrede zelf niet bijkon? Hij wilde niet eens dat ik het met hem deelde. Het enige dat hij wou, was mij breken, mijn wil, levenslust, alles... een willoos instrument in zijn handen, een slaaf, een boksbal. Hij wenste zich geen liefdevolle echtgenote die hij trouw beloofde, want hij was niet trouw... Hij schermde met die trouwgeloften toen ik hem, de geflipte despoot ontvluchtte.
Ik was een man gehuwd, een mysogyn, een man met een masker... een man die slechts vrolijk kon zijn onder invloed van liters bier. Eenmaal gehuwd ontpopte hij zich in een tiran van het ergste soort... OOK naar zijn kinderen toe. Maar dàt zijn ze gelukkig (voor ze) vergeten...
Die vlaag van zijn vermeende ongelofelijke goedheid is weerzinwekkend... en ik weet wat ze beoogt. Radjes draaien voor hun ogen. Gelooft hij het zelf? Dàn is hij nog gestoorder dan ik dacht.
De goede vader spelen... de milde man, de mishandelaar die in zijn oude dagen de lieve, o zo goedhartige en vergevingsgezinde heilige gaat spelen? Ik walg zo erg dat ik hier weg moet. Vlug dit tekstje besluiten..
Het leek wel of ik vanochtend alle dagen van deze week inhaalde wat mijn schrijven betreft. Ik heb nu gevoeld welke rust ik erdoor krijg, een vreemdsoortige vrede... boven de zwaarte, het donkere, de pijn. Door het schrijven, hou ik tenminste één zin in mijn leven en van het leven dat ik lijdde (en ook leidde) levend... Ik schreef erg veel en lang. Geen wonder dat ik erna behoefte had aan lucht en beweging en na dit blogje ook aan platte rust...
Ik voel dat eenmaal ik lig ik me van de hele avond geen vin meer zal kunnen verroeren zooooo moe ben ik nu... zowel fysisch als psychisch, als mentaal. Leeggelopen, maar toch met iets meer lichtheid dan...
Ik kwam niet eens op het idee naar buiten te gaan. Maar één van mijn kindertjes wel. Die was blijkbaar toe aan geen luchtje scheppen maar een hele vracht lucht. Ik moest naar de winkel en vond het maar wat fijn dat ik niet alleen hoefde. In plaats van naar de kleine winkel gingen we naar het warenhuis en een doe het zelver zaak om enkele spullen te kopen die we al eeuwen wilden kopen maar niet konden wegens geld tekort. Deze maand kreeg ik voor het eerst sinds ik nog dieper in de financiële ellende stortte en uiteindelijk ook invalide verklaard werd vakantiegeld. Zeer welkom was het... deze nieuwe regeling... Al zo lang sukkel ik met tuinmateriaal dat niet voldoet voor de karweien die ik moet volbrengen. Blij dat het eindelijk mogelijk was, al koop je dan nog op één na het goedkoopste... Daarna hebben we ons getrakteerd op een pizza... Ik vond het fijn... en lekker natuurlijk. En de bediening was er beter dan waar wij vroeger gingen... vriendelijke mensen ook. Het is goed dat ik weer wat moed vond door het gereedschap dat we konden kopen en de pizza, het uitje met één van mijn kindertjes.
Ik zie dat er soms vreselijke fouten in mijn blogjes staan... hoop dat ik er geen al te erge laat staan... nu dan is dat maar zo. Ik ben de laatste tijd zo vaak in de war... Hoe vaak schreef ik al mial in plaats van mail... en dan schrik ik ervan dat mijn computer een foutmelding geeft en ik mijn mail niet openkrijg. Dan zie ik niet eens welke fout ik maakte en tik tot vier keer toe een foute code in terwijl die code wel juist geschreven is maar mijn mailadres niet. Ook neit in plaats van niet. En nog meer van die stunten. Ik bots met mijn hoofd tegen een kast en vergeet mijn sandalen aan te doen als ik naar buiten ga. Echt vermoeiend hoor. Dit jaar belde ik ook al drie maal op het alarmbelletje in de autobus. Ik durf nu na die derde keer niet meer in de oude bussen aan de raamzijde zitten, tenzij ik een regenscherm in mijn linkerhand kan klemmen zodat ik wel mijn rechterhand moet gebruiken om te bellen... wat dan gelukkig steeds langs de goede zijde is...
Vandaag werd mijn dochter voor het eerst mee uit gevraagd door de vriendin van mijn ex... Ze wist niet goed wat zij ervan denken moest want in al die jaren heeft die nooit zoiets gedaan. Natuurlijk vond ik het ook vreemd (moest mijn ex erbij zijn niet zo maar zij alleen wel) Ik moest mezelf geruststellen... of ik zou nog denken dat ook zij nu de hereniging met één van mijn kinderen zou proberen verhinderen door haar in te palmen met wat ik niet heb... 'ruim veel geld'... Ik heb al eerder zulke ervaringen achter de rug en ze ondermijnen mijn vertrouwen in de mensheid waaronder die me zo lief waren... Ondertussen denk ik 'nu hopelijk vond ze het leuk' en de rest kan me gestolen worden.
Ik zag de film 'Thelma en Louise' terug. In lang vervlogen tijden zag ik die film reeds op tv... Doordat ik me het einde nog herinnerde en ook enkele nare belevenissen van de twee tijdens de film was ik eerst benauwd om hem terug te zien. Blij dat ik toch ben gaan kijken. Vind hem nu niet meer zo eng alleen maar mooi... hoe vreemd dat ook mag klinken... Verder heb ik er geen gevoelens meer bij, herinner me alleen de lach op het einde van ze naar mekaar... verbondenheid... en dat ze bestààn... al is het vreselijk wat daar allemaal aan vooraf is gegaan en hoe het eindigt.
