Waarom ik niet in staat was 'effectief' grenzen te trekken. Twijfel, onzekerheid... en het feit dat grenzen trekken op allerlei doeltreffende manieren werd 'afgestraft'.
Ik kon geen grenzen trekken op de botte manier die sommige anderen bezigden. Gelukkig maar. Was het een gebrek aan fijngevoeligheid langs hun zijde...? Het effect woog zwaar door immense kwetsbaarheid. Ik vernam hoe het sommige mensen niet eens wat kon schelen, dat zij gewoon lik op stik gaven of zwegen en er het hunne van dachten.
Natuurlijk heb ik zelden problemen met mensen die op een respectvolle manier hun grenzen aangeven. Jammer wel dat ik door mijn eigen hoge kwetsbaarheid en gevoeligheid glansrijk over mijn eigen grenzen liet gaan... Hoe overtuigender de andere waren, hoe minder ik durfde tegenstribbelen. Toen ik begreep ook recht te hebben mijn grenzen aan te geven, bleek ik tegelijk een oorlog te ontketenen. Plots was het gedaan met het contact.... Omdat ik het gewaagd had ook een keer voorzichtig te laten weten dat ik ergens niet aan kon voldoen..? Verontwaardiging en woede kreeg ik. Er werden mij diverse lesjes geleerd. Roken ze de onzekerheid?
Omdat ik anderen vaak aanvoelde, hoefden zij niet eens grenzen aan te geven, ik voelde ze lang voor ik er nog maar een naderde... Ook hier was het omgekeerd andere kaas.
De emotionele schokken wanneer ik te maken kreeg met hardheid, botheid, beledigingen, machtsmisbruik, negatie, leedvermaak, afwijzing en verwerping...het waren psychische moordwapens.
Ook dan had ik mijn grenzen moeten (kunnen) trekken. Echter door de manier waarom ze me behandelden, was ik er niet toe instaat... Afstraffingen in alle geuren en kleuren. Na afloop voelde ik me een wrak.
Misschien had ik in dit blogje ook moeten spreken over me niet durven verweren, niet durven ingaan tegen botheid, hardheid, krenkingen ...
Ik kan het niet precies verwoorden zoals ik het voel. Misschien later, de woorden lopen door elkaar in mijn hoofd. Ik krijg het nog niet helder.
Ik ben doodop van de therapie teruggekomen. Toen ik later op de autobus wachtte, kwamen zelfs de spierpijnen terug. Uitgeput voelde ik me, spierpijnen, pijn in hals en schouders, armen, dat gevoel niet meer weten hoe te zitten op het bankje van de halte.
Ik dacht aan een reactie van iemand toen diens computer het plots niet meer deed. Ik begrijp het, ik sla eveneens tilt als er iets misgaat met computer of ander toestel. Ik leerde gaandeweg er dan zo lang als nodig afstand van te nemen tot ik in alle rust de problemen kan overschouwen en zo mogelijk ook aan te pakken.
Mijn psychiater schreef in zijn verslag dat ik verbaal zeer sterk was maar dat dit geen belemmering zou mogen zijn om voldoende aandacht te besteden aan wat binnen leefde (niet in die woorden maar daar kwam het wel op neer). Het is zeer erg dat zulks moét vermeld worden... want dàt is precies mijn grote probleem dat ik ondanks het jarenlange psychische lijden niet of zelden ernstig werd genomen doordat -ik verbaal zeer sterk ben (geworden) -ik naar de buitenwereld toe wel een boeddha lijk zo vredig en rustig -ik zoveel klachten van de bps goed wist te 'bedwingen'... -ik bovendien vrij scherpzinnig en intelligent ben waardoor 'deskundigen' desondanks vaak het deksel op hun gewichtige neus krijgen wat uiteraard niet in dank wordt afgenomen -ik zelden laat zien hoe ik er aan toe ben uit zelfbescherming... -ik niet zombie-achtig maar vrij alert uit de hoek kan komen omdat ik me niet onder de pillen 'totally' laat verdoven om zodoende als een plant behandeld (en gemakkelijk hanteerbaarder?) te worden.
Het is niet hun schuld... want ze weten niet beter... maar het is ook niet mijn schuld. Het is 'onwetendheid' en dat wil ik veranderen door dit blog. Psychiaters, psychologen en aanverwanten blijf beseffen dat je niet alles wéét.
Ik laat het nog open maar nu voel ik me zo moe en down dat ik niet geloof na de sessie nog in staat zal zijn verder te reizen naar de hoofdstad. Tenzij ik me beter en minder moe voel. De donkere gedachten zijn misschien straks weer lichter.
Zoveel gedachten en gevoelens zwemmen als een horde vissen in een veel te kleine bokaal, plaatsgebrek. Ik wil er geen aandacht aan schenken. Wat zou het voor resultaat geven wanneer ik weet waarom ik me vanmorgen weer zo beroerd voel? Zal dàt verandering geven? Bovendien kan ik die éne vis er toch niet uithalen, evenmin ze afzonderlijk bekijken, het is één wriemelende verzameling visssen door elkaar. De aparte vissen werden onherkenbaar.
Ik zet mezelf niet vast, ik weet dat het straks anders kan voelen... Bovendien hou ik mezelf voor dat ik ter plaatse mag en kan bepalen wanneer ik huiswaarts wil keren.
Doodop... Dringende boodschappen achter de rug... Moe omdat ik me steeds maar duidelijk moet maken. Heb er geen zin meer in. Ik begrijp mensen niet. En mensen begrijpen mij niet, zoveel is duidelijk. Gelukkig zijn er mensen die wel begrijpen en omgekeerd, die maken het toch even weer lichter. Ik gaf het op nog veel pogingen te ondernemen me te verduidelijken. Ik voel waar het meteen 'begrepen' wordt en waar niet. Ondertussen weet ik dat het niet zinvol is nog meer woorden en energie te verspillen aan een bepaalde groep mensen.
Vreemd hoe mensen menen mij raad te moeten geven, zonder dat ze weten wàt zich allemaal voordeed in mijn leven. Bizar dat ze gewoon herhalen wat ik schreef, negeren dàt ik niet opgeef, dàt ik de weg voor mezelf niet afsluit. Wat betekent het toch allemaal... dat ze net doen of ik het niet zelf schreef? Waarom doen ze alsof zij de almachtige raadgevers zijn die dat arme sukkeltje eens zullen helpen? Wat hebben ze daarbij voor ogen? Mijn welzijn alvast niet... ik denk hun eigen welzijn, hun ego strelen of voeden maar ten koste van het voorwerp van hun ongevraagde raadgevingen. Dat hoeven ze niet meer te proberen.
Mensen die me kennen weten hoe ik vocht en wéten wààrom ik moe ben, desondanks toch de moed niet opgeef maar hem ook niet meer zo voél als voor nog meer rampen de boel ondergroeven.
Vergelijk aub geen mensen met mekaar, ook al hebben ze dezelfde ziekte. Het zal nooit voor iedereen hetzelfde zijn dus ga ook niet oordelen of de ene afmeten aan de andere. Je doet er mensen onrecht mee. Leer luisteren in plaats van oordelen over mensen en zaken waar je niet alles van afweet al denk je misschien van wel. Er is zoiets als een context, een voorgeschiedenis, een lichamelijke en geestelijke gesteldheid en nog zoveel meer factoren die een rol kunnen spelen.
Heel veel factoren halen naar beneden of krikken op. Wààrom zou iemand weten wààr 'ik' mee gebaat ben? Denken ze heus dat ik niet zelf zocht, bleef zoeken, bleef technieken uitproberen en vinden? Waar houden ze me voor? Iemand die vlug bij de pakken gaat zitten? Daarom dat sommige mensen uit mijn nabije omgeving me vaak zeggen dat zij het al lang hadden opgegeven...?
Een professioneel iemand liet me me op een keer weten dat weinig van haar cliënten zo ver staan als ik, ik zocht alles zelf uit zonder hulp omdat niemand, ikzelf inclusief toen wist wat er gaande was.
Misschien dat ik daarom zo moe ben? Moe... van dit leven.En van al die mensen die mij eigenlijk verhinderen te aanvaarden wat is... ? Ze maken het met hun 'betweterij' nog erger. Echter dit keer laat ik me dààr niet meer door afschrikken. Ik ga voort met vertellen. Ik besef dat het niet zal verhelpen dat mensen die de nederigheid missen om te beseffen dat ze niet alles weten dat zullen blijven doen.
Er zijn oeverloos veel mensen die menen dat zij meer weten dan alle deskundigen en 'ervaringsdeskundigen' tesamen...
Wanneer ik de moed had opgegeven, zat ik hier niet te schrijven. Ik wil die moed niet op een voetstuk zetten omdat ik momenteel bezig ben te overleven.
Genezen er mensen van bps? Er zijn zaken gebeurd die het misschien opnieuw aangezwengeld hebben.
De beste stuurlui staan aan wal...
In die zin ben ik blij met de sessie van deze ochtend. Na die drie kwartier zwoegen, want ooooh de verbaal sterke is niet of zelden in staat dat wat binnen vernietigend bijt en snijdt, te beschrijven, kon ik gezegd krijgen hoe ik me voelde na een levenlang zwoegen.
Sommige mensen denken dat het allemaal niet zo'n vaart loopt want hoe kan het ook dat iemand die verbaal zo sterk is dàt niet zou kunnen beschrijven? Het kan beste mensen, het is zelfs pure realiteit.
Een ander deel mensen denkt dat ik aan het beginstadium zit en niet alles uitgeprobeerd heb, van klassieke tot alternatieve therapieën, voeding, beweging, homeopathische geneesmiddelen, theetjes, verschillende therapiën, medicaties, eigen verzonnnen bezigheidstherapie en verder gaat dat lijstje, verder en verder. Ach dan geloven ze dat ik niet zo sterk ben en zij oneindig veel moediger, wijzer en oh zoveel verder als dat kleine ding waarover ze zich nu grootmoedig buigen...?
Miskend worden doet je wezenlijkheid onrecht aan, tekenen van niet voor vol aanzien te worden eveneens. En in feite ben ik van dergeljke reacties oververzadigd. Ik laat dat niet meer toe.
Met de beste bedoelingen willen ze hun adviezen door mijn strot rammen? Die beste bedoelingen nekken me.
Iemand zei me ooit iets wat mij net hielp te aanvaarden, een erkenning van mij. Het deed niets af aan mijn gevoel of mijn eigenwaarde. Door wat hij zei, werd voor mij wat vaak ondraaglijk is, milder, draaglijker... Helemaal een ander gevoel dan door al die adviezen, succesverhalen van anderen, die breken en kraken je...
Ik voelde me falen omdat ik niet net als die geweldige anderen genas na dat of dat aantal jaren, door die of die behandeling, door dat of dat te doen of te laten. Dat ik de chronische depressies en de consequenties ervan op mij bleef voelen ondanks mijn gevecht. Dat gevoel van gefaald te hebben, liet ik achter me. Ik leg me toe op aan-vaarden. Hiermee zal ik méér rust ervaren dan wat er door mijn moegekwelde strot geramd wordt. Door al die goedbedoelde adviezen die me niets méér vertellen dan wat ik al wist. Ik hoef al die god de vaders niet meer. En omdat niet iedereen in staat is te beseffen, zal ik ervoor zorgen dat die grens alvast bewaakt wordt.
