Je ontwaakt en meteen duw je als een bulldozer nare gevoelens weg. Dat doe ik de meeste jaren van mijn leven. 'Gedeeltelijk' raak je eraan gewend. Misschien helpt het dat ik er zelden lang aandacht aan wil geven en ze een enorme duw geef. Ik maak mijn hoofd leeg. Natuurlijk blijft het niet lukken maar ik weet dat ik eenmaal na het uitje met mijn hondje, met een kop koffie achter mijn computer kan zitten, tot rust kom, omdat ik dan al die gedachten die van alle zijden tegelijk schijnen te komen kan 'behandelen'. Niet allemaal maar toch een deel.
Wanneer ze me nu zouden vragen hoe ik me voel... zou ik zeggen 'ik voel me niet goed'. Als ze zouden vragen hoezo, waarom dan of hoe, dan zou ik het antwoord schuldig blijven. Het is iets dat komt uit het niets en dat ondanks al je geduw toch op de loer blijft, de hele dag, zodat het in een onbewaakt ogenblik, een moment van rust kan toeslaan. Bijten, scheuren, krabben, vreten, branden.
Het zij zo... ik probeer rust te vinden... door het neer te schrijven... het voelt als zalf op vele wonden.
Het kost me nog steeds heel veel moeite me te concentreren. Het is ook frustrerend omdat ik verdomd goed weet hoe helder het anders is in mijn hoofd.
Ik geef nooit op (anders had ik dat al lang gedaan natuurlijk)... maar eenvoudig is het niet door de bomen het bos niet meer te zien en tegelijk het gevoel van falen op die dagen onder ogen te zien, toch verder te worstelen, tegelijk voor ogen houden de balans niet uit het oog te verliezen tussen verder ploeteren en het laten rusten. Het moet daar tussenin blijven... en precies dat evenwicht tussen de twee te vinden is moeilijk. Het liefst bleef ik me verzetten maar ik leerde welke gevolgen dàt kan hebben...
Verder over het modderige gevoel, de vermindering van helderheid of vertroebeld zicht op het geheel. Het is alsof de zinnen verdwijnen voor ik ze kon intikken. Vervolgens weet ik niet meer wat ik schreef. Alles loopt door elkaar heen. Het is alsof ik bij de tweede helft van de zin al niet meer weet wat het eerste deel was. Meestal is het schrijven van een blogje pindakaas. Als ik tenminste begin met de blokkade te beschrijven. Ik moet nu even denken aan bepaalde miskennende opmerkingen van mensen uit mijn verleden die menen dat ik steeds mijn gevoelens haarfijn weet te beschrijven. Of ik hun werk ook wilde maken, want ik kon toch zo goed schrijven. Ze dachten dat het bij mij allemaal 'vanzelf' ging. Ze moesten eens weten... Er zijn dagen dat ik er niet eens aan moet beginnen, zulke soep is het. Het ergste is dat ik wanneer ik dagen verzuim een blogje te schrijven vaak nog erger vervreemd omdat precies dat schrijven mijn telkens verdwijnende bestaan terughaalt....
Ik weet zelden de oorzaak van het vertroebelen, alleen dat het lastig is en ik beter stop en ga rusten. Ik heb geleerd dat te aanvaarden en niet al te veel druk op mezelf te zetten. Het heeft wellicht te maken met de algehele vervreemding die nu nog steeds als een dik mistgordijn over mij en mijn leven en beleven hangt.
Ook het lezen van boeken, aandacht op straat of in een winkel is dan een hachelijke onderneming. Verder moet je maar eens proberen denken aan alles als je bijna niet meer denken kan. Op straat moet ik lang blijven wachten om over te steken, zodat ik ruimschoots de tijd kan nemen om te beseffen dat er auto's komen en ik beter net zo lang wacht als ik op zulke ogenblikken nodig heb.
Ook bij bankverrichtingen of betalingen in warenhuizen stelt zich dat probleem. Overal uiteraard maar sommige zaken doen er niet zo toe... anderen wel.
Wanneer ik spreek in die perioden dan lijkt het of de woorden in mijn mond verlammen, de volgorde van de woorden in een goede zin stoppen vergt een enorme inspanning... tesamen met de inspanning dàt zo min mogelijk te laten merken aan de buitenwereld.
Hoe dapper ik ook wilde zijn, ik merkte welke impact die lelijke reactie van enkele dagen geleden nog steeds op me had, precies omdat ze tegengesteld was aan al zijn vorige, eerder zoetsappige, flemende reacties... Het is en blijft schokkend om de ware aard van iemand op zo'n manier te zien. De ware motieven ook achter het eerder o zo lieve en begripvolle... Gelukkig waren er bepaalde steken die hij liet vallen... zodat ik het zaakje bleef wantrouwen... Zoals bvb dat het hem stoorde dat ik me zo weinig liet kennen... en dat hij het toch een normale evolutie vond om je hele hebben en houden bloot te geven? En dan ook mijn naasten bloot te stellen aan zaken die ik voor mezelf wil verwerken zonder mijn omgeving te schaden? Mezelf de vrijheid op die manier opnieuw ontnemen om te kunnen schrijven wat ik schrijf, om mijn verhaal te kunnen doen op een anonieme manier zonder betrokkenen voor de leeuwen te gooien? Ik zou het bvb niet zo fijn vinden moest mijn partner (als ik die had) met naam en toenaam een blog oprichten en daarin over mij gaan vertellen dat het niet zo goed meer met ons gaat of dat hij een dochter of zo had met een of andere stoornis.
Soit... Ik merkte hoe angstig ik werd om nog te schrijven... angstig om weer zo'n miskennende, in feite erg gemene zaken te moeten lezen over wat ik hier toe-vertrouw. Echter dat ik weer uit onverwachte hoeken zoveel fijne, warme, begripvolle reacties krijg, is als zalf op de wonde en nam het zware van binnen weg. Ik bedank jullie daarvoor... en ik weet dat ieder zijn/haar manier heeft om dàt te laten merken... ik voel geen addertjes meer onder het gras... De adder onder het gras kan hier niet meer komen reageren.
Alle andere lezers hier... omarm ik en ben ik dankbaar... voor dat wat ik ervaar als respect voor het anders zijn en niet dat gemaakte, schijnheilige van de voorvernoemde adder onder het mooi ogende gras die hier voor een andere reden kwam, vermoed ik, dan om proberen inzicht te krijgen in, of simpelweg te lezen wat het is voor mij en dat hoeft heus niet hetzelfde te zijn als voor een ander met gelijkaardige (de naam zegt het zelf 'gelijk-aardig' is niet gelijk aan exact hetzelfde)... Het lijkt me meer dat die een of andere goede vader wilde komen uithangen, (ook dat hoeft hij niet te doen want ik had wel degelijke een goede vader) dus aan valse vaders heb ik evenmin nood (ik had al genoeg ellende met een valse moeder) Dat er mogelijk ook geprobeerd werd de wijze therapeut uit te hangen, hoeft evenmin. Een wijze therapeut zal nooit zo gemeen uit de hoek komen om eerdere zoetsappige uitspraken een slag om te draaien, ze met andere woorden te hervormen in een giftige, dodelijke appel. Voor degene die de beeldspraak niet kunnen volgen... een verduidelijking... Ik heb hier ervaren hoe iemand die eerst zijn voortdurend zogenaamde meevoelen en begrip liet blijken het plots ging hebben over mijn kilo's zelfbeklag hier ???? Toen ik het met een van zijn uitspraken over 'mijn' gevoel niet eens was.!!!!! (vreemd nietwaar?) Die man durft dan nog te beweren dat hij zulke zaken zegt uit 'bezorgdheid voor mij'... Dat noem ik een mishandelaar verkleed in een heiligenbeeld met aureool inbegrepen.
Je merkt meteen dat ikzelf lang geen heilige ben en dat ook niet zal worden. ... zeker niet als er zulke haken in me worden gegooid. Nogmaals... wie zijn... brandt, mag op de blaren zitten.
Ik hoef dus geen bedenkelijke 'ervaringsdeskundige' die zich de begripvolle allesweter meent. Ik hoef geen reacties die slechts meppen op een boksbal van frustraties die niet met mij maar met de bokser te maken hebben... en dààr heb ik echt totaal géén zaken mee... vandaar dat ik het ook niet neem dat hij mij mogelijk als een soort surrogaat ziet....waarvoor? Als hij ergens niet bijkan, ergens door gefrustreerd is... hoeft hij dat niet op mij uit te werken... maar naar zichzelf kijken... waar zijn nood aan betuttelen van anderen vandaan kan komen. Dat noemen ze introspectie in plaats van projectie.