Ik moet nu terugdenken aan de tijd dat ik nog elders een blog had... en hoe naar het daar voelde..... Ik voelde me er hoe langer hoe ellendiger door bepaalde reacties en zag me gedwongen de reactiemogelijkheden te sluiten. Ik heb al mijn blogjes daar 'opgeblazen', 'weggemaaid' omdat de reacties die ik kreeg me ziek maakten... Hier gebeurt dat zelden, heb ik ervaren. Misschien heb ik dit keer geluk gehad of is hier gewoon een heel ander publiek, meer respect... Het heeft een tijdje geduurd eer ik toch een minimum aan veiligheid voelde maar ik denk dat ze er is. Soms voel ik verbondenheid met sommige mensen... niet altijd... omdat ik die vaak niet voelen kan, door de intense vervreemding, het gevoel niet te bestaan. Zelfs niet bij mijn eigen familie of kinderen of andere mensen die me lief zijn. Het is niet fijn, vooral als het lang duurt, is het zwaar en onverdraaglijk. Ik weet dat het over gaat.
Ik ontmoet hier mensen, voel hoe sommigen beschadigd en gekwetst zijn net als ik en toch is het anders en goed om hier te vertoeven... Er is meer respect en dat doet goed.
Tijd nu om te gaan slapen... Sinds een halve maand geloof ik, blijf ik soms later op... kan ik eindelijk ook mooiere films zien (die spelen ze steeds laat) Soms kan ik zoals nu na uren rusten nog even hier kijken.
Het voelt soms of ik de verloren tijd, de verloren jaren op die manier toch een beetje goedmaak. Ik geniet dan een tikje en voel me vrij ... hoe vreemd ook dat misschien klinkt. Jaren onder een bepaalde tirannie geleden. Het duurde lang eer ik besefte dat in de drie fases van mijn leven door telkens andere mensen die me lief waren werd geterroriseerd. Er was een periode dat ik ondanks de moeilijkheden wel terreur ervoer van mijn ex en moeder maar de liefde en zorg voor mijn kinderen maakte dat ik me toch vrij gelukkig voelde. Dat werd vermorzeld doordat ook enkele van ze die tirannie overnamen.
En nu kijk ik zo lang tv, blijf zo lang op als ik wil en kan. Geen gezeur om mijn oren, geen commentaar of kritiek, niet dat minachtende gedoe van één van ze. Degenen die nog thuis wonen, kunnen wel eens zeuren maar bedienen zich niet van die verwoestende minachting. Ze willen evenmin mijn leven dirigeren. Bij uitstapjes houden ze wel rekening met mij.
Het maakt me niet dat ik niet lang kan rechtop zitten nu, ik heb nog even kunnen vertellen voor ik slapen ga... en daar voel ik me dankbaar om. Nu beginnen spieren opnieuw pijnlijk te worden... tijd om te stoppen. Slaapwel.
Alweer enkele uren kunnen schrijven ... het doet me goed. Gestopt omdat ik moe werd, nekpijn en rugpijn en misselijk word. Nog even een blogje maar daarvoor moest ik wel even muziek in mijn oren stoppen of ik kan het niet meer volbrengen. Natuurlijk kan ik straks na uren rust terugkomen maar ik wil zo graag even vertellen...
Ik maakte ook een smoothie voor mijn kinderen en mezelf. Tjonge, was een beetje te zwaar... maar lekker.
Hopelijk kan ik na enkele uren rust nog een klein klusje hier en daar verzetten... en dan nog energie overhouden om te koken.
Blij dat ik enkele dagen veilig verschanst binnen kan blijven, heb er nood aan, dat betekent meestal ook emotionele rust.
Nog iets belangrijks is het formulier dat ik moet invullen... en als dat niet lukt kan het met de hulp van mijn psychiater. Het is heel vreemd maar als ik er nog maar aan denk, voel ik me van binnen alweer schreeuwen... Een en al angst en weerstand... Denk ik dat ik het niet zal kunnen beschrijven waarin ik zo beperkt ben? Het is niet eenvoudig voor iemand die nooit in staat was welke klacht dan ook ernstig te nemen... door zaken als brandmerken in je wezen... zoals hoe je als kind voortgedreven werd als een mank schaap terwijl je ziek was, koorts had en toch moest rechtop zitten om artikelen te merken. Of toen je baarmoederontsteking had en hoge koorts je teerbeminde echtgenoot hoonde 'ziek, jij? Ja, 't zal wel'... Het zijn dingen die ik pas jaren geleden ben gaan beseffen.
Ik ben ooit zo ziek geweest en toch dacht ik toen nog bij de geneesheer specialist na het onderzoek dat ik me aanstelde... 'niets zeker, vroeg ik' beschaamd ... tot hij me aankeek en me vertelde dat wanneer ik hier nog één dag mee gewacht had ik een operatie had moeten ondergaan... Nu... daar was ik toen wel even van geschrokken. Toch zijn zulke voorvallen blijven volgen... en nog steeds heb ik het er heel erg moeilijk mee ernstige klachten ook ernstig te nemen. Zo niet... kunnen ze je niet helpen hé... en genezen waar mogelijk.
Daarom dat dit formulier me angst inboezemt en een bezoek aan een arts ook... zelfs naar mijn eigen huisarts moeten is een nachtmerrie. Ik kom er alleen voor de griepinenting (en zelfs daarvoor moet ik mezelf heel hard duwen, slechts het weten dat ik er de laatste jaren heel ziek van ben, doet me toch uiteindelijk gaan) Als ik dan bij mijn arts ben, weiger ik een woord over mezelf te zeggen, omdat ik zo het risico wil vermijden met nog meer psychische pijn buiten te gaan wat daar vroeger heel vaak gebeurde. Als ik voel dat ik er opnieuw niet in slaagde me ernstig te laten nemen... want dat is een wisselwerking... doordat ik zelf niet in staat ben klachten ernstig te nemen, ga ik ook niet zelfzeker vertellen wat er aan de hand is, dan krijg ik een reactie die me nog eens extra laat voelen dat wat ik vertel er niet toe doet... waardoor ik nog meer wegkruip enz... en dat gevoel bevestigd wordt enz... Mijn arts is er nog altijd niet in geslaagd te doorgronden dat zijn lakonieke reacties voor heel veel psychische pijn zorgden.... Een andere arts raadplegen doe ik niet... omdat ik vrees dat daar toch hetzelfde zal gebeuren.