Wat willen ze, dat alles helemaal ondraaglijk wordt door de ontkenning ervan? Ik loop soms op een koord tussen twee ravijnen en heb al mijn energie nodig om erover te blijven wandelen. De loze adviezen helpen me niet. Ze hebben net als ik de wijsheid niet in pacht en al helemaal niet over het leven van een ander...
Een boeddhistische wijsheid... geef niemand ongevraagd advies en raad.
Hou er rekening mee dat mijn scherpzinnigheid je betrapt en dat ik zie hoe je mij probeert te gebruiken als vervangmiddel... onbewust of bewust... om die in jouw naaste omgeving met gedeeltelijk vergelijkbare problemen zit, onbereikbaar blijft... Gooi je frustratie daarover niet op mij. Koel je woede evenmin op mij die je niet eens kent. Neem je eigen gedrag liever onder de loep.
Zou het kunnen dat jouw mogelijk onvermogen tot empathie in deze zich op mij richt? In een poging mij dan maar te redden? Stop daar aub mee... kijk naar je eigen gedrag en onderzoek dat in plaats van je onvermogen om die jouw naaste is te begrijpen, uit te proberen op mij.
Het spijt me beste H. ... niet met mij, niet met mij. Ga over tot introspectie, ik hoef je liefdadigheid niet, ook niet jouw oneindige bekommernis of goede raad, ze is als een kwal die me poogt leeg te zuigen. Het is alleen mijn scherpzinnigheid die jou stokken in de wielen steekt. Natuurlijk noem ik geen namen. Degene(n) die zich er aan bezondigen, zoeken het zelf maar uit.
Ja hoor, dan was ik bang dat ik met mijn ontboezemingen, mijn grenzen mensen zou verjagen, dat ze mij niet meer 'moesten'. Dat wàs hun macht. Vroeger verkregen dié mensen daar ontzaglijk veel macht mee maar nu NIET MEER. Ik ben niet meer 'emotioneel' afhankelijk van wie dan ook. Daarvoor zijn er té véél grenzen overschreden, teveel slagen diep in mijn hart terecht gekomen.
Ik denk nu 'goed... laat me maar als het jou niet zint, het geeft me echt niet meer, lieve kind'.
Wat zei ooit een psychiater me vroeger, dat ze voelen dat ik een sterk karakter heb en alle zwakkelingen als bijen op me afkomen, als was ik honing. Maar wàt doen ze op dat moment? Ze proeven niet van de honing maar willen me 'vernietigen'. Of me infantiliseren. Arme drommels... ze zijn er tegenwoordig aan voor hun moeite.
Heel veel van ze hebben geprobeerd me te vernietigen of me afhankelijk te maken. Ze waren er bijna in geslaagd. Maar nu? Ze zijn eraan voor hun moeite.
Ik zie het nog voor me. Die me achtervolgde met haar klapwiekende handen. Slaan waar ze me raken kon. Een moeder die dagelijks door het lint ging. Het spijt me dat ik niet langer 'gelovig ben'... want ik blijf die moeder voor mijn ogen zien die zo devoot naar de kerk ging en daar al haar heiligheid tentoonspreidde. Die vrouw die me ondertussen bleef slaan, lichamelijk én geestelijk. Shocking was het.
Intuïtief sluit ik even de poorten. Wat ik me gisteren voornam, ga ik vandaag zeker nakomen: rusten, zodat het wild schommelend evenwicht weer in balans kan komen. Even praten over koetjes en kalfjes en energie verzamelen. En uren weglezen in een boek. Misschien kan ik erna rustig een plekje ont-rommelen. Het avondmaal hoef ik niet te bereiden, er is nog over.
Ik let op mijn tellen en op mijn woorden, de muren laten niet veel meer door. Zo wordt het risico gewist te worden tot een minimum herleid.
Informatie kan misbruikt worden, soms onbewust, soms weloverwogen. Een voorbeeldje? Eén van de kenmerken van borderline persoonlijkheidsstoornis kan zijn 'het niet kunnen beheren van je budget'. Het is uiteraard niet gezegd dat iedere persoon met de stoornis dààr tekenen van vertoont of er zelf niet positief mee omgaat. Dat wordt jammer genoeg wel eens over het hoofd gezien. Uit onwetendheid. Wanneer je met die gedachte van ze geconfronteerd wordt terwijl je net vocht om je ultrakleine budget te beheren en nooit een schuld had, is dat vernietigend, het laat je van binnen schreeuwen. Om de miskenning. Of hun 'insinuatie' of 'vaststelling' uit onwetendheid of bekrompenheid is ontstaan of niet, het effect is er niet minder vernietigend door.
Absurde gebeurtenissen doken op, door grove fouten die instanties maakten, kwam je enkele jaren in geldproblemen. Hoe pijnlijk dat net dan iemand wist te zeggen dat jij financiële problemen had door de stoornis? Ze konden je héus geen grotere klap bezorgen... nogmaals.
ach jij die altijd zo ruimdenkend, bedachtzaam verdraagzaam was
niet voor rede vatbaar stond niet in je woordenboek en zelden was je geduld en vergoelijken zoek
je werd erop afgerekend en misbruikt ze hebben begrip en liefde gefnuikt ze sloegen en klapten op je hart ze maakten al wat mooi en goed was zwart
het vertrouwen ooit groot als de wereld het herstelt zich nooit altijd zal je bedacht blijven op die addertjes in het gras de schreeuw die zwelt aan en laat je wensen dat je nooit geboren was
Sinds gisteren ontdekte ik dat niet alleen de elf met duif symbool staat voor mijn site... maar ook een draak Zo is alles min of meer in balans. Beter een elf én een draak dan een onbeschermde elf.
Nog een kleine krachtinspanning toen ik paperassen sorteerde. Daarna ging ik op de sofa voor acht uur lang. Ik zat alleen rechtop om mijn avondmaal en dessertje te verorberen. Las enkele oude tijdschriften want te moe om een etage hoger een boek te halen. Ik keerde de woonkameruit. En dat was het voor vanavond. Dat ik een gesneuveld toestel moest vervangen en daarvoor uren mijn hoofd moest breken om uit te zoeken hoe zelfs het eenvoudigste toestel tegenwoordig werkt. Het heeft er zeker geen goed aan gedaan.
Vanavond zag ik wel een fijne, ontspannende film 'French kiss'... Hilarisch... Toen zij op het dessert belandde, proestte ik het uit (ik zou geschaterd hebben als de kinderen al niet sliepen. Mijn lach klonk me in mijn eigen oren bijzonder vreemd. Het lijkt me heel lang geleden dat ik nog meer kon produceren dan een glimlach. Het leek desondanks of zelfs mijn lachen 'vastzit'. Vlug dit blogje afmaken en dan opnieuw horizontaal, dit keer op mijn bed... en slapen tot een gat in de al begonnen dag...
Het valt me moeilijk om zoveel rust te nemen en toch... als ik vandaag voel hoe ik me eindelijk nog eens wat lichter, vrediger voel dan vraag ik me af waarom rusten me zo moeilijk valt.
De kamerplanten kregen water, het stof moet ik straks nog wegvegen. Ik zou graag mijn slaapkamer onder handen nemen... en die andere kamer die boordevol spullen ligt. Ik wil ook graag de keuken ordenen en de tafel in de woonkamer leegmaken wat paperassen betreft. Dat is een heel pak, ik weet uit ervaring dat ik dat niet allemaal klaarspeel maar laat me maar nog eens vol voornemens zitten, dat gevoel alleen even terugvoelen, is heerlijk. Gisteren belde er tijdens de avonduren iemand aan onze deur. Beiden bevreesd dat het een van die akelige mensen is die ons de laatste tijd telkens opnieuw komen lastigvallen. Het was gelukkig niet zo. Toch was ik na dat kleine praatje aan onze deur erg moe. Ik wil niemand aan onze deur bepaalde perioden. Waarom leg ik niet eens meer uit omdat ik vaak nog meer van streek ben door de reacties. Weinig mensen begrijpen hoe ik de rust nodig heb als ik me voel zoals ik me vorige week voelde. Ik ben me ervan bewust hoe het wekelijks bezoek aan een van mijn oudste kinderen veel energie wegzuigt hoe fijn het ook is. Daardoor ben ik soms niet meer in staat de gewone klussen te klaren. Toch wil ik dat niet stoppen. Ik wil niet ook dat moeten opgeven.
Ja ik wou dat ik aan 'struisvogelpolitiek' kon doen nu... Na een namiddag waar ik met de zeem rondging en zowaar zelf de deuren mee onder handen nam. Ik heb nog meer uitgevoerd alleen kan ik het me niet meer herinneren. Wellicht door het rusten en film kijken, een overigens mooie en ontspannende film 'Enchanted'... Toch zal ik pas gerust zijn als ik het me morgen weer herinner. Na de klusjes waar ik maar niet mee kon ophouden (en die ik me desondanks maar niet kan herinneren) kon ik nog anderhalf uur lezen. Na de film was er plots een bericht dat me opnieuw dat wat ik wenste te vergeten in herinnering bracht... Vreemd hoe ik op zulk moment denk niet meer alert te moeten zijn, toch 'overvallen' wordt door zaken die ik 'buiten' wil houden. Ik wil nu voor het slapen gaan die zorgen weg krijgen. Misschien met het volgende blogje waarin ik zal schrijven wat ik vanmorgen vergat. Ondertussen herinner ik me dat ik ook een hondenmandje opfriste. Maar al die andere zaken? Het leek zoveel... en toch weet ik niets meer.
Deze ochtend werd ik wakker uit een droom. Ik herinner me opnieuw weinig van het verhaal of de samenhang, evenmin herinner ik me veel details maar wel dat het me een goed gevoel gaf. Het leek wel een 'feeling-good' film De eerste droom daar kwamen veel kindjes in voor, van twee tot pakweg vijf jaar. Vreemd genoeg kropen ze op de daken en bewogen zich over de nokken van al die daken alsof ze kleintjes waren van Bert uit de film Mary Poppins. En neen, ik zag die film al in geen tijden meer. Het vreemde was dat ik me wel herinner hoe ik heel heel even bang was. Toen echter gebeurde er iets met mij en in mij, ik voelde vertrouwen... ik WIST dat de kinderen dit konden... dat er hen niets zou overkomen... het was een soort gave.
De tweede droom, daarvan herinner ik me alleen vreemd genoeg iets over veel konijntjes die overal vandaan kwamen en iemand (ik weet niet wie) warm hielden. Zo bizar, ik kan er geen touw aan vastknopen.