Misschien dat sommige mensen er niets op tegen hebben om met dergelijke reacties te maken te krijgen, bemoeienissen, ongevraagde raad en invullingen over je, over wat je mag voelen en waarvoor niet... ik heb eerder laten merken dat ik daar niet van gediend ben...
Als ik me al mijn hele leven redde, als ik die zelfdiscipline kon opbrengen die ik opbracht maar niettegenstaande dat gevoelig en kwetsbaar blijf voor miskenningen dan is het nodig mijn grenzen daarin aan te geven en ervoor te zorgen dat die gerespecteerd worden. En dat zal ik doen ook. Met neerhalende opmerkingen ben ik niets... in tegendeel. Als ze dat nog 'waarheid' noemen, is dat een brug te ver... Het is HUN waarheid over mij... en ze ligt ver van mijn wezenlijkheid af.
Als hij de zachte grenzen niet voelt... dan maar de harde... Als ik mijn stekels opzet... dan doe ik dat uit zelfbehoud. Te lang en te veel liet ik over mijn grenzen gaan... met als gevolg meer psychische slachtpartijen dan een mens verdragen kan. Daar zet ik nu paal en perk aan... Ik leer mijn les... leer jij de jouwe beste man.
Ik wil er nog aan toevoegen dat ik begrijp dat niet iedereen ieder ander kan begrijpen... Ik vind dit echter geen argument om die ander dan een oordeel door de strot te rammen. bvb... als je niet kan begrijpen dat een ander ergens door van streek geraakt, ga dat dan niet afschilderen als belachelijk... We verschillen allemaal... maar je moet/kan toch niet eisen dat de ander voelt als jij? Of dat je meent te mogen oordelen waarover anderen verdriet mogen hebben? Enz...? Verder vind ik het 'vreemd' dat mensen die mijn ontboezemingen 'kilo's zelfbeklag' noemen hier toch kwamen lezen en begrip veinsden...!!!!!!! Ik zou ze willen verzoeken dan maar niet meer hier te komen lezen, logisch toch? Of moet je hier alleen zijn om je frustraties op een onbewaakt ogenblik eens lekker te kunnen lozen? Dat lijkt me méér dan ongepast, zeker als je denkt dat jij een goedheilig man bent.... die anderen wil 'helpen'. (bedoel je misschien om zeep?) .
Ik vind het moeilijk beschrijven hoe ik de dag voordien nog genoot van onverwacht fijne zaken en hoe ik de ochtend daarna ontwaak met nog scherpere, pijnlijke gevoelens, zware, duistere blokken van binnen dan andere 'moeilijke' dagen... Ik hoor het te kennen en ik ken het ook. Ik zou ondertussen moeten weten dat het telkens opnieuw een duik in de donkere put is... Gelukkig wil ik die fijne momenten toch nooit weren... hoe hoog en pijnlijk de prijs erna ook is. Het is zoals het is.
Ondertussen ben ik bedreven in het leegmaken van mijn hoofd. En nu ga ik mijn bezoekje afleggen...
Na ook de vandaagse therapie nam ik rechtstreeks de bus naar een nabijgelegen stad. Ik wist niet of dat verstandig was, maar je moet niet steeds doen wat verstandig lijkt, wel? Het kleine eindje dat ik naar de halte moest om nààr de therapie te gaan, leek al een voettocht van 20 km... hoe moest ik dan nà de therapie een trip ondernemen om daar nog een eind te gaan? Ik besloot het aan te zien, ik kon vertrekken en terugkomen wanneer ik wou, toch? Bijna een uur in een bus reizen, kon ik rusten. Verder zou ik niet het normale toertje doen maar een korte versie ervan... Ik had namelijk vorige week wat besteld, kon ik dat ophalen en dan de autobus of tram op, terug naar huis. Zo geschiedde... maar heel vlug, na amper twee uur was ik al bekaf, nam de autobus naar huis, wachtte daar op een tweede autobus die dichter bij huis stopte. Zo moe dat ik het niet kon opbrengen verder te stappen. Nu zit ik op mijn comfortabele stoel voor het scherm, een kussen achter mijn rug, een biertje om de vermoeidheid die meer weg heeft van uitputting te verdrijven, de spierpijnen op afstand te houden en het wondvuur weg te krijgen. Zo kan ik straks na een uur of wat toch nog wat lekkers bereiden voor ons drietjes. Ik bracht ook voor ieder een grote chocolade muffin mee.
't is bizar dat ik niets meer voelde wat betreft die me wegwisten als een vieze veeg op het raam... maar toen ik op de terugweg naar huis een jongetje met zijn kleine broertje dat in een buggy zat, zag spelen en lachen was er die vreselijk pijnlijke scheut los door mijn hart want op dat moment zag ik die me behandelden als afval opnieuw ook zo spelen en lachen met mekaar...
Ze wilden die nog thuis woonden nog betrekken in het mij demoniseren... dat maakten degenen die het doorzagen zo mogelijk nog kwader.
Genoeg daarover... Ik weet mezelf hierin niet meer te vinden... alsof ik ze voorgoed verloor... Soms lijkt het wel of ik ze nooit had... vreselijk om dat te voelen... maar misschien is het een automatisch afweermechanisme?
Ik wist niet of ik dit ooit te boven zou komen, ik weet het nog steeds niet. Het veranderde mijn leven op zulke drastische wijze dat ik lange tijd niet meer wist dàt ik nog leefde...
Ik ben moe... op alle gebied... doodmoe. Enkele dagen volledige rust daar ben ik aan toe. Ik lijk een ruimtecapsule die in de ruimte zweeft en nooit meer naar de aarde kan terugkeren.
Ik ben helemaal op. Ik voel dat aan het krassende, verscheurende gevoel van binnen. Het voelt eveneens dat wanneer ik eenmaal zou beginnen huilen ik nooit, nooit meer zal kunnen ophouden. Ik wijt het nog steeds aan de immense vermoeidheid... en ik hààt het... als je allerlei wil en bijna niets meer kan, het is rot. Vooral omdat ik vroeger steeds één brok energie was. Goed... het aanvaarden blijft een proces dat door mensen als die zoetsappige bittere meloen niet echt bevorderd wordt. Dat mijn zenuwen nog meer op de proef gesteld werden tijdens de rit naar huis was er ook niet bepaald goed voor... Er was daar een 'papa' die zijn kind toebrulde, ik werd er misselijk van en moest mezelf bedwingen of ik had die vent aangevlogen. Een klein kind van amper zes jaar dreigen het uit de autobus te zetten en het alleen achter te laten? Mooi hoor, zo'n mensen moesten ze opsluiten. Hij dreigde als het nog één kik gaf hij het een mep zou verkopen en het buiten zou achter laten. Die moeder vond het blijkbaar nor-maal want ze zei niets. Ik werd bijna gek van hiervan getuige te zijn en ik wilde tussenkomen... maar wat daarna? Zou hij zijn frustratie eenmaal thuis helemaal botvieren op dat kleine kind? Soms vind ik de wereld en een heleboel mensen op die wereld werkelijk rotellendelingen... Ik hoorde dat kind zijn immense verdriet inhouden... dat vreselijke snokken... Ik herkende in dat kind... mijn kind zijn... mijn snokken... en ik wist waartoe het kon leiden. Ik haatte die vent die daar op de bus zat te brullen 'en jij gaat mij hier niet in verlegenheid brengen, je gaat nu ophouden'... tegen komaan zeg... een jong kind. Hij bracht zichzelf in verlegenheid, neen hij maakte zichzelf te schande... als vader, als mens... maar dàt besefte hij niet, blijkbaar.
shame on you... zo'n mensen als deze vader moesten ze opsluiten... en die moeder die dit toestond eveneens.
Toch niet meer in staat geweest om een avondmaal te bereiden... Net iets te vermoeid. Goed, een van de kinderen haalde Durums voor ons allemaal, 't is lekker en lang geleden... Morgen en het verdere weekend zal ik zorgen voor voldoende rust zodat ik toch een beetje van de vakantie kan genieten en klussen in huis en tuin die zijn blijven liggen toch stilaan kan wegwerken. De uren avondrust op de sofa hebben me ondertussen wel goed gedaan. En nu van de sofa op naar de slaapkamer waar ik me in slaap zal lezen met een haha thriller... Tja, ik heb al maanden niets anders gelezen dan die elfen-verhalen en had nu toch wel zin in iets 'sterkers'. Slaapwel.