Zelfs wanneer ik weken griep had, bel ik mijn arts niet. Ik laat zelden onderzoeken doen. Alleen met het mes op mijn keel... bij wijze van spreken. Ook wanneer ik door mijn rug ga, vraag ik hem niet al hoorde ik van mensen dat zij dan een spuit krijgen. Ik zie nog liever af dan hem te telefoneren met het risico op die andere pijn die naast de rugpijn zwaarder op me weegt dan de fysieke. Zo sneed ik vroeger in armen en schouder met scherpe messen omdat die pijn de andere van binnen milder maakte.
Ik weet niet of ik het helder kon verwoorden, ben eigenlijk te moe ervoor. Straks nog maar eens overlezen. Loop wat te raaskallen, lijkt me.
Wil ik een visgerecht in deeg in de oven laten garen, herinner ik me weer dat die oven het niet meer doet... de thermostaat niet. Dat ding luistert niet meer en geeft volle katoen. Hoe los ik dat op? Ik zet het ding gewoon af en weer op... en als de vis straks nog niet gaar is... nu dan moet dat maar in de microgolfoven. Na vandaag moet ik hem weghalen want volgens mij is het gevaarlijk. Dat ding geraakt overhit....
Ik las uren... en ben min of meer uitgerust. Leef in mijn schaduwwereld, in een wereld van beschermende mist en voel me daardoor rustiger.
Een extra klus zit er vandaag niet meer in... maar waarom moet dat? Morgen is er weer een dag...
Ik ben overstuur geraakt door een ervaring waarover één van mijn kinderen me vertelde. Een sfeer van agressie die angst inboezemde. Ik ken het en wil niet dat mijn kinderen daar bij hun vrienden gevaar lopen.
Wat is dat toch met die mannen daar... want de moeder van die vriendin lijkt een magneet voor alcoholisten en geweldenaars... en waarom kan ze er geen punt achter zetten? Moet ik haar misschien ook het boek eens laten lezen 'Als hij maar gelukkig is'... van Robin Norwood? Het gaat over emotionele afhankelijkheid... daar weet ik alles van... pfff
Gelukkig werd ik ra-zend toen mijn teerbeminde echtgenoot mij voor de derde keer sloeg voor de ogen van één van mijn kinderen toen nog zo jong. Ik schreeuwde die zot toe 'als je nog één keer voor hun ogen mij slaat, vertrek ik'... en dàt dééd ik...!
Soms denk ik 'waarom zou ik er nog over schrijven, het is toch altijd hetzelfde'... Voor mij is het echter nooit hetzelfde, het verandert van sterkte, van kracht... van impact. Het is slechts die dagen anders dat ik ontwaak zonder dat bijzonder akelige gevoel... en die dagen zijn zeldzaam. Zelfs de stomste zaken kunnen me een knal geven. En dat terwijl ik sinds jaren toch zo bedreven werd in wegduwen, de knop van gevoel uitdraaien... om te overleven... Het zij zo... en ook nu draai ik de knop weer op uit. Ik ga om een kop koffie... terwijl ik denk aan de hopeloosheid waarvan het peil stijgt telkens ik even weer hoop voelde door wat ik ergens las. Ik moet er niet vanuit gaan dat het voorbij gaat... want dan ontstaat de hopeloosheid. Ik heb geen depressie... maar chronische depressies. Ik moet leven van dag tot dag en genieten van de pijnvrije momenten (en dan bedoel ik psychische pijn die je fysisch wel heel erg voelt)... van de momenten dat ik me vredig voel. En daar me aan proberen optrekken, niet meer verwachten want dan stort ik weer in die oude val toen ik nog niet wist dat waaraan ik leed het gevolg was van de borderline persoonlijkheidsstoornis... Ik bleef mezelf de schuld geven, voelde me falen, telkens opnieuw... omdat ik er niet, ondanks al mijn krachtpatserij ook maar één keer slaagde om dàt allemaal voor altijd weg te houden...
Ik herinner me een gesprek met een blinde man... wat hij me zei toen ik over de stoornis vertelde, was zalf op de wonde. Waarom laat ik zulke verzachtende uitspraken opnieuw verwateren? Heb ik steeds zo'n uitspraken nodig om in mezelf te blijven geloven? Om uiteindelijk te aanvaarden dat ik er nooit verlost van zal zijn? Ik moet er verder, altijd verder mee leren omgaan... op een manier dat het psychische lijden draaglijk wordt. Verzet maakt het erger, aanvaarden zachter.
Ik weet niet precies wanneer het gebeurt, in een crisis of wanneer de angst me teveel wordt, of wanneer ik ondanks mijn moeite om niet zo te denken, stilaan overtuigd geraak dat vrienden geen vrienden zijn, dat ze me in wezen niet moeten, dat ze doen alsof, dat ze moe worden van me en van mijn emotionele crashen. Net op zulke momenten dat ik die gedachten niet meer kàn weghouden, stuur ik berichtjes of mails en stort ik het pijnlijke hart uit... Wanneer daar niet op geantwoord wordt, niet meteen of nooit, neem ik me voor de zoveelste keer plechtig voor nooit meer iets naar ze te sturen... Je raadt het al.. op een keer is het opnieuw zo ver.
Soms verwijder ik het mailadres en ook de oude mails om maar niet in de verleiding te komen. Soms gebeurt er iets dat me opnieuw vertrouwen geeft... Daarom, om al die pijnlijke zaken wil ik me soms helemaal afsluiten van mensen en niemand meer laten naderen. Alleen oppervlakkige contacten, sporadische ontmoetingen met onbekende mensen... vluchtige babbels... niets prijsgeven, niet te veel... zeker niet op uitnodigingen ingaan om eens af te spreken. Vroeg of laat laten ze me toch vallen, wijzen ze me af, verwerpen me, het is alsof ik niets anders meer kan geloven dan dat. Het doet oneindig veel pijn, daarom verkies ik liever geen mensen meer toe te laten.