Jammer genoeg is niet iedere ochtend hetzelfde. Deze ochtend was er een tegenpool van. Vreemde dromen waaruit ik donker en moe ontwaakte. Opnieuw ging het over kinderen maar nu ook over een soort avondoppas. In die droom was er angst maar waarom die angst er was, weet ik niet meer. Toen ik ontwaakte, was er ineens een soort van beeld wat angst inboezemt. Ik wil het zo vlug mogelijk vergeten. Durf het hier ook niet opschrijven, uit angst dat het een soort van doem is. Ik ben niet bijgelovig al klinkt dit wel zo. Ik denk dat ik nu angstig werd voor de angst tijdens die droom en het beeld dat erna spontaan opkwam. Ander onderwerp. Ik weet geen ander onderwerp. nog te moe en te verdwaasd en mijn hoofd is verder leeg .
Het is wel bizar dat ik me zoveel zorgen lig en loop te maken of ik er wel in zal slagen mijn situatie of toestand te kunnen beschrijven.
Het is als ik er verder over nadenk wel erg dat ik het gevoel heb me te moéten 'voorbereiden' zodat ik in staat ben hun misschien wel nare en vreemde vragen 'goed' te kunnen beantwoorden. Hoe kan je zoiets in enkele minuten duidelijk maken? En hoe doe je zoiets op een 'goede' manier?
Ik kan niet zeggen dat ik een been brak, ik brak zélf keer op keer op keer op keer. Ik kan niet zeggen dat ik vallende ziekte heb ook al val ik om de haverklap, innerlijk. Hoe moet ik de woorden over mijn lippen krijgen die al pijn doen als ik er nog maar aan denk? En die grote schaamte, dat gevoel voortdurend te falen omdat ik niets liever zou willen dan dat het voorbij zal gaan, beter wordt voor altijd en altijd. Hoe moet ik aantonen dat het 'ernstig' is als zoveel mensen rondom me me omver blazen met hun onbegrip, ongeloof, miskenning en ontkenning?
Daarbij komt nog de angst dat bepaalde diensten voor nog meer belemmeringen zullen zorgen en ik nog meer documenten moet halen.
Ik zal me niet voorbereiden want ik ben moe, moe van een gevecht tegen onzichtbare en zichtbare vijanden. Moe om duidelijk te maken wat ijl is.
Ik hoop dat ze tenminste dààr waarmaken dat 'psychische ziekten' uit het taboe gehaald worden en ernstig genomen worden door te 'luisteren' en 'te lezen'. Hoé maak je duidelijk wat in je leeft als je daar vaak amper zelf toe in staat bent? Ik kan pas (voluit) spreken als ik erkenning en begrip voel... wat zeer lastig is als ik net moet bewijzen wat zo moeilijk te bewijzen is en sceptische blikken zie, spot ervaar, ongeloof...
Hoe moet ik het waarmaken naar vreemden toe die voor me zitten en de druk in mij nog verhogen doordat ik weet wat ik daar moet aantonen. En er bovendien ook nog zoveel voor mij vanaf hangt..
Ik heb het niet eens alleen over de materiële kant maar ook over de impact van een afwijzing op de psychische kant. Die is oneindig veel erger en gevaarlijker. Om dat min of meer 'aan te kunnen' loop ik me al de hele tijd psychisch voor te bereiden... ik probeer het scenario in mijn hoofd te prenten, maar verder dan dat durf ik niet te gaan....
Het is één van de redenen dat ik zo lang zonder hulp bleef, omdat de impact van afwijzingen diepe wondes slaat. Daardoor bleef ik ploeteren in mijn eentje zonder medische hulp. Wanneer ik toch in bepaalde instanties hulp zocht of het waagde voor mezelf op te komen, was de manier waarop ze me wandelen stuurden zo moordend, zo ziekmakend, krenkend en vernederend, zo akelig en pijnlijk dat ik me voornam nooit nog iets te vragen.. Opnieuw uit zelfbehoud, en bescherming... omdat het ravijn dan héél dichtbij zat.
Door allerlei absurditeiten in de wetgeving, heb ik niet langer de keuze... tenzij tussen twee even nare zaken. Het heeft jaren geduurd eer ik kon zeggen... wat er was... Neen... ik kan hier even niet verder over schrijven... later misschien.
Altijd, zelfs nu blijft de angst voor onbegrip, voor veroordeling, voor betweterige uitspraken... altijd... al zal ik het vaak uit zelfbescherming en zelfbehoud niet laten merken. Het mes snijdt scherp aan beide zijden... net omdat ik het steeds angstvallig voor mezelf hield en alle emoties verborg, werd ik niet geloofd als ik het wel eens dierf vertellen.
Ik moet mijn teksten steeds verdelen in paragrafen omdat ik anders niet kan overlezen, zo in de war geraak ik van de veelheid.
Een uurtje of twee gelezen. Daarna was ik opnieuw in staat nog een ander deel van de woonkamer stofvrij te maken. Alweer herinner ik me weinig meer dan dat ik een meubel leeghaalde om er een frisgewassen laken overheen te draperen. Ach ja, ik zette net na een eigen wasbeurt ook een wasmachine op... Sommige spullen zouden aan de draad te drogen moeten kunnen hangen... en ik hoop dat ik daar nog in slaag. De rest kan binnen op de draad en een deel in de droogkast. Het is héél lang geleden dat ik die nog gebruikte. Ik mis mijn biertjes, een frisse pint zou me nu wel smaken. In de plaats ervan verdrijf ik de spierpijnen met het overigens ook wel lekkere brouwsel dat mijn schoonzoon maakte. Echter als je het dagelijks drinkt, komt het er wel langs je oren uit... een soort van likeur... lekker, best wel... maar ik snak naar een frisse pint.
Toen alle vijf mijn kinderen nog thuis woonden, vond ik de weekends vaak niet zo leuk. zondagen vaak niet zo leuk. De kinderen waren naar hun pa of naar hun vrienden en ik was dan uiteraard meestal alleen thuis. Zeker, ik probeerde naar buiten te gaan, een wandeling of fietstocht te maken maar hoe ellendig vond ik dat. De hele wereld leek op stap met het gezin of familie en daar liep ik in mijn uppie. Voor de breuk met mijn moeder gingen we ook wel eens naar haar... maar gezellig??? Neen, het was een ramp. Ze kon het niet één keer laten me venijnige schimpen te geven of me in hun bijzijn te beledigen met niet eens verdoezeld leedvermaak. Ik mis haar niet,. al noemt ze zich mijn moeder, ze gedroeg zich niet als een moeder en ik voel haar ondertussen ook niet meer als dusdanig... Het was een opluchting haar niet meer te hoeven zien, met haar leugens en laster geconfronteerd te worden, gespannen naar huis te gaan na weer een 'pest-en sar sessie van haar'. Wat was ik telkens emotioneel en fysisch uitgeput....
Sinds enkele jaren vind ik het niet meer erg die zondagen, integendeel, ik blijf thuis en lees een boek of doe klussen. Alle dagen voelen toch hetzelfde. Op zondagen ga ik zelden nog naar buiten. Op andere dagen slechts om boodschappen te doen. De zondagen zijn nu soms mijn favoriet... omdat ik dan niet buiten hoéf... ! Soms blijven twee van mijn kinderen thuis en gaan niet naar hun pa. Dan doen we soms samen een uitstapje.
Er zijn weinig voordelen aan een depressie. Alleen dit soms, dat je weinig nog kan schelen en je eenzaamheid opzoekt omdat die veilig is.
Tot mortel gemaakt in de betonmolen, zo voel ik me na een nacht die zich hopelijk niet meer herhaalt. Nachtlawaai dat zowat de hele nacht duurde, met tussenpauzes was het stil maar daar heb je weinig aan als het even later terug begint. Erg voor mijn kinderen die in examen zitten. Gelukkig zijn zij geholpen met oordopjes. Ik heb die dingen nog nooit gebruikt. Als ik niets of weinig nog kan horen, wordt de omgeving te bedreigend.
De ironie wil dat ik net gisteren besloot opnieuw vroeger mijn bed op te zoeken omdat ik de laatste tijd vaak in slaap val op de sofa. Ik voel me al enkele dagen alsof er iets broeit, het sluipt onopgemerkt dichterbij. Ik voel de voorbodes. Ik kan het missen om ziek te worden. Dan moet datgene waar ik tegenop zie uitgesteld worden en dat wil ik absoluut voorkomen. Ik wil die stress en angst niet nogmaals beleven. Neen ik mag nu niet ziek worden.
Zaken die voelen als 'negatie' houden een risico in. En toch stel ik mezelf er telkens opnieuw aan bloot. Sommige zaken zal ik nooit begrijpen in de wereld van internet (of daarbuiten). Vroeger voor het internet-tijdperk kreeg je een telefoonoproep en je beantwoordde die. Je kreeg een brief en je schreef een antwoord. Je groette iemand, je kreeg een groet terug. Nu zo deed ik dat toch...
Echter in de wereld van internet gelden andere regels (blijkbaar), regels die ik vaak niet begrijp, niet helemaal althans. Het kwetst me enorm wanneer ik een mailtje verzond naar mensen die ik persoonlijk ken en dit wordt in geen maanden, zelfs nooit beantwoord. Ik begrijp het niet en vaak geraak ik er door in paniek en geeft het ook die vreselijke gedachten en felle drang.
Dit soort negaties is iets wat met de stoornis onder andere die schreeuw van binnen uitlokt. Dat vreselijke gevoel dat je 'niet bestaat wordt door dit soort negaties bevestigd. Waarom beantwoordden die je persoonlijk kennen niet eens je mailtje?
Denk niet dat ik geen moeite doe om hét te begrijpen... Ik ga eerst aan het vergoelijken... 'ze hebben het vast heel druk', 'het mailtje is wellicht niet aangekomen', 'hun computer doet het vast niet meer', 'ze zijn het vast in de drukte vergeten', 'ik moet gewoon wat meer geduld hebben'...
Na verloop van tijd werken die vergoelijkingen en verklaringen niet meer en denk ik dat ze me niet meer moeten, of simpelweg geen zin meer hebben om mijn mails te beantwoorden.
Sommige mailen me na maanden toch nog... maar dan wel zonder antwoord op mijn mailtje. Ze schrijven over wat ze overkwam. Ik voel meteen hoe ik wil antwoorden, ze wil troosten, steunen, meeleven... antwoord geven op wat ze schrijven... Pas later realiseer ik me dat zij blijkbaar niet datzelfde gevoel hebben wanneer ik hen schrijf... Het maakt me onzeker en angstig en hoe ik het ook probeer te begrijpen, ik slaag er niet in.
Soms na herhaaldelijk zulke zaken mee te maken, neem ik me voor ze niets meer te sturen om zo te vermijden dat ik opnieuw geconfronteerd wordt met dat wat telkens zulke wondes slaat. Toch ga ik na verloop van tijd weer het hele zaakje vergoelijken en geloof ik stellig dat ze dit keer wél zullen antwoorden...! Hoe meer ik probeer, ja zelfs met hele lange tussenpauzes, hoe erger ik het voor mezelf maak als de antwoorden desondanks uitblijven...