Wat volgden de onweren elkaar vlug op... en wat was dat geknal eng als je erdoor uit je slaap gehaald wordt. Het leek wel of ik elke keer opnieuw uit mijn bed getild werd... niet letterlijk uiteraard... maar van het schrikken. Er zullen wel meer mensen niet veel ogen hebben dicht gedaan, vermoed ik. Als je haha weet dat ik mijn wekkertje op ultrastil moet zetten en slechts één elfenbelletje mag laten klinken om me maar geen ongeluk te schrikken bij het ontwaken, kan je denken hoe zo'n knallen voor een bonkende hartslag hebben gezorgd. Ik heb nu het gevoel amper geslapen te hebben, dat komt wellicht door het vaak wakker schieten. Soit, het is vakantie en dan is het ritme alvast minder vlug... tijd genoeg om te rusten... (hoop ik). Al bij al voel ik me beter nu de spanning voor dat onderzoek weg is. Nu nog anderen verplichtingen afwerken zodat die me niet meer achtervolgen.
Onverwacht kwam er van mijn voorgenomen rusten niets. Eén van mijn kinderen voelde zich niet zo lekker... Wellicht de weerbots van al die spanning en zo van examen en eindresultaten... Ook de ratrace van een van de avonden waarin zowat alles misliep wat maar mis kon lopen. Vandaag moest de jongste van de twee een soort proef afleggen en ja omdat ik het natuurlijk erg vond dat die zich niet zo goed voelde, stelde ik voor om mee te gaan. Ik troostte mezelf met toch nog een uurtje rust voor we vertrokken... Verder zijn we zowat van de ene bus op de andere gestapt. Ergens in een park na de proef rust opgezocht en jongens... ik sleepte me letterlijk van de ene bank naar de andere. Toch blij dat ik mee ben gegaan... Ik nam me nog maar eens voor de komende twee dagen ze-ker rust te nemen... Zo niet dan vrees ik dat ik een van de dagen begeef. Ik voel het aan allerlei voortekenen. Ik ken het 'wie niet luisteren wil moet maar voelen'... en ik wil het voorkomen... heb namelijk geen zin in een week ziek worden of twee weken buiten werking door fysieke crashen. Wil daarentegen kracht verzamelen voor een beloofd uitstapje... De tuin moet nog steeds een grondige beurt... en de kamers. Die spullen moeten weg. Mijn eigen kamer daar ligt nog een berg kleding om gesorteerd te worden. (in feite twee bergen ) Goed... ik heb er dus alle belang bij me nu aan mijn rustschema te houden.
Die briefomslag in mijn brievenbus hield toch goed nieuws in... Tegelijkertijd brengt het me behoorlijk van streek. Op dat ene element is het goed nieuws, ik word minder speelbal van een vorm van willekeur in wetgeving. Langs de andere zijde zal ik allerhande stappen moeten ondernemen en vermoedelijk ook instanties op de hoogte moeten stellen met opnieuw de angst dat ze fouten zullen maken. Met bijzonder nadelige gevolgen voor mij die ik niet eens kan vermijden zoveel is me na soortgelijke ervaringen wel duidelijk geworden. Je wordt op dat vlak vaak zo moegetergd dat je het opgeeft... of niet langer vraagt naar die voorzieningen waar je recht op hebt. Ik ben gisteren tijdens de avonduren toen de paniek bij dit besef opdook, gestopt met denken, ik duwde ook dit heel erg van me weg en probeer me voor te houden dat ik moet afwachten tot de volledige uitslag is toegekomen.
Ik tol zowat van angst en zorgen want ook al worden dingen 'geregeld' toch blijf je afhankelijk van de goodwill of willekeur van mensen binnen instanties én of ze al dan niet fouten maken. Ik weet bvb niet of ze me zaken zullen laten terugbetalen en welke voordelen ik niet meer zal kunnen genieten. Dat zij mij jaren lieten aanmodderen en de zaken waar ik wettelijk recht op had onthielden, vergeten ze dan voor het gemak. Ik had de pech dat degene die mijn dossier beheerde het niet zo nauw nam met mijn rechten. Ergens voelt het als dat hij misbruik maakte van de toestand waarin ik verkeerde en van die andere mensen die aan een depressie lijden. Je vindt immers amper energie om voortdurend tegen een soort van overmacht te vechten en je bent evenmin alert genoeg om te zien wàt er gebeurt en wat niet... Bovendien kon ik bij de weinige keren dàt ik zoiets zag niet voor mezelf opkomen omdat hij me behandelde als een onmondig kind, me op kleinerende toon het zwijgen oplegde, liet voelen dàt hij en hij alleen de macht had. Na telkens zo'n ervaring was ik bijna een week ziek van ellende, ware doodsgedachten ook. Na jaren kreeg ik een nieuwe dossierbeheerder. Pas toen merkte ik het verschil. Die manier van werken van ze... heeft bijgedragen in het zieker worden... omdat je in een situatie beland die veel weg heeft van een soort onderdrukking. En mensen onderdrukken is zoals je wel weet niet zo gezond en zeker niet bevorderlijk voor het genezen of in mijn geval milderen van depressies. In die zin ben ik blij dat er op dat vlak mogelijk verbetering zal optreden...
Ik had plots een beeld van hoe zorgvuldig ik mijn gedachten afbaken. Zodat ze me niet meer overrompelen of angst aanjagen, paniek zaaien of onrust stoken. Natuurlijk ken ik het gevaar dat in zulke afbakening schuilgaat... dat ze plots na een druppel als een vloedgolf alle dijken doen breken. Zoals die ene keer toen er een brief kwam met nogmaals een soort dreiging... dat wilde ik nog willen genieten van dit voordeel ik me zou moeten blootstellen aan precies datgene wat mij heel veel angst inboezemt en zéér bedreigend is voor me. Het bizarre is dat ze me op datzelfde gebied een peer gestoofd hadden, me in de kou lieten staan... Dat soort willekeur, dat soort ongerijmdheden maakt me ziek. Ik hoop er binnenkort eindelijk na al te veel jaren van verlost te zullen zijn. Nu ga ik voor enkele uren horizontaal zodat ik straks toch één klus van het lijstje kan klaren al hoop ik stiekem op meer dan één klus natuurlijk.
In mij zit een gehuil... maar ik negeer het... ik ken het... als een ding dat er al héél véél jaren zit... een ding dat ik ook al die jaren moedig bestreed...
Het kan misschien 'gek' klinken, nu dat is niet erg... gek is soms normaler dan 'normaal'... maar ik ben zoooo gelukkig dat ik een vrij grote klus toch bijna geheel geklaard heb. Ik genoot zelfs... al moet ik er eerlijkheidshalve bij vertellen dat ik uit angst voor bemoeizieke mensen mijn mp3 op mijn hoofd zette en wel zo luid dat ik ze-ker niets zou horen. Gelukkig bleef de straat zowat de hele tijd leeg want halverwege was mijn batterijke plat... nu ja, dat van mijn mp3... Heb ook nog een hele fijne babbel gehad met een voorbijganger, zo kon ik even rust nemen. Ik ben zo fier dat ik zoveel heb kunnen verzetten... Moe en zweterig en pijn in mijn rug, polsen, schouders... maar heb erna een hele warme en lange douche genomen... en nu een Chimay van 7° terwijl ik rust neem, kussen in mijn rug en blogje schrijven... Delen hoe blij ik me voel en hoeveel moed me dit geeft ook. Mijn ene kind voelt zich vandaag ook stukken beter, en dat werkt ook op mij positief, want ik wil mijn kinderen alleen maar gelukkig zien... al denken sommige van ze daar anders over... Ik weet waarom. Als ze werkelijk zien wat is... komen ze in conflict met ... Dus laat ik ze, die ik ooit zooo in mijn hart droeg... tot ze het vermorzelden... en dat bleven doen. Nu... voel ik vaak niets meer... mijn psychiater denkt om mezelf te beschermen... omdat ik het anders niet zou aankunnen. Gelukkig zijn er nog drie andere kinderen... daar trek ik me heel erg aan op. En dat lieverdje... het kleintje van één van ze. Moed houden, zeg ik dan soms tot mezelf... blijf vechten om te leven... voor ze... voor die jou niet verwierpen.
Vroeger zou ik angstig zijn gaan kijken naar de blog van degene die zulke gemene aanvallen uitvoerde... maar nu niet meer. Ik zou heus niet weten waarom ik me nog langer zou laten kwetsen door schijnheilige sint pieters en mensen die BEWEREN o zo begaan te zijn met anderen. Ze bedoelen 'met zichzelf'...!!! Immers hun 'meevoelen' duurt net zo lang tot wanneer je het wààgde ze weerwerk te geven, dan slachten ze je af. En dat weerwerk bood je dan nog op hun betuttelend en kleinerende opmerking. Hij schreef: "lieve lieve???? Lore wààr jij je nu toch druk om maakt..."