Natuurlijk heb ik enkele vrienden. Zij wezen en wijzen me niet af. Ze zijn al bijna twintig jaar vrienden. Ook bij ze heb ik bij tijden die angst. Dan vrees ik het zo erg dat zij mij misschien ook een rad voor de ogen draaien en zich anders voordoen dan ze zijn. Meestal herstelt dat vertrouwen zich als we afspraken.
Enkele vroegere vrienden die ik niet meer als dusdanig kan noemen, hebben mijn vertrouwen ernstig beschadigd. Ik merkte een vreemde blik op maar dacht dat ik het me inbeeldde... Ik schreef het toe aan wat ze toch zo graag 'mijn ziekelijk wantrouwen of achterdocht' noemen... om dan onverwacht op een dag een uitspraak van ze te horen... in een onbewaakt moment wat al wat ik voelde bevestigd... de gedachte over mij die ze zorgvuldig verborgen hielden, kwam op een onbewaakt moment in volle glorie naar boven... wat een schok, wat een klap. Die vreemde blik plots in hun ogen, bleek pure heimelijkheid, stiekeme veroordelingen. Had ik het dus toch goed gezien...!?
Ik kon me afvragen waarom ik telkens opnieuw zulke mensen tegenkwam en ze ook nooit vlug genoeg wandelen stuurde... Veel te laat, als er al veel brokken in mezelf gemaakt waren, hakte ik de knoop door. Later begreep ik hoe dubbeltjes inderdaad twee kanten hebben...! Het nadeel van één van of meerdere symptomen van de borderline persoonlijkheidstoornis is dat je kan lijden aan 'ziekelijke achterdocht' of 'ziekelijk wantrouwen'. Echter de keerzijde van dat dubbeltje is dat minder eerlijke mensen hun eigen valsheid, hun doortraptheid, als je deze opmerkt, o zo handig meteen op precies dàt symptoom gaan gooien. Ze gooien hun eigen verdorven karaktertrekken op jou, zodat ze buiten schot blijven... en met misbruik of macht door kunnen gaan... zolang ze je maar kunnen blijven overtuigen dat je aan 'wanen' lijdt of aan 'ziekelijk wantrouwen'. Daardoor heb ik té veel jaren in mijn leven méér dat verderfelijk soort van de mensheid geloofd dan mijn eigen gevoel en intuïtie met zware, bijzonder zware gevolgen voor mezelf....
Je merkt de dingen scherp op, je ziet vaak hoe mensen via omwegen iets willen bereiken, je voor dat doel willen misleiden. Het doel ontploft... want het heimelijke erin, het dubbele, vergiftigt de bedoeling, al was ze nog zo edel, mooi, goed bedoeld... Ik vraag me immers af wààrom ze die omwegen gebruiken, waarom ze niet rechtdoor zijn, waarom ze niet doen wat ze zeiden te zullen doen, waarom ze zich niet aan hun woord houden waarvan ik dacht het ernstig te mogen nemen.
Ooit zei mijn psychiater dat hij nooit iets zou zeggen wat ik zei aan een ander gezinslid dat bij hem op sessie kwam. Ook omgekeerd niet van wat de andere hem toevertrouwde mij zou vertellen. Leek me ook logisch....!
Toch is dat precies wat op een keer gebeurde. Wat ik hem had toevertrouwd werd zonder scrupules doorverteld....! Ik werd door het andere gezinslid daarvan op de hoogte gesteld en we waren beiden verwonderd én geschokt. We stelden ons met recht en reden de vraag of hij zulks wel mocht, hij had toch bezworen dat niets van wat wij beiden vertelde naar de ander zou gaan?
Ik vond het zeer vreemd, temeer daar hij soms zonder enige aanleiding die zin steeds herhaalde, zich telkens haastte om te zeggen dat hij helaas niets mocht zeggen over .... Ik vond dat steeds zeer vreemd omdat ik toch niets had gevraagd... Maar goed, ik vond het geruststellend dat hij het expliciet zei. Des te vreemder dus dat hij dit vertrouwswekkend gegeven zomaar had geschonden die dag in december 2010.
In een poging dit mysterie op te helderen én ons beider vertrouwen te kunnen herstellen, bevroeg ik dit op mijn eerstvolgende sessie.
Er werd allerlei over en weer beweerd, ik weet nog steeds niet of ik al die beweringen mocht vertrouwen. Ik wilde wel geloven dat het op een misverstand berustte en dat zijn bedoelingen goed waren. Toch sloop er iets raars en akeligs in zijn stortvloed van zichzelf witwassende argumenten. Nog erger werd het toen hij op bijna bestraffende wijze sprak over dat dit nu 'voortaan'door hem' beter bewaakt zou worden.... Toch een rare uitspraak nietwaar die zelf tegen zijn eigen duidelijk gestelde principe gezondigd had? Had hij niet zelf in het begin verzekerd dat NIETS van wat één van ons beiden zou zeggen tijdens de sessies door hem zou doorverteld worden? Waarom gedroeg hij zich dan alsof 'ik' iets onbetamelijks had gedaan?
Al het andere dat er toen gezegd werd en wat mij een bijzonder akelig gevoel gaf, laat ik hier weg... ik schrijf het toe aan een mogelijk gekwetst ego... of aan een moment van onoplettendheid...
Eén ding is moeilijker om te vergeten... en dat is dat hij op een bepaald ogenblik zei 'dat ik nu toch werkelijk té wantrouwig was'... Dat had hij toén niet moeten zeggen... Ook woorden die ik sprak vormde hij om tot iets helemaal anders... Waar was hij die dag mee bezig? Het vertrouwen herstellen of zijn geblutste egootje te redden? Nu dat hoefde van mij niet... want ik bevroég slechts... en zou hem veel meer gewaardeerd hebben toen àls hij grif toegaf dat hij een uitschuiver maakte. Wat hij echter in de plaats daarvan deed, was mij aanvallen... Ik was geschokt.