Moet ik ze nog beschouwen als vrienden? Of hebben ze me slechts gebruikt? Hebben ze vriendschap voorgewend om een andere reden dan 'vrienden zijn'? Hebben ze ondertussen wat ze wilden met al die vrienden en hang ik aan het staartje, onbelangrijk voor ze geworden en wat ze willen bekomen, dus lozen die zooi?
Soms wis ik hun mailadres om maar niet meer in de verleiding te komen... Maar dan komt er na maanden plots weer een mailtje van ze... en begint het hele zaakje weer opnieuw. Tenzij ik het niet meer wens en er definitief een punt achter zet.
Vreemd genoeg heb ik dat met enkele mensen helemaal niet... Het vertrouwen in ze is zo groot en hoeft geen bewijs, heeft ook geen twijfel. Het zijn meestal mensen die het begrip respect niet alleen kennen maar ook hanteren. Daar komt respect niet alleen van één zijde maar van beiden. ... Als bij ze een antwoordje uitblijft of ze zijn niet op de afspraak, dan wéét ik dat er iets mis is... Ik weet zo zeker als wat dat zij wanneer het misverstand of de vergetelheid blijkt zij dat nooit voorbij laten gaan zonder zich te verontschuldigen... en ook daarin voel je hun oprechtheid. Anderen behandelen je als koopwaar in een warenhuis...
Daarom ook dat ik me beter voel met amper mensen om me heen. Zo vermijd ik die vernietigende, moordende psychische catastrofes. Ook wanneer ik naar winkels of instanties moet, bestaat dat gevaar. Het volstaat wanneer mensen doen of ze me niet horen, me behandelen als een onmondig kind of erger nog, doen of ik er niet ben.
Wat het mailen betreft zou het al helpen als ze me lieten weten dat ze bvb niet graag mails beantwoorden. Sommige laten me weten dat ze wel graag mijn mails lezen maar geen schrijvers zijn. Dan kan ik tenminste ergens plaatsen waarom ze zelden of nooit antwoorden en er zelf voor kiezen dan ook niet meer te schrijven.
Sommigen laten me weten dat zij mails slechts zien als doorgeefluik voor van die doorstuurboodschappen. Daar hou ik niet zo van, het put me uit die telkens te bekijken. Wanneer ik dat laat weten, wordt er desondanks geen gevolg gegeven aan mijn wensen ze me niet meer te sturen. Er zit niets anders op dan telkens die hele vracht te wissen en wanneer het me tot aan de mond komt, wis ik de verstuurders erbij. Ze zorgen er ook nog eens voor dat je massa's ongewenste mails krijgt.
Bizar is het wel dat wanneer van mijn zijde uit een antwoordje wat langer duurt en dan spreek ik niet van maanden zoals bij ze maar van een week of twee, dan krijg je gelijk een ongeduldige mail of je hun mail niet ontving... Gek toch allemaal hé...?
Wat ooit zo simpel leek: 'contact met mensen, wederzijds respect' en 'warme vriendschap' naar mekaar toe, 'te vertrouwen zijn', het verdwijnt in mijn ogen... en maakt plaats voor een vreemd fenomeen, namelijk hoe mensen mekaar behandelen als koopwaar... Gelukkig niet iedereen...
Ik vrees dat ik vanmorgen nog eens een crisis doormaakte. Totaal van de wereld. Eerst was er de slapeloze nacht door nachtelijke herrie die uren duurde. De wereld is egoïstisch geworden...
Ik kreeg een postbode aan mijn deur... terwijl ondertussen ook één van mijn kinderen had getelefoneerd. Die postbode had brieven bij met alweer een bedreigende inhoud. Ik begon tilt te slaan. Zo erg... dat ik het niet eens meer van me af kon schrijven hier. Ik belde de instantie die me deze brief bezorgde... Ik word er ziek van, ziek van al die voorwaarden die ze stellen en waarbij ze zo bitter weinig rekening houden met mensen. Het was weer allemaal van het goede te veel... Het goede????
Ik werd ook nog door één van mijn kinderen gevraagd om hulp. Ik ben nu terug... zoals je kan zien. Nog steeds volledig van de kaart. Ik ben er niet geweest. De dag is aan mij voorbij gegaan. Ontzettend veel moeite vanmorgen om me te concentreren. Ik ben zo oneindig ver weg dat ik zelf niet eens besef dat er ook hartverwarmende momenten waren. Ik besef niets meer...
Een goede nachtrust is een must. Ik weet niet hoe ik uit nogmaals zo'n nacht zou ontwaakt zijn. Het maakt blijkbaar een groot verschil of ik uren wakker lig en maar voor enkele uurtjes slaap of een hele nacht versnipperd in kleine schokjes kan slapen. In het eerste geval kan ik tegen de dag op. In het tweede geval duidelijk niet. Een nacht als gisteren waar je geen uur in zijn geheel kan slapen omdat wanneer je indommelde je telkens opgeschrikt wordt na enkele tellen slaap, is slopend. Zeker nu.
We hadden ons al voorzien, om te voorkomen dat er nog zo'n slapeloze nacht zou volgen. Ik kocht voor ons beide oordopjes bij de apotheker. Als ik die dingen ook voor mezelf koop, is het alarm, want dat in mijn oren stoppen tijdens de nachtrust, is al net zo akelig als het effect van zo'n versnipperde nacht. Het is alsof ik een houvast buitensluit, het waarnemen. Dat op zich is angstaanjagend hoe stom dat ook kan klinken.
Hetgeen ik gisteren voelde, de angst dat het opnieuw zo'n nacht zou worden, maakte dat ik maar bleef uitstellen te gaan slapen hoe moe ik ook was. Af en toe sloot ik mijn ogen. Uiteindelijk meende ik het verstandig niet langer meer op te blijven. Het nare gevoel week niet, de paniek loerde vanop mijn schouder. Er was iets dat de barrières afbrak, iets waar ik niet meer bij kon om het van me weg te houden. En net omdat ik het ken, moest ik moeite doen om het te 'beheersen'.
Hoe moe ik ook was, ik las tot mijn ogen dichtvielen om tot rust te komen, om geen aandacht te moeten schenken aan dat akelige. Van ieder geluid schrok ik. Het schrikken werd vergezeld van niet of amper opgewassen te zijn tegen... Het boezemde me angst in. Het was hetzelfde gevoel dat ik enkele jaren geleden had, alsof alles uit je handen glipt, je verdedigingsmechanismen.
Ik ben nu zo dankbaar en opgelucht dat deze nacht in stilte verliep... en dat de oordopjes niet nodig waren. Ik bleef benauwd dat ik ze moest gebruiken om de herrie buiten te sluiten. Dat ik mijn omgeving niet meer kon opnemen zoals ik gewend ben... dat een deel van mijn waarnemingsvermogen 'gedempt' werd, is net zo akelig, niet gewoon 'lastig' of 'hinderlijk'. Zulke zaken kan ik niet uitleggen, woorden om dàt te beschrijven ontbreken zelfs mij. Bepaalde zaken zetten dingen in beweging die beter stil gehouden worden...
Al enkele dagen merk ik hoeveel moeite het ordenen van mijn gedachten me kost. Het is alsof mijn hoofd vol water loopt, er een waterval in zit. Ik moet herlezen en herlezen en toch schijn ik niet meer in staat te zien of ik iets één keer of drie keer herhaalde terwijl het vage gevoel blijft dat ik in herhaling viel. Het lijkt of ik niet meer kàn lezen... wel losse woorden maar zonder samenhang. Alsof alles terwijl ik het lees uitloopt en één grote vlek werd... als een klomp ijs die ze in de oven zetten op 200 graden. Pfff, niet simpel om op deze manier een blogje in elkaar te krijgen.
Het is behoorlijk lastig. Ik weet niet hoe het komt. Of misschien voel ik het niet helder te zien. Soms loopt in een blogje voor mijn gevoel alles door elkaar heen en de gedachten die gewoonlijk al klaar in mijn hoofd zitten, springen weg als botsballen.
Vandaag las ik reft een rustdag in. Door de chaos en vermoeidheid gisteren, de crisis en het ver weg zijn, moet ik nu die noodzakelijke paperassen nog in orde maken en voedingswaren inkopen. Ook het overrompelende van de talloze telefoontjes gisteren, de deurbel, de brief, enz... hebben wellicht allemaal meegeholpen om mijn brein en de rest van mijn wezen aan het tollen te brengen. .
Ik zou wel kunnen huilen... maar ik ben er té moe voor. Dus huil ik niet. (alsof ik het wel zou kunnen als ik niet moe was... )
Zo blij dat één van mijn kinderen vrij had vandaag en kon helpen met de administratieve verplichtingen. Wanneer ik het niet alleen hoef te doen, is het al iets minder belastend.
Alle drie de zaken die ik dringend moest oplossen, zijn opgelost.
Gelukkig heb ik nog een half uurtje om te recupereren van onze tour du monde... pffff... en met een biertje erbij... om de spierpijnen te milderen en de vermoeidheid (misschien door stress) weg te nemen.
En weer sluipt pijn en verdriet door mijn lijf... waarom? Ik weet het heus niet. Ik schenk er (zoals gewoonlijk) geen aandacht aan.
De afgelopen dag gaf me een sprankeltje hoop, het was even lichter, ik hervond opnieuw wat rust. Ik mag niet verder denken dan die vier letters, niet verder denken dan het nu... omdat de angst opnieuw als een bliksemflits door me heen schoot toen ik dat woord schreef. Niet denken aan morgen, niet denken aan overmorgen en helemaal niet denken aan vrijdag. Niet denken aan wat je zal/moet/mag/kan/wil zeggen... gewoon niets dan alleen leven in het nu, niet verder denken dan het tikken op de toetsen voor dit blogje en lezen tot mijn ogen dichtvallen.
Ik ben op één van de kleintjes gaan passen. Al werd ik even nerveus en bang dat ik het er niet goed af zou brengen. De oude angst. Ik zei tot mezelf mijn intuïtie te volgen... dan zou alles wel los lopen... Na enkele minuutjes sliep het kleintje in mijn armen. Dat gaf me een gevoel van vrede. Ik ben nu al enkele uren thuis, was heel erg moe.