Ik liet mijn reacties en die van de lafhartige aanvaller lezen... ik stuurde ze integraal door naar mijn psychiater en die was zoals ik al vermoedde 'geschokt' en vond het maar wàt goed dat ik die heilige bimbam blokkeerde.
Alweer 'geschonden' vertrouwen... en ik kan het me héél goed indenken dat iemand heel dicht in zijn nabijheid niets wil zeggen aan hem.... ! Na wat die man met mij deed, kan ik het me héél levendig voorstellen dat die iemand beter niets loslaat van hemzelf
Je moet je beschermen tegen zulke mensen... mensen die -hoe is het mogelijk- eerst o zo meevoelend bijna schrijven dat ze zoooo getroffen zijn door wat je schrijft, o zo gepakt en geraakt... en dat ze je zooooo graag beter willen leren kennen. Maar o wee als je het eenmaal niet eens bent met hun betuttelend, kleinerend 'gemekker'... dan lees je plots in hun reactie dat waarvan ze ervoor beweerden dat het ze zo raakte én trof eensklaps veranderd is in 'kilo's zelfbeklag dat je in je blog zou lozen'...???!!!!! Goed bezig.
Het vervult me met walging... dat die man niet beschaamd is, begrijp ik niet. Het is een gespleten tong... die leutert maar wat aan om je in zijn netten te strikken... Welke netten dat laat ik hier buiten beschouwing... netten met véél verschillende doeleinden... maar géén van die netten vervult je niet met walging... want werkelijk meevoelen kent die man niet... tenzij met zichzelf.... Dus ja hoor, absoluut projectie wat die deed... de kilo's zelfbeklag die hij mij verweet... blijken meer op hemzelf van toepassing....!!!
Ik voel me dankbaar dat ik een goede dag had, een dag dat ik grotendeels vrij was van psychische pijn, van zwaarte en onrust... Daar ben ik dan telkens heel dankbaar om. Ik kan jammer genoeg niets speciaals doen want wat ik vandaag deed, maakt het volgende keer net andersom. Gewoon dankbaar ben ik en met opnieuw iets meer moed. Vakantie is goed voor me, minder stress, ik weet dat het elke keer zachter wordt van binnen. Ik keek de film Crocodile Dundee nog eens... Ooit in lang vervlogen tijden zag ik die al wel... maar was het meeste wel vergeten. Vanavond vond ik die echt lollig, ik genoot ervan. Slaapwel allemaal...
Vanmorgen toen ik voor de derde keer wakker werd, dacht ik toch maar eens een blik te werpen op mijn klokje. Ik schrok me een ongeluk, het was bijna middag..! Ook mijn kinderen leken nog te slapen. Ik hoorde nog geen enkel gerucht vanuit hun kamers. Ik denk dat zij net zoals ik een tijdlang wakker werden gehouden door herrie buiten in de héél vroege ochtend, werkelijk nog te vroeg om op te staan.
En nu is er een halve dag voorbij... maar ik voel me wel meer uitgerust emotioneel. Fysiek is het andere kaas, maar dat was te verwachten. Mijn hele lijf voelt als lood, maar de pijn aan spieren en gewrichten valt mee.
Wanneer ik in de tuin klus dan geraak ik zo in de ban van het werk dat ik alles en iedereen vergeet, ook voorzichtigheid naar de gevolgen toe. Goed doseren is niet mijn beste kant... Ik ga helemaal op in zo'n klus. Ik ga eigenlijk overal heel erg in op.
Gelukkig neem ik nu automatisch een houding aan die mijn rug minder belast. Ik denk dat het feit dat ik een keer vrij lang en telkens opnieuw buiten werking was door mijn rug en later ook schouder mijn lesje leerde. Dat ik daardoor niet in staat was 'gewoon' te bewegen, evenmin naar buiten kon en evenmin naar de wekelijkse sessies, werkt vooral in op mijn gemoed en precies dat min of meer op peil houden, is belangrijk om vol te houden.
Voel me momenteel zo slecht, ga na dit blogje meteen rusten. Het is mijn eigen schuld, ik wilde toch zo graag verder werken in de tuin. Even maar dacht ik. Maar ik vermoed dat ik dat 'even' op zulke manier invulde dat het kan tellen voor veel langer dan even. Ik heb er daarna drie uren rust opzitten maar voel me nog steeds beroerd, fysiek maar vooral psychisch. Dat ellendige gevoel alsof alles schreeuwt. Voel de vermoeidheid als iets neerdrukkends. Ik denk dat ik vandaag vroeg ga slapen. Ik wilde proberen, het is en blijft moeilijk bij voorbaat rekening te houden met iets wat je nog niet voelt.
Bij het ontwaken, was het er... het hele pakket. Je weet niet waar vandaan het komt. Je weet niet waarom het er is. Ondanks het uitslapen. Buiten stappen, het maakt geen verschil. De wereld is een brij, zo voelt het. Om het nog een paar graden donkerder te maken, word je ook geconfronteerd met iets anders wat je zorgen baart. Machteloos moet je het laten passeren maar het doet je wel pijn. Laten gaan, zeg je tot jezelf. Laten gaan. Maar wat is het moeilijk... Je begrijp het niet. Je hebt heel voorzichtig het gevoel dat je erbij hebt, verwoord. Meer kan je niet, minder mocht je niet... tenzij je opnieuw in de oude val wil trappen en alles, teveel wil wegslikken.
Weet niet meer waar ik het heb. Van de ene schok in de andere. Ik zou willen schreeuwen. Van buiten blijft het stil. Van binnen ging er net een orkaan door. Het is er een puinhoop. Zeer donker en down. Diep in de put. En waardoor? Waarom? Ik weet het niet. Van de ene schok in de andere. Een brief... . Een telefonische oproep. Een onverwachte lange wandeling. En toen ik eindelijk dacht te kunnen bekomen, opnieuw een oproep met dit keer angstaanjagende berichten. Nu ben ik thuis en ben niet meer in staat één stom woord te zeggen. Alleen verwezen achter mijn computer proberen wat te vertellen. Straks na dit blogje ga ik op de sofa en kom er niet meer uit. Morgen opnieuw een moment waarin spanning vooraf zal gaan. Ik zal me erbij neerleggen, ben ontzettend moe van het vechten tegen de bierkaai of hoe noemen ze vechten tegen een muur van water? Tevergeefs, energierovend en verder volkomen zin-loos. Morgen komt er weer een dag maar op dit ogenblik weet ik niet of ik daar wel zo blij om ben.
Alles is leeg en voelt grijs... Heb bezoekjes afgelegd bij de blogvrienden. Weet niet of ik iemand vergat. Morgen kijk ik hopelijk terug helder uit mijn brein. Nu voel ik me leeg. Alles om me heen is grijs. Om dit grijze, lege op te fleuren gooi ik er deze elf bij op. Eindelijk lukte het me in al mijn mislukkingen en falen vandaag... op zovele vlakken... toch dit te volbrengen, ik maakte voor het eerst een echt button en hij mislukte niet. Een elf... symbool voor iets... wat met mij en mijn gevoel wanneer ieder gevoel grotendeel ontbreekt... vertolkt.
Wie wat ook vraagt, na de verplichting die ik voor de middag nog moet vervullen, zet ik geen voet meer buiten vandaag en neem rust totdat ik weer op de wereld voel. Wat de verplichting betreft, de zorgen daarrond wil ik loslaten. Op die gebieden is er geen vechtlust meer. In het verleden gebleken is dat ik er mezelf alleen maar méér problemen mee geef. Ik wil er me bij neerleggen en erop vertrouwen dat er hoe dan ook een positief punt is, namelijk dat ik niet meer zo afhankelijk ben van goodwill of willekeur, iets wat me meer schade berokkent dan wat ook. Wanneer ik enkele uren rust neem, kan ik toch nog enkele klusjes klaren terwijl ik toch veilig binnen deze muren blijf. Het zou mooi zijn als ik erna ook nog voor het avondmaal kan zorgen al nemen in de vakantie mijn kinderen het om de beurt op zich wat wel leuk is. Ik voel me niet zo goed in mijn vel maar ik wil het na dit zinnetje niet meer weten.