Het was een heel onsmakelijke historie... en ik wil ze vergeten.
Zeker, ik ben angstig om bij een vreemde arts in 5 minuten te moeten aantonen dat ik 'beperkingen' heb. Ik ben immers gekend voor mijn onvermogen 'bondig' te zijn. Ik weet bovendien hoe woorden gruwelijk anders kunnen geïnterpreteerd worden. Zo heb ik ooit mijn grens pogen aan te geven aan iemand waar ik een prille relatie mee had. Dat hij mij tijd moest geven omdat ik misbruikt werd door jawel hoor een psycholoog. een HULPverlener... dus. Was die man waar ik een relatie mee had doof of wat? Alsof ik niet net gezegd had dat hij me tijd moest geven, besprong hij me net niet. Dan was die gek nog verwonderd toen ik huilend naar de keuken liep.
Ik word... sta me toe... niet goed.. van bisschoppen en kardinalen die wat voor tv komen leuteren over hun goede hart nadat ze een heel dozijn mensen voor eeuwig in het verderf stortten door seksueel misbruik. Ook alle slachtoffers die voor zware psyschische problemen in de hulpverlening misbruikt werden door hun HULPverlener. Het legt een beslag op je leven... op alle relaties... zelfs in die mate dat je geen relaties meer aandurft. Je durft zelfs niet eens meer vertellen dàt je misbruikt werd... uit angst wat ze met die informatie zullen doen... Ook medische onderzoeken bij onbekende dokters zijn de hel voor je.
Het is niet eenvoudig om je te verweren tegen een psycholoog of andere hulpverlener. Ze bedienen zich van termen als dat 'degene die zoiets beweert' lijdt aan 'wanen, autiste is, psychotisch' en meer van die fraaie termen uit hun opleiding. Wel... ik haalde het wél van deze misbruiker. Ik was niet zijn eerste slachtoffer, hopelijk wel de laatste. De man werkt nu in het 'alternatieve' cirkuit... Hopelijk maakte hij daar niet nog méér slachtoffers. Dat hij bovendien als 'mentor' optrad voor nog andere psychologen deed mijn maag omkeren. Zelfs zijn collegae hadden het niet door... Een sluwe man, de naam 'psychopaat' méér dan waardig. Narcistisch in de hoogste graad. Hij vereenzelfdigde zich met een personage uit het lied van Ramses Shaffey en Liesbeth Lizt bvb... vond zichzelf meer dan bijzonder...
En daarmee heb ik heus voor vandaag alles gezegd... Dat ik die zot aanvankelijk nog beschermde, loyaal was, geloofde, is te wijten aan mijn 'ziekelijke goedgelovigheid' en aan het feit dat je een hulpverlener hoort te vertrouwen, niet bang hoeft te zijn dat hij je verwardheid, je kwetsbaarheid misbruikt en hij je op een zeer geraffineerde manier manipuleert en misleidt. Een hulpverleningsrelatie is een vertrouwensband die je met je psycholoog/therapeut/psychiater hebt hé... Misbruik maken van je angst, onzekerheid en psychische pijn om te doen wat hij deed, is monsterlijk... en zo zie ik hem dan ook... als een 'monster'. Jaren slaagde hij erin mij de mond te snoeren (en niet alleen mij) door zich te bedienen van dat begrip 'loyaliteit', alsof hij het slachtoffer was van allerlei 'beramingen tegen hem'. Het wordt hoog tijd dat de federatie dààr iets tegen onderneemt.
Het is misschien iets wat niet alle artsen weten... maar sommige geneesmiddelen, (anti-depressiva e.a.) kunnen de vervreemdingsverschijnselen nog doen toenemen. Terwijl 'vervreemdingsverschijnselen' in erge mate heus niet comfortabel voelen...! Ze kunnen zo erg zijn dat je geen lichamelijke pijn meer voelt en steeds het gevoel hebt niet aanwezig te zijn in vrij sterke mate. Dissociatie. Welk effect dat op je kan hebben, wens ik niemand toe.
Ik weet niet hoe het voor andere is die de stoornis hebben maar wanneer de vervreemdingsverschijnselen zo erg zijn dat ik het gevoel heb nog minder te leven en te bestaan dan ervoor... dan neemt de doodsdrang heel erg toe. Jaren geleden heb ik nadat ik toch al een hele tijd een bepaald anti-depressivum kreeg, het intuïtief geweigerd... Ik kende de impact toen nog niet van bepaalde geneesmiddelen op mij, ik wist toen evenmin dat ik aan de stoornis leed. Omdat ik me steeds ellendiger begon te voelen, stopte ik er mee tegen het advies in van mijn huisarts. Pas jaren later las ik dat bepaalde geneesmiddelen bepaalde klachten bij de stoornis verergeren en deze best kunnen worden vermeden. Toen mijn huisarts het anti-depressiva voorschreef, was ik lange periode helemaal weg van de wereld... en eigenlijk eerder intuïtief stopte ik met de medicatie (langzaam afbouwen is belangrijk). Hij vond het geen goed idee... maar ik merkte dat ik tot steeds minder in staat was en de 'gevaarlijke' gevoelens toenamen.
Heel wat jaren later ging ik naar een psychiater, andere medicatie, ik denk dat ik daar beter op reageerde maar kreeg problemen met de oogdruk.
Bij mijn huidige psychiater, die ik ondertussen al 8 jaar wekelijks zie, ik schrok toen hij het me op een keer vertelde dat het al 8 jaar was. We hebben we een hele periode gezocht naar een middel waarbij de klachten niet zouden verergeren, die van vervreemding en dissociatie. Lastig dat je pas na weken effect voelt en opnieuw van nul moet beginnen maar het is niet anders.
Als hulpzoekende patiënt ben je als je niet op de hoogte bent van het gevaar van sommige medicatie ook op zulke momenten niet in staat het op te merken, je denkt dan misschien dat het er bij hoort, of het door de depressie komt. Sommige geneesmiddelen versterken de depressieve gevoelens... dus alert blijven voor die verschijnselen, is belangrijk.