Met mijn twee jongste kinderen keek ik een film, een rare hoor... maar toch ook een speciale film waar we veel aan hadden... 'Dorothy'... Ik had vrij meteen door over welke stoornis het in deze film ging... niet de mijne Die dvd kocht ik voor een prikje in zo'n boekenzaak, waar ze ook cd's en dvd's verkopen... ik wist niet waar we ons aan konden verwachten... maar 't was een mooie film, bijzonder en niet alledaags. We vreesden even dat het iets excorsistisch was... dat was het gelukkig niet daar kan ik alvast niet tegen. En nu ik hier nog even een babbeltje kon slaan, kan ik met een toch weer iets luchtiger gemoed gaan slapen. En ik weet dat we geen nachtlawaai meer hoeven te vrezen... alles is onder controle
Tjonge wat was ik blij vanmorgen toen ik wakker werd en besefte dat wat ik droomde werkelijk een droom was geweest en geen realiteit... Ik droomde dat ik met mijn fiets in de hand naar het marktplein stapte met mijn tas in het mandje van mijn fiets. Ik bedacht plots dat ik hem beter over mijn schouder zou hangen om zakkenrollers geen kans te bieden er met mijn schamele bezittingen vandoor te gaan. Ik keek naar mijn tas en die stond open. Natuurlijk was ik verbaasd... maar ik sloot die. Even later wilde ik mijn geldbeugel nemen en die was weg. Ik zocht en zocht, kon het niet geloven... Het begon stilaan tot me door te dringen dat de zakkenroller had toegeslagen en er met mijn geldbeugel vandoor was. Er zat uitzonderlijk ook nog eens 100 euro in... Ik was er niet goed van... en dan nog abonnementen en andere belangrijke documenten, mijn bankkaart.. Het voelde op dat ogenblik of mijn wereld stortte verder in. Het was vooral een klap omdat ik al-tijd bijna overdreven erg lette op mijn tas en allerlei maatregelen trof om die gauwdieven maar geen kans te geven er met mijn weinig geld vandoor te gaan. Door de verwardheid en sufheid, dat gevoel elders te vertoeven, was ik even niet op mijn hoede. Toen werd ik wakker... het duurde even eer ik ten volle besefte dat ik het maar gedroomd had, dat het niet werkelijk gebeurd was... mens... wat wàs ik opgelucht...!
Bepaalde zaken en houdingen kan ik niet meer verdragen. Ze maken me zelfs ra-zend. Ik neem het niet meer... en terwijl ik zwijg, kook ik, spuug ik puur vergif.. in mezelf. Want ik zwijg nog altijd... Ik verdraag de humeurigheid niet meer... de humeurigheid omdat ik vroeg om 3 emmers over het terras te gooien? Pas op, snauwde ze en ik kreeg een duw. Een deel van de emmer kreeg ik op mijn mooie rok. Dan kan ik geen woord spreken... zo geschokt voel ik me. Wat denkt ze me te behandelen als een insect omdat ik haar 'iets' vroeg???? Ik neem zulke zaken niet meer. En ik hoef de ontkenningen ook niet meer achteraf dat ze dat niet zo zeiden. Ik hoorde wat ik hoorde... ben geen ezel... Ik liet me jaren zo behandelen door een deel van de mensheid. Nu komt mijn hele wezen daar tegen in verzet... ! Het leven is al moeilijk genoeg. Op zulke ogenblikken... kunnen ze allemaal naar de maan vliegen.
Crisis twee achter de rug... Gevolgd door een oceaan van tranen. Die kwam er door warme woorden uit onverwachte hoek. Toen ik ergens in een berichtje vertelde, een deel van het geheel, kreeg ik een reactie die me meteen zeer veel erkenning gaf. Eén woord maar het was er 'plets op'. Doet goed... en 't maakte het vastgeklonken verdriet los. Ik kon de tranen niet stoppen... Ergens toen de tranenvloed gestopt was maar ik moe en verwezen verder schreef, ging de bel maar ik bleef zitten waar ik zat. Ons hondje maakte van zijn oren... maar ik bleef... nog steeds zitten waar ik zat. De beller bleef bellen... Plots werd ik bang dat het één van mijn kinderen was die zijn sleutel vergat. Ik keek door het raampje in de deur maar zag niemand staan. Waar zat ik met mijn verstand toen ik toch de deur opende? Het was een man van enkele straten verder. Een naar heerschap. Zijn schijnheilige vrouw was erbij. Ze deden me in het verleden de duvel aan. Nu hadden ze plots bloemetjes bij. Het liefst was ik gevlucht maar ik stond als versteend naar ze te staren. Wat wilden ze van me? De vrouw stak de bloemetjes toe. Ze verontschuldigden zich beiden voor de vergissing... zo noemden ze de lastercampagne die zowat ontaardde... zo noemden ze de valse beschuldigingen uit het verleden, de kwaadsprekerij, de talloze aanvallen op mijn persoon. Uiterlijk onbewogen hoorde ik die twee aan. Geen glimlach... die leek voor eeuwig bevrozen in mij. Eenmaal in de woonkamer gooide ik de bloemen meteen op de mestvaal. Denken ze dat ik gek ben? Ik vertrouw ze nooit meer, nu mogen ze met een hele bloemenwinkel afkomen. Ze gingen die ene grens voorbij na al zovele anderen... dan is er geen weg terug, toch niet die van vertrouwen. Ik zal ze wel groeten en niet zo grof zijn als zij zovele jaren maar daar houdt het mee op. Ik weet hoe dit soort mensen in elkaar zit en dat het heus niet lang zal duren voor ze opnieuw beginnen met hun favoriete tijdverdrijf.
Het lijkt allemaal zo eenvoudig... daarom dat ik het na al die jaren nog niet begrijp en wanneer er nu zeldzaam weer een glimpje besef binnengleed, kan dat de volgende keer alweer geheel en al verdwenen zijn. Moet ik steeds in een of andere crisis belanden voor er een lichtje gaat branden? En als dat lichtje brandt, dan brandt het nooit lang genoeg... het dringt niet helemaal door, niet in die mate dat ik het voor altijd onthou. Ik begrijp dat het alweer een lange tijd éénrichtingsverkeer is... dat er maar genomen wordt en genomen... altijd klaar staan... altijd bereid je en als dank slachten ze je af, krenken er op los. Ondergetekende, onnozele gans, bleef dapper wegslikken hoe anderen in een rotbui zich als vanzelfsprekend het recht toeëigenen dat ze je voor het minste geringste mogen afsnauwen. Waag het niet die dagen om iets te vragen... dan wordt je neus er net niet afgebeten. Blijft zoiets te lang duren, komt het te vaak voor, gecombineerd met zaken waar je zelf mee zit, die de spanning bij jou al omhoog jagen, dan komt het tot een crisis... dan voel je immers weer haarscherp hoe weinig jij betekent... hoe weinig respect er voor jou is, hoe weinig met jou rekening gehouden wordt. Waar jij als vanzelf je steun biedt, wordt diezelfde steun niet één keer aangeboden... je dopt je eigen boontjes maar, telkens weer... je kan niet eens meer hulp vragen in die perioden omdat hun gesnauw, hun humeurigheid die soms grenst aan vijandigheid je veel te erg verwondt. En ja... gisteren stortte je in... voor de tweede keer deze week. Maar pas nu, vandaag begrijp je wat daar allemaal aan vooraf is gegaan... Je beseft hoe erg het wel is dat het altijd diezelfde weg op schijnt te gaan... eisen dat je klaarstaat voor jan en alleman, ze weten dat ze op jou kunnen rekenen.. hoe je jouw gezelschap aanbiedt als ze ergens tegenop zien... ... en plots merk je hoe weinig respons erop komt... en hoe weinig erkenning er is... hoe zelden, in feite nooit... ze jou steunen. Als je niet met hand en tand uitlegt hoe je ergens tegenop ziet, dan zien ze het ook niet... ze nemen jouw leven slechts als verhoging van hun comfort. Ze staan er niet bij stil dat jij ook wel eens steun behoeft, best ook een keer hulp kan gebruiken, je vaak te moe bent om erom te vragen of erger te angstig werd omdat je dat snauwen dat erop volgt er niet meer bij kan hebben.
Vandaag huildend van de therapie vandaan gekomen. Wil niet meer schrijven waar ik het over had... toen ook daar de tranen losbraken... Ben erna op de autobus gestapt, naar de hoofdstad. Vocht zelfs daar tegen de tranen. Als een zombi... chocoladebroodje gegeten met een kop koffie... gedwaald... dwalen geeft rust. Tweedehandszaken bezocht voor de goedkope artikelen maar ook de mensen die niet verlegen zijn om aardig te zijn tegen anderen. Verder voel ik me moe en leeg. Ik lachte alleen tegen kindjes en hun mama's in de autobus... en een jongetje van max. 10... waar ik naast mocht zitten, kreeg enkele keren een zeldzaam geworden geschenk... Kinderen zijn de enigen die ik nog vertrouw.
Ik weet niet wat er aan de hand is. Ik probeerde de cookies te verwijderen, iets wat ik op mijn vorige computer nooit hoefde te doen. Waarom gaat het zo moeizaam om op mijn site te geraken. Een berichtje schrijven is al hels. Waardoor kwamen die cookies erop? Hoe kan ik ze vermijden. Ik kan dit er niet bij hebben. Doodmoe terug gekomen van een medische onderzoek. In de autobus wist ik niet meer hoe te zitten van ellende en pijn aan mijn spieren. Dat gevoel ook dat ik door de paniek die er ontstond, toen ik die witte burcht met geen mogelijkheid binnengeraakte, tenzij met een lift waarin ik niet wilde stappen door claustrofobie, helemaal overstuur door de zoektocht naar een trap en bovendien ook angst dat ik te laat was, de arts even later te woord stond. Het was zo'n akelig gebouw... ik dierf niet hoger dan de tweede trap. Niemand daar in de buurt. Een ideale plek om aangerand te worden. Hoe vaak ik over en weer liep, gierend de paniek in mij. Ik zou te laat komen. Ik geraakte er niet binnen. Ik kon uiteindelijk de hulp inroepen van nog twee andere bezoekers die van de lift vandaan kwamen. Uiteindelijk bleek de vergissing. Nu vraag ik me af of zij die weten van die vergissing het met opzet doen? Waarom vermelden ze niet dat het onderzoek niet op het eerste, niet op het tweede maar op de derde etage plaatsvindt? Begrijpen ze niet dat ik daar helemaal alleen in dat akelige gebouw, die doodstille verlaten hal niet NOG hoger dierf dan het tweede???? Helemaal van streek kwam ik dankzij hulp op de juiste plaats. Moe, down... leeg. En dan ook nog problemen om op mijn blogje te komen. Ellendig voel ik me. Straks blaas ik ook deze site op.
Het werkt hier weer... gelukkig. Toch vreemd dat ik nergens een bericht vond dat het op 'seniorennet' mis ging. Enkele lezers hier hebben me op de hoogte gebracht maar toen had ik al allerlei uitgezocht en uitgeprobeerd wat slechts nog meer stress en ellende gaf want het bleek allemaal een maat voor niets.
Mijn mooie plaatsje in de top 20 ben ik ondertussen kwijt... en dat is iets dat ik niet voor het eerst tegenkom... dat door iets dat buiten mij om gaat, iets wat voor mij van betekenis is en erkenning geeft, verloor. Ik ben het eerlijk gezegd ook moe om ook daar tegen te moeten opboksen. Ik kruip even weg... om dit en nog meer te laten bezinken.
Gelukkig voor ze... maar àls ik toen op mijn beheerpagina had kunnen komen, had ik mijn site weggehaald. Het is immers niet de eerste keer dat ik op die manier mijn plaatske verspeel... Iets wat belangrijk is voor mij, een vorm van erkenning geeft, het gevoel dat ik besta. Ook dat ik vier dagen niet kon schrijven op mijn site of met grote moeite, zoveel moeite dat het niet schrijven minder schadelijk voelde dan op die manier.