Met benen als lood en ogen als die van een kikker van vermoeidheid en toch ben ik te rusteloos om rust te nemen. Bovendien vergat ik een belangrijke rekening te betalen. Daarom moet ik straks terug naar buiten. Misschien kan ik daarna een autobus op en ergens rustig een uurtje of langer rondkijken. Hopelijk verdwijnt de onrust dan en ben ik niet nog moeër. Ik wil immers vandaag absoluut de spullen opruimen hier. Het nieuws dat ik vanmorgen kreeg, laat ik even naast mij liggen. Afwachten, alle pistes liggen nog open. Terug proberen te vertrouwen dat niet alles steeds negatief moet aflopen.
Het is op meer dan één vlak een therapie voor me. Dagen dat ik overstuur ben, lukt het me minder heldere blogjes te schrijven. Het kost me dan meer moeite om me te concentreren. Soms lukt het helemaal niet. Wanneer ik dagen dat gevoel heb wat binnen maalt niet naar buiten te kunnen brengen, wordt de vervreemding vaak nog intenser. En soms ook de onrust. Dat gevoel uit elkaar gescheurd te worden. Het innerlijke gehuil. Ik haat het... Vandaag lukte het. Ik voel me iets beter. Tijd om naar buiten te gaan, de rekening te betalen en dan opruimen. Desnoods neem ik er een biertje of glaasje wijn bij en zet muziek op. Een uurtje is al OK, ik weet dat het dan al een goed gevoel geeft. Ik kom er wel... het moet.
We zijn met zijn allemaal uitgenodigd op een feestje. En omdat zich daar ook die mensen bevinden die me een hele hangar trauma 's bezorgde, wilde ik er liever niet naartoe. Ik voel dat ik niet opgewassen zou zijn tegen nog méér vijandigheid, heimelijkheid en leedvermaak van zeften. Samen staan ze sterk en zo voelen ze zich ook... Plots besloot ik toch te gaan. En toen ze begonnen met hun heimelijk gelach en blikken vloog ik uit en zei ze even wat ze liever niet willen horen. Ik beet nogal van me af. Ook toen het feestvarken zelf probeerde me te kleineren (dat doet ze wel meer, kleineren en me beschuldigen zonder dat ze weet waarover het gaat)... bleef ik van me afbijten en met een kracht... Toen werd ik jammer genoeg wakker.....
In werkelijkheid ga ik niet naar dat feest, tegen wat zij dààr tentoon zullen spreiden, ben ik niet bestand op dit ogenblik. Ik weet ook dat geen van de betrokkenen beschikt over grenzen van menselijkheid of fatsoen en niets ze zal tegenhouden om me nog meer te kunnen kwetsen, zelfs met getuigen erbij. Ik wil niet opnieuw ziek zijn van wat ik waarneem. Laten ze maar gezellig zonder mij feesten de psychische beulen. Ik wil er niets meer mee te maken hebben. Ik heb genoeg onder hun wrede houding geleden.
Het ontgaat me even allemaal. Wat is het nut van de therapie? Van de therapeutische opvolging? Wat is het nut van de medicatie die mijn geheugen aantast, mijn 'zijn' vervormt? Wat zal er gebeuren als ik alles stopzet? En wat met een opname? Zullen ze me dwingen de medicatie te nemen ook al heb ik er mijn bedenkingen bij? Wat doet mijn psychiater eigenlijk? Hij luistert. Ik ben zo ver dat ik méér van hem verwacht. Maar wat dan? Technieken om het leefbaar te houden? Nu, dat is bull-shit, die ken ik beter dan hij. Mag ik vragen dat hij 'helpt'? Geen idee. Wat dan? Is er geen andere oplossing meer dan 'opname'? Nu voor mij niet... want ook opname wantrouw ik. Overgeleverd zijn aan mensen die menen dat zij weten hoe je iemand met borderline persoonlijkheidsstoornis behandelt? Laat me niet lachen. Zeker na het volgen van de reportage op tv gisteren... waar ze kinderen volstoppen met medicatie in de V.S. zonder rekening te houden met de gevolgen op lange termijn. Ze weten niets of zo weinig en ieder probleempje willen ze trachten met medicatie op te lossen terwijl het risico blijft bestaan dat medicatie slechts problemen bij creëert. Krijgen ze in België ook een bonus voor ieder medicament dat ze bijschrijven? Rotwereld.
Na de therapie gisteren voelde ik me zo dat mogelijk was nog donkerder. Vandaag heb ik sterk het gevoel dat ik vakantie op dat vlak misschien wel goed kan gebruiken. Even alles vanop afstand kunnen bekijken. Volgende week is er geen therapie en in augustus ook enkele weken niet. Ik weet even niet meer hoe ik het heb, voel me overrompeld door veel zaken en ben te onrustig om rust te nemen. Ontreddering in mijn kop die zich ook uit in mijn hele zijn. Ik heb het gevoel dat mezelf me ontglipt en dat wil ik niet. Me zo goed mogelijk afsluiten, zodat ik kan mediteren, lijkt me nuttig. Nu voelt alles als 'op hol geslagen'.
Soms denk ik aan opname. Een half jaar geleden werd dit ook besproken met mijn psychiater. Om praktische reden zie ik dat niet zitten en verder is er de voortdurende onrust of ik daar beter ga uitkomen. Ik wil niet dat zaken erger worden en ik vol medicatie gestopt wordt. Verder is de behandeling naar mijn gevoel vaag beschreven in een folder. Ook iets wat me niet aanstaat. Ik wil weten waar ik aan toe ben. Je koopt geen kat in een zak, waarom zou je jezelf dan voor de leeuwen gooien? Bezigheidstherapie geef ik mezelf, technieken leerde ik mezelf. En dan een andere psychiater. Opnieuw jaren eer ik wéét dat hij/zij te vertrouwen is? En bekwaam? Ik weet niet eens zeker of mijn huidige psychiater bekwaam is. Wat mag ik van hem verwachten? Soms heb ik het gevoel dat ik hoe langer hoe minder weet. Neen, ik voel me vast zitten... Maar misschien zit ik al jaren vast en ben ik me er nu stilaan van bewust geworden? Van de onzin van alles?
Ik wil weten wat ik nu moet. En ik heb het gevoel dat ik dat zelf moet uitzoeken. Niets uit handen kan geven. Omdat er te weinig vertrouwen is daarvoor. Het grootste deel moet je zelf doen, dat weet ik. Ik kan echter vaak niet anders dan het àllemaal alleen doen. In de mate dat ze je dat toestaan tenmisnte. Want zelfs wanneer je het allemaal alleen wil doen, dwingen instanties je om je toch afhankelijk van anderen op te stellen, door voorwaarden, eisen, regels... Ik weet niet hoe ik hier ooit uit geraak. Ik weet niet of ik er uit kan geraken. Ik weet niet eens waar ik in zit.
Misschien moet ik vandaag beginnen met dàt te vragen aan mijn psychiater. Vragen dat hij een overzicht schetst en wat zijn deel is in het geheel.
Heb het gevoel dat ik de psychiater kon zeggen wat was en is. Het klinkt zo simpel maar dat is het niet. Datgene wat ik ervaar als een miskenning van de arts van het medische onderzoek zit er voor een groot deel tussen, tussen opnieuw de grote verdwijn-feeling. Lore gaat volledig van de wereld af. Ik heb het gevoel net door de uitslag dat hij met mij lacht. Dat gevoel is dodelijk. Taboe doorbreken? Dat ze dan beginnen in die instantie... Het is een voordeel wanneer geen kat ziet hoe ellendig je je voelt... behalve als je moet bewijzen, aantonen dat... Dàn keert het zich tegen je. Liever was het me dat er minder tegemoetkoming was én erkenning... al is in geldnood verkeren ook niet bepaald goed voor je psychische en andere gezondheid. Miskenning echter evenmin.
De psychiater deed een suggestie om een brief te schrijven, bestemd voor dié arts en die volgende sessie mee te brengen waarin ik de arts die mij onderzocht vertel over hoe ik de zoveelste miskenning ervaar. Momenteel ben ik daartoe niet in staat. Ik ben moe. Ik ben het beu om steeds te vechten om erkenning. Ik ben héél erg moe om tegen leeghoofdigen nog wat dan ook te zeggen.
Wanneer ik terug aan dat onderzoek denk, vraag ik me af of ik er misschien volledig gedrogeerd, als een zombi, had moeten binnenstrompelen. Hadden ze me dan wél ernstig genomen? Omdat ik me niet laat drogeren door al die verdovende en gevoelens onderdrukkende medicatie die me al voorgeschreven werden? Is dàt de functie van een goede therapie dan? Het is kiezen (kiezen????) tussen twee kwaden... minder psychische pijn en minder suicidegedachten én als een dood mens hier ronddwalen... of meer levend maar met alles erop en eraan. En ach... zelf dàt klopt niet helemaal... want net door de felle vervreemding komt die suicidegedachten vaak nog sterker naar boven. Bij het minste dat er nu nog gebeurt, gaat de schreeuw over in een instorting... Ik loop op de nagels van de tenen... niet meer op de toppen... en dat doet pijn.