Voor mezelf bouw ik een pauze in op tijdstippen dat ik dat aandurf, en dan neem ik een tijdlang niets meer in. Ik hou in de gaten welk effect het op me heeft.
Geloof maar niet dat wat ik enkele blogs vroeger schreef geen gevolgen heeft voor mij. Tegelijkertijd is het goed dat ik het nu niet alleen schrééf maar ook liet staan en niet zoals vroeger mijn hele site opblies omdat ik dàt erop gezet had, dàt wat sommige hulpverleners onder hulp verlenen, schijnen te verstaan... Hulp aan zichzelf blijkbaar...! Een geval van een psycholoog die zelf met psychische problemen zit (?) (zoals een haat naar zijn bezitterige moeder?)... en die op deze manier dacht op te lossen... ? Of een ziekelijke gek die in de hulpverlener zijn brood (en nog wat anders) wil verdienen, zich toeëigenen... enz...
Goed, ik WIL het er niet meer over hebben. Wel over nog een ander soort misbruik... wat eigenlijk ook met het vorige te maken heeft, namelijk 'machtsmisbruik'. Het vorige is in feite OOK misbruik van macht.. op emotioneel en psychisch vlak... Alsof hun 'prooi' degene was die aan 'wanen' leed, vakkundig de mond gesnoerd met termen als dat je 'psychotisch' reageerde, 'een autiste' bent.. Ook toen ik later hulp zocht, bediende het ongedierte zich van die termen. Bovendien schiep hij een omgeving van dubbelheid, vaagheid, zodat hij naar believen kon spelen met al zijn geleerde termen, geleerd op unief. Had hij bovendien nog de luxe een psychiater in zijn centrum te hebben die hem 'het handje boven het hoofd hield'...!!!!
Laat mij nu alleen net iets slimmer geweest zijn dan die psychopaat en beschikken over een geweldig goed geheugen waardoor ik al die vreemde uitspraken van hem onthield. Na jaren vielen de ontbrekende stukken in zijn heel netwerk op zijn plaats en vormden een afschuwwekkend geheel.
Wat dacht die gek te bekomen de avond dat hij met zijn meelijwekkende mededeling kwam dat hij op staande voet ontslagen was en ocharme niet wist waardoor? Hij probeerde me zeer sluw nog te ontfutselen wie ik nog méér op de hoogte had gebracht. Waar hield hij me voor? Dacht hij werkelijk dat ik hem nog ooit zou vertrouwen en hem dat even ging vertellen?
Hij jammerde dat hij nu zijn werk verloor en op staande voet ontslagen werd... Koeltjes vroeg ik hem wat hij van zijn slachtoffers vond. Die verloren hun leven, hun vertrouwen. Ik herinner me dat ik die psychopathische leugenaar toen al zo erg wantrouwde dat ik niet eens in staat was te geloven dat wat hij me vertelde waar was, dàt hij op staande voet ontslagen was...! Ik dacht hij opnieuw één van zijn geraffineerde tactieken aan het beproeven was...
Ik kwam om hulp bij hem en kreeg nog een trauma meer... Jaren heb ik een immense aversie gehad voor het woord 'psycholoog' en ieder van ze werd zeer door me wantrouwd... De zelfmoordgedachten waren hevig... en het heet een wonder dat ik nog leef. Dat dank ik voor een groot deel aan een vriendin werkzaam in die sector die me bijstond.
Die psycholoog bekende die avond aan de telefoon, en probeerde nog verder te liegen 'het was alleen met jou'... Oooh, vroeg ik hem, stel dat ik de enige was 'volstond dàt dan niet, wat de ernst van de feiten betrof'? Ik trapte niet langer in zijn manipulatie... en in zijn poging de zoveelste leugen te deponeren... een flagrante leugen... Daarom antwoordde ik dat de àndere slachtoffers dààr anders over dachten. Werkelijk... kijk uit als je bij zo'n HULPverlener terecht komt....!
Het toeval hielp me een handje... en ook kracht kreeg ik door het toeval... want op het moment dat er een gesprek zou plaatsvinden met de B.O.B. stortte ik in, ik wou dat gesprek niet. Die avond zag ik echter een serie die er net over ging... Ik schreeuwde bijna alles bij elkaar toen ik zag hoe ook daar tijdens een rechtzaak de patiënte-slachtoffer monddood werd gemaakt door intelligente oh zo sluwe zetten en uitspraken van die psychiater... Die avond besloot ik in tranen... ook al zou het 'mij' niet meer helpen... de anderen te helpen... door dit stuk verderf uit de hulpverlening te helpen verwijderen... Het gesprek vond gelukkig plaats bij een vriendin die me ook door haar beroep de steun kon geven, alleen al door haar aanwezigheid. De mensen die me ondervroegen prezen mijn moed en zagen wat het met mij had gedaan ook al huilde ik geen enkele traan... dat kon ik niet... ze voelden het... en dàt zal ik nooit vergeten... Mensen die al héél wat ellende hadden gehoord, die me lieten voelen wat ze ervaarden en dat het schokkend was! Ook omdat dat stuk psycholoog mijn pogingen elders hulp te zoeken, saboteerde met zijn arsenaal sluwe manipulatie.
Machtsmisbruik... dus... was weer even afgeweken. Het spijt me. Het zal voor een andere keer zijn. Ik wilde vertellen dat je ook met een ander soort machtsmisbruik te maken kan krijgen, je zit tenslotte in een afhankelijke positie. Vertrouw op jezelf en je intuïtie in gevallen van twijfel, laat je NIET in de luren leggen, geloof ze niet, ga niet mee in hun doortrapte overredingstechnieken...
Ik was ziek... heel ziek... maar deze man buitte het uit op de meest gruwelijke manier. Hem vergeven? Ik denk niet eens meer aan die aardworm tenzij vol walging.
Ik heb het gevoel dat ik opnieuw een zijweg inschoot... dan is het maar zo.