Ik voel weerstand en verzet... om allerlei. Ik wil het doen met de middelen die ik heb... maar waar je ook gaat, staat of zit... telkens stoot je op zaken die de boel saboteren.
Je wordt uitgesloten omdat je je bepaalde zaken niet kan veroorloven? Of omdat je geen technische bol hebt. Welke bol je dan wel hebt die wordt door sommigen ondergespit of vermorzeld zoals een leraar van me die het als een bedreiging zag dat ik iets kon en wel uit mezelf... zonder zoals hij hoge studies gevolgd te hebben... Ik werd daar op zovele manier gesard, genegeerd, een voorwerp van 'subtiele' spot dat ik instortte voor mijn examen daar. Ik ben nooit meer teruggegaan.
Ik heb het in mijn leven net iets te vaak moeten ervaren hoe zaken die me net een goed gevoel gaven, het voorwerp werden van spot, afgunst, haat, en die vreselijke drang van ze om me de grond in te boren, of me trachten te kraken zodat die doorn in hun ogen verdwijnt... Het is enkele mensen gelukt...
Er was een tijd dat ik genoot van fotograferen.. Vreemde zaken zijn er toen gebeurd. Ik kon mee met een beroeps. De nachtans samen uitgezochte foto's werden echter niet gebruikt door zijn medewerker.... Mijn kleine toestelletje werd het voorwerp van spot. En mijn kleding... Mijn naam werd niet vermeld. Er werd op verschillende manieren met me gesold. Ze gingen ook met de eer lopen wat een hele reeks getoonde foto's betrof.... Allemaal zaken die mijn gevoel zo al niet te bestaan, geen goed hebben gedaan. Ik gaf nooit meteen op... maar ergens afgelopen jaren... gaf ik al die gevechten tegelijk op. Het interesseert me allemaal niets meer...
Het treft me opnieuw hoe anderen voor je menen te mogen bepalen wat je wel of niet kan/mag voelen. Of er een oordeel over denken te kunnen vellen. Erg is het wel dat ze niet beseffen waaruit begrip dan wel kan bestaan. Is begrip een oordeel vellen over iemand anders zijn/haar ontreddering? Zonder dat je die andere kent? Zonder dat je nog maar voor een fractie beseft wat bepaalde zaken voor die ander kunnen betekenen? Hoe die ander zich staande wist te houden en nog stand houdt? Ach... zo gebeurt dat niet alleen met ontreddering, maar ook met verdriet. Zo bepalen sommige mensen voor anderen wanneer het verdriet om een geliefde voorbij moet zijn... of dat ze dààr nu toch niet meer om mogen huilen. Alsof er een maat staat op verdriet en rouw... alsof iedere mens op dezelfde manieren rouwt en de tijd die daarvoor nodig is. Ze beseffen niet eens hoeveel pijn hun onbegrip rouwenden bezorgt. Hoe de ontreddering er nog door kan vergroten. Je gaat je isoleren, je weghouden van al dat onbegrip door die mensen te vermijden. Daardoor komen veel mensen in de problemen, belanden in een depressie of krijgen lichamelijke klachten omdat ze niet meer durven verdrietig zijn of rouwen... uit angst voor al die betweters of veroordelers die in jouw plaats eens zullen bepalen hoe je en waarvoor je ontredderd mag zijn, hoe lang je verdriet mag duren, hoe je moet rouwen of hoe niet... Het vervult me met afschuw. Soms word ik er nijdig van...
Het blijft een schok te merken hoe sommige mensen menen dat zij over mij dingen kunnen komen vertellen en dat als waarheid aannemen (erger nog ze schijnen alleen mijn beaming te eisen van wat zij mij willen doen slikken??? Ik schijn zelfs niet eens meer het recht te hebben ze te vertellen dat wat zij invullen over wat ik voel, niet klopt!!!! Dat ze zich ook nog vrienden of zo wanen die me nog een dienst bewijzen ook door me 'eens flink de waarheid te vertellen.... over mijn zogenaamd mis-plaatst zelfbeklag...????' Tjonge...
Hoe venijnig en giftig ze worden als ik dat wat zij als waarheid over mij menen te verkondigen, weerleg en wil verduidelijken....? Asjemenou...
Ja zeker... na de zoveelste keer was mijn geduld op...en liet ik me ontvallen dat het duidelijk hun petje te boven ging. Dat noemen ze dan 'agressief' wat ik nog kan toegeven, al is de term lichtelijk overdreven... Zeker wanneer je het vergelijkt met wat zij mij antwoordden. Wat verstaan ze onder 'met mij begaan zijn, en hun bezorgdheid om mij???' Dat lijkt me een zeer bedenkelijk argument wanneer ik lees wat zij over mijn 'ontboezemingen' hier vinden... dat ik mijn binnenwereld hier laat zien, noemen ze 'tonnen zelfbeklag gieten'... en bovendien ook nog 'misplaatst'...??? Pas een half uur later bedacht ik hoe hun aanval méér over ze zegt dan over mij. Ik vermoed namelijk een vorm van projectie... of is hun veredelde manier van 'zelfbeklag' geen zelfbeklag dan? Al zou ik er niet eens aan gedacht hebben voor ze mij aanvielen hun 'ontboezemingen op hun site' zo te noemen...
Wat is er bovendien mis met klagen over wat je kwetst, pijn doet, verdriet geeft, ontreddering bezorgt? Je zal vast geen ergere depressie krijgen. En wanneer ik vertel wat de stoornis met mij doet... dan is dat niet meer en niet minder dan dat... 'vertellen wàt de stoornis met me doet'.
Wat is er mis met de binnenwereld naar buiten te brengen? Probeer maar eens een taboe te doorbreken als wat je over jouw beleven vertelt, op deze manier onthaald wordt...
Wanneer je daar nog maar aan begint, zijn ze daar al, die jou gaan vertellen hoe je je mag voelen en hoe niet, ze nemen zichzelf als dé maatstaf. Wee je gebeente als je het waagt ze te vertellen dat ze het mis hebben wat jouw gevoel betreft... dan krijg je de wind van voor.
Ga ik dan over hun gevoel oordelen of over wat zij op hun site aan verdriet en problemen schrijven? Heb ik ooit om hun 'bezorgdheid' of 'hulp' gevraagd? Of erger nog hun betutteling? (alsof ik voorvoelde wààrtoe dat schijnheilige meevoelen diende...) Als ik me verzet en weerleg wat zij menen dat mij mag van streek brengen of niet... is mijn site plots een van tonnen zelfbeklag...????
Dat bedoel ik met de befaamde addertjes onder het gras... van die zogenaamde o zo begripvolle kerel in dit geval... o ze willen je zo helpen, laten ze al bij de eerste bezoekjes weten... maar daar hoort blijkbaar niet jouw weigering van hun hulp bij... en al helemaal niet als je voor jezelf opkomt.... Vreemd toch hé?
Sommige mensen genieten meteen mijn vertrouwen en dat hebben ze nog steeds...!!! Zij mogen best een andere mening hebben maar meestal zijn ze niet zo arrogant om te menen dat die andere mening dé waarheid is. Zij gaan er niet vanuit dat zij mijn gevoel beter kunnen beoordelen dan ikzelf, ze zijn ze eerder 'bedachtzaam'. Ze staan open voor... net zoals ik open sta voor...
Bij anderen voel ik onder al die ongelofelijke goedhartigheid iets gevaarlijks... de onoprechtheid. Ik hoef meestal niet te lang te wachten... tot dàt bovenkomt... het duveltje uit het doosje.
Als ieder voor zijn eigen deurtje keert, is toch heel het straatje schoongeveegd? Als je niet kan verdragen dat ik jouw oordelen over mij weerleg, dan is dat jammer... maar het zij zo... hier hoef je niet meer te komen oordelen of aanvallen. Kijk eerst eens naar jezelf... Natuurlijk vraag ik me af wat je eigenlijk van mij wilde. Jouw gelijk halen? Waarom? Wie is daar uiteindelijk mee gebaat? Jijzelf hé... !!! Jouw waarheid over mij... is niet 'mijn' waarheid maar de 'jouwe'. Niet eens over mijn gevoel maar over het jouwe dat je mij toebedeelt, iets wat ze in de psychologie geloof ik projectie noemen.
Na zulke zaken als waarvan ik gewag maak in voorgaande blogjes begrijp je weer hoeveel moed het kost om die binnenwereld naar buiten te brengen... door middel van dit schrijven bvb.
Wanneer je zaken wil rechtzetten, word je aangevallen op wat je van jouw binnenwereld naar buiten bracht...
Ergens word je op die manier gedwongen om die binnenwereld ook binnen te houden waardoor het onbegrip verder kan gedijen... en het taboe over psychische zieken en ziekten nooit doorbroken zal worden...
Ik heb me niet voor niets geïsoleerd... en me slechts omringd door mensen die een zeer groot vermogen tot begrijpen hebben.... en dat is iets heel anders dan enggeestigheid die wanneer ze niet in staat zijn te begrijpen maar meteen overgaan tot veroordeling.
Ik heb nog nooit problemen gehad met iemand die me zei dat ze zich niet kunnen indenken hoe dat moet voelen... en die eigenlijk door mijn verhalen meer willen en kunnen begrijpen. Ik heb evenmin moeite met mensen die een bedenking plaatsen mét ruimte voor mijn verklaring of weerlegging.
Ik heb daarentegen ontzettend veel problemen met mensen die omdat zij niet voelen wat ik voel (gelukkig voor ze) meteen overgaan tot veroordelen, bekritiseren... enz... en die zelf mogen 'kleineren' door telkens opnieuw hier te komen schrijven wat ze van mijn gevoel vinden en dat het maar wat belachelijk is om voor een technische storing van streek te geraken...??? Vreemd dat wanneer ik ze van weerwerk dien ze me vervolgens gaan aanvallen en nogmaals 'kleineren' omdat ik het waagde (toen mijn geduld met ze het eindelijk begaf) gewag te maken van 'dat het hun petje blijkbaar te boven ging'... Dat noemen ze gekrenkt worden... (in hun egootje?) En wat doen zij na dat sobere petje? Ze gaan plots wat ze ervoor nog bewonderden als zou ik het zo goed kunnen beschrijven nu benoemen 'als misplaatst zelfbeklag, tonnen zelfbeklag dat ik op mijn eigen site' (dacht ik toch) zou lozen' volgens ze'??? Is dat dan geen krenking en zelfs nog erger dan dat? Dat gààt nu ook mijn petje te boven... valt mijn petje zelfs bij in het niet.... En van het hypocriete in hun eerdere beweringen wordt hier dan nog gezwegen...
Jammer dat ze zich niet méér bezighouden met hun eigen gevoel dan met het mijne... (of poogden ze me als vervangmiddel te laten dienen voor mogelijk elders hun gevoel van falen????)