Stil kom ik in de winkel aan... en wordt meteen vriendelijk en warm verwelkomd... zoals steeds. Het lijkt wel of het harnas van angst van me afvalt. Toch is het nodig mezelf tot 'rust' te manen en die gedachten stop te zetten die in mezelf schreeuwen dat iedereen daar aanwezig je belachelijk, stom en lelijk vindt... Ik dwing mezelf artikels te bekijken en alleen dàt te doen, verder niets te denken, slechts genieten van het grappige wat ik zie, het nostalgische wat ik voel... Ik nam ik 8 stuks mee naar een paskamer. Niet om te passen want ik wil niet passen. Ik hou de stukken voor me... en weet ongeveer wat me zal staan en passen zonder dat ik ze moet aantrekken. Ik hoef me geen zorgen te maken voor een miskoop want vandaag is het weer een dag dat je voor enkele eurootjes een kledingstuk kan kopen. Het meisje aan de kassa is steeds aardig... ik kan enkele woordjes zeggen, soms zinnen en ze reageert niet alsof ik een idioot ben...
Ik wil met de tram... maar plots besluit ik nog een eind te stappen tot de volgende halte. Ik ontdek nog leuke winkeltjes. Aanvankelijk ben ik doodsbang voor het nieuwe... en of ze me onvriendelijk en afwijzend als een stuk vuil zullen behandelen... Iemand doet dat daadwerkelijk omdat er door het absurde opstapelen van goederen een doosje naar beneden valt. Ik voel de hooghartige ergernis, ik zie de koude blik en ik verlaat de winkel met de gedachte 'hier kom ik nooit meer'. Het winkeltje dat ik erna ontdekte, daar voelde ik me wel op mijn gemak. Temeer daar wanneer ik iets vroeg aan de verkoopster ze wel aardig was en me niet behandelde als een domoor omdat ik 'vragen' stelde.
Ergens in de buurt zag ik een kringwinkel. Ik kocht oude wit-zwart stripverhalen van haha Jommeke uit mijn kindertijd. Ook een roman van Agatha Cristie (of hoe schrijf je dat?) simpel weg omdat die afleveringen van Poirot dààr soms over gaan... Ik hou niet alleen van herinneringen die goéd zijn maar vind het ook fijn om ankers te verzamelen. Toen ik de kringwinkel verliet, liep het mis. Ik wist niet meer waar ik was en welke kant ik op moest. Ik vroeg raad aan een voorbijganger maar vraag maar eens raad als je niet eens weet wààr je naartoe moet. Uiteindelijk meende ik de juiste tram op te stappen... maar die voerde me terug naar waar ik vandaan kwam. Waar haalde ik de tegenwoordigheid van geest om na twee haltes terug af te stappen? Daar vroeg ik aan een oudere dame de weg... en zij wist de straat te noemen die ik vergat. We babbelden... aan de halte en op de juiste tram... tot zij me verliet en we wuifden of we familie waren. Dat deed deugd. Ik ben thuis geraakt. Is dàt niet het bijzonderste misschien?
Ken je dat gevoel dat je voelt dat een vraag belangrijk is en je die doodeenvoudig moét stellen? Ik stelde de vraag... Of hij een doel had, iets verwacht van mij en wat ik van hem mag verwachten. Ik kreeg een antwoord op mijn vraag maar wàs het wel een antwoord? Ik wil die wel in mijn brein prenten want je mag er donder op zeggen dat ik ze nogmaals zal stellen als de vertwijfeling weer hoge koppen scoort. Hij wil me ondersteuning bieden en hoopt dat te bieden en de erkenning van de ziekte, de depressie... Was dat een goed antwoord? Hij kan het niet van me wegnemen, dat kan niemand. Maar beantwoordde hij mijn vraag?
Thuis aangekomen werd er weer zoveel beroep op me gedaan... Ik kan het niet meer opbrengen de problemen allemaal op mijn rug te torsen. er kwamen innerlijke barelen. Ik ken het ondertussen. Menig verlichtend uitje in het verleden kreeg er een koude douche door. De verkregen ontspanning werd verwoest. Op de duur had ik al geen zin meer in uitjes.
Mij wordt zelden gevraagd of ik een leuke tijd had... ! Ik kan vragen hoe anderen het stelden, of het leuk was geweest... maar omgekeerd? Zelden... eerder nooit. Ze treden me tegemoet alsof ik de oorzaak van hun ellende ben omdat ik er niet was toen ze mij nodig hadden omdat er niemand anders voor handen was? Bizar dat zij het daarentegen vanzelfsprekend vinden dat ik niet op één van ze terecht kan.
Nu heb ik me afgeschermd. Het leven is zonder dàt al een hel. Ze mogen stilaan beseffen dat ik niet ieders problemen kan overnemen... Zij moeten net als ik OOK hun bijdrage en inspanning leveren. Ik zal er zijn voor ze... maar ik ben niet meer die harlekijn die al hun pijn en verdriet overneemt. Ik ben er niet meer toe in staat. Misschien maar gelukkig ook.
hoe moet het nu hoe ga je hier mee om hoe draag je wat je nu niet dragen kan hoe moet het nu bij ieder pinkje licht een zware hamer slaat de kleine opening weer dicht hoe moet je doen wat je niet kan hoe lang nog onderdrukken, uitgemergeld voel jij je ervan
een hand reiken kan je amper nog het bedelen om aandacht trek je niet, je dwaalt rond in een verdovende smog er is iets dat in wat je voelt niet klopt denken ze dat jij de enige bent die hun ellende stopt?
de vechtersbaas aller tijden zo sterk verzuipt in ook hun strijd niet moeilijk dat zij ze vermijdt ze geven haar zonder zelf een inspanning te doen ook hun verwerkingswerk... want ja jij bent zo sterk, dus neem dat van ons er ook maar bij de noodzaak om je af te sluiten weg van het donkere in je huis de zee, de lucht, en het geruis snakkend naar een beetje lucht
Jij hebt altijd gezeuld ze hebben je miskend en afgebeuld de dag dat je niet meer kon lieten ze je vallen zonder pardon en bij een zeldzaam pinkje licht sloegen ze de zon in je ogen ook nog eens dicht.
Er is angst voor het verlies van moed en kracht Er is angst en verdriet dat niet weggaat maar als een angstwekkende spook voor je staat. Er is angst om wat je zou moeten maar niet langer kan Er is angst dat zij er niets van begrijpen maar nog veroordelen waar het maar kan. Er is angst omdat je niet kan omarmen omdat er niets meer is waar jij je nog aan kon warmen. De ton reserve is leeg vermoord werd je in de donkere steeg. Er is duisternis je neemt je voor volgende sessie ga je erdoor dan zal je vertellen en vragen wat je hier mee moet dàt wat ondergraaft je laatste restje moed. Je durft er met niemand voluit over praten terwijl je voelt wat het doet het slaat nog meer bressen en gaten. Tot vandaag heb je niet beseft wat het met je doet het breekt... je laatste restje moed.
Zelfs hier heb ik angst dat ik mensen te erg bezwaar, belast met donkere zaken, zwaarte... vandaar toch een lichter blog. Hoop ik. Het schrijven hier (of elders) helpt (meestal) om in de smurrie dàt eruit te halen wat voordien er niet uit KON.
Even alles weer zuiveren. En belangrijk 'grenzen trekken', tenminste weten dat ik grenzen heb en het recht heb die te trekken ook.
Het was moeilijk die grenzen te trekken als ik ze niet meer kon zien. En toen ik ze voelde, was ik niet zo bewust van dat ik die grenzen mag laten respecteren.
Na al de gedichten en teksten werd het voor mezelf duidelijker... Ik zuig als een spons allerlei sferen op, stemmingen van anderen, ook zaken overneem die ik niet MOET overnemen. Ik zie weer duidelijker waar de verantwoordelijkheid van mezelf begint en waar die eindigt en wàt de verantwoordelijkheden zijn van de ander.
We maakten een plan. Dat in mijn omgeving niet altijd het initiatief van mij moet uitgaan...!!! Dat mijn omgeving er best van mag bewust zijn dat ook voor mij initiatieven nemen inspanning kost, soms véél meer dan dat.