Misschien waren vorige blogs zwaar om lezen... weet dan dat dàt mijn bedoeling niet was... maar dat ik hét uit het taboe WIL halen... Het jarenlange zwijgen uit schaamte. Een klacht ingediend... en reken maar dàt dié ernstig genomen werd... de feiten waren er dan ook naar. De al aanwezige psychische problemen zijn er nog door aangezwengeld... Sommigen kletsten erover ondanks mijn verzoek er niets over te zeggen. Ze noemden zich 'vrienden'. Ik bleef moedig het hoofd bieden aan... Op een dag ga ik het graf in met zeer pijnlijke zaken die amper iemand weet. Nog pijnlijker dat je veroordeeld wordt om wat ze niet weten en niet gezegd kan worden. Sommige zaken zullen nooit helen.
Lang dacht ik niet aan deze stoornis omwille van dat ene symptoom waarin sprake was van 'agressie'. Ach, dacht ik, dàt heb ik niet dus zal ik die stoornis ook wel niet hebben. Tot ik begreep dat mijn agressie zich naar binnen richtte. Zelfbeschadiging, met een scherp mes in mijn arm kerven, met een scheermes mijn schouders doorstrepen. Nu voel ik soms een woede. Ik weet en wist de woee te bedwingen. In bedwingen was ik goed. Streng voor mezelf. Ik vond het belangrijk niemand te belasten met... Het heeft uiteindelijk zijn beslag gehad op mijn gezondheid. Ik heb nu lak aan bemoedigende boodschappen dat het ooit wel beter zal gaan. Ik geloof het niet meer.
Ik voel me vreemd... maar dat is zeker niet vreemd... Ik ga voort en schrijf me wel uit het 'taboe'... want ook al schreeuwen diverse instanties dat 'psychische zieken beslist uit het taboe gehaald moeten worden'... de werkelijkheid ziet er héél anders uit. Binnen die instanties die dat vol overgave scanderen, werken mensen die niets begrijpen van de verwarring van mensen met een psychische stoornis. Ze tonen geen enkel begrip maar kijven alsof ze het tegen een kleuter hebben en maken ze belachelijk wat het taboe nog meer taboe laat zijn... maar dat begrijpen ze niet.
De dag is nog maar amper een uurtje oud en ik ben al doodop. Wat ik gisteren voor het slapen gaan voelde, leek zeer sterk op een beginnende paniekaanval met bijzonder akelige lading. Ik las nochtans zoals andere avonden in het mooie boek dat rust geeft en wachtte tot mijn ogen zowat dichtvielen om ook het boek dicht te slaan... En toen voelde ik het... het kwam aansluipen of beter aanrollen als een blok graniet, als een op tilt geslagen oceaan. Ik herinner me niet of ik net aan iets dacht dat die aanstormende paniek zou kunnen veroorzaakt hebben, ik ben alleen intuïtief op mijn ademhaling gaan letten en wel op volgende manier... ik 'luisterde' naar mijn ademhaling, het langzaam in-en uitademen... dat werkt blijkbaar geruststellend. Een ontdekking à la minute, zeg maar. Na herhaaldelijke pogingen ben ik in slaap gevallen zonder dat de paniek vat op me kreeg. Uitgerust voel ik me niet. Vandaag vlugger rust nemen zodat de emotionele wereld kan bedaren. Het touw waarop ik mijn evenwicht tracht te bewaren schommelt gevaarlijk. De voorbije week was een heksenketel.
Vanmorgen waagde ik het de in te vullen papieren te bekijken... Ze liggen klaar op die bladzijde waarvan verwacht wordt dat ik ze invul. De angst daarvoor is nog niet geweken. Misschien werd de paniekaanval daar wel door veroorzaakt. Bang om in de verwarring wat fout in te vullen.
Ik vind het zelf idioot dat ik hier oeverloos veel blogjes kan schrijven over wat ik voel, hoe de dingen voor mij voelen, door mij beleefd en ervaren worden maar een zinnetje invullen na een vraag op dat formulier en nog een en nog een, lijkt wel op een ravijn waarin ik moet afdalen. Een ravijn met een wand die meer afbrokkelt dan dat hij houvasten biedt.
Ik durfde het niet aan om mezelf af te vragen waarom ik zulke weerstand voel en angst. Ondertussen besef ik dat het ook op mijn site zo gaat. Ik kan vertellen wat ik ervaar of wat psychische pijn veroorzaakt àls ik het op dàt moment zo voel en ervaar, als ik er over mag en kan vertellen op het moment dat ik voel het te kunnen maar met formulieren die vaak dubbelzinnig zijn opgesteld? Het liefst stak ik ze een hele bundel toe met wat ik tot hiertoe beschreef in de hoop dat ze begrijpen dat ik de nachtmerrie in zijn geheel moeilijk kan beschrijven in een zin of wat. Niet eens in een hele bladzijde omdat het me wellicht door de druk alleen al te moeten 'presteren' en het duidelijk te moeten verwoorden, niet lukt, de faalangst is zo groot dat het wit wordt in mijn hoofd. Dat wat er vanaf hangt, maakt het nog hachelijker. Ik moet 'opkomen' voor mijn zaak... maar hoé?
Hoe vertel ik dat ik bang ben om alleen in vreemde gebouwen binnen te gaan, doodsbang ben om bij onbekenden mijn verhaal te moéten doen, hoe vertel ik dat ik die hindernis toch zal moéten nemen ook al werd er geadviseerd iemand mee te nemen wat ik wellicht niet eens zal doen omdat ik niet zou weten wie. De angst dat ik nog meer zal vervreemden en daardoor nog minder in staat zal zijn te beschrijven wat op een dikke mist lijkt? Hoe vertel ik dat in perioden van fatalisme geen sprankeltje angst over is? Moet ik ze vertellen hoe dit in zijn werk gaat? Nu, dat kan ik niet in een regeltje, ook niet op vijf minuten. Ik kan het niet eens met een heel dik boek... of met oeverloos veel sites.