Zij mogen van mij ongelimiteerd over hun gevoelens, verdriet en angsten praten... Geen haar op mijn hoofd dat eraan dàcht dit 'tonnen zelfbeklag' te noemen... nu noem ik het graag 'veredelde vorm van zelfbeklag'... wie zijn gat brandt... moet op de blaren zitten hé.
Het zij zo... de wereld zal altijd uit ook dat soort mensen bestaan... anders zou het vast een hemel op aarde zijn.
Ik begrijp ook lang niet iedereen hoor. Ik heb het vooral moeilijk met betweters en mensen die menen dat zij mij eens menen te moeten komen vertellen wat ik voelen mag en mij vervolgens weerwerk verbieden....?tenzij ik wil 'afgeslacht' worden. Vroeger was ik dààr bang voor... Nu niet meer. Ik gebruik mijn intuïtie nu... en laat me niet langer tot pulp vermalen. Ik ben geen doetje en nog minder een idioot. Ik zwijg niet meer... maar bijt van me af... Zwijgen...en slikken is één van de oorzaken dat depressies verergeren...
Nog steeds vraag ik me af wààrom het hem zo dwars zat dat ik aandacht kreeg, begrip en werkelijke vriendschap van mensen... maar het is hem aan hem om uit te zoeken waarom, niet aan mij. Ik sluit wel mijn barelen voor deze persoon.
Onderdrukte mensen... mensen die jarenlang de mond gesnoerd werden op velerlei manieren... nogmaals de mond trachten te snoeren... kan je bijna misdadig noemen. Hiermee besluit ik deze misselijkmakende geschiedenis en ga ik verder met mijn leven... op mijn manier, met mijn beperktheden, mijn gevoel, mijn gedachten... en mijn hart voor mensen die het wél en wérkelijk goed met anderen menen... en reken maar dàt ik dàt voel.
Eén van mijn kinderen moest een boel spullen versjouwen. Uiteraard bood ik mijn hulp aan... extra draagkracht is welkom. Omdat we amper iemand vinden die ons even met de auto zouden kunnen oppikken, moesten we de hele bagage, breekbaar bovendien met de autobus zien te versassen na eerst een flink eind stappen. Het is gelukt... We kwamen volledig uitgeput thuis, zwetend als een rund, en de spieren die ik anders ook voel, lieten zich nu zeker niet onbetuigd. De dingen die we moesten versjouwen waren niet alleen zwaar maar ook erg onhandig om te dragen. Het kan me niet schelen. Het voornaamste is dat alle breekbare spullen heelhuids hier beland zijn. We hadden onderweg wel heel wat beziens... Ik vond het fijn om op deze dag kennis te maken met nog enkele leerkrachten die ik nog niet eerder gezien had. Aardige mensen, dat voelde ik meteen. Ik voel me verder leeg en ver van deze wereld af, alsof alles buiten mij om gebeurt. Ook al ken ik dat gevoel ondertussen, het is en blijft een vervelend gevoel en ik hoop dat ik me vlug terug wat 'normaler' voel op dat vlak. Het is iedere jaar rond onder andere deze tijd vrij erg... omdat het hele ritme overhoop gegooid wordt, daardoor verlies ik niet alleen het noorden maar ook de andere richtingen. Het gevoel van vervreemding verergert. Wanneer ik onder de douche ga, voel ik geen water op mijn huid. Gelukkig staat er een thermostaat zodat ik me niet verbrand.
Benieuwd hoe mijn psychiater zal reageren wanneer ik hem vertel over welke 'begripvolle', 'bezorgde'(???) reactie ik kreeg van een eerder schijnheilig o zo begripvolle individu (nu daarvan was alleen hijzelf blijkbaar overtuigd)... uiteraard krijgt mijn psychiater zowel mijn teksten als die van het begripvolle heerschap integraal in zijn mailbox. Een heerschap dat duidelijk geen weerwind duldt... Nog straffer dat hij het zich meent te permitteren het over mij en mijn gevoelens te mogen hebben en daar ongelimiteerd zijn oordeel op denkt te mogen kleven. Het werd dan nog vooraf gegaan met 'lieve, lieve Lore'... Ja... met zo'n aanhef dacht hij zich alles te mogen permitteren... blijkbaar. En weerwerk bleek niet toegelaten... Of ja, misschien net zo poeslief??? Laatdunkend en neerbuigend... maar dat recht scheen alleen hem van doen. Want mijn 'petje'... vond hij krenkend...
Ik vermoedde al van bij het begin een addertje onder het gras. Ik heb niet zo erg lang moeten wachten voor diens ware aard bovenkwam. ...
Hoe zoetsappiger hun woorden, hoe groter mijn achterdocht. Ik ken ze... jammer genoeg... maar al te goed. Ik doe niet eens meer moeite dit uit te spitten. Insecten zal ik in mijn huis nooit vermorzelen, ik zet ze simpelweg buiten... Dat heb ik ook met dit heerschap gedaan.
Sommige mensen als dit heerschap begrijpen zelf de ondertekst niet onder mijn blogje, lijkt me... Als ze reageren en hun mening te kennen geven over mijn gevoelens dan verwachten ze alleen een 'volmondig' "Jaaa tuurlijk,, je hebt vol-ko-men gelijk. Wat ben je slim, wat ben jij goed. ooooh..." Wellicht zouden ze ook nog willen dat je ze met pluimen bewuifd worden en dat je buigt voor hun oneindige goedheid. Alsof ik ooit om dàt soort goedheid vroeg. Tjonge... diens houding was reeds van bij het begin krenkend, laatdunkend. Ik heb nog héél véél geduld gehad en dat petje was nog véél te vriendelijk...
Blij dat ik niet meer hoef om te gaan met dit soort mensen... het lijden door de stoornis zou er alleen maar door verergeren. Begrip kennen ze niet, alleen hun eigen mening over anderen... dààr geven ze om.
Nog één keer moest ik de weerstand overwinnen om op die blog te komen... brrrr... om mijn antwoordjes te kopiëren... dat is bij deze gebeurd... oeff... Hoef ik daar nooit meer te komen. Ik huiver immers elke keer wanneer ik met bepaalde fenomenen in aanraking kom. Hij mag zijn veredelde tonnen zelfbeklag zelf eens nader bekijken... hoeft hij anderen niet meer op die manier aan te vallen over de anderen hun ontboezemingen op ook nog eens hun eigen site....!!!!
Mijn antwoordjes die ik aan deze onverlaat schreef, zijn nu klaar om verzonden te worden naar mijn psychiater. Eerst de onverlaat zijn reacties er nog bij, alles in de juiste volgorde... en klaar is kees.
Het is te bizar voor woorden... en ondanks het warme weer gaat een mens ervan rillen van pure afschuw...
Heilige bimbam... een levenlang je mond houden... is zeker niet gezond... wanneer het vies ruikt naar nog pogingen te onderdrukken... nogmaals de mond gesnoerd te worden, omdat je je verzet tegen hun laatdunkende reacties... terwijl je dacht dat het hier niet zou gebeuren... het zijn toch geen tieners meer, dacht je...
Maar het gebeurde wel... al is het een troost... dat het wellicht gaat over wat een goede vriend me ooit zei van dat soort mensen, dat ze écht dom... emotioneel dom zijn. Kan je ze het ook niet al te erg kwalijk nemen. Wel... ik doe mijn best om dat stuk onverlaat het niet al te kwalijk meer te nemen. Dom, arrogant, het kan me wat,... ze vinden zichzelf heel wat, zij menen over de gevoelens van anderen hun ongezouten mening te mogen verkondigen en helemaal té gek wordt het als ze die ook nog aannemen als de wàre waarheid, het grote voorbeeld... Verheven kannibalisme noem ik dat..
Er was een man die zich 'vriend' noemde... Hij was o zo begripvol en behulpzaam. Echter bij iedere uiting van mijn gevoelens kreeg ik als reactie ofwel een veelbetekenend stilzwijgen ofwel dat hij o zo positief in het leven stond... en daar niet om maalde... Echter wanneer hij het moeilijk had, stond ik wel klaar... en hij vond dat ik hem erg goed begreep. Des te pijnlijker dat hij slechts zijn eigen gevoelens 'OK' vond... zijn verdriet 'OK' vond... zijn gedachten als enige'te volgen' vond. Hij kon alles... en ik hoefde niet een keer een bedenking te plaatsen... want hij... ja, ik schreef het al, kon alles. Daarom dat ik nu met de brokken van zijn 'alles kunnen zit'. Hij klaarde een karwei, hij kon dat... zei hij. Nu... ik zie het dat hij het kon... wat wat hij maakte, breekt en barst overal waar het maar breken en barsten kan.
Ik merkte hoe een manipulator te werk gaat... Hij behandelde me op een manier die niet toestond dat ik het ook maar één keer oneens zou zijn met hem. Hij mocht ongebreideld kritiek leveren op mijn spullen of kleding. En neerbuigend... Hij sprak op degenererende toon. En waarom? Omdat ik me geen dure spullen kon aanschaffen? Alsof daardoor mijn resultaten moesten onderdoen...! Ook over mijn kleding deed hij degenererend. Alsof ik ooit voor hun outfit zou kiezen. Het leken wel doodgravers. En wanneer ik iets niet leuk vond, dan pakte hij het zo in dat ik bijna niet kon weigeren... want dan moest hij alleen gaan of hij wou nu net dit... of dat... voor me doen... . Later draaide hij het dan een slag om... alsof hij mij mee uit had gevraagd om mij te plezieren. En dàt terwijl hij duidelijk wist dat ik van zulke gelegenheden niet hield????
Ook had hij even zoveel argumenten en idiote uitvluchten om me te kunnen aanraken terwijl ik dat haatte. Ach dat was toch gemakkelijker wanneer hij een regenscherm moest ophouden. Ik moest er vooral niets achter zoeken... . Ik begreep hoe prachtig die argumenten waren om precies zijn zin te krijgen... Dat is jammer genoeg niet gelukt... ik huiver van zulke onderkruipsels. Helemaal op het einde probeerde hij op dezelfde manier een familielid achter zijn kar te spannen... echter ondertussen wist die ook uit welk vlees dat creatuur bestond. We wuifden adieu monsieur... ga elders je manipulatie-kunsten beproeven...
Ik heb genoeg van het gemekker van mensen die zichzelf oneindig beklagen omdat ze een psychisch of fysieke zieke in huis hebben... en wel op die manier alsof zij en alleen zij dààr het slachtoffer van zijn. Ik heb het niet over mensen die de zieke met respect behandelen. Ik draag die mensen in mijn hart... en mijn dankbaarheid voor ze is grenzeloos.. Zij brengen begrip en tolerantie op en zij gebruiken de zieke en zijn/ haar klachten niet om zichzelf steeds als 'heilige martelaar' af te schilderen of te vrijwaren van welke schuld of tekortkoming dan ook. Het is ondertussen door verschillende mensen geweten dat ik een verstand heb dat scherp staat, en helder afschildert wat sommige mensen liever niet afgeschilderd zien staan... Daardoor maakte en maak ik voortdurend vijanden. Blijkbaar voelen sommige mensen dat ik ze doorzie... en dan rest ze nog één mogelijkheid... me kelderen voor ik ze op een 'bedenkelijke' karaktertrek betrap.