Onverwacht een telefoontje... onverwacht tot gevolg 'verandering van plan'. Het was fijn. Nu even alles op afstand houden zodat er niet opnieuw een duikeling ontstaat. Rust proberen behouden. Onderweg moest ik regelmatig mezelf tot 'kalmte' manen. Ik word blijkbaar bij het minste onrustig en zo nerveus dat ik beef als een stokoud vrouwke. Het is een gejaagdheid die me de adem beneemt met tot gevolg ook vaak adem snakken. Toch was het in het geheel goed en deugddoend. We waren even met vier vrouwkes op stap...
Nog een anekdote.. vanmorgen bleek ik mijn kleding binnenste buiten aan te hebben gedaan... gelukkig zag ik het na zeven stappen buiten onze deur... ben teruggekeerd (wat dacht je?) en gezorgd dat ik niet als een clown de deur uitging.
Het is moeilijk om bij jezelf en je gevoel te blijven. De angst om veroordeeld te worden maakt soms dat je bijna onbewust schrijft wat anderen willen horen, namelijk hoe goed je je wel voelt en hoe strijdvaardig je telkens opnieuw de dag tegemoet treedt. Je durft haast niet meer schrijven over hoe je s'morgens een bijzonder naar gevoel door de net ontwaakte strot geramd krijgt, je durft haast niet meer schrijven hoe de dag je op zulke ogenblikken niet toelacht maar toe grijnst. En hoe die eruit ziet als een onherbergzame, onbeklimbare, steile, uiterst gevaarlijke rotswand.
Je daalt de trappen af en zoals iedere morgen pomp je jezelf moed in en zeg je bij jezelf, straks wordt het beter, straks na een kop koffie. Je neemt even plaats in de frisse lucht, aan de afgespoelde terrastafel waar de regendruppels nog opzitten. Je snuift diep de zowat onbezoedelde ochtendlucht in. Nu zit je voor je computerscherm en nog steeds houdt het innerlijk huilen aan. Je weet niet meer wat je moet. Je gokt op het schrijven van een blogje.
Ergens vermoed je dat er op een keer nog eens een flinke huilbui moet komen... maar wanneer dat zal zijn, hangt van het toeval af. Tranen zitten gekluisterd aan de rotswanden en komen zelden nog vrij.
Van gedachten wisselen met anderen kan zeer veel deugd doen. Zolang het maar met respect voor mekaar gaat natuurlijk. Er moet geen gescheld aan te pas komen of vernederende, krenkende uitlatingen... en er is liefst ruimte om wanneer je je niet goed kon uitdrukken dat alsnog te doen. Er zijn grenzen... en als die geschonden werden... en daarbij ook heel erg het vertrouwen... dan hoeven ze uiteraard niet te schrikken dat die ene deur dichtblijft. Het is niet eens erg als je té voorzichtig blijft, beter té voorzichtig dan té goed van vertrouwen...
Ik weet waarom ik gisteren bijna niet in slaap kwam. Ik had na lange tijd veel pijn in schouders, armen, benen... de verdwenen gewaande fibromyalgie zette nog eens even zijn tanden in mijn lijf. Ik kon bijna geen boek vastnemen, heb het zoals andere avonden gestut met kussens. Gisteren sneed ik in mijn vinger... los door mijn nagel ook... Dat hinderde vandaag bij het opruimen maar nu zit er opnieuw een pleister op. Om zulke dingen geef ik niet... het zijn de psychische dingen die me het meest kwellen... Vanmorgen heel vroeg werd ik transpirerend wakker. Ondertussen keelpijn... daarom nam ik me voor opnieuw dagelijks Echinachea te nemen. Echter omdat onze flessen water leeg zijn, heb ik dat voornemen vandaag niet volbracht. Ik heb geen zin om ook ziek te worden omdat onze watervoorzieningen veel geld vragen maar toch het risico om een vergiftiging door een dode duif in de waterleiding niet kunnen uitsluiten. Ik vind dat een SCHANDE.
Er was ook een droom dat een zanger een optreden gaf in een oude, echt ongezellige zaal en later ook begeleid zou worden door een klassiek orkest. Echter de boxen die daar hingen waren net zo belachelijk klein als degene die in mijn jeugd tot mijn pick-up behoorden. Je hoorde niets... In mijn droom werd er gewag gemaakt van kleutertjes achteraan in de zaal die niets konden horen. Er werd geen aandacht aan geschonken... Zoooo bizar hé.
Dan wil je graag een dagje uit naar zee of elders. Toen ik die zin voelde was het vrijdagnamiddag na 16u... Maar eenmaal die wondere dag met het wonderlijk gevoel van 'zin hebben in iets' weer voorbij is, is ook het zin hebben in zo'n dagtrip voorbij. Waar ik die namiddag nog naar uitkeek voelt nu als een enorme opgave, een torenhoog obstakel. Daarbij het besef dat ik vorig jaar op een moment van 'zin hebben in daguitstappen' een treinkaart kocht om te kunnen genieten van verminderingen omdat het anders te duur is... en dat daar nog ongeveer 3 tot 4 uitstappen mee gedaan moeten worden voor eind augustus. Ik neem me voor zo'n kaart niet meer te kopen.
Ik besef dat zo'n uitstappen mij wel deugd zouden doen en ik weet dat ik zal doorzetten, hoeveel moeite het me ook kost initiatief te nemen als je daar absoluut geen zin in hebt. Het voelt als een steile rotswand die je moet beklimmen.
Het is al vele jaren op dat punt zwaar. Nog zwaarder omdat de laatste jaren me de energie ontbreekt om steeds het initiatief te nemen. Het zou een pak lichter voelen als vooral nu iemand me zei, 'sta om dat uur klaar en we komen jullie beiden oppikken, nemen je mee naar hier, daar, ginder'... Maar zo gaat het niet. Het is al vele jaren niet meer zo. Daarom herinner ik me de zeldzame iniatieven van vrienden nog zo goed en hoeveel deugd ik eraan beleefde. Al nemen ze me mee naar een warenhuis... om het even. Alles is dan anders en vergt niet zoveel strijd. Ik hoef niet op te boksen tegen die immense weerstand.
Ik herinner me de jaren dat ook vrienden het initiatief steeds aan mij lieten. Zij wilden alleen iets afspreken als ik erom vroeg. (soms voelde het net niet als bedelen...) Wellicht begrepen ze niet hoe zwaar dat was. Ze lieten me het oeverloos opnieuw vragen. Soms antwoordden ze niet eens. Erger, toen er eenmaal iets afgesproken was, vergaten ze de afspraak of was er plots iets tussen gekomen... Soms waarschuwden ze me pas angst voor nog zo'n klap als bleek dat ze me op de valreep lieten weten dat ons uitje niet door kon gaan...
Ik werd er uiteindelijk zo moe van dat ik al het vragen gestopt ben. De zin is ook grotendeels verdwenen. Helemaal niets meer afspreken bleek minder belastend dan blijven vragen en e geconfronteerd worden met gebrek aan respect van hun zijde om die afspraken ook na te komen. Ik leek een artikel in plaats van een mens. Ik werd opzijgezet als zich wat anders aandiende.
Het is ondertussen zo dat het me niet meer zo interesseert. Als je alleen op jezelf aankan, nu dan ga je er alleen op uit hé. Alleen zijn er maar enkele plaatsen waar ik alleen naartoe durf.
Na blogje vanmiddag ziek geworden. Keelpijn, dikke keel, spierpijnen en ellendig. Enkele pijnstillers die wel goed werken als je ze amper neemt. Acht uur op de sofa... hopelijk is het morgen beter, het werkt op mijn gemoed; Gelukkig nog te ellendig en suf om veel te piekeren. Morgen hoop ik jullie te kunnen komen bezoeken. Nu ga ik terug horizontaal. liefs Lore
Ik voel me nogal leeg. Dat komt wellicht omdat ik nog steeds onder invloed ben van de pijnstillers en wat het ook is dat me gisterenmiddag overviel en nog steeds in mijn lijf zit en neerhaalt. Hoe belachelijk klinkt het dat ik ook gevoelig ben aan pijnstillers maar zo is het nu eenmaal. Verder is die keel nog altijd pijnlijk waardoor ik ook vannacht bijzonder onrustig sliep. De spierpijnen zijn momenteel onder controle. Rug ondersteunt door kussen. Ik wil even 'onder de mensen' zijn... Vanmorgen korte wandeling omdat ik me onnoemelijk slap voelde, alsof ik ieder moment door de benen kon gaan. Ik stapte nochtans trager dan een slak. Thuis wilde ik de woonkamer even uitkeren, ik begon te beven van slapte. Ik hoop dat het vlug beter gaat, zodat ik de psychische ellende ook opnieuw beter kan hanteren. Wil er niet meer aan denken.