Hoe moet ik vertellen wat niet eens tastbaar is, met bovendien de bijzonder naargeestige herinnering dat zelfs die me lief waren zichtbare, bijna tastbare zaken suggereerden als 'veinzen'... Hoe kan mijn vertrouwen daardoor gegroeid zijn?l... het kreeg nog meer klappen. Want hoe duidelijk liep ik stram van de fibromyalgie, hoe moeilijk met de uitputting om te gaan die gewoon leven zo aan banden legde dat ik het me nog steeds niet kan voorstellen hoe ik die periode doorkwam. En nu... moet ik vertellen over psychische klachten, zaken die niet zichtbaar zijn voor anderen. Wat je zou kunnen zien, kan ik evenmin laten zien door angst voor onbegrip en veroordelingen. Ik heb moéten leren voor anderen ieder schijntje van kwetsbaarheid te verbergen om me te beschermen tegen de moordende effecten van smaad, spot en veroordelingen. Om de schreeuw in me niet nog meer te laten aanwakkeren. Hoe moet ik in hemelsnaam beschrijven wàt mijn beperkingen zijn??? Die vraag alleen al stuwt de wanhoop naar boven. Hoe moet ik vertellen hoe iedere overwinning niet eens een overwinning bleef maar iedere keer dezelfde strijd moest gestreden, dezelfde sprong genomen moest worden? Hoe het aan me vreet en niet méér energie en moed geeft maar minder? Hoe moet ik vertellen dat rusten de suïcidedrang mildert zonder het oordeel in mijn kop te horen dat ik gewoon een 'zwakkeling' ben, een lui mens?... Hoe moet ik al die details, gevoelens, pijn, psychisch ellende, drang om dit oord te verlaten, angsten, angsten en angsten, het gevoel niet te bestaan, de verscheurende pijn bij iedere miskenning verwoorden als het voelt als vermalen koffie in een pak. Je weet niet van welke koffiebonen en of het wel koffiebonen waren die ze tot dit gruis vermaalden. Je ziet alleen het gruis. Hoe maak je er opnieuw een koffieboon van?
Een idioot beeld... misschien denken ze na zo'n beschrijving nog meer dat ik ze niet allemaal op een rijtje heb. Wie probeert er ook zijn psychische toestand te vergelijken met vermalen koffie met dan nog de twijfel of het over koffie gaat en dat er misschien wel een vreemde, onbekende stof in zit?
Zo moe dat ik niet meer weet dat ik besta... En waardoor ben ik moe dan? Van het bezoekje dat ik bracht? Het was toch heerlijk? Ik kwam thuis met de glimlach nog om mijn lippen... denkend aan dat ene moment... dat ik de gedachte voelde in mezelf dat ik voor zulke momenten wil blijven vechten. Het klinkt misschien vreemd maar voor mij betekende het veel dat ik het al was het op dàt moment zo voelen kon.
Het laatste eindje te voet naar huis deed de wind op mijn gelaat deugd... en de stilte... want voor ik vertrok was er lichte hoofdpijn, die zette nu weer op...
Met de glimlach nog voelbaar 'in' mij... begroette ik mijn kinderen. Prompt kreeg ik van één van ze een stortvloed woorden over me heen, ze moest haar ei kwijt... dat was duidelijk... maar voor mij die daar uitgeput stond... was het niet het goede moment... Me even tijd geven om te bekomen, was er niet bij... al liggend op de sofa kan ik dat leger woorden wel aan... maar niet meteen na mijn thuiskomst... niet op het moment dat alle vermoeidheid als een ton op me neerkwam. Dan voel ik me weer schuldig nadien omdat ik ondanks mijn moeite... het niet kon opnemen al die klachten... Een bitsige opmerking van een ander... omdat ik aangaf dat een uitje niet volgende week al kon plaatsvinden. Hij leed misschien onder de stress van zijn examen maar de weerslag die zijn humeurigheid, het bitse reageren op mij heeft, is niet mis. Nefast. Die reactie alsof alleen hun zin en tijd er toe deed, was er even teveel aan.
Afschermen, zwijgen en niets meer zeggen... ik kan dat niet hebben, niet meer... Vroeger slikte ik veel van die krenkingen... geschokt... altijd maar slikken... want ach het zal wel door dit zijn of door dat... en dan schoppen enkele van ze je later als dank psychisch verrot?
Ik laat me toch niet nog een keer zo behandelen? Dan kan ik beter nu al mijn barelen plaatsen en zulk gedrag niet toelaten, wat niet eens moet vergoelijkt worden, de wonde indachtig die er met zulke houding geslagen werd. Ik ben OOK een mens met gevoelens en ik zou nooit zo naar reageren. Maar zij hoeven me niet te sparen, lijkt het wel. Nu, ze moeten mij sparen, nu wel. Want ik kan niet meer. Daarom zet ik nu méér mijn stekels op dan alle vorige jaren tesamen... Mijn neus afbijten hoeven ze niet meer te proberen...
Vandaag voel ik me beter... zelfs al is het maar een dagdeel, een moment, een flits... ik ben er dankbaar om. Even wat 'lichter' voelen, even niet dat zware, donkere, wegzuigende. Even dat gevoel 'normaal' te kunnen leven... het betekent veel voor me. Jammer natuurlijk dat het zo vlug weer weg kan zijn maar daar wil ik nu niet aan denken.
Waardoor voel ik me beter? Dat blijft gissen en gokken... en daar wil ik me niet mee bezig houden. Welke zin heeft het? Gewoon blij zijn om dat moment.
Vanmorgen kreeg dat lichtere gevoel wel voeding door een heel fijn en lief berichtje van een vriend van één van mijn kinderen en mij. Het is heerlijk als mensen laten weten dat ze blij waren met je komst en dat onze komst een positieve invloed had op ze. Ja, dat doet deugd...
Verder droomde ik maar kan me er niets van herinneren, dan alleen dat het geen nachtmerries waren.
102. twee verschillende dromen
) floepten allerlei gedachten in mijn slaperig denkstelsel. Die geef ik een fikse duw zodat paniek en nare gedachten geen kans krijgen me te overrompelen. Ik ben immers nog niet zo alert in slaperige toestand.