Een vriendin heeft me ooit gezegd dat zij met haar universitaire studies niet eens over de helft van de woorden beschik die ik hanteer... Het was ook haar wens dat ik die mijn taal gebruikte om schriftelijk want mondeling kon ik het niet, duidelijk te maken hoe het voelt om als bps- er door het leven te gaan. Zij hoopte dat ik de spreekbuis zou kunnen zijn voor die het niet konden zeggen. Aan die opdracht hou ik me niet alleen voor alle mensen die zich erin herkennen maar ook voor mezelf. Al kan ik tijdens een crisis evenmin verwoorden hoe ik me voel. Ik leerde mezelf wel (autodidacte) me uit te drukken in het schriftelijke woord.
Ik ontdekte in de bib heel wat boeken over mensen die met een psychisch zieke moeten samenleven. Ik ontdekte jammer genoeg bitter weinig boeken over de psychisch zieke die met de gezonde samenleeft... en erger nog misbruikt wordt om de andere de mogelijkheid te verschaffen zich van alle zondekes en gebreken te vrijwaren door de schuld integraal op de 'psychisch' zieke te kunnen schuiven.
Reken maar dat dàt vaker gebeurt en de psychisch zieke nog oneindig veel meer leed bezorgt. Vooral omdat deze zich meestal niet of amper kan verweren.
Nogmaals ik heb het niet over mensen... die met respect psychisch zieken benaderen... zoals jij ... B... Ik heb enorm veel respect voor jou.
Deze dag kan ik alvast met een lichter gemoed beginnen... Eindelijk komen mijn berichten weer zichtbaar in de kolom 'recente berichten'. Eindelijk vind ik mijn blogjes ook weer terug... Hoera... ik besta weer. Hoe dat uiteindelijk gelukt is, ik weet het niet meer.. Heb eindeloos veranderd en veranderd... in instellingen. Kan me niet schelen... dààr hoef ik me alvast geen zorgen meer om te maken. Er scheelt wel iets aan mijn schikking van mijn tekst hier... maar dat is het minste van mijn zorgen... Dat ik mijn site hier weer vind, dàt lucht me op. Ik wens jullie (en mezelf) een goede nachtrust...
Wat ben ik blij zeg, dat het weer verschijnt wanneer ik een nieuw bericht toevoegde en ik op seniorennet bijgevolg weer besta...
Nog één blogje omdat het zo fijn voelt weer te bestaan hier in blogjesland.
Vanavond bakte ik vissticks want wij zijn nog eens bezig met een niet-vlees-eet-periode... Daar kookte ik lekkere bio-aardappeltjes bij... en toen de vissticks gebakken waren, voegde ik twee uien toe, een rode en een witte en tot slot twee tenen look. Njammie.
Erna hadden we zin in dessert... en daar de brownies reeds verorberd zijn door de zoetekauwen hier... maakte ik vanillepudding... daar strooide ik dan een weinig chocolade hagel op... Nogmaals njammie...
En nu ga ik fijn slapen... Morgen wordt het ontwaken wellicht even tanden bijten... want één van de kindertjes moet vroeg op en ik sta dan steeds samen met op.
Morgen nog... en dan kan ik naar de psychiater. Daar heb ik na alle ingrijpende gebeurtenissen van de laatste dagen véél meer nood aan dan andere weken.
Mijn aversie is zo groot dat ik zelf verhuisd ben van haha categorie om de naam van de site van de prietprater maar niet meer tegen de letters te lopen... Ik herinner het me nog alsof het gisteren was... dat het die man zelfs ergerde omdat mijn site, nu ja ikzelf, vrij anoniem bleef en zal blijven. Ook dat bracht hij aan alsof zijn mening en keuze maar door iedereen moet gevolgd worden. Tsss. Dat hij niet eens in staat was te begrijpen dat niet iedereen zichzelf zo bloot wil/kan geven als hij... naam, foto, leeftijd,... toe maar al. Daar kies je verdorie toch zelf voor zeker.
Alsof alle slachtoffers van misbruikende viespeuken zich zomaar effekes met naam en toenaam hier voor de haaien zullen gooien. En waarom? Om door zo'n krielpatatten afgemaakt te worden? Ik dacht het niet.
Mijn ervaringen, tonnen ervaringen... die ik ja hoor hier allemaal bij tijden zal aanklagen... leerden me voorzichtig te zijn en ze-ker niet meer te goed van vertrouwen te zijn. (Ik heb me hier effe geamuseerd met een kleine woordspeling, een variante op tonnen zelfbeklag... dewelke ik volgens deze begripvolle vriend hier zou lozen... ) Waaruit de conclusie kan getrokken worden dat die voorzichtigheid niet overbodig was... dat is maar weeral eens gebleken. Om mij bij de neus te nemen, of me nog iets door de strot te rammen dat niet bij me hoort, sta je best nog vroeger op... of beter : ga je haha helemaal niet meer slapen.
Dat ik niet bijster veel sliep, is aan mezelf te wijten. Had ik maar vroeger moeten gaan slapen... maar de uurtjes dié ik sliep, sliep ik goed...! De dromen die ik had, waren evenmin akelig. Ik kan me er verder niets over herinneren. Toen ik in de vroege morgen dit benauwde huis ontvluchtte, met ons vinnige keffertje was ik nog niet alert genoeg... mijn hondje vatte bijna een kat. Waarom bleef die ook zitten? Eer ik wakker genoeg was om de kat te zien, te merken hoe mijn hondje erop af stormde, was het al te laat... Gelukkig beperkte de kat zich tot blazen, hoge rug zetten en er vandoor gaan... We gaan de dag tegemoet met wat meer lichtheid en moed. Ik weet uit pure ervaring dat ik niet té vlug en té erg blij moeten zijn. Niet te veel verwachten, op niet te veel hopen... is het beste en verstandigste... de dag omhelzen zoals hij komt en verder verloopt...
Ik vernam hoe duizend mensen uren vast zaten in een trein, hoe er noch raam of deur open kon of mocht. Dan slaat de schrik me weer om het hart. De oude treinen daar was ik niet op die manier angstig in... maar reizen met de nieuwe die zo potdicht lijken, waar geen raampje open kan, want er is airco... (behalve als ze uitvalt) zijn een strijd op zich. Grotendeels onbezorgd reizen is op die manier bijna niet meer mogelijk. Waar ik die ene angst moest overwinnen als we eens een keertje door de tunnel moesten, voegt hier nu ook de angst zich toe om uren vast te zitten in een potdichte trein. Wanneer we wel eens een keertje door de tunnel moesten, sloot ik mijn ogen tot ik zeker wist dat we uit de tunnel waren. Ik telde in stilte af. Ofwel las ik op die manier in een boek dat ik niet kon zien hoe donker het uit de raampjes was. Een rit door een tunnel in België duurt meestal niet langer dan een minuut of drie. Wanneer echter ook de treinen nu opnieuw die defecten gaan vertonen als jaren geleden... dan durf ik mijn vorig jaar aangekochte abonnement niet eens meer verder te gebruiken terwijl we toch enkele steden wilden bezoeken tijdens de vakantie... omdat het nieuws dat mensen 'uren' vastzitten een hele grote nachtmerrie zou zijn.
Ik herinner me hoe ik jaren geleden wel vier keer op één zomer vastzat in een trein... en dat was dan alleen omdat de deuren niet opengingen en de treinbestuurder handmatig die ene deur openmaakte... waardoor alle reizigers van een volle trein langs moesten. Eén keer kon de treinbestuurder de deuren niet eens handmatig openen en dienden ze van buitenaf door een of ander 'besturend orgaan' geopend te worden. De bestuurder telefoneerde toen naar dat orgaan. Wel dat is méér dan beangstigend.. en ik begrijp zulke zaken niet... dat mensen zo nonchalant omgaan met dit soort dingen... zodat mensen in noodsituaties de trein niet eens kunnen verlaten. (tenzij ze het glas uitbreken, of is dat ook niet meer mogelijk????)
Ik kon die keren toen de paniek amper op afstand houden, om mezelf af te leiden naar één van mijn kinderen bellen. Belabberd kwam ik van die trein af... al duurde het hele gebeuren amper tien minuten. Wanneer ik lees dat maandagavond mensen een uur of langer opgesloten zaten (als ratten in een val... ) is dat heus onverdraaglijk. Daar helpen heus geen flesjes water bij, misschien slechts enkele flesjes sterk bier...
Al werkt het tegelijk helend, het is ook telkens voelbaar op fysiek gebied... de gesnoerde mond openen. Dat verhelp ik met even rust... en dan verder kijken welke klussen we kunnen klaren. Het is nog steeds enorm benauwd. Onweer heb ik niet gezien of gehoord, wel regendruppels die al bij wijze van spreken verdampten voor ze de grond raakten. Daar heb je verder dat rottige gevoel te willen huilen en zelden ook daadwerkelijk van enkele tranen verlost te geraken. Ook daar schenken we verder geen aandacht aan. Verder wil ik toch even terloops vermelden dat ik hier de touwtjes wat mijn schrijven betreft, minder strak in handen houd, ik let niet zo op zinsbouw en fouten. De energie ontbreekt me daar voorlopg voor.
Ik hoop dat ik vlug terug ontwaak uit dat comateuze van de vervreemding zodat ik weer voeling heb met mijn omgeving en mijn eigen 'min of meer' normale gevoelens... want jongens... wàt is normaal hé...?
Wat een geluk... net na de tweede bliksem was ik veiliig binnen. Nu ja... veilig... dat nu ook weer niet. In het verre verleden was er ooit een ernstige blikseminslag. Het knalde en denderde... niet te doen. Ik stak een heleboel kaarsen aan, dat neemt het angstaanjagende weg, vind ik. En vreemd genoeg waren twee van de anderen ook bang in tegenstelling tot andere keren. Het ging zo tekeer buiten... de hel leek losgebroken.
In de autobus leek het een hete-lucht-oven... zweetdruppels liepen in beekjes, werkelijk waar, naar beneden. Mijn zakdoek was nat toen ik al dat water van mijn voorhoofd, wangen en hals veegde...
Eén van mijn oudste kidneren telefoneerde me vandaag terwijl ik rustte... en zo kwam het dat ik naar ze toe ben gegaan... en naar hun kleintje. We zijn weer een stapje dichter bij gekomen wat het uitwissen van misverstanden betreft.
Nu ben ik erg moe maar wel rustig... We aten samen... 't Was lekker... maar vooral genoot ik van het samen zijn.
Het vreemde gevoel houdt aan... ik zal eerst een bijna meditatieve rust moeten aanhouden... wat niet eenvoudig is wanneer heel wat indrukken als kannonkogels om mijn oren fluiten. Het is even zoals het is.
151. Waarom ik zo slecht grenzen kon/kan trekken?
Ik wil die moed niet op een voetstuk zetten omdat ik momenteel bezig ben te overleven. 