Een vraagje voor een uitstap vandaag moest ik afslaan, wegens nog niet in orde wat lichamelijke gezondheid betreft. Het wordt uitgesteld. Mijn psychiater sprak al enkele keren als zou ik een immuniteitsziekte hebben. Vele jaren moesdt ik wekelijks een vitamineB complex-injectie. Ik vergat ook dat te zeggen tijdens het medische onderzoek. Ergens is het een vreemde situatie als ze iemand die door depressie, bps, cvs, fibromyalgie gekweld wordt, vragen stellen wat betreft totaal andere zaken. Waarom baseren ze zich niet op de verslagen van je behandelend geneesheer? Het lijkt of de duivel er mee speelt.
Wanneer het in je hoofd al één warboel is en verder vaak de boel verdoofd wordt door téveel..., dat er bovendien zo immens veel zaken gepasseerd zijn, even veel zaken je om de haverklap vellen, dat je van de weeromstuit niet anders kan dan héél véél vergeten te vermelden. Zeker als je zoals ik de neiging hebt heel wat zaken te negeren om te 'overleven'... omdat je weet dat wanneer je alles tot je bewustzijn laat doordringen het niet meer moet. Daar zal de lacherigheid, het onbegrip, het ongeloof, het niet ernstig nemen, artsen binnen bepaalde medische diensten inbegrepen ook voor een groot deel in meespelen. Ik vertoon bovendien vaak de reactie dicht te slaan, ijl in mijn hoofd te worden als ik tekenen van ongeloof bemerk. Dan floept het licht uit in mijn brein en weet ik niets meer, vaak halverwege mijn zin al.
Er is mogelijkheid tot in beroep gaan tegen de beslissing. Moet ik in beroep gaan tegen dat wat voelt als een miskenning? Weten ze niet dat je die moed en energie niet kan opbrengen? Om al die stappen te zetten terwijl het toch maar gaat om 'beslissingen hoog boven je hoofd, die je wel helpen op praktisch vlak maar tegelijkertijd een psychische weerslag hebben om u tegen te zeggen. En wat met het risico dat het je buiten energie en moed ook nog extra geld kost? Alsof ze het met opzet zo spelen... om dit te bekomen.
Ik haat het maar ik mag er niet te lang bij stilstaan... niet verder kijken dan deze ene minuut. Ik haat het dat ik telkens ik een klus klaarde en die alweer zonder dat ik me daarvan bewust was te zwaar bleek, me erna dagen ziek maakt. Deze namiddag moesten er dringende inkopen gedaan worden. Eén van mijn kinderen ging mee. Het werd een uiterst traag tempo. Toen het me niet langer lukte, keerden we met de autobus terug.
De vriendelijkheid van de winkelbedienden deed ons deugd. Mijn kinderen hadden zin in frietjes, die zijn ze net gaan halen. Ik kook graag maar omdat ik nog steeds belabberd en slap voel, vond ik het een goed idee om vandaag niet nog meer hooi op mijn vork te nemen. Het lijkt wel of mijn hele hoofd en lijf is ontstoken. Mijn oren doen pijn, die keel voelt nog steeds pijnlijk. Ik word er s'nachts van wakker... omdat het slikken moeilijk gaat. Vandaag en morgen neem ik verder rust.... alleen nog het wasgoed ophangen... Ik wil niet dat ik de overige dagen van de week buiten werking ben. Evenmin wil ik deze vakantie meer ziek zijn dan gezond. Het is moeilijk die grenzen te trekken. Ik voel ze steeds te laat. .
Waar apothekers en bakkers rekening met mekaar houden in de vakantieperiode blijkt dat bij de frituuruitbaters andere kaas te zijn. Vijf frituuruitbaters gingen mijn kinderen langs voor de frietjes. Allemaal met vakantie... en allemaal tegelijk in één uithoek van onze stad. Ik stelde meteen voor dan vlug een pasta klaar te maken. Ze wilde nog één frituuruitbater proberen, die bracht de bestelling aan huis als je dat wenste... maar ook die gaven 'niet thuis'. Ik ben dus nu bezig een pasta klaar te maken, andijvie met room uit de diepvries erbij en twee cordons. Is vlug klaar... en tussendoor kan ik hier even wat schrijven. Mijn benen voelen als lood... maar ik zet door... nog altijd die slakkengang van de keuken naar mijn stoel en terug... als het dàt maar is... ik hoef al niet meer horizontaal... !!!!
Vandaag koos ik muziek van Rossini bij het koken.... De cd staat nog steeds te spelen... en het werd dus niet alleen koken met Rossini maar ook eten. Mijn tweede jongste hing spontaan het wasgoed voor me op terwijl ik in de keuken stond. Lief... . Dan voel ik me dankbaar. Tegelijk denk ik weer aan die ik verloor. Het is moeilijk.... het heeft mijn leven gehalveerd. Ik ben niet meer dezelfde, zal nooit meer dezelfde zijn, vrees ik.
Of ik voorzichtig genoeg was, dàt zullen we morgen wel merken... maar ik heb toch een flink eind weggewerkt in mijn privé-wildernis ... Bijna twee uur naarstig gewerkt al probeerde ik het 'rustig' te doen (weet niet echt of ik aan de normen voldeed, dat zien we morgen wel weer)... Wat een voldoening vind ik daarin... Nog altijd is er veel werk te doen daar maar dat zie ik als een volgend amusement... Ik zie het tuin werken als 'plezier'... en als je het zo beziet en voelt, IS het ook een plezier. Warme douche erna en haren vol takjes en blaadjes gewassen. Beloonde mezelf met een fris biertje en dit blogje. Ondertussen drogen de haren en rust ik uit. Ik genoot ook van de burenbabbel onder het werken.
Ik weet niet waarom of waardoor, maar ik voel me niet zo goed vandaag. Psychisch en in die mate dat er opnieuw nare gevoelens bijkomen. Komt het omdat ik opnieuw geconfronteerd wordt door absurditeiten van instanties naar mensen die van ze afhankelijk zijn toe? Of werd er daardoor onrechtstreeks opnieuw in de wonde van miskenning gepord? Wat echter belangrijk is voor mij, dààr heb ik nog geen nieuws van... nochtans zet het een blok op de vakantie. Het vreet aan me of ik wil of niet.
Het is de nagel op de kop blijkbaar dat ik me daardoor zo rot voel vandaag. Dat gevoel dat ze je geen ogenblik rust gunnen, steeds maar aan je blijven trekken en klauwen. Ze beseffen niet dat er nooit een vakantie is op zulke manier want zelfs tijdens de vakanties worden we 'belaagd'. Wij hebben geen periode dat we in het buitenland zitten of 'gesloten' zijn... daardoor lijkt het wel of we altijd beschikbaar moeten zijn... Natuurlijk besef ik dat ze hun werk moeten doen en ze toch proberen zaken voor je in orde te krijgen. Maar dat gevoel altijd paraat te moeten staan en te moeten zwijgen en slikken... Dan de noodzaak voor mij van afstand, toch één periode op het hele jaar emotionele rust te verkrijgen, die is er niet op deze manier. Gelukkig heb ik jaren geleden geleerd mijn telefoonnummer niet meer te geven... want waar 'zij' slechts enkele uren beschikbaar zijn, draaien ze er zelf hun hand niet voor om je op alle tijden van de dag te telefoneren vaak met een eis erin vervat zowel als je opneemt als op het antwoordapparaat. Ik hoop dat ik vlug antwoord krijg en de hele zooi verder kan laten rusten... Het gaat me niet vandaag.
Het is avond terwijl ik het gevoel heb dat deze dag niet bestaan heeft. Een onwerkelijk gevoel. De immense vermoeidheid is jammer genoeg niet zo onwerkelijk dat ik ze niet voel. Tot overmaat van ramp vergat ik ook mijn bril en kan ik vanavond mezelf niet in slaap lezen met mijn eigen bril maar een die me een gevoel geeft scheel te zien. Beter dat dan niet in slaap komen.
Eén van mijn jongsten is zo lief om de bril morgen voor mij te gaan halen. Ik ben door de vermoeidheid nog meer nog donkerder dan vanmorgen. Morgen rust nemen, lijkt me geen overbodige maatregel...
Dat er een week geen therapie is, zal er misschien ook niet bepaald goed aan doen.
201. opzij duwen van...